एक वेळची गोष्ट आहे, जिथे अनेक महान आत्मा एकत्र आले होते. स्टोककृष्ण, अंशु, श्रीदामा, सुभाला, अर्जुन, विशाल, ऋषभ, तेजस्विन, देवप्रस्थ आणि वरूथप या मित्रांनी एकत्र येऊन एक अद्भुत कार्य केले. हे महान आत्मे दुसऱ्यांच्या भल्यासाठीच जगतात. वाऱ्याचा झोत, पावसाचे थेंब, सूर्याची तीव्रता आणि थंडी यांचा सामना करत, ते सर्व जीवांचे रक्षण करतात. त्यांच्या जन्माचे किती भाग्य आहे, कारण सर्व जीव त्यांच्या आशीर्वादानेच जगतात. हे आत्मे कधीच त्यांच्याकडे मदतीसाठी येणाऱ्यांना नकार देत नाहीत. ते पानं, फुलं, फळं, सावली, मुळं, छाल, लाकूड, सुगंधित रेजिन, रस, राख आणि हाडं यांसारख्या गोष्टींनी इच्छांची पूर्तता करतात. या जगात जन्म घेतलेल्या प्राण्यांसाठी, जीवन, संपत्ती, बुद्धी आणि वाणी यांचा उपयोग नेहमीच उच्चतम भल्यासाठी करणे हेच खरे जन्माचे फलित आहे. यामुनाच्या पाण्यात प्रवेश करताना, झाडांच्या कमी उंच शाखांमधून, ज्या ताज्या कोंबांनी भरलेले होते, तेथे गायींना पवित्र, थंड आणि शुभ पाण्याने पाण्याचा अनुभव दिला. त्या पाण्याने गायींची तहान भागवली आणि गोपालकांनीही त्यातून गोड पाणी पिऊन आनंदित झाले. कृष्ण आणि राम, जेव्हा त्यांच्या गाईंच्या संगतीत होते, तेव्हा भूक लागल्यामुळे गोपालक बोलले, "आम्हाला भूक लागली आहे, राम, कृपया या भूकितला दूर करा." कारण जिवाला भौतिक वस्तूंमध्ये पूर्णपणे शोषित होऊन, तो स्वतःला विसरतो; मृत्यू म्हणजे पूर्ण विस्मृती. जन्म, जरी व्यक्तीच्या सर्व अस्तित्वाने अनुभवला जातो, तरी तो भौतिक वस्तूंचा स्वीकार आहे, जसा एक स्वप्न किंवा कल्पना असते. जसे स्वप्न किंवा कल्पना विसरणार नाही, तसेच त्या स्थितीत, व्यक्ती स्वतःला नवीन म्हणून पाहतो, जुन्या स्वरूपात नाही. या तिन्ही रूपांतरांमध्ये—इंद्रिये, त्यांच्या वस्तू, आणि मन—सर्व काही एकत्रित होते; आंतरिक आणि बाह्य यामध्ये विभाजन होते, जसे चांगले आणि वाईट कार्य. खरे तर, प्राण्यांचा जन्म आणि मृत्यू सतत होत असतो; काळाच्या अदृश्य, जलद प्रवाहामुळे हे दिसत नाही. जसे ज्वाला, नद्या आणि वृक्षांचे फळ यांचे अस्तित्व असते, तसेच सर्व प्राण्यांचे वय आणि अवस्थाही असतात. ही दिवा ज्वाला आहे, हे पाणी नदी आहे, आणि हा व्यक्ती मनुष्य आहे—अशा भाषणात खोटी समज आहे, जशी शाश्वत जीवनाची कल्पना. एक व्यक्ती आपल्या कार्यांच्या बीजातून जन्म घेतो किंवा खरोखरच मरतो, असे विचारू नका; हे एक भ्रम आहे, जसे आग लाकडासोबत उत्पन्न होते आणि नष्ट होते. गर्भधारणेपासून, गर्भधारणेपर्यंत, जन्म, बालपण, तरुणपण, प्रौढपण, वृद्धत्व आणि मृत्यू—हे सर्व शरीराचे नऊ अवस्थांमध्ये समाविष्ट आहेत. विविध उच्च आणि नीच शरीर, कल्पनांच्या पदार्थांपासून बनलेले, गुणांच्या संगतीत घेतले जातात; कधी एकजण त्यांना मिळवतो, कधी त्यांना सोडतो. आत्म्याचे अस्तित्व आणि नष्ट होणे वडील आणि पुत्र यांद्वारे समजले जाते; परंतु जो वस्त्रांच्या खरे स्वरूपाला जाणतो, तो दोन्हीने विशेषित होत नाही. जसे एक जण वड्याचा बीज आणि फळ समजून त्याच्या जन्म आणि नाशाला समजतो, तरी तो वृक्षापासून वेगळा असतो, तसाच साक्षीदार शरीरापासून वेगळा असतो. त्यामुळे, जेव्हा एक व्यक्ती स्वभावाला आत्म्यापासून वेगळा करत नाही, तेव्हा तो संपर्कामुळे गोंधळात पडतो आणि भौतिक अस्तित्वात प्रवेश करतो. सत्त्वाशी संगती