ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പുനീഹി സഹലോകം മാം ലോകപാലാംശ്ച മദ്ഗതാന്। പാദോദകേന ഭവതസ്തീര്ഥാനാം തീര്ഥകാരിണാ

തീർത്ഥങ്ങൾക്കിടയിൽ തീർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനായ ഭവാൻ, ഭവതിയുടെ പാദജലത്തിൽ, എന്നെയും, ലോകപാലകരെയും, എന്നിൽ ഭക്തിയുള്ളവരെയും ശുദ്ധീകരിക്കണമേ.

അദ്യാഹം ഭഗവംല്ലക്ഷ്മ്യാ ആസമേകാന്തഭാജനമ്। വത്സ്യത്യുരസി മേ ഭൂതിര്ഭവത്പാദഹതാംഹസഃ

ഇന്ന്, ഭഗവാനേ, ഞാൻ ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രത്യേക അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവനായി. ഭഗവന്റെ പാദസ്പർശത്തിൽ പാപങ്ങൾ നീങ്ങിയ ഐശ്വര്യം എന്റെ നെഞ്ചിൽ വസിക്കും.

ശ്രീശുക ഉവാച। ഏവം ബ്രുവാണേ വൈകുണ്ഠേ ഭൃഗുസ്തന്മന്ദ്രയാ ഗിരാ। നിര്വൃതസ്തര്പിതസ്തൂഷ്ണീം ഭക്ത്യുത്കണ്ഠോഽശ്രുലോചനഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഭൃഗു ഇങ്ങനെ മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ, അവൻ ആഴമായ സന്തോഷത്തിലും തൃപ്തിയിലും മുങ്ങി, ഭക്തിയാൽ കണ്ണുനിറഞ്ഞ്, മൗനമായി നിന്നു.

പുനശ്ച സത്രമാവ്രജ്യ മുനീനാം ബ്രഹ്മവാദിനാമ്। സ്വാനുഭൂതമശേഷേണ രാജന്ഭൃഗുരവര്ണയത്

പിന്നീട്, രാജാവേ, ഭൃഗു വീണ്ടും ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ കൂടിയ സഭയിൽ എത്തി, താൻ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ച എല്ലാം അവർക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു.

തന്നിശമ്യാഥ മുനയോ വിസ്മിതാ മുക്തസംശയാഃ। ഭൂയാംസം ശ്രദ്ദധുര്വിഷ്ണും യതഃ ശാന്തിര്യതോഽഭയമ്

അത് കേട്ട മുനികൾ അതിശയത്തിലും സംശയമില്ലാതെയും, വിശ്ണുവിൽ കൂടുതൽ വിശ്വാസം വെച്ചു; അവനിൽ നിന്നാണ് സമാധാനവും ഭയമില്ലായ്മയും ഉണ്ടാകുന്നത്.

ധര്മഃ സാക്ഷാദ്യതോ ജ്ഞാനം വൈരാഗ്യം ച തദന്വിതമ്। ഐശ്വര്യം ചാഷ്ടധാ യസ്മാദ്യശശ്ചാത്മമലാപഹമ്

അവനിൽ നിന്നാണ് ധർമ്മം തന്നെ, അതോടൊപ്പം ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, എട്ടുവിധ ഐശ്വര്യങ്ങൾ, ആത്മാവിന്റെ മലങ്ങൾ നീക്കുന്ന കീർത്തി എന്നിവ ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

മുനീനാം ന്യസ്തദണ്ഡാനാം ശാന്താനാം സമചേതസാമ്। അകിഞ്ചനാനാം സാധൂനാം യമാഹുഃ പരമാം ഗതിമ്

ദണ്ഡം വച്ചുവെച്ച, സമാധാനമുള്ള, സമബുദ്ധിയുള്ള, ഒന്നുമില്ലാത്ത, സദാചാരമുള്ള മുനികൾക്ക് അവനെയാണ് പരമഗതിയെന്നു പറയുന്നത്.

