ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഏവം മീമാംസമാനം തം നരാ നാര്യോഽമരപ്രഭാഃ । പ്രത്യഗൃഹ്ണന് മഹാഭാഗം ഗീതവാദ്യേന ഭൂയസാ

അങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, മഹാഭാഗ്യവാനായ അവനെ ഗാനം വാദ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം സ്വീകരിച്ചു.

പതിമാഗതമാകര്ണ്യ പത്‍ന്യുദ്ധര്ഷാതിസമ്ഭ്രമാ । നിശ്ചക്രാമ ഗൃഹാത്തൂര്ണം രൂപിണീ ശ്രീരിവാലയാത്

ഭർത്താവ് വന്നുവെന്ന് കേട്ട ഭാര്യ, അത്യന്തം ആനന്ദത്തിലും ആവേശത്തിലും, വീട്ടിൽ നിന്ന് ഉടൻ പുറത്തു വന്നു, ലക്ഷ്മി തന്റെ ആലയം വിട്ട് വരുന്നതുപോലെ.

പതിവ്രതാ പതിം ദൃഷ്ട്വാ പ്രേമോത്കണ്ഠാശ്രുലോചനാ । മീലിതാക്ഷ്യനമദ് ബുദ്ധ്യാ മനസാ പരിഷസ്വജേ

ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ കണ്ണുകൾ പ്രേമത്തിലും ആകാംക്ഷയിലും നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു, മനസ്സിൽ വിനീതതയോടെ ഭർത്താവിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.

പത്‍നീം വീക്ഷ്യ വിസ്ഫുരന്തീം ദേവീം വൈമാനികീമിവ । ദാസീനാം നിഷ്കകണ്ഠീനാം മധ്യേ ഭാന്തീം സ വിസ്മിതഃ

അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ ഭാര്യയെ നോക്കി. ദാസിമാരുടെ ഇടയിൽ, മാലകൾ ഇല്ലാത്തവരുടെ നടുവിൽ, അവൾ ദിവ്യദേവതയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

പ്രീതഃ സ്വയം തയാ യുക്തഃ പ്രവിഷ്ടോ നിജമന്ദിരമ് । മണിസ്തമ്ഭശതോപേതം മഹേന്ദ്രഭവനം യഥാ

അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ചേർന്ന്, അവൻ സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നു. നൂറ്റാണ്ടോളം രത്നസ്തംഭങ്ങൾ അണിനിരന്ന ആ ഭവനം മഹേന്ദ്രന്റെ ആലയംപോലെയായിരുന്നു.

പയഃഫേനനിഭാഃ ശയ്യാ ദാന്താ രുക്മപരിച്ഛദാഃ । പര്യങ്കാ ഹേമദണ്ഡാനി ചാമരവ്യജനാനി ച

പാൽനുരയെപ്പോലെയുള്ള, മൃദുവും പൊന്നുകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച കിടക്കകളും, പൊൻകമ്പികളുള്ള കൂചകളും, ചാമരവീശൽക്കൊലുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആസനാനി ച ഹൈമാനി മൃദൂപസ്തരണാനി ച । മുക്താദാമവിലമ്ബീനി വിതാനാനി ദ്യുമന്തി ച

പൊന്നിൽ നിർമ്മിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, മൃദുവായ തലയണകൾ, മുത്തുമാലകൾ തൂങ്ങിയ വിറ്റാനങ്ങൾ, പ്രകാശമുള്ള മറപ്പുതകളും അവിടെ കാണാം.

സ്വച്ഛസ്ഫടികകുഡ്യേഷു മഹാമാരകതേഷു ച । രത്‍നദീപാ ഭ്രാജമാനാന് ലലനാ രത്‍നസംയുതാഃ

സ്വച്ഛമായ സ്ഫടികഭിത്തികളിലും വലിയ പച്ചമണിയിൽ, രത്നദീപങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വിലോക്യ ബ്രാഹ്മണസ്തത്ര സമൃദ്ധീഃ സര്വസമ്പദാമ് । തര്കയാമാസ നിര്വ്യഗ്രഃ സ്വസമൃദ്ധിമഹൈതുകീമ്

അവിടെ എല്ലാ സമ്പത്തുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ, മനസ്സിൽ നിർഭ്രമമായി, കാരണം ഇല്ലാതെ ലഭിച്ച തന്റെ ഐശ്വര്യത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.

