ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീമിത്രവിന്ദോവാച। യോ മാം സ്വയംവര ഉപേത്യ വിജിത്യ ഭൂപാന്। നിന്യേ ശ്വയൂഥഗം ഇവാത്മബലിം ദ്വിപാരിഃ। ഭ്രാതൄംശ്ച മേഽപകുരുതഃ സ്വപുരം ശ്രിയൌകസ്। തസ്യാസ്തു മേഽനുഭവമങ്ഘ്ര്യവനേജനത്വമ്

ശ്രീമിത്രവിന്ദ പറഞ്ഞു: എന്റെ സ്വയംവരത്തിൽ വന്ന കൃഷ്ണൻ, രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ച്, ആന തന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം കൂട്ടുകാരിയെ പിടിച്ചുപോലെ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. എന്റെ സഹോദരന്മാരെ അകറ്റി, സമ്പത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ പാദങ്ങൾ സേവിക്കാൻ എനിക്ക് ഭാഗ്യം ലഭിക്കട്ടെ.

ശ്രീസത്യോവാച। സപ്തോക്ഷണോഽതിബലവീര്യസുതീക്ഷ്ണശൃങ്ഗാന്। പിത്രാ കൃതാന്ക്ഷിതിപവീര്യപരീക്ഷണായ। താന്വീരദുര്മദഹനസ്തരസാ നിഗൃഹ്യ। ക്രീഡന്ബബന്ധ ഹ യഥാ ശിശവോഽജതോകാന്

ശ്രീസത്യ പറഞ്ഞു: എന്റെ അച്ഛൻ, രാജാക്കന്മാരുടെ ശക്തിയും വീര്യവും പരീക്ഷിക്കാൻ, ഏഴു അതിശക്തിയും മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളും ഉള്ള കാളകളെ ഒരുക്കി. വീരന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, അവയെ എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കി, കുട്ടികൾ കാളക്കുട്ടികളെ കെട്ടുന്നപോലെ കെട്ടി കളിച്ചു.

യ ഇത്ഥം വീര്യശുല്കാം മാം। ദാസീഭിശ്ചതുരങ്ഗിണീമ്। പഥി നിര്ജിത്യ രാജന്യാന്। നിന്യേ തദ്ദാസ്യമസ്തു മേ

എന്നെ, വീര്യശുല്കമായി നൽകിയവളെയും, ദാസിമാരെയും, സൈന്യത്തെയും, വഴിയിൽ രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ച് നേടിയ കൃഷ്ണൻ—അവനു ഞാൻ ദാസിയായി കഴിയട്ടെ.

ശ്രീഭദ്രോവാച। പിതാ മേ മാതുലേയായ സ്വയമാഹൂയ ദത്തവാന്। കൃഷ്ണേ കൃഷ്ണായ തച്ചിത്താമക്ഷൌഹിണ്യാ സഖീജനൈഃ

ശ്രീഭദ്ര പറഞ്ഞു: എന്റെ അച്ഛൻ, എന്റെ അമ്മാവനെ വിളിച്ച്, കൃഷ്ണനു തന്നെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, എന്നെയും സൈന്യത്തെയും സഖിമാരെയും കൃഷ്ണനു നൽകി.

അസ്യ മേ പാദസംസ്പര്ശോ ഭവേജ്ജന്മനി ജന്മനി। കര്മഭിര്ഭ്രാമ്യമാണായാ യേന തച്ഛ്രേയ ആത്മനഃ

എനിക്ക് ജന്മംതോറും അവന്റെ പാദസ്പർശം ലഭിക്കട്ടെ. അതിനാൽ, കര്‍മഫലത്തിൽ അലയുന്നവൻ ആത്മാവിനുള്ള ഉത്തമമോക്ഷം നേടും.

ശ്രീലക്ഷ്മണോവാച। മമാപി രാജ്ഞ്യച്യുതജന്മകര്മ ശ്രുത്വാ മുഹുര്നാരദഗീതമാസ ഹ। ചിത്തം മുകുന്ദേ കില പദ്മഹസ്തയാ വൃതഃ സുസമ്മൃശ്യ വിഹായ ലോകപാന്

ശ്രീലക്ഷ്മണ പറഞ്ഞു: നാരദൻ വീണ്ടും വീണ്ടും രാജാവിന്റെ ജനനവും കര്‍മങ്ങളും പറഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സ് കമലഹസ്തനായ മുഖുന്ദനിൽ പൂർണ്ണമായി ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു, ലോകപാലകരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്.

