ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പുഷ്കരേ മഥുരായാം ച ദ്വാരവത്യാം യതാത്മവാന് । ഉപോഷ്യ സംഹിതാമേതാം പഠിത്വാ മുച്യതേ ഭയാത്

പുഷ്കരം, മഥുര, ദ്വാരക എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിൽ ആത്മസംയമനം പാലിച്ച് ഉപവാസം ചെയ്തു ഈ സംഹിത പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു.

ദേവതാ മുനയഃ സിദ്ധാഃ പിതരോ മനവോ നൃപാഃ । യച്ഛന്തി കാമാന് ഗൃണതഃ ശ്രൃണ്വതോ യസ്യ കീര്തനാത്

ആർ ആരുടേയും മഹത്വം പാടുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, ദേവന്മാർ, മുനികൾ, സിദ്ധന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മനുക്കൾ, രാജാക്കന്മാർ എന്നിവർ അവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്നു.

ഋചോ യജൂംഷി സാമാനി ദ്വിജോഽധീത്യാനുവിന്ദതേ । മധുകുല്യാ ഘൃതകുല്യാഃ പയഃകുല്യാശ്ച തത്ഫലമ്

രിഗ്, യജുർ, സാമവേദങ്ങൾ പഠിക്കുന്ന ദ്വിജൻ തേൻ, നെയ്യ്, പാലിന്റെ പ്രവാഹങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഫലങ്ങൾ നേടുന്നു.

പുരാണസംഹിതാം ഏതാം അധീത്യ പ്രയതോ ദ്വിജഃ । പ്രോക്തം ഭഗവതാ യത്തു തത്പദം പരമം വ്രജേത്

ഭക്തിയോടെ ഈ പുരാണസംഹിത പഠിക്കുന്ന ദ്വിജൻ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.

വിപ്രോഽധീത്യാപ്നുയാത് പ്രജ്ഞാം രാജന്യോദധിമേഖലാമ് । വൈശ്യോ നിധിപതിത്വം ച ശൂദ്രഃ ശുധ്യേത പാതകാത്

പഠനത്തിലൂടെ ബ്രാഹ്മണന് ജ്ഞാനം ലഭിക്കും, ക്ഷത്രിയന് സമുദ്രാധിപത്യം, വൈശ്യന് ധനാധിപത്യം, ശൂദ്രൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധി നേടും.

(unknown) കലിമലസംഹതികാലനോഽഖിലേശോ ഹരിരിതരത്ര ന ഗീയതേ ഹ്യഭീക്ഷ്ണമ് । ഇഹ തു പുനര്ഭഗവാനശേഷമൂര്തിഃ പരിപഠിതോഽനുപദം കഥാപ്രസങ്‌ഗൈഃ

മറ്റിടങ്ങളിൽ കലിയുഗത്തിലെ മലിനതയെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന സർവ്വാധിപനായ ഹരി എപ്പോഴും പാടപ്പെടുന്നില്ല; എന്നാൽ ഇവിടെ അശേഷരൂപിയായ ഭഗവാൻ ഓരോ ശ്ലോകവും കഥകളുടെ ഇടയിൽ പൂർണ്ണമായി പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

(പുഷ്പിതാഗ്രാ) തമഹമജമനന്തമാത്മതത്ത്വം ജഗദുദയസ്ഥിതിസംയമാത്മശക്തിമ് । ദ്യുപതിഭിരജശക്രശങ്‌കരാദ്യൈഃ ദുരവസിതസ്തവമച്യുതം നതോഽസ്മി

ജനനമില്ലാത്തവനും അനന്തനും സ്വരൂപസത്യനുമായ, ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, നില, ലയങ്ങൾ നടത്തുന്ന ശക്തിയുള്ളവനും, ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, ശിവൻ തുടങ്ങിയ ദേവന്മാർക്കു പോലും പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തവനും ആയ അച്യുതനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഉപചിതനവശക്തിഭിഃ സ്വ ആത്മനി ഉപരചിതസ്ഥിരജങ്‌ഗമാലയായ । ഭഗവത ഉപലബ്ധിമാത്രധാമ്നേ സുരഋഷഭായ നമഃ സനാതനായ

