ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ ഉത്തരാര്ധേ വേദസ്തുതി നാമ സപ്താശീതിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കായുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ വരുന്ന 'വേദസ്തുതി' എന്ന എഴുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

ശ്രീരാജോവാച। ദേവാസുരമനുഷ്യേസു യേ ഭജന്ത്യശിവം ശിവമ്। പ്രായസ്തേ ധനിനോ ഭോജാ ന തു ലക്ഷ്മ്യാഃ പതിം ഹരിമ്

രാജാവ് ചോദിച്ചു: ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും, അശുഭമായതിനെ ശുഭമെന്നു കരുതി ആരാധിക്കുന്നവർ കൂടുതലും ധനികരും ഭോക്താക്കളുമാണ്; എന്നാൽ ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവായ ഹരിയെ ഭജിക്കുന്നവരല്ല.

ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമഃ സന്ദേഹോഽത്ര മഹാന്ഹി നഃ। വിരുദ്ധശീലയോഃ പ്രഭ്വോര്വിരുദ്ധാ ഭജതാം ഗതിഃ

ഇത് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; കാരണം, ഇവിടെ വലിയ സംശയമുണ്ട്: വിരുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള രണ്ടു പ്രഭുക്കളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെ വിരുദ്ധമായ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു?

ശ്രീശുക ഉവാച। ശിവഃ ശക്തിയുതഃ ശശ്വത്ത്രിലിങ്ഗോ ഗുണസംവൃതഃ। വൈകാരികസ്തൈജസശ്ച താമസശ്ചേത്യഹം ത്രിധാ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: ശിവൻ എപ്പോഴും ശക്തിയോടെ ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നവനും, സത്ത്വം, രാജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടും ആവൃതനുമായ മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവനുമാണ്; അതിനാൽ ഞാൻ മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവനാണ്.

തതോ വികാരാ അഭവന്ഷോഡശാമീഷു കഞ്ചന। ഉപധാവന്വിഭൂതീനാം സര്വാസാമശ്നുതേ ഗതിമ്

അവനിൽ നിന്ന് പതിനാറ് വിധത്തിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നു; അവൻ എല്ലാ ഭാവങ്ങളുടെയും രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് അവയുടെ അവസ്ഥയിൽ എത്തുന്നു.

ഹരിര്ഹി നിര്ഗുണഃ സാക്ഷാത്പുരുഷഃ പ്രകൃതേഃ പരഃ। സ സര്വദൃഗുപദ്ര ഷ്ടാ തം ഭജന്നിര്ഗുണോ ഭവേത്

ഹരി ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നിരിക്കുന്നവനും, പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ പരമപുരുഷനും, എല്ലാം കാണുന്ന സാക്ഷിയും, മേൽനോട്ടക്കാരനുമാണ്; അവനെ ഭജിക്കുന്നവൻ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.

നിവൃത്തേഷ്വശ്വമേധേഷു രാജാ യുഷ്മത്പിതാമഹഃ। ശൃണ്വന്ഭഗവതോ ധര്മാനപൃച്ഛദിദമച്യുതമ്

അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നിർത്തിയപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ പിതാമഹനായ രാജാവ്, ഭഗവാന്റെ ധർമ്മങ്ങൾ കേട്ടു, അച്യുതനോടു ഇതു ചോദിച്ചു.

സ ആഹ ഭഗവാംസ്തസ്മൈ പ്രീതഃ ശുശ്രൂഷവേ പ്രഭുഃ। നൃണാം നിഃശ്രേയസാര്ഥായ യോഽവതീര്ണോ യദോഃ കുലേ

യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ച, മനുഷ്യരുടെ പരമശ്രേയസ്സിനായി അവതരിച്ച ഭഗവാൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിസഹിതമായ സേവനത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു, അവനോട് പ്രസാദപൂർവ്വം ഉപദേശിച്ചു.

