ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇത്ഥംവിധാന്യനേകാനി വസതാം ഗുരുവേശ്മസു । ഗുരോരനുഗ്രഹേണൈവ പുമാന് പൂര്ണഃ പ്രശാന്തയേ

ഇങ്ങനെ ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു മാത്രമേ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള അനുഭവങ്ങൾ വഴി സമ്പൂർണ്ണതയും സമാധാനവും ലഭിക്കൂ.

ശ്രീബ്രാഹ്മണ ഉവാച - കിമസ്മാഭിരനിര്വൃത്തം ദേവദേവ ജഗദ്‌ഗുരോ । ഭവതാ സത്യകാമേന യേഷാം വാസോ ഗുരാവഭൂത്

ശ്രീബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: ദേവദേവനേ, ലോകഗുരുവേ, സത്യവാക്യനായ ഭഗവാന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ഇപ്പോഴും ലഭിക്കാത്തത്?

യസ്യ ച്ഛന്ദോമയം ബ്രഹ്മ ദേഹ ആവപനം വിഭോ । ശ്രേയസാം തസ്യ ഗുരുഷു വാസോഽത്യന്തവിഡമ്ബനമ്

വേദധ്വനിയിൽ നിന്നുണ്ടായ ദേഹമുള്ള മഹാനേ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത് എല്ലാ ഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയതും മഹത്തായതുമാണ്.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ ഉത്തരാര്ധേ ശ്രീദാമചരിതേ അശീതിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ ശ്രീദാമയുടെ കഥയുള്ള എൺപതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) സ ഇത്ഥം ദ്വിജമുഖ്യേന സഹ സങ്കഥയന് ഹരിഃ । സര്വഭൂതമനോഽഭിജ്ഞഃ സ്മയമാന ഉവാച തമ്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ഹരിയും പ്രധാന ബ്രാഹ്മണനും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും മനസ്സറിയുന്ന ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു.

ബ്രഹ്മണ്യോ ബ്രാഹ്മണം കൃഷ്ണോ ഭഗവാന് പ്രഹസന് പ്രിയമ് । പ്രേമ്ണാ നിരീക്ഷണേനൈവ പ്രേക്ഷന് ഖലു സതാം ഗതിഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, പ്രിയമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ബ്രാഹ്മണനെ സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കി; സന്മാർഗ്ഗികൾക്കു അത്തരം കാഴ്ചയാണു ലക്ഷ്യം.

ശ്രീഭഗവാനുവാച - കിമുപായനമാനീതം ബ്രഹ്മന്മേ ഭവതാ ഗൃഹാത് । അണ്വപ്യുപാഹൃതം ഭക്തൈഃ പ്രേമ്ണാ ഭുര്യേവ മേ ഭവേത് । ഭൂര്യപ്യഭക്തോപഹൃതം ന മേ തോഷായ കല്പതേ

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എന്താണ് കൊണ്ടുവന്നത്? ഭക്തി നിറഞ്ഞ് കൊണ്ടുവന്നാൽ ചെറിയതായാലും എനിക്ക് വലിയതായിരിക്കും; ഭക്തിയില്ലാത്തവൻ കൊണ്ടുവരുന്ന വലിയതും എനിക്ക് സന്തോഷം തരില്ല.

പത്രം പുഷ്പം ഫലം തോയം യോ മേ ഭക്ത്യാ പ്രയച്ഛതി । തദഹം ഭക്ത്യുപഹൃതം അശ്നാമി പ്രയതാത്മനഃ

ആർക്കെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഒരു ഇല, പൂവ്, പഴം, വെള്ളം എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചാൽ, ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെയുള്ള ആ സമർപ്പണം ഞാൻ സ്വീകരിക്കും.

ഇത്യുക്തോഽപി ദ്വിജസ്തസ്മൈ വ്രീഡിതഃ പതയേ ശ്രിയഃ । പൃഥുകപ്രസൃതിം രാജന് ന പ്രായച്ഛദവാങ്മുഖഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, ശ്രീപതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലജ്ജിച്ച് ബ്രാഹ്മണൻ കൈവശമുള്ള ചോറുപൊരി നൽകാതെ മൗനമായി നിന്നു.

സര്വഭൂതാത്മദൃക് സാക്ഷാത് തസ്യാഗമനകാരണമ് । വിജ്ഞായാചിന്തയന്നായം ശ്രീകാമോ മാഭജത്പുരാ

എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണുന്ന ഭഗവാൻ അവന്റെ വരവിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, 'ഈ മനുഷ്യൻ മുമ്പ് സ്വർത്ഥത്തിനായി എന്നെ ആരാധിച്ചില്ല' എന്നു ചിന്തിച്ചു.

