श्रीकृष्णाने गोकुळवासीयांना आश्वस्त करत म्हणाले, “माझ्या हातातून पर्वत खाली पडेल, वा वाऱ्याचा आणि पावसाचा त्रास होईल, अशी भीती बाळगू नका; तुमच्यासाठी रक्षणाची व्यवस्था मी केली आहे.” कृष्णाच्या या आश्वासनाने गोकुळातील लोकांचे मन शांत झाले. त्यांनी आपली संपत्ती, कुटुंब, आणि आश्रितांसह, जागेप्रमाणे त्या पर्वताच्या कपारीत प्रवेश केला. त्या संकटाच्या काळात, गोकुळवासीयांनी भूक, तहान, वेदना, आणि आरामाची इच्छा सोडली; त्यांनी सात दिवस कृष्णाला पर्वत उचलून ठेवताना पाहिले, तो एकही पाय न हलवता पर्वत धरून उभा होता. कृष्णाच्या अद्भुत योगशक्तीचे ऐकून, इंद्र अत्यंत आश्चर्यचकित झाला; त्याचा संकल्प खचला, आणि त्याने आपले मेघ मागे घेतले. आकाश स्वच्छ झाले, सूर्य प्रकाशमान झाला, आणि भयंकर वारा-पाऊस थांबला. मग गोवर्धन पर्वत उचलणाऱ्या भगवानाने गोपालांना सांगितले, “आता बाहेर पडा, तुमची भीती सोडा, गोपालांनो! तुमच्या स्त्रिया, संपत्ती, आणि मुलांसह; वारा-पाऊस थांबला आहे, आणि नद्या ओसरल्या आहेत.” त्यानंतर गोपालांनी आपली जनावरं, गाड्या, आणि सामान, तसेच स्त्रिया, मुले, आणि वृद्धांना घेऊन, हळूहळू बाहेर पडले. भगवान कृष्णानेही पर्वत पूर्वीप्रमाणे, सर्व जीवांच्या समक्ष, खेळकरपणे पूर्वीच्या जागी ठेवला. गोकुळवासीयांनी त्यांच्या प्रेमाच्या ओढीने कृष्णाजवळ शांतपणे जाऊन त्याला आलिंगन दिले; गोपिका आनंदाने, प्रेमाने त्याची पूजा केली, दही आणि अक्षता अर्पण केली, आणि त्याला सतत शुभाशीर्वाद दिले. यशोदा, रोहिणी, नंद, आणि बलराम—शक्तिमंतांचा प्रमुख—कृष्णाला प्रेमाने आलिंगन देत, भावनांनी भरून त्याला मनापासून आशीर्वाद दिले. आकाशात देव, सिद्ध, साध्य, गंधर्व, आणि चारण यांनी प्रसन्न होऊन कृष्णाचे स्तुती केली आणि आनंदाने पृथ्वीवर पुष्पवृष्टी केली. शंख आणि नगाड्यांचा आवाज आकाशात देवांनी घुमवला; गंधर्वांचे प्रमुख, तुंबुरु, यांच्या नेतृत्वाखाली गंधर्वांनी गाणी गायली. मग, प्रेममय गोपालांच्या वेढ्यात, हरि बलरामासह आपल्या गोकुळात परतला; गोपिका त्याच्या अद्भुत कर्मांचे गीत गात, हर्षाने, आणि मनापासून त्याच्या मागे गेल्या. इथे श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या पहिल्या स्कंधातील पंचवीसावे अध्याय संपतो, जो परमवैराग्यवंत साधूंना उपयुक्त आहे. कृष्ण सांगतो: ज्ञानी आणि संयमी, प्रकृतीच्या गुणांपासून निर्लिप्त झालेल्या, सावध आणि मुक्त, त्यांनी माझी उपासना करावी. साधू सतत सात्त्विकता वाढवून, रज आणि तम यावर विजय मिळवतो; नंतर वैराग्य आणि शांततेने सात्त्विकता देखील पार करतो; अशा प्रकारे गुणांपासून मुक्त होऊन, आत्मा माझ्यात विलीन होतो, व्यक्तिगत अस्तित्व मागे टाकतो. जे आत्मा, इतर आत्म्यांपासून आणि गुणांजन्य इच्छांपासून मुक्त आहेत, ते माझ्यात—परमसत्ता—पूर्ण होते; ते बाह्य किंवा आंतर गती करत नाहीत. माझ्या मायाशक्तीच्या आठ प्रकारच्या