സ്വന്തം ശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിച്ച നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും ഉള്ള ലോകങ്ങളെ ഉള്ളിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനും, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം ഭാഗ്യവാന്മാർക്ക് മാത്രം അനുഭവിക്കാവുന്നതുമായ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശാശ്വതനേ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

(മാലിനീ) സ്വസുഖനിഭൃതചേതാസ്തദ്വ്യുദസ്താന്യഭാവോഽപി അജിതരുചിരലീലാകൃഷ്ടസാരസ്തദീയമ് । വ്യതനുത കൃപയാ യഃ തത്ത്വദീപം പുരാണം തമഖിലവൃജിനഘ്നം വ്യാസസൂനും നതോഽസ്മി

സ്വന്തം ആനന്ദത്തിൽ ലീനനായി മറ്റൊന്നും മനസ്സിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന്, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭഗവാന്റെ മനോഹരമായ ലീലയിൽ ആകർഷിതനായി, കരുണകൊണ്ട് ഈ സത്യദീപമായ പുരാണം വെളിപ്പെടുത്തിയ, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന വ്യാസപുത്രനേ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

സൂത ഉവാച । വിദുരസ്തീര്ഥയാത്രായാം മൈത്രേയാദാത്മനോ ഗതിമ് । ജ്ഞാത്വാഗാt ഹാസ്തിനപുരം തയാവാപ്തവിവിത്സിതഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: തീർത്ഥയാത്രയിൽ മൈത്രേയനിൽ നിന്ന് ആത്മാവിന്റെ മാർഗം അറിഞ്ഞ്, വിദ്യുരൻ തന്റെ ജ്ഞാനപിപാസ തൃപ്തിയായി ഹസ്തിനാപുരത്തേക്ക് മടങ്ങി.

യാവതഃ കൃതവാന് പ്രശ്നാന് ക്ഷത്താ കൌഷാരവാഗ്രതഃ । ജാതൈകഭക്തിഃ ഗോവിന്ദേ തേഭ്യശ്ചോപരരാമ ഹ

വിദ്യുരൻ കൗഷാരവൻ മുന്നിൽ എത്രകാലം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചോ, ആ കാലം മുഴുവൻ ഗോവിന്ദനിൽ ഏകഭക്തി വളർന്നു; പിന്നീട് അവൻ ചോദ്യങ്ങൾ നിർത്തി.

തം ബന്ധുമാഗതം ദൃഷ്ട്വാ ധര്മപുത്രഃ സഹാനുജഃ । ധൃതരാഷ്ട്രോ യുയുത്സുശ്ച സൂതഃ ശാരദ്വതഃ പൃഥാ

അവരുടേയും ബന്ധുവായ വിദ്യുരനെ തിരിച്ചെത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ധർമപുത്രനും സഹോദരന്മാരും, ധൃതരാഷ്ട്രനും, യുയുത്സുവും, സൂതനും, കൃപനും, പൃഥയും,

ഗാന്ധാരീ ദ്രൌപദീ ബ്രഹ്മന് സുഭദ്രാ ചോത്തരാ കൃപീ । അന്യാശ്ച ജാമയഃ പാണ്ഡോഃ ജ്ഞാതയഃ സസുതാഃ സ്ത്രിയഃ

ഗാന്ധാരി, ദ്രൗപദി, സुभദ്ര, ഉത്തര, കൃപി, പാണ്ഡുവിന്റെ മറ്റു ഭാര്യമാർ, അവരുടെ മക്കൾ, ബന്ധുവായ സ്ത്രീകൾ എന്നിവരും,

പ്രത്യുജ്ജഗ്മുഃ പ്രഹര്ഷേണ പ്രാണം തന്വ ഇവാഗതമ് । അഭിസങ്‌ഗമ്യ വിധിവത് പരിഷ്വങ്‌ഗാഭിവാദനൈഃ

എല്ലാവരും അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ, ജീവൻ തന്നെ തിരിച്ചു വന്നതുപോലെ എഴുന്നേറ്റ്, യഥാവിധി സമീപിച്ച് അങ്കലാപ്പും നമസ്കാരവും നടത്തി സ്വീകരിച്ചു.