പത്‍ന്യാഃ പതിവ്രതായാസ്തു സഖാ പ്രിയചികീര്ഷയാ । പ്രാപ്തോ മാമസ്യ ദാസ്യാമി സമ്പദോഽമര്ത്യദുര്ലഭാഃ

പതിവ്രതയായ ഭാര്യയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും കാരണത്താൽ ഇപ്പൊഴാണ് ഇദ്ദേഹം എന്നെ സമീപിച്ചത്; അതിനാൽ, മനുഷ്യർക്കു അപൂർവമായ സമ്പത്ത് ഞാൻ അവനു നൽകും.

ഇത്ഥം വിചിന്ത്യ വസനാത് ചീരബദ്ധാന് ദ്വിജന്മനഃ । സ്വയം ജഹാര കിമിദം ഇതി പൃഥുകതണ്ഡുലാന്

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ദ്വിജന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് തുണിയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ചോറുപൊടി സ്വയം എടുത്തു, 'ഇത് എന്താണോ?' എന്നോരാശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി.

നന്വേതദുപനീതം മേ പരമപ്രീണനം സഖേ । തര്പയന്ത്യങ്ഗ മാം വിശ്വം ഏതേ പൃഥുകതണ്ഡുലാഃ

സുഹൃത്തെ, ഈ അർപ്പണം എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായതും തൃപ്തികരവുമാണ്; ഈ ചോറുപൊടി, പ്രിയനേ, എന്നെയും മുഴുവൻ ലോകത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഇതി മുഷ്ടിം സകൃജ്ജഗ്ധ്വാ ദ്വിതീയാം ജഗ്ധുമാദദേ । താവച്ഛ്രീര്ജഗൃഹേ ഹസ്തം തത്പരാ പരമേഷ്ഠിനഃ

അങ്ങനെ, ഒരു കയ്യിലവിടെ കഴിച്ചശേഷം, രണ്ടാമത്തേത് കഴിക്കാൻ എടുത്തപ്പോൾ, പരമേശ്വരനോടു സമർപ്പിതയായ മഹാലക്ഷ്മി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

ഏതാവതാലം വിശ്വാത്മന് സര്വസമ്പത്സമൃദ്ധയേ । അസ്മിന്ലോകേ അഥവാമുഷ്മിന് പുംസസ്ത്വത്തോഷകാരണമ്

ലോകത്തിലെ അല്ലെങ്കിൽ പരലോകത്തിലെ സമ്പത്തിനും സമൃദ്ധിക്കും, നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു ഇത്രയൊക്കെ മതി, വിശ്വാത്മാവേ.

ബ്രാഹ്മണസ്താം തു രജനീം ഉഷിത്വാച്യുതമന്ദിരേ । ഭുക്ത്വാ പീത്വാ സുഖം മേനേ ആത്മാനം സ്വര്ഗതം യഥാ

ബ്രാഹ്മണൻ ആ രാത്രി അച്യുതന്റെ വീട്ടിൽ കഴിയുകയും, ഭക്ഷിക്കുകയും കുടിക്കുകയും ആനന്ദത്തോടെ സ്വർഗത്തിൽ തന്നെയാണെന്നപോലെ താനെ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.

ശ്വോഭൂതേ വിശ്വഭാവേന സ്വസുഖേനാഭിവന്ദിതഃ । ജഗാമ സ്വാലയം താത പഥ്യനുവ്രജ്യ നന്ദിതഃ

രാവിലെ, സർവ്വലോകസ്നേഹത്തോടും ആന്തരിക സന്തോഷത്തോടും കൂടി ആദരിക്കപ്പെട്ട്, പാതയിൽ കൂട്ടിരിപ്പോടെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു.

സ ചാലബ്ധ്വാ ധനം കൃഷ്ണാന് ന തു യാചിതവാന് സ്വയമ് । സ്വഗൃഹാന് വ്രീഡിതോഽഗച്ഛന് മഹദ്ദര്ശനനിര്വൃതഃ

കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ധനം ലഭിച്ചില്ല, താനേയും ചോദിച്ചില്ല; വലിയ ദർശനത്തിൽ തൃപ്തനായി, ലജ്ജയോടെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി.

അഹോ ബ്രഹ്മണ്യദേവസ്യ ദൃഷ്ടാ ബ്രഹ്മണ്യതാ മയാ । യദ് ദരിദ്രതമോ ലക്ഷ്മീം ആശ്ലിഷ്ടോ ബിഭ്രതോരസി

ബ്രാഹ്മണ്യദേവന്റെ ഭക്തി ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു; ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രനായിട്ടും, ലക്ഷ്മി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

ക്വാഹം ദരിദ്രഃ പാപീയാന് ക്വ കൃഷ്ണഃ ശ്രീനികേതനഃ । ബ്രഹ്മബന്ധുരിതി സ്മാഹം ബാഹുഭ്യാം പരിരമ്ഭിതഃ

ഞാൻ ദരിദ്രനും പാപിയുമാണ്; കൃഷ്ണൻ സമ്പത്തിന്റെ ആലയം. ബ്രാഹ്മണൻ എന്ന പേരിൽ മാത്രം അറിയപ്പെടുന്ന എന്നെ അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ അണച്ചുപിടിച്ചു.