( മിശ്ര ) നൂനം ബതൈതന്മമ ദുര്ഭഗസ്യ ശശ്വദ് ദരിദ്രസ്യ സമൃദ്ധിഹേതുഃ । മഹാവിഭൂതേരവലോകതോഽന്യോ നൈവോപപദ്യേത യദൂത്തമസ്യ

നിസ്സംശയം, എപ്പോഴും ദരിദ്രനും ദുർഭാഗ്യനും ആയ എനിക്ക് സമൃദ്ധിയുടെ കാരണം ഇതാണ്. യദുക്കുലത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവന്റെ ഐശ്വര്യത്തിന് മറ്റേതെങ്കിലും കാരണം ഉണ്ടാകില്ല.

നന്വബ്രുവാണോ ദിശതേ സമക്ഷം യാചിഷ്ണവേ ഭൂര്യപി ഭൂരിഭോജഃ । പര്ജന്യവത്തത് സ്വയമീക്ഷമാണോ ദാശാര്ഹകാണാമൃഷഭഃ സഖാ മേ

വളരെ ധാരാളം നൽകുന്ന രാജാവ്, ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും, ചോദിക്കുന്നവർക്കു സമക്ഷം സമൃദ്ധിയായി നൽകുന്നു. മേഘം പോലെ അവൻ സ്വയം നിരീക്ഷിച്ച് നൽകുന്നു; ദാശാർഹകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് തന്നെയാണ്.

കിഞ്ചിത്കരോത്യുര്വപി യത് സ്വദത്തം സുഹൃത്കൃതം ഫല്ഗ്വപി ഭൂരികാരീ । മയോപണീതം പൃഥുകൈകമുഷ്ടിം പ്രത്യഗ്രഹീത് പ്രീതിയുതോ മഹാത്മാ

അവൻ എത്ര ചെറുതായാലും, സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്. വലിയ ദാനിയായിട്ടും, ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ സമർപ്പിച്ച ഒരു കയ്യിൽ പഞ്ഞിയരിച്ച ധാന്യവും അവൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

തസ്യൈവ മേ സൌഹൃദസഖ്യമൈത്രീ ദാസ്യം പുനര്ജന്മനി ജന്മനി സ്യാത് । മഹാനുഭാവേന ഗുണാലയേന വിഷജ്ജതഃ തത്പുരുഷപ്രസങ്ഗഃ

അവനോടുള്ള സൗഹൃദവും സഖ്യവും സേവയും എനിക്ക് ജന്മംതോറും ലഭിക്കട്ടെ. ഗുണങ്ങളുടെ ആകാശമായ ആ മഹാനുഭാവനോടൊപ്പം ചേർന്നതുകൊണ്ടു എന്റെ മനസ്സ് അവനിൽ ഉറപ്പായി.

( ഇംദ്രവംശാ ) ഭക്തായ ചിത്രാ ഭഗവാന് ഹി സമ്പദോ രാജ്യം വിഭൂതീര്ന സമര്ഥയത്യജഃ । അദീര്ഘബോധായ വിചക്ഷണഃ സ്വയം പശ്യന് നിപാതം ധനിനാം മദോദ്‌ഭവമ്

ഭക്തന്മാർക്കായി ഭഗവാൻ അത്ഭുതകരമായ സമ്പത്തുകളും രാജ്യവും നൽകുന്നു. എന്നാൽ വിവേകമില്ലാത്തവർക്ക്, ധനവാന്മാരുടെ അഹങ്കാരവും വീഴ്ചയും അവൻ തന്നെ കാണുന്നതിനാൽ, അജൻ അതൊന്നും നൽകുന്നില്ല.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഇത്ഥം വ്യവസിതോ ബുദ്ധ്യാ ഭക്തോഽതീവ ജനാര്ദനേ । വിഷയാന്ജായയാ ത്യക്ഷ്യന് ബുഭുജേ നാതിലമ്പടഃ

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറച്ച ഭാവത്തോടെ, ജനാർദ്ദനന്റെ ഭക്തൻ, വിഷയങ്ങൾക്കിടയിലും അത്യന്തം ആസക്തിയില്ലാതെ അവയെ അനുഭവിച്ചു.