മുമുചുഃ പ്രേമബാഷ്പൌഘം വിരഹൌത്കണ്ഠ്യ കാതരാഃ । രാജാ തമര്ഹയാം ചക്രേ കൃതാസന പരിഗ്രഹമ്

വിരഹത്തിൽ ഉത്കണ്ഠയോടെ, അവർ പ്രേമഭാവത്തിൽ കണ്ണുനീർ ഒഴിച്ചു; രാജാവ് അവനെ ആദരപൂർവ്വം ഇരിപ്പിടം നൽകി സ്വീകരിച്ചു.

തം ഭുക്തവന്തം വിശ്രാന്തം ആസീനം സുഖമാസനേ । പ്രശ്രയാവനതോ രാജാ പ്രാഹ തേഷാം ച ശ്രൃണ്വതാമ്

അവൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വിശ്രമിച്ച് സുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് വിനയപൂർവ്വം നമിച്ച്, എല്ലാവരും കേൾക്കുമ്പോൾ സംസാരിച്ചു.

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച । അപി സ്മരഥ നോ യുഷ്മത് പക്ഷച്ഛായാസമേധിതാന് । വിപദ്‍ഗണാദ് വിഷാഗ്ന്യാദേഃ മോചിതാ യത്സമാതൃകാഃ

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ വളർന്നു, വിഷം, അഗ്നി തുടങ്ങിയ അനേകം അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് അമ്മയോടൊപ്പം രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഞങ്ങളെ നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?

കയാ വൃത്ത്യാ വര്തിതം വഃ ചരദ്‌ഭിഃ ക്ഷിതിമണ്ഡലമ് । തീര്ഥാനി ക്ഷേത്രമുഖ്യാനി സേവിതാനീഹ ഭൂതലേ

ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു? ഈ ഭൂമിയിലെ പ്രധാന തീർത്ഥങ്ങളും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും സന്ദർശിച്ചോ?

ഭവദ്വിധാ ഭാഗവതാഃ തീര്ഥഭൂതാഃ സ്വയം വിഭോ । തീര്ഥീകുര്വന്തി തീര്ഥാനി സ്വാന്തഃസ്ഥേന ഗദാഭൃതാ

സ്വാമി, നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഭക്തന്മാർ തന്നെ തീർത്ഥങ്ങൾ തന്നെയാണ്; അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഗദാധരൻ വസിക്കുന്നതിനാൽ, അവർ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം അതു വിശുദ്ധമാവുന്നു.

അപി നഃ സുഹൃദസ്താത ബാന്ധവാഃ കൃഷ്ണദേവതാഃ । ദൃഷ്ടാഃ ശ്രുതാ വാ യദവഃ സ്വപുര്യാം സുഖമാസതേ

പ്രിയനേ, നമ്മുടെ സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും, കൃഷ്ണഭക്തരായ യാദവന്മാർ, എങ്ങനെയാണെന്ന് കണ്ടോ, കേട്ടോ? അവർക്കു അവരുടെ നഗരത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാമോ?

ഇത്യുക്തോ ധര്മരാജേന സര്വം തത് സമവര്ണയത് । യഥാനുഭൂതം ക്രമശോ വിനാ യദുകുലക്ഷയമ്

ധർമ്മരാജാവിന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, അവൻ അനുഭവിച്ചതെല്ലാം ക്രമമായി വിശദമായി പറഞ്ഞു; യദുകുലത്തിന്റെ നാശം മാത്രം മറച്ചു വച്ചു.