ശ്രീഭഗവാനുവാച। യസ്യാഹമനുഗൃഹ്ണാമി ഹരിഷ്യേ തദ്ധനം ശനൈഃ। തതോഽധനം ത്യജന്ത്യസ്യ സ്വജനാ ദുഃഖദുഃഖിതമ്

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും പ്രത്യേക അനുഗ്രഹത്തോടെ കാണുമ്പോൾ, അവന്റെ സമ്പത്ത് ക്രമേണ എടുത്തുകളയും; അതിനുശേഷം അവന്റെ ബന്ധുക്കൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കും; അങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ ആയവൻ കൂടുതൽ ദുഃഖം അനുഭവിക്കും.

സ യദാ വിതഥോദ്യോഗോ നിര്വിണ്ണഃ സ്യാദ്ധനേഹയാ। മത്പരൈഃ കൃതമൈത്രസ്യ കരിഷ്യേ മദനുഗ്രഹമ്

അവൻ ശ്രമങ്ങൾ എല്ലാം വ്യർത്ഥമായിപ്പോയി, സമ്പത്തിനോടുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിരാശനാകുമ്പോൾ, എന്റെ ഭക്തന്മാരുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചാൽ, ഞാൻ അവനിൽ എന്റെ കൃപ പ്രാപ്തമാക്കും.

തദ്ബ്രഹ്മ പരമം സൂക്ഷ്മം ചിന്മാത്രം സദനന്തകമ്। വിജ്ഞായാത്മതയാ ധീരഃ സംസാരാത്പരിമുച്യതേ

അത് പരമവും സൂക്ഷ്മവുമായ ബ്രഹ്മം, ചൈതന്യമാത്രമായതും ശാശ്വതവും അനന്തവുമാണ്; അതിനെ ആത്മാവായി തിരിച്ചറിയുന്ന ധീരൻ ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.

അതോ മാം സുദുരാരാധ്യം ഹിത്വാന്യാന്ഭജതേ ജനഃ। തതസ്ത ആശുതോഷേഭ്യോ ലബ്ധരാജ്യശ്രിയോദ്ധതാഃ। മത്താഃ പ്രമത്താ വരദാന്വിസ്മയന്ത്യവജാനതേ

അതിനാൽ, എന്നെ ആരാധിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണെന്ന് കരുതി, പലരും മറ്റുള്ളവരെ ഭജിക്കുന്നു; അവിടെ വേഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന രാജ്യവും ഐശ്വര്യവും കൊണ്ടു അവർ അഭിമാനികളും ഉന്മാദികളും ആകുന്നു; പിന്നെ കൂടുതൽ വരങ്ങൾ തേടി, എന്നെ അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ശ്രീശുക ഉവാച। ശാപപ്രസാദയോരീശാ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദയഃ। സദ്യഃ ശാപപ്രസാദോഽങ്ഗ ശിവോ ബ്രഹ്മാ ന ചാച്യുതഃ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: ശാപത്തിന്റെയും അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും അധിപതികളായ ബ്രഹ്മാവു, വിഷ്ണു, ശിവൻ തുടങ്ങിയവരിൽ, പ്രിയനായവനേ, ശിവൻ ഉടൻ ശാപവും അനുഗ്രഹവും നൽകുന്നു; ബ്രഹ്മാവു അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല; അച്യുതൻ ഒരിക്കലും ഉടൻ ചെയ്യാറില്ല.

അത്ര ചോദാഹരന്തീമമിതിഹാസം പുരാതനമ്। വൃകാസുരായ ഗിരിശോ വരം ദത്ത്വാപ സങ്കടമ്

ഇതിൽ ഒരു പുരാതന കഥ പറയുന്നു: വൃകാസുരനു വരം നൽകിയ ശേഷം ഗിരിശൻ (ശിവൻ) വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടിൽപ്പെട്ടു.

വൃകോ നാമാസുരഃ പുത്രഃ ശകുനേഃ പഥി നാരദമ്। ദൃഷ്ട്വാശുതോഷം പപ്രച്ഛ ദേവേഷു ത്രിഷു ദുര്മതിഃ

ശകുനിയുടെ മകനായ വൃക എന്ന അസുരൻ, വഴിയിൽ നാരദനെ കണ്ടു; ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ, മൂന്നു ദേവന്മാരിൽ ആരാണ് വേഗത്തിൽ പ്രസാദിക്കുന്നവൻ എന്ന് അവനോട് ചോദിച്ചു.