സത്ത്വം യസ്യ പ്രിയാ മൂര്തിര്ബ്രാഹ്മണാസ്ത്വിഷ്ടദേവതാഃ। ഭജന്ത്യനാശിഷഃ ശാന്താ യം വാ നിപുണബുദ്ധയഃ

സത്ത്വം അവന്റെ പ്രിയമായ രൂപം; ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് അവന്റെ ഇഷ്ടദേവതകൾ. ആശരഹിതരായ, സമാധാനമുള്ള, വിവേകമുള്ളവർ അവനെ പ്രതിഫലം ആഗ്രഹിക്കാതെ ആരാധിക്കുന്നു.

ത്രിവിധാകൃതയസ്തസ്യ രാക്ഷസാ അസുരാഃ സുരാഃ। ഗുണിന്യാ മായയാ സൃഷ്ടാഃ സത്ത്വം തത്തീര്ഥസാധനമ്

അവന്റെ ഗുണമുള്ള മായയാൽ രാക്ഷസന്മാർ, അസുരന്മാർ, ദേവന്മാർ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വർഗ്ഗങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിലെത്താൻ സത്ത്വം വഴിയാണ്.

ശ്രീശുക ഉവാച। ഇത്ഥം സാരസ്വതാ വിപ്രാ നൃണാമ്സംശയനുത്തയേ। പുരുഷസ്യ പദാമ്ഭോജ സേവയാ തദ്ഗതിം ഗതാഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജനങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ നീക്കാൻ, പരമപുരുഷന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾ സേവിച്ച് പരമഗതി നേടി.

ശ്രീസൂത ഉവാച। ഇത്യേതന്മുനിതനയാസ്യപദ്മഗന്ധ। പീയൂഷം ഭവഭയഭിത്പരസ്യ പുംസഃ। സുശ്ലോകം ശ്രവണപുടൈഃ പിബത്യഭീക്ഷ്ണമ്। പാന്ഥോഽധ്വഭ്രമണപരിശ്രമം ജഹാതി

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ മഹാനായ പുരുഷന്റെ കഥ, മുനിപുത്രന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ അമൃതം, ഭവഭയത്തെ നീക്കുന്ന ഈ കഥ, ആരെങ്കിലും ചെവികൾകൊണ്ട് ആവർത്തിച്ച് ആസ്വദിച്ചാൽ, ആ യാത്രക്കാരൻ ജീവിതയാത്രയിലെ ക്ഷീണം ഉപേക്ഷിക്കും.

ശ്രീശുക ഉവാച। ഏകദാ ദ്വാരവത്യാം തു വിപ്രപത്ന്യാഃ കുമാരകഃ। ജാതമാത്രോ ഭുവം സ്പൃഷ്ട്വാ മമാര കില ഭാരത

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ദ്വാരകയിൽ, ഒരു ബ്രാഹ്മണപത്നിയുടെ പുത്രൻ ജനിച്ച ഉടൻ ഭൂമിയെ സ്പർശിച്ച് മരിച്ചു, ഭാരതവംശജാ.

വിപ്രോ ഗൃഹീത്വാ മൃതകം രാജദ്വാര്യുപധായ സഃ। ഇദം പ്രോവാച വിലപന്നാതുരോ ദീനമാനസഃ

ആ ബ്രാഹ്മണൻ, മരിച്ച കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ വെച്ച്, ദുഃഖത്തോടെ, മനസ്സിൽ വേദനയോടെ, കരഞ്ഞ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മദ്വിഷഃ ശഠധിയോ ലുബ്ധസ്യ വിഷയാത്മനഃ। ക്ഷത്രബന്ധോഃ കര്മദോഷാത്പഞ്ചത്വം മേ ഗതോഽര്ഭകഃ

ബ്രാഹ്മണദ്വേഷിയും കപടബുദ്ധിയുമുള്ള, ലോഭിയുമായ, വിഷയാസക്തനായ രാജാവിന്റെ കർമ്മദോഷം കൊണ്ടാണ് എന്റെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചത്.