നന്വപ്രിയം ദുര്വിഷഹം നൃണാം സ്വയമുപസ്ഥിതമ് । നാവേദയത് സകരുണോ ദുഃഖിതാന് ദ്രഷ്ടുമക്ഷമഃ

അവസാനത്തിൽ ദുഃഖകരവും സഹിക്കാനാവാത്തതുമായ ഒരു സംഭവം സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവരുടെ ദു:ഖം കാണാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട്, കരുണയോടെ അതു അവൻ പറഞ്ഞില്ല.

കഞ്ചിത് കാലമഥ അവാത്സീത് സത്കൃതോ ദേവവത്സുഖമ് । ഭ്രാതുര്ജ്യേഷ്ഠസ്യ ശ്രേയസ്കൃത് സര്വേഷാം സുഖമാവഹന്

അവൻ കുറേ നാൾ അവിടെ ദൈവത്തോടു സമമായ ആദരവോടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു; മൂത്ത സഹോദരനും എല്ലാവർക്കും ഭാവുകം നൽകുകയും ചെയ്തു.

അബിഭ്രദര്യമാ ദണ്ഡം യഥാവത് അഘകാരിഷു । യാവദ് ദധാര ശൂദ്രത്വം ശാപാത് വര്ഷശതം യമഃ

അര്യമൻ കുറ്റം ചെയ്തവരെ യുക്തമായ രീതിയിൽ ശിക്ഷിച്ചു; യമൻ ഒരു ശാപം മൂലം നൂറു വർഷം ശൂദ്രനായി ജീവിച്ചു.

യുധിഷ്ഠിരോ ലബ്ധരാജ്യോ ദൃഷ്ട്വാ പൌത്രം കുലന്ധരമ് । ഭ്രാതൃഭിര്ലോകപാലാഭൈഃ മുമുദേ പരയാ ശ്രിയാ

യുധിഷ്ഠിരൻ രാജ്യം വീണ്ടെടുത്ത്, തന്റെ മകനായ മകനെ വംശത്തിന്റെ ഭാവി കാണുമ്പോൾ, ലോകപാലന്മാരെപ്പോലെയുള്ള സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം പരമസൗഭാഗ്യത്തോടെ സന്തോഷിച്ചു.

ഏവം ഗൃഹേഷു സക്താനാം പ്രമത്താനാം തദീഹയാ । അത്യക്രാമത് അവിജ്ഞാതഃ കാലഃ പരമദുസ്തരഃ

ഇങ്ങനെ, വീട്ടിലേയ്ക്കു മാത്രം ആസക്തരായി, അശ്രദ്ധയോടെ ജീവിതം നയിക്കുന്നവർക്കു, അതികഠിനമായ കാലം അറിയാതെ കടന്നു പോകുന്നു.

വിദുരസ്തത് അഭിപ്രേത്യ ധൃതരാഷ്ട്രം അഭാഷത । രാജന് നിര്ഗമ്യതാം ശീഘ്രം പശ്യേദം ഭയമാഗതമ്

വിദുരൻ ഈ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി, ധൃതരാഷ്ട്രനോട് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഉടൻ പുറപ്പെടുക; ഭയം വന്നു കഴിഞ്ഞു എന്ന് കാണൂ.

പ്രതിക്രിയാ ന യസ്യേഹ കുതശ്ചിത് കര്ഹിചിത് പ്രഭോ । സ ഏഷ ഭഗവാന് കാലഃ സര്വേഷാം നഃ സമാഗതഃ

സ്വാമി, ഇവിടെ എവിടെയും, എപ്പോഴും, ഇതിന് പ്രതിവിധി ഇല്ല; ഈ കാലം, ഭഗവാൻ തന്നെയാണ്, നമ്മെല്ലാവർക്കും വന്നിരിക്കുന്നു.

യേന ചൈവാഭിപന്നോഽയം പ്രാണൈഃ പ്രിയതമൈരപി । ജനഃ സദ്യോ വിയുജ്യേത കിമുതാന്യൈഃ ധനാദിഭിഃ

ഏതൊരുവൻ പോലും, ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും, ജീവനും, ഈ കാലം പിടിച്ചെടുക്കുന്നു; പിന്നെ ധനം മുതലായ മറ്റെല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ പോകില്ലേ?