ऐश्वर्याचे ज्ञान असलेल्या, लक्ष्मीच्या संपत्तीचीही इच्छा करत नाहीत; ते माझ्या सर्वोच्च पदाला पोहोचतात. जे मला प्रिय मानतात—स्वतःप्रमाणे, पुत्र, मित्र, गुरु, हितैषी, आणि आराध्य—त्यांना काळाची शस्त्र स्पर्श करत नाही; शांत, भक्तीमय, ते कधी नष्ट होत नाहीत. हे जग, पुढील जग, आत्मा, आणि सर्व आपले—संपत्ती, जनावरं, घर—हे सर्व सोडून, केवळ माझी भक्ती केली, तर मी त्यांना मृत्यूच्या पलीकडे घेऊन जातो. सर्व जीवांच्या आत्म्याची तीव्र भीती केवळ माझ्यात—सर्वांचा प्रभू, आदिप्रकृतीचा स्वामी—नष्ट होते. माझ्या भयाने वारा वाहतो, सूर्य प्रकाशतो, इंद्र पाऊस पाडतो, अग्नी जळतो, आणि मृत्यू फिरतो. ज्ञान आणि वैराग्याने युक्त योगी, भक्तियोगाने, माझ्या निर्भय चरणी प्रवेश करतात. या जगात, लोकांसाठी सर्वोच्च कल्याण हेच आहे: तीव्र भक्तीने मन माझ्यावर स्थिर ठेवणे. पुस्तकात सांगितले आहे: सात द्वारे वर आहेत, दोन पुढे, दोन खाली; प्रत्येक द्वारातून विषयांची गती होते, आणि त्यात एक अधिपती राहतो. त्यापैकी, पाच पूर्वेकडे, एक दक्षिणेकडे, एक उत्तरकडे, आणि दोन पश्चिमेकडे आहेत; आता त्यांची नावे सांगतो. पूर्वेकडील दोन द्वार अगदी अगदी एकत्र, जणू काजवे; त्यातून द्युमत्सखा भूमी उजळवतो. पूर्वेकडील नलिनी आणि नालिनी नावाची द्वारे एकत्र, त्यातून अवधूतसखा सुगंधित प्रदेशात प्रवेश करतो. मुख्य नावाचे द्वार पुढे आहे, अनेक दुकाने आणि अन्नाच्या नौका आहेत; त्यातून नगराचा राजा, स्वाद जाणणाऱ्या व्यापाऱ्यांसह, प्रवेश करतो. दक्षिणेकडील पितृहू द्वारातून, पुरंजन दक्षिण पंचाळ प्रदेशात जाणकारांसह प्रवेश करतो. उत्तरेकडील देवहू द्वारातून, पुरंजन उत्तर पंचाळ प्रदेशात जाणकारांसह प्रवेश करतो. पश्चिमेकडील आसुरी द्वारातून, पुरंजन ग्रामक प्रदेशात गर्वासह प्रवेश करतो. पश्चिमेकडील निरृति द्वारातून, पुरंजन वैशस प्रदेशात लोभासह प्रवेश करतो. अंध आणि अवमीषा नावाची दोन द्वारे शांत आणि कुशल; त्यांचा अधिपती, ज्याच्याकडे दृष्टी आहे, त्यातून प्रवेश करतो आणि कार्य करतो. जेव्हा तो अंतःपुरात प्रवेश करतो, विषूचीसह, तेव्हा पत्नी आणि मुलांमुळे निर्माण होणारे भ्रम, सुख किंवा आनंद अनुभवतो. अशा प्रकारे, कर्मात मग्न, इच्छेने प्रेरित, भ्रमित आणि अज्ञानी, तो राणीच्या इच्छेप्रमाणे वागतो. कधी ती मद्यपान करते, तेव्हा तोही मद्यपान करतो; ती खाते, तोही खातो; ती आनंद घेते, तोही तिच्यासह आनंद घेतो. कधी ती गाते, तोही गातो; ती रडते, तोही रडतो; ती हसते, तोही हसतो; ती बोलते, तोही बोलतो. कधी ती धावते, तोही धावतो; ती उभी राहते, तोही उभा राहतो; ती झोपते, तो तिच्यासह झोपतो; कधी तो तिच्यासह बसतो. कधी ती ऐकते, तोही ऐकतो; ती पाहते, तोही पाहतो; ती वास घेते, तोही वास घेतो; ती स्पर्श करते, तोही स्पर्श करतो. अशा रीतीने, श्रीकृष्णाच्या अद्भुत लीला आणि आत्म्याच्या प्रवासाचे वर्णन या अध्यायात झाले आहे.