ജ്ഞാത്വാ മമ മതം സാധ്വി പിതാ ദുഹിതൃവത്സലഃ। ബൃഹത്സേന ഇതി ഖ്യാതസ്തത്രോപായമചീകരത്

എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, എന്റെ അച്ഛൻ, സ്നേഹമുള്ള ബൃഹത്സേനൻ, വിവാഹത്തിന് ഒരു മാർഗം കണ്ടെത്തി.

യഥാ സ്വയംവരേ രാജ്ഞി മത്സ്യഃ പാര്ഥേപ്സയാ കൃതഃ। അയം തു ബഹിരാച്ഛന്നോ ദൃശ്യതേ സ ജലേ പരമ്

പാർത്തൻറെ ആഗ്രഹത്തിനായി സ്വയംവരത്തിൽ മത്സ്യം സ്ഥാപിച്ചതുപോലെ, ഇവിടെ പുറത്തു മറച്ചുവെച്ച മത്സ്യം വെള്ളത്തിൽ മാത്രം കാണാവുന്നതായി ഒരുക്കി.

ശ്രുത്വൈതത്സര്വതോ ഭൂപാ ആയയുര്മത്പിതുഃ പുരമ്। സര്വാസ്ത്രശസ്ത്രതത്ത്വജ്ഞാഃ സോപാധ്യായാഃ സഹസ്രശഃ

ഇത് കേട്ട്, എല്ലാ ദിക്കുകളിൽ നിന്നുമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാർ, ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രവിദ്യകളും അറിയുന്നവരും, ഗുരുക്കന്മാരോടൊപ്പം എന്റെ അച്ഛന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് വന്നു.

പിത്രാ സമ്പൂജിതാഃ സര്വേ യഥാവീര്യം യഥാവയഃ। ആദദുഃ സശരം ചാപം വേദ്ധും പര്ഷദി മദ്ധിയഃ

എല്ലാവരെയും എന്റെ അച്ഛൻ അവരുടെ വീര്യത്തിനും പ്രായത്തിനും അനുസരിച്ച് ആദരിച്ചു. എന്നെ നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചവർ, അങ്ങ് സഭയിൽ വില്ലും അമ്പും എടുത്തു ലക്ഷ്യം വെച്ചു.

ആദായ വ്യസൃജന്കേചിത്സജ്യം കര്തുമനീശ്വരാഃ। ആകോഷ്ഠം ജ്യാം സമുത്കൃഷ്യ പേതുരേകേഽമുനാഹതാഃ

ചിലർ വില്ലെടുത്ത് കയറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ കഴിവായില്ല. ചിലർ വില്ലിന്റെ നൂൽ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചപ്പോൾ, അതിൽ പറ്റി വീണു.

സജ്യം കൃത്വാപരേ വീരാ മാഗധാമ്ബഷ്ഠചേദിപാഃ। ഭീമോ ദുര്യോധനഃ കര്ണോ നാവിദംസ്തദവസ്ഥിതിമ്

മഗധ, അംബഷ്ട, ചേദിരാജാക്കന്മാർ, ഭീമൻ, ദുര്യോധനൻ, കർണൻ തുടങ്ങിയ മറ്റ് വീരന്മാർ വില്ല് കയറ്റാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ എന്താണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

മത്സ്യാഭാസം ജലേ വീക്ഷ്യ ജ്ഞാത്വാ ച തദവസ്ഥിതിമ്। പാര്ഥോ യത്തോഽസൃജദ്ബാണം നാച്ഛിനത്പസ്പൃശേ പരമ്

ജലത്തിൽ മത്സ്യത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടു, അതിന്റെ സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കി, അർജുനൻ ശ്രദ്ധയോടെ അമ്പ് വിട്ടു; അത് ലക്ഷ്യത്തെ വെട്ടിയില്ല, മറിച്ച് ഒന്ന് തൊട്ടു മാത്രം.

രാജന്യേഷു നിവൃത്തേഷു ഭഗ്നമാനേഷു മാനിഷു। ഭഗവാന്ധനുരാദായ സജ്യം കൃത്വാഥ ലീലയാ

രാജാക്കന്മാർ പിന്മാറി, അവരുടെ അഭിമാനം തകർന്ന്, ഭഗവാൻ വില്ലെടുത്ത് അതിനെ എളുപ്പത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു.