ഹിംസാവിഹാരം നൃപതിം ദുഃശീലമജിതേന്ദ്രിയമ്। പ്രജാ ഭജന്ത്യഃ സീദന്തി ദരിദ്രാ നിത്യദുഃഖിതാഃ

ഹിംസയിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്ന, ദുഷ്ടനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്തവനുമായ രാജാവിനെക്കൊണ്ട് ജനങ്ങൾ ദരിദ്രരായി, സദാ ദുഃഖിതരായി, കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഏവം ദ്വിതീയം വിപ്രര്ഷിസ്തൃതീയം ത്വേവമേവ ച। വിസൃജ്യ സ നൃപദ്വാരി താം ഗാഥാം സമഗായത

ഇങ്ങനെ, രണ്ടാം കുഞ്ഞും മൂന്നാമത്തെയും മരിച്ചപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവരെ രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ വെച്ച്, ആ same ദുഃഖഗാനം പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

താമര്ജുന ഉപശ്രുത്യ കര്ഹിചിത്കേശവാന്തികേ। പരേതേ നവമേ ബാലേ ബ്രാഹ്മണം സമഭാഷത

അത് കേട്ട അർജുനൻ, ഒരിക്കൽ കേശവന്റെ സന്നിധിയിൽ, ഒമ്പതാമത്തെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണനോട് സംസാരിച്ചു.

കിം സ്വിദ്ബ്രഹ്മംസ്ത്വന്നിവാസേ ഇഹ നാസ്തി ധനുര്ധരഃ। രാജന്യബന്ധുരേതേ വൈ ബ്രാഹ്മണാഃ സത്രമാസതേ

ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ വീട്ടിൽ എന്താണ് ഇല്ലാത്തത്, ധനുര്‌ധരനായ ഈ സ്ഥലത്ത്? ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ക്ഷത്രിയസുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം യജ്ഞം നടത്തുകയാണ്.

ധനദാരാത്മജാപൃക്താ യത്ര ശോചന്തി ബ്രാഹ്മണാഃ। തേ വൈ രാജന്യവേഷേണ നടാ ജീവന്ത്യസുമ്ഭരാഃ

ധനം, ഭാര്യ, മക്കൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിട്ടും ബ്രാഹ്മണന്മാർ ദുഃഖിക്കുന്നിടത്ത്, ക്ഷത്രിയവേഷം ധരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ നാടകക്കാരാണ്, അപമാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ.

അഹം പ്രജാഃ വാം ഭഗവന്രക്ഷിഷ്യേ ദീനയോരിഹ। അനിസ്തീര്ണപ്രതിജ്ഞോഽഗ്നിം പ്രവേക്ഷ്യേ ഹതകല്മഷഃ

പ്രഭോ, ഇവിടെ നിങ്ങളുടെ ദുർബലരായ മക്കളെ ഞാൻ രക്ഷിക്കും. ഞാൻ എന്റെ വാക്ക് പാലിക്കാനാവില്ലെങ്കിൽ, പാപങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞ് ഞാൻ അഗ്നിയിൽ ചാടും.

ശ്രീബ്രാഹ്മണ ഉവാച। സങ്കര്ഷണോ വാസുദേവഃ പ്രദ്യുമ്നോ ധന്വിനാം വരഃ। അനിരുദ്ധോഽപ്രതിരഥോ ന ത്രാതും ശക്നുവന്തി യത്

ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: സങ്കർഷണനും വാസുദേവനും വില്ലാളികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രദ്യുമ്നനും ജയിക്കാനാകാത്ത രഥമുള്ള അനിരുദ്ധനും അവരെ രക്ഷിക്കാനായില്ല.