സ ആഹ ദേവം ഗിരിശമുപാധാവാശു സിദ്ധ്യസി। യോഽല്പാഭ്യാം ഗുണദോഷാഭ്യാമാശു തുഷ്യതി കുപ്യതി

അവൻ ദേവനായ ഗിരീശനെ വേഗത്തിൽ സമീപിച്ചു. നീ വിജയിക്കും; കാരണം, അവൻ ചെറിയ ഗുണം കാണിച്ചാലും ദോഷം കാണിച്ചാലും ഉടൻ സന്തോഷപ്പെടുകയോ കോപപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നവനാണ്.

ദശാസ്യബാണയോസ്തുഷ്ടഃ സ്തുവതോര്വന്ദിനോരിവ। ഐശ്വര്യമതുലം ദത്ത്വാ തത ആപ സുസങ്കടമ്

രാവണനും ബാണനും പാടിയപ്പോൾ സന്തോഷിച്ച ദൈവം അവർക്കു അപാരമായ ശക്തി നൽകിയതുപോലെ, പിന്നെ അവർ വലിയ കഷ്ടത്തിലായി.

ഇത്യാദിഷ്ടസ്തമസുര ഉപാധാവത്സ്വഗാത്രതഃ। കേദാര ആത്മക്രവ്യേണ ജുഹ്വാനോ ഗ്നിമുഖം ഹരമ്

അങ്ങനെ ഉപദേശം കിട്ടിയ അസുരൻ, തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു തന്നെ മാംസം എടുത്ത് ഹരന്റെ അഗ്നിമുഖത്തിൽ അർപ്പിച്ചു.

ദേവോപലബ്ധിമപ്രാപ്യ നിര്വേദാത്സപ്തമേഽഹനി। ശിരോഽവൃശ്ചത്സുധിതിനാ തത്തീര്ഥക്ലിന്നമൂര്ധജമ്

ഏഴാം ദിവസം ദൈവത്തെ കാണാൻ കഴിയാതെ, നിരാശയിൽ ആകി, അതി മൂർച്ചയുള്ള വാളുകൊണ്ട് തന്റെ തല തന്നെ വെട്ടി കളഞ്ഞു; ആ തിരുത്തായ സ്ഥലത്ത് അവന്റെ മുടി മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.

തദാ മഹാകാരുണികോ സ ധൂര്ജടിര്യഥാ വയം ചാഗ്നിരിവോത്ഥിതോഽനലാത്। നിഗൃഹ്യ ദോര്ഭ്യാം ഭുജയോര്ന്യവാരയത്തത്സ്പര്ശനാദ്ഭൂയ ഉപസ്കൃതാകൃതിഃ

അപ്പോൾ മഹാകരുണാനിധിയായ ധൂർജടി, നമ്മൾ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ജ്വാല ഉയരുന്നതുപോലെ, അവനെ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, തൊടാൻ അനുവദിക്കാതെ, അവന്റെ രൂപം കൂടുതൽ ഭംഗിയായി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു.

തമാഹ ചാങ്ഗാലമലം വൃണീഷ്വ മേ യഥാഭികാമം വിതരാമി തേ വരമ്। പ്രീയേയ തോയേന നൃണാം പ്രപദ്യതാമഹോ ത്വയാത്മാ ഭൃശമര്ദ്യതേ വൃഥാ

അവനോടു ദൈവം പറഞ്ഞു: 'മതി, അങ്ങാല! നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തെങ്കിലും ഒരു വരം ചോദിക്കൂ, ഞാൻ അതു നല്കാം. സമർപ്പിച്ചവരിൽ നിന്നു വെള്ളം പോലും കിട്ടിയാൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു. പക്ഷേ നീ അനാവശ്യമായി വളരെ കഷ്ടം സഹിച്ചു.'

ദേവം സ വവ്രേ പാപീയാന്വരം ഭൂതഭയാവഹമ്। യസ്യ യസ്യ കരം ശീര്ഷ്ണി ധാസ്യേ സ മ്രിയതാമിതി

അവൻ, പാപിയായവൻ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വരം ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു: 'എന്റെ കൈ ആരുടെ തലയിലിട്ടാലും അവൻ മരിക്കട്ടെ.'