തസ്യ വൈ ദേവദേവസ്യ ഹരേര്യജ്ഞപതേഃ പ്രഭോഃ । ബ്രാഹ്മണാഃ പ്രഭവോ ദൈവം ന തേഭ്യോ വിദ്യതേ പരമ്

യജ്ഞപതി ഹരിയായ ആ ദേവദേവന്റെ മൂലമാണ് ബ്രാഹ്മണന്മാർ. അവരെക്കാൾ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല.

ഏവം സ വിപ്രോ ഭഗവത്സുഹൃത്തദാ ദൃഷ്ട്വാ സ്വഭൃത്യൈരജിതം പരാജിതമ് । തദ്ധ്യാനവേഗോദ്‌ഗ്രഥിതാത്മബന്ധനഃ തദ്ധാമ ലേഭേഽചിരതഃ സതാം ഗതിമ്

അങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ സുഹൃത്തായ ബ്രാഹ്മണൻ, അജിതനെ തന്റെ ഭൃത്യന്മാർ ജയിച്ചതു കണ്ടു. അവനെ ധ്യാനിച്ച് മനസ്സിൽ ബന്ധം ഉറപ്പിച്ചവൻ, ഉടൻ തന്നെ ഭഗവാന്റെ ലോകം, സത്പുരുഷന്മാരുടെ ഗതി, പ്രാപിച്ചു.

ഏതദ് ബ്രഹ്മണ്യദേവസ്യ ശ്രുത്വാ ബ്രഹ്മണ്യതാം നരഃ । ലബ്ധഭാവോ ഭഗവതി കര്മബന്ധാദ് വിമുച്യതേ

ബ്രാഹ്മണന്മാരോടുള്ള ഭഗവാന്റെ ഭക്തിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടാൽ, ഭഗവതിയിൽ ഭാവം ലഭിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ കർമബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ ഉത്തരാര്ധേ പൃഥുകോപാഖ്യാനം നാമ ഏകശീതിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ, മഹാപുരാണമായ ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെ പാരമഹംസ്യ സംഹിതയുടെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തുള്ള 'പൃഥുവിന്റെ കോപം' എന്ന എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

കുരുക്ഷേത്രേ സൂര്യോപരാഗപര്വണി യദുഭിഃ സഹ കുരൂണാം നന്ദാദിഗോപാനാം ച സമാഗമഃ - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) അഥൈകദാ ദ്വാരവത്യാം വസതോ രാമകൃഷ്ണയോഃ । സൂര്യോപരാഗഃ സുമഹാനാസീത്കല്പക്ഷയേ യഥാ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, ദ്വാരകയിൽ രാമനും കൃഷ്ണനും താമസിക്കുമ്പോൾ, ഒരു വലിയ സൂര്യഗ്രഹണം, ഒരു കല്പം അവസാനിക്കുമ്പോഴുള്ളതുപോലെ, സംഭവിച്ചു.

തം ജ്ഞാത്വാ മനുജാ രാജന്പുരസ്താദേവ സര്വതഃ । സമന്തപഞ്ചകം ക്ഷേത്രം യയുഃ ശ്രേയോവിധിത്സയാ

അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ജനങ്ങൾ, രാജാവേ, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും സമന്തപഞ്ചകം എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ശുഭഫലങ്ങൾ നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച് എത്തി.