നിവാസിതഃ പ്രിയാജുഷ്ടേ പര്യങ്കേ ഭ്രാതരോ യഥാ । മഹിഷ്യാ വീജിതഃ ശ്രാന്തോ ബാലവ്യജനഹസ്തയാ

പ്രിയ സുഹൃത്ത് സഹോദരന്മാരെപ്പോലെ സ്നേഹത്തോടെ, വിശ്രമക്കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി, മഹിഷിയും ബാലവ്യജനത്തോടെ കൈകൊണ്ട് കാറ്റുവീശി സേവിച്ചു.

ശുശ്രൂഷയാ പരമയാ പാദസംവാഹനാദിഭിഃ । പൂജിതോ ദേവദേവേന വിപ്രദേവേന ദേവവത്

പാദസേവനമൊക്കെയുള്ള പരമമായ സേവനത്തോടെ, ദേവദേവനായവൻ, ബ്രാഹ്മണ്യദേവനായവൻ, എന്നെ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആദരിച്ചു.

സ്വര്ഗാപവര്ഗയോഃ പുംസാം രസായാം ഭുവി സമ്പദാമ് । സര്വാസാമപി സിദ്ധീനാം മൂലം തച്ചരണാര്ചനമ്

സ്വർഗ്ഗത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ഭൂമിയിലെ സമ്പത്തിലും എല്ലാ സിദ്ധികളിലും, മനുഷ്യർക്കു യഥാർത്ഥ ആനന്ദത്തിന്റെ മൂലകാരം അവന്റെ പാദസേവനമാണ്.

അധനോഽയം ധനം പ്രാപ്യ മാദ്യാത് ഉച്ചൈഃ ന മാം സ്മരേത് । ഇതി കാരുണികോ നൂനം ധനം മേഽഭൂരി നാദദാത്

ഈ ദരിദ്രൻ ധനം ലഭിച്ചാൽ അതിൽ മദിച്ചു എന്നെ മറന്നുപോകുമോ എന്നു കരുതിയാണ് കരുണാനിധിയായ അവൻ എനിക്ക് ധനസമ്പത്ത് കൊടുത്തില്ല.

ഇതി തച്ചിന്തയന് അന്തഃ പ്രാപ്തോ നിയഗൃഹാന്തികമ് । സൂര്യാനലേന്ദുസങ്കാശൈഃ വിമാനൈഃ സര്വതോ വൃതമ്

ഇങ്ങനെ ഉള്ളിൽ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ തന്റെ ചെറുവീട്ടിനരികിലേക്ക് എത്തി; സൂര്യനും അഗ്നിയും ചന്ദ്രനും പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള വിഹായസുമന്ദിരങ്ങൾ ചുറ്റും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

വിചിത്രോപവനോദ്യാനൈഃ കൂജദ്‍ദ്വിജകുലാകുലൈഃ । പ്രോത്ഫുല്ലകമുദാമ്ഭോജ കഹ്ലാരോത്പലവാരിഭിഃ

അദ്ഭുതമായ തോട്ടങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും, പാടലിൽ പാടുന്ന പക്ഷികൾ, വിരിഞ്ഞ കമലങ്ങളും നീലോത്പലങ്ങളും കഹ്ലാരങ്ങളും നിറഞ്ഞു.

ജുഷ്ടം സ്വലങ്കൃതൈഃ പുമ്ഭിഃ സ്ത്രീഭിശ്ച ഹരിണാക്ഷിഭിഃ । കിമിദം കസ്യ വാ സ്ഥാനം കഥം തദിദമിത്യഭൂത്

അത് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച പുരുഷന്മാരും കാട്ടുമാൻകണ്ണുള്ള സ്ത്രീകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു; 'ഇത് എന്ത്? ആരുടേതാണ്? എങ്ങനെ ഇതുണ്ടായി?' എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.

ഏവം മീമാംസമാനം തം നരാ നാര്യോഽമരപ്രഭാഃ । പ്രത്യഗൃഹ്ണന് മഹാഭാഗം ഗീതവാദ്യേന ഭൂയസാ

അങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, മഹാഭാഗ്യവാനായ അവനെ ഗാനം വാദ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം സ്വീകരിച്ചു.

പതിമാഗതമാകര്ണ്യ പത്‍ന്യുദ്ധര്ഷാതിസമ്ഭ്രമാ । നിശ്ചക്രാമ ഗൃഹാത്തൂര്ണം രൂപിണീ ശ്രീരിവാലയാത്

ഭർത്താവ് വന്നുവെന്ന് കേട്ട ഭാര്യ, അത്യന്തം ആനന്ദത്തിലും ആവേശത്തിലും, വീട്ടിൽ നിന്ന് ഉടൻ പുറത്തു വന്നു, ലക്ഷ്മി തന്റെ ആലയം വിട്ട് വരുന്നതുപോലെ.