തച്ഛ്രുത്വാ ഭഗവാന്രുദ്രോ ദുര്മനാ ഇവ ഭാരത। ഓം ഇതി പ്രഹസംസ്തസ്മൈ ദദേഽഹേരമൃതം യഥാ

അത് കേട്ട ഭഗവാൻ രുദ്രൻ, സന്തോഷം ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിലും, പുഞ്ചിരിച്ച് 'ഓം' എന്നു പറഞ്ഞ് ആ വരം അവനു നല്കി; അതുപോലെ, അമൃതം പാമ്പിന് കൊടുക്കുന്നതുപോലെ.

സ തദ്വരപരീക്ഷാര്ഥം ശമ്ഭോര്മൂര്ധ്നി കിലാസുരഃ। സ്വഹസ്തം ധാതുമാരേഭേ സോഽബിഭ്യത്സ്വകൃതാച്ഛിവഃ

അസുരൻ ആ വരം പരീക്ഷിക്കാൻ ശംഭുവിന്റെ തലയിലേക്കു സ്വന്തം കൈ വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ ശിവൻ, തന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തിയിൽ ഭയപ്പെട്ടു, പിന്നോട്ട് പിന്മാറി.

തേനോപസൃഷ്ടഃ സന്ത്രസ്തഃ പരാധാവന്സവേപഥുഃ। യാവദന്തം ദിവോ ഭൂമേഃ കഷ്ഠാനാമുദഗാദുദക്

അവൻ പിന്തുടർന്നപ്പോൾ, ഭയത്താൽ വിറച്ച്, ശിവൻ ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു; സ്വർഗ്ഗത്തിൻറെ അറ്റത്തേക്കും ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തേക്കും ദിശകളുടെ അതിരുകളിലേക്കും വെള്ളത്തിലേക്കും ഓടി.

അജാനന്തഃ പ്രതിവിധിം തൂഷ്ണീമാസന്സുരേശ്വരാഃ। തതോ വൈകുണ്ഠമഗമദ്ഭാസ്വരം തമസഃ പരമ്

ഉപായം എന്തെന്നറിയാതെ ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കന്മാർ മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു; പിന്നെ ശിവൻ പ്രകാശമുള്ള, അന്ധകാരത്തിന് അതീതമായ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി.

യത്ര നാരായണഃ സാക്ഷാന്ന്യാസിനാം പരമോ ഗതിഃ। ശാന്താനാം ന്യസ്തദണ്ഡാനാം യതോ നാവര്തതേ ഗതഃ

അവിടെ നാരായണൻ സ്വയം വസിക്കുന്നു; സന്ന്യാസികൾക്കും മനസ്സിൽ സമാധാനം ഉള്ളവർക്കും, ദണ്ഡം വെച്ച് വിട്ടവർക്കും, അവിടെ ചെന്നവൻ പിന്നെ മടങ്ങിവരാറില്ല.

തം തഥാ വ്യസനം ദൃഷ്ട്വാ ഭഗവാന്വൃജിനാര്ദനഃ। ദൂരാത്പ്രത്യുദിയാദ്ഭൂത്വാ ബടുകോ യോഗമായയാ

അവനെ അങ്ങനെ കഷ്ടത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ദൂരത്തിൽ നിന്ന് യോഗശക്തിയാൽ ബാലബ്രഹ്മചാരിയുടെ രൂപത്തിൽ സമീപിച്ചു.

മേഖലാജിനദണ്ഡാക്ഷൈസ്തേജസാഗ്നിരിവ ജ്വലന്। അഭിവാദയാമാസ ച തം കുശപാണിര്വിനീതവത്

മെഖല, മയില്പ്പുര, ദണ്ഡം എന്നിവ ധരിച്ച്, അഗ്നിപോലെ പ്രകാശത്തോടെ, കുശത്തണ്ട് കൈയിൽ പിടിച്ച്, വിനയത്തോടെ അവനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.