തത്കഥം നു ഭവാന്കര്മ ദുഷ്കരം ജഗദീശ്വരൈഃ। ത്വം ചികീര്ഷസി ബാലിശ്യാത്തന്ന ശ്രദ്ദധ്മഹേ വയമ്

ലോകത്തിലെ ദൈവങ്ങൾക്കുപോലും പ്രയാസമുള്ള ഈ പ്രവർത്തി ബാലിശത്വം കൊണ്ടാണോ നിങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്? ഞങ്ങൾ അതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.

ശ്രീഅര്ജുന ഉവാച। നാഹം സങ്കര്ഷണോ ബ്രഹ്മന്ന കൃഷ്ണഃ കാര്ഷ്ണിരേവ ച। അഹം വാ അര്ജുനോ നാമ ഗാണ്ഡീവം യസ്യ വൈ ധനുഃ

അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ സങ്കർഷണനോ കൃഷ്ണനോ അല്ല. ഞാൻ അർജുനൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ, ഗാണ്ഡീവം എന്ന വില്ലാണ് എനിക്ക്.

മാവമംസ്ഥാ മമ ബ്രഹ്മന്വീര്യം ത്ര്യമ്ബകതോഷണമ്। മൃത്യും വിജിത്യ പ്രധനേ ആനേഷ്യേ തേ പ്രജാഃ പ്രഭോ

ബ്രാഹ്മണനേ, ത്ര്യമ്പകനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച എന്റെ ശക്തിയെ ചെറുതായി കാണരുത്. യുദ്ധത്തിൽ itself മരണത്തെ ജയിച്ച് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മക്കളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരും.

ഏവം വിശ്രമ്ഭിതോ വിപ്രഃ ഫാല്ഗുനേന പരന്തപ। ജഗാമ സ്വഗൃഹം പ്രീതഃ പാര്ഥവീര്യം നിശാമയന്

ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഫാൽഗുനൻ ഇങ്ങനെ ഉറപ്പു നൽകിയതോടെ, പാർഥന്റെ വീര്യം കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

പ്രസൂതികാല ആസന്നേ ഭാര്യായാ ദ്വിജസത്തമഃ। പാഹി പാഹി പ്രജാം മൃത്യോരിത്യാഹാര്ജുനമാതുരഃ

ജനനസമയം അടുത്തപ്പോൾ, അത്യുത്തമനായ ബ്രാഹ്മണൻ വിഷമത്തോടെ അർജുനനോട് വിളിച്ചു: 'എന്റെ മകനെ മരണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ'.

സ ഉപസ്പൃശ്യ ശുച്യമ്ഭോ നമസ്കൃത്യ മഹേശ്വരമ്। ദിവ്യാന്യസ്ത്രാണി സംസ്മൃത്യ സജ്യം ഗാണ്ഡീവമാദദേ

അർജുനൻ ശുദ്ധജലംകൊണ്ട് ശുദ്ധിയേറി, മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു, ദിവ്യായുധങ്ങൾ ഓർത്ത്, ഗാണ്ഡീവം വില്ല് കയ്യിലെടുത്തു.

ന്യരുണത്സൂതികാഗാരം ശരൈര്നാനാസ്ത്രയോജിതൈഃ। തിര്യഗൂര്ധ്വമധഃ പാര്ഥശ്ചകാര ശരപഞ്ജരമ്

പാർഥൻ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അമ്പുകൾകൊണ്ട് പ്രസവമുറി എല്ലാ ദിശകളിലും അടച്ചു, മുകളിലും താഴെയും ചുറ്റും അമ്പ് വലയമുണ്ടാക്കി.

തതഃ കുമാരഃ സഞ്ജാതോ വിപ്രപത്ന്യാ രുദന്മുഹുഃ। സദ്യോഽദര്ശനമാപേദേ സശരീരോ വിഹായസാ

അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു, പലതവണ കരഞ്ഞു; ഉടനെ അവൻ ശരീരത്തോടുകൂടി ആകാശത്തേക്ക് അദൃശ്യനായി.