साधल्यास, देवांमध्ये प्रवेश होतो; रजसामध्ये, दैत्य आणि मनुष्यांमध्ये; तामसामध्ये, आत्मा आणि प्राण्यांच्या अवस्थेत. क्रियांनी प्रेरित होऊन, एक या सर्वांमध्ये भटकतो. इतरांना नाचताना आणि गाताना पाहून, एक त्यांचे अनुकरण करतो. यामुळे, बुद्धीच्या गुणांचा निरीक्षण करून, अगदी निष्क्रिय असलेला व्यक्ती देखील अनुकरण करण्यास प्रवृत्त होतो. जसे झाडे पाण्याच्या प्रवाहामुळे हलताना दिसतात, तसेच पृथ्वी आपल्या डोळ्यांच्या फिरण्यामुळे फिरताना दिसते, तसंच संवेदनांची गोंधळलेली धारणा होते. जसे मनाच्या कल्पनांद्वारे भौतिक वस्तूंचा अनुभव खोटा असतो, आणि स्वप्नांतील दृष्टांत असत्य असतात, तसंच आत्म्यासाठी भौतिक अस्तित्व देखील असत्य आहे. जरी वस्तू अस्तित्वात नसली, तरी भौतिक अस्तित्वाचा चक्र थांबत नाही; कारण जो भौतिक वस्तूंवर ध्यान केंद्रित करतो, त्याला स्वप्नांमध्ये दुर्दैव येते जसे जागृत जीवनात. अर्थात, उध्दव, अशा अस्थिर इंद्रियेने भौतिक वस्तूंमध्ये रमण करू नकोस. आत्म्याच्या पकडलेल्या गोंधळाला पाहा, आणि भ्रामक चुकांना ओळखा. तुम्ही जरी बाहेर फेकले गेले, दुष्टांनी अपमानित केले, उपहासित केले, इर्ष्या केली, मारले, रोखले किंवा उपजीविकेसाठी वंचित केले—तुम्हाला हवे असलेले चांगले मिळवायचे असेल, तर तुम्ही तुमच्या स्वतःच्या आत्म्याने स्वतःला उभारी द्या. श्री उध्दव म्हणाले: "हे सर्वोत्तम वक्ता, मी हे कसे समजून घेऊ? कृपया आम्हाला सांगा." हे आत्म्यावरचे असह्य आक्रमण, मी अत्यंत कठीण मानतो, हे विश्वात्मा, कारण स्वभावाची शक्ती प्रचंड आहे. तुमच्या धर्मात समर्पित नसलेल्या, शांत आणि तुमच्या चरणांवर आश्रय घेतलेल्या व्यक्तीव्यतिरिक्त. बृहस्पती, ब्रह्मानंदाच्या तत्त्वज्ञानात, आणि हरि स्वतः, आत्मा-ज्ञानाच्या स्थितीत, गायींवर, गुरुंवर आणि ब्राह्मणांवर भक्तीच्या माध्यमातून, विश्वकसेनाचे अनुसरण करतात. स्त्रियांच्या श्रवणमार्गाने, तीन जगांमध्ये, स्त्रीकडे प्रवेश करतो, जसा राम सद्गुणी लोकांमध्ये करतो. त्याचप्रमाणे, अन्न आणि अर्पणांद्वारे, यज्ञ करणाऱ्यांच्या बायका यामध्ये अनुकूलता प्राप्त करतात. गोपालकांनी राम आणि कृष्ण यांना संबोधित करून सांगितले, "हे राम, हे शक्तिशाली, हे कृष्ण, दुष्टांचा संहार करणारे, ही भूक आम्हाला त्रस्त करते; तुम्ही याला दूर करण्याचा प्रयत्न करा." श्री शुक म्हणाले: "तसेच गोपालकांनी भगवान, देवकीच्या पुत्राने, भक्तासाठी, ब्राह्मणाच्या पत्नीच्या मदतीसाठी या शब्दांनी बोलले. 'ब्राह्मण, ज्यांना ब्रह्मज्ञान आहे, ज्या अंगिरस यज्ञात स्वर्ग मिळवण्यासाठी यज्ञ करीत आहेत, त्या यज्ञाच्या वेदीवर जा. तिथे जा, गोपालकांनो, आणि आमच्या वतीने, भगवान आणि मी यांचे नाव घेऊन, शिजवलेले तांदूळ मागा.'" भगवानाच्या या सूचनेनुसार, गोपालकांनी तिथे जाऊन, हात जोडून, ब्राह्मणांच्या समोर झुकून, विनम्रतेने विचारले. "हे पृथ्वीचे स्वामी, ऐका! आम्ही कृष्णाच्या आज्ञेप्रमाणे आले आहोत. आम्ही रामने पाठवलेले गोपालक आहोत; तुमच्यावर शुभेच्छा असो. हे धर्मज्ञ, राम आणि अच्युत, ज्या गाईंची काळजी घेत आहेत, त्यांना येथे भूक लागली आहे. तुम्हाला विश्वास असल्यास, त्यांना हवे असलेले शिजवलेले तांदूळ द्या." अशा प्रकारे, या गोष्टींचा प्रवास सुरू झाला, जिथे भक्ती, प्रेम आणि एकत्रित प्रयत्नांनी सर्वांचे जीवन समृद्ध केले.