തസ്മിന്സന്ധായ വിശിഖം മത്സ്യം വീക്ഷ്യ സകൃജ്ജലേ। ഛിത്ത്വേഷുണാപാതയത്തം സൂര്യേ ചാഭിജിതി സ്ഥിതേ ൨൬ അഭിജിത്। ദിവി ദുന്ദുഭയോ നേദുര്ജയശബ്ദയുതാ ഭുവി। ദേവാശ്ച കുസുമാസാരാന്മുമുചുര്ഹര്ഷവിഹ്വലാഃ

അവിടെ അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിൽ വെച്ച്, ജലത്തിൽ മത്സ്യത്തെ ഒരിക്കൽ മാത്രം നോക്കി, അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടി അതിനെ വീഴ്ത്തി; അപ്പോൾ സൂര്യൻ അഭിജിത് നക്ഷത്രത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ആകാശത്തിൽ ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, വിജയശബ്ദം ഭൂമിയിൽ മുഴങ്ങി; ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു.

തദ്രങ്ഗമാവിശമഹം കലനൂപുരാഭ്യാം। പദ്ഭ്യാം പ്രഗൃഹ്യ കനകോജ്വലരത്നമാലാമ് । നൂത്നേ നിവീയ പരിധായ ച കൌശികാഗ്ര്യേ। സവ്രീഡഹാസവദനാ കവരീധൃതസ്രക്

അപ്പോൾ ഞാൻ മൃദുലമായ നൂപുരധ്വനിയോടെ അരങ്ങിലേക്ക് കടന്നു, കൈയിൽ പൊന്നുപോലും രത്നമാല പിടിച്ചു, പുതുമയുള്ള പാവാട ധരിച്ചു, ലജ്ജാഭരിതമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, മുടിയിൽ പൂമാലയണിഞ്ഞ്.

ഉന്നീയ വക്ത്രമുരുകുന്തലകുണ്ഡലത്വിഡ്। ഗണ്ഡസ്ഥലം ശിശിരഹാസകടാക്ഷമോക്ഷൈഃ। രാജ്ഞോ നിരീക്ഷ്യ പരിതഃ ശനകൈര്മുരാരേര്। അംസേഽനുരക്തഹൃദയാ നിദധേ സ്വമാലാമ്

ഞാൻ മുഖം ഉയർത്തി, വലിയ കുന്തലകുണ്ഡലങ്ങൾ തിളങ്ങി, കണ്മണികൾ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി, രാജാക്കന്മാരെ ചുറ്റി ശാന്തമായി നോക്കി, ഹൃദയം മുഴുവൻ മുരാരിയിലേക്കു ആകർഷിച്ച്, എന്റെ മാല അവന്റെ തോളിൽ വെച്ചു.

താവന്മൃദങ്ഗപടഹാഃ ശങ്ഖഭേര്യാനകാദയഃ। നിനേദുര്നടനര്തക്യോ നനൃതുര്ഗായകാ ജഗുഃ

അപ്പോൾ മൃദംഗം, പടവ, ശംഖം, ഭേരി, അനകാദി വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി; നർത്തകികൾ നൃത്തം ചെയ്തു, ഗായകർ പാടിത്തുടങ്ങി.

ഏവം വൃതേ ഭഗവതി മയേശേ നൃപയൂഥപാഃ। ന സേഹിരേ യാജ്ഞസേനി സ്പര്ധന്തോ ഹൃച്ഛയാതുരാഃ

ഇങ്ങനെ ഞാൻ മായയുടെ നാഥനായ ഭഗവാനെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാർ ഹൃദയത്തിൽ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ്, ദ്രൗപദിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ പരസ്പരം മത്സരിച്ചു.

മാം താവദ്രഥമാരോപ്യ ഹയരത്നചതുഷ്ടയമ്। ശാര്ങ്ഗമുദ്യമ്യ സന്നദ്ധസ്തസ്ഥാവാജൌ ചതുര്ഭുജഃ

അവൻ എന്നെ നാലു ഉത്തമകുതിരകൾ കെട്ടിയ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, ശാർംഗം എടുത്ത്, കവചം ധരിച്ചു, നാലു കൈകളോടെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നു.

ദാരുകശ്ചോദയാമാസ കാഞ്ചനോപസ്കരം രഥമ്। മിഷതാം ഭൂഭുജാം രാജ്ഞി മൃഗാണാം മൃഗരാഡിവ

ദാരുകൻ പൊന്നുകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച രഥം ഓടിച്ചു; രാജാക്കന്മാർ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, മൃഗരാജാവ് മറ്റുമൃഗങ്ങളെ പോലെ രാജാവിനെ തൻറെ ഇരയാക്കി കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ.