നിഃക്ഷത്രിയാം മഹീം കുര്വന്രാമഃ ശസ്ത്രഭൃതാം വരഃ । നൃപാണാം രുധിരൌഘേണ യത്ര ചക്രേ മഹാഹ്രദാന്

ശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ, ഭൂമിയെ ക്ഷത്രിയരില്ലാത്തതാക്കുകയും, രാജാക്കന്മാരുടെ രക്തം ഒഴുകി വലിയ തടാകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈജേ ച ഭഗവാന്രാമോ യത്രാസ്പൃഷ്ടോഽപി കര്മണാ । ലോകം സങ്ഗ്രാഹയന്നീശോ യഥാന്യോഽഘാപനുത്തയേ

അവിടെ, ഭഗവാൻ രാമൻ, കർമ്മഫലത്തിൽ ബാധയില്ലാത്തവനായിട്ടും, ലോകത്തെ ഒന്നിച്ചു കൂട്ടി, പാപം നീക്കാൻ മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ യജ്ഞം നടത്തി.

മഹത്യാം തീര്ഥയാത്രായാം തത്രാഗന്ഭാരതീഃ പ്രജാഃ । വൃഷ്ണയശ്ച തഥാക്രൂര വസുദേവാഹുകാദയഃ

ആ മഹത്തായ തീർത്ഥയാത്രയിൽ ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങളും, വൃഷ്ണികളും, അക്രൂരനും വസുദേവനും അഹുകനും മറ്റു പ്രമുഖരും അവിടെ എത്തി.

യയുര്ഭാരത തത്ക്ഷേത്രം സ്വമഘം ക്ഷപയിഷ്ണവഃ । ഗദപ്രദ്യുമ്നസാമ്ബാദ്യാഃ സുചന്ദ്രശുകസാരണൈഃ

ഭാരതവംശജർ, ഗദ, പ്രദ്യുമ്ന, സാമ്ബൻ എന്നിവരും, സുചന്ദ്രൻ, ശുകൻ, സാരണം എന്നിവരോടൊപ്പം, സ്വന്തം പാപങ്ങൾ നീക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

ആസ്തേഽനിരുദ്ധോ രക്ഷായാം കൃതവര്മാ ച യൂഥപഃ । തേ രഥൈര്ദേവധിഷ്ണ്യാഭൈഃ ഹയൈശ്ച തരലപ്ലവൈഃ

അനിരുദ്ധൻ രക്ഷയ്ക്കായി അവിടെ നിലകൊണ്ടു. കൃതവർമ്മ എന്ന നേതാവും കൂടെ. ദൈവചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളിലും വേഗമുള്ള കുതിരകളിലും അവർ പ്രകാശിച്ചു.

ഗജൈര്നദദ്‌ഭിരഭ്രാഭൈഃ നൃഭിര്വിദ്യാധരദ്യുഭിഃ । വ്യരോചന്ത മഹാതേജാഃ പഥി കാഞ്ചനമാലിനഃ

മേഘം പോലെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന ആനകളും, വിദ്യാധരന്മാരും ദേവഗണങ്ങളുമൊപ്പമുള്ള പുരുഷന്മാരും, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മാലകൾ ധരിച്ച മഹാതേജസ്സുള്ളവർ, വഴിയിൽ പ്രകാശിച്ചു.

ദിവ്യസ്രഗ്വസ്ത്രസന്നാഹാഃ കലത്രൈഃ ഖേചരാ ഇവ । തത്ര സ്നാത്വാ മഹാഭാഗാ ഉപോഷ്യ സുസമാഹിതാഃ

ദൈവസുഗന്ധമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും കാവചങ്ങളും ധരിച്ച്, ഭാര്യമാരോടൊപ്പം, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ അവിടെ, സ്നാനം ചെയ്ത്, ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചു, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ.

ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ ദദുര്ധേനൂഃ വാസഃസ്രഗ്‌രുക്മമാലിനീഃ । രാമഹ്രദേഷു വിധിവത് പുനരാപ്ലുത്യ വൃഷ്ണയഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശുക്കളും വസ്ത്രങ്ങളും പൂമാലകളും പൊന്നുമാലകളും നൽകി; ശേഷം രാമന്റെ തടാകങ്ങളിൽ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്തു.