തേഽന്വസജ്ജന്ത രാജന്യാ നിഷേദ്ധും പഥി കേചന। സംയത്താ ഉദ്ധൃതേഷ്വാസാ ഗ്രാമസിംഹാ യഥാ ഹരിമ്

ചില രാജാക്കന്മാർ വഴിയിൽ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു, വില്ലെടുത്ത് ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ച്, ഗ്രാമത്തിലെ സിംഹങ്ങൾ ഹരിയെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ.

തേ ശാര്ങ്ഗച്യുതബാണൌഘൈഃ കൃത്തബാഹ്വങ്ഘ്രികന്ധരാഃ। നിപേതുഃ പ്രധനേ കേചിദേകേ സന്ത്യജ്യ ദുദ്രുവുഃ

ശാർംഗവില്ലിൽ നിന്ന് വന്ന അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ, അവരുടെ കൈ, കാൽ, കഴുത്ത് വെട്ടപ്പെട്ടു, ചിലർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു; ചിലർ യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

തതഃ പുരീം യദുപതിരത്യലങ്കൃതാം। രവിച്ഛദധ്വജപടചിത്രതോരണാമ്। കുശസ്ഥലീം ദിവി ഭുവി ചാഭിസംസ്തുതാം। സമാവിശത്തരണിരിവ സ്വകേതനമ്

അതിനുശേഷം യദുക്കളുടെ അധിപൻ സൂര്യൻ മറയ്ക്കുന്ന പതാകകളും ചിത്രവാതിലുകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന, അതീവ ഭംഗിയുള്ള കുശസ്ഥലിയിൽ, തനിക്കു സ്വന്തം വീടുപോലെ കടന്നു.

പിതാ മേ പൂജയാമാസ സുഹൃത്സമ്ബന്ധിബാന്ധവാന്। മഹാര്ഹവാസോഽലങ്കാരൈഃ ശയ്യാസനപരിച്ഛദൈഃ

എന്റെ അച്ഛൻ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും വലിയ വിലയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളാൽ, അലങ്കാരങ്ങളാൽ, കിടക്കകളാൽ, ഇരിപ്പിടങ്ങളാൽ ആദരിച്ചു.

ദാസീഭിഃ സര്വസമ്പദ്ഭിര്ഭടേഭരഥവാജിഭിഃ। ആയുധാനി മഹാര്ഹാണി ദദൌ പൂര്ണസ്യ ഭക്തിതഃ

ദാസിമാരും സമ്പത്തുകളും, ഭടന്മാരും രഥങ്ങളും കുതിരകളും കൊണ്ടു, അവൻ വലിയ വിലയുള്ള ആയുധങ്ങൾ പൂർണ്ണഭക്തിയോടെ നൽകി.

ആത്മാരാമസ്യ തസ്യേമാ വയം വൈ ഗൃഹദാസികാഃ। സര്വസങ്ഗനിവൃത്ത്യാദ്ധാ തപസാ ച ബഭൂവിമ

സ്വയം തൃപ്തനായ അവനു ഞങ്ങൾ വീട്ടിലെ ദാസിമാരായി, എല്ലാ ബന്ധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചും, സത്യമായ തപസ്സിലൂടെയും ആയി.

മഹിഷ്യ ഊചുഃ। ഭൌമം നിഹത്യ സഗണം യുധി തേന രുദ്ധാ। ജ്ഞാത്വാഥ നഃ ക്ഷിതിജയേ ജിതരാജകന്യാഃ। നിര്മുച്യ സംസൃതിവിമോക്ഷമനുസ്മരന്തീഃ। പാദാമ്ബുജം പരിണിനായ യ ആപ്തകാമഃ

ഭാര്യമാർ പറഞ്ഞു: ഭൗമനെയും കൂട്ടരെയും യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിച്ച്, ഞങ്ങളെ—അവൻ ജയിച്ച രാജകുമാരികളെ—വിമുക്തരാക്കി, അവന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട്, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവൻ ഞങ്ങളെ വിവാഹം കഴിച്ചു, ജന്മമരണബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകി.

ന വയം സാധ്വി സാമ്രാജ്യം സ്വാരാജ്യം ഭൌജ്യമപ്യുത। വൈരാജ്യം പാരമേഷ്ഠ്യം ച ആനന്ത്യം വാ ഹരേഃ പദമ്

നാം രാജ്യം, സ്വതന്ത്രഭാരം, ഭൗജ്യം, പരമാധികാരം, അല്ലെങ്കിൽ അനന്തമായ ഹരിപദം പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.