ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീഭഗവാനുവാച। ചരിഷ്യേ വധനിര്വേശം ലോകാനുഗ്രഹകാമ്യയാ। നിയമഃ പ്രഥമേ കല്പേ യാവാന്സ തു വിധീയതാമ്

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'ലോകത്തിന് ഉപകാരമാകാൻ ഞാൻ വധത്തിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം നിർവഹിക്കും; ആദികല്പത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിയമം തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും പ്രാബല്യത്തിൽ വരേണ്ടത്.'

ദീര്ഘമായുര്ബതൈതസ്യ സത്ത്വമിന്ദ്രി യമേവ ച। ആശാസിതം യത്തദ്ബ്രൂതേ സാധയേ യോഗമായയാ

'ദീർഘായുസും, ശക്തിയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അവനു വാഗ്ദാനം ചെയ്തതായിരുന്നു; നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ സാധിപ്പിക്കും.'

ഋഷയ ഊചുഃ। അസ്ത്രസ്യ തവ വീര്യസ്യ മൃത്യോരസ്മാകമേവ ച। യഥാ ഭവേദ്വചഃ സത്യം തഥാ രാമ വിധീയതാമ്

മുനികൾ പറഞ്ഞു: 'രാമാ, നിങ്ങളുടെ വാക്കും, ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയും, ഞങ്ങൾക്കുള്ള മരണവും, എല്ലാം സത്യമായിരിക്കട്ടെ.'

ശ്രീഭഗവാനുവാച। ആത്മാ വൈ പുത്ര ഉത്പന്ന ഇതി വേദാനുശാസനമ്। തസ്മാദസ്യ ഭവേദ്വക്താ ആയുരിന്ദ്രി യസത്ത്വവാന്

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'ആത്മാവാണ് പുത്രനായി ജനിക്കുന്നത് എന്ന് വേദം പറയുന്നു; അതിനാൽ, അവന്റെ പുത്രൻ ആയുസും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ശക്തിയും ഉള്ളവനായി വേദപാരായണിയായിരിക്കട്ടെ.'

കിം വഃ കാമോ മുനിശ്രേഷ്ഠാ ബ്രൂതാഹം കരവാണ്യഥ। അജാനതസ്ത്വപഇ!തിം യഥാ മേ ചിന്ത്യതാം ബുധാഃ

'മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ആഗ്രഹമാണോ അതു പറയൂ, ഞാൻ ചെയ്യാം. ഞാൻ അറിയാതെ ചെയ്തതിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം എങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്ന് നിങ്ങൾ ആലോചിക്കൂ.'

ഋഷയ ഊചുഃ। ഇല്വലസ്യ സുതോ ഘോരോ ബല്വലോ നാമ ദാനവഃ। സ ദൂഷയതി നഃ സത്രമേത്യ പര്വണി പര്വണി

മുനികൾ പറഞ്ഞു: 'ഇൽവലന്റെ മകനായ ഭയങ്കരനായ ബാല്വല എന്ന ദാനവൻ ഉണ്ട്; അവൻ ഓരോ ഉത്സവത്തിലും വന്ന് ഞങ്ങളുടെ യാഗം മലിനമാക്കുന്നു.'

തം പാപം ജഹി ദാശാര്ഹ തന്നഃ ശുശ്രൂഷണം പരമ്। പൂയശോണിതവിന്മൂത്ര സുരാമാംസാഭിവര്ഷിണമ്

'ദാശാർഹകുലജാതനായവനേ, ആ പാപിയെ കൊല്ലുക, അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം. അവൻ പുഴു, രക്തം, മല, മൂത്രം, മദ്യം, മാംസം എന്നിവ ഞങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുക്കുന്നു.'

തതശ്ച ഭാരതം വര്ഷം പരീത്യ സുസമാഹിതഃ। ചരിത്വാ ദ്വാദശമാസാംസ്തീര്ഥസ്നായീ വിശുധ്യസി

അതിനുശേഷം, ഭരതഭൂമിയെ വിട്ട് മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ, പന്ത്രണ്ട് മാസം വിവിധ തീർത്ഥങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് സഞ്ചരിച്ചാൽ, നീ പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധനാകും.

സുദാമോപാഖ്യാനമ് – പത്‍നീപ്രേരണയാ സുദാമ്നോ ഭഗവത് സമീപേ ഗമനം; ഭഗവതാ തസ്യ സത്കാരശ്ച - ശ്രീരാജോവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഭഗവന് യാനി ചാന്യാനി മുകുന്ദസ്യ മഹാത്മനഃ । വീര്യാണ്യനന്തവീര്യസ്യ ശ്രോതുമിച്ഛാമി ഹേ പ്രഭോ

രാജാവ് ചോദിച്ചു: മഹാനായ മുഖുന്ദന്റെ അനന്തമായ ശക്തിയുള്ള മഹാത്മാവിന്റെ മറ്റു വീര്യകഥകളും ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പ്രഭോ.

കോ നു ശ്രുത്വാസകൃദ് ബ്രഹ്മന് ഉത്തമഃശ്ലോകസത്കഥാഃ । വിരമേത വിശേഷജ്ഞോ വിഷണ്ണഃ കാമമാര്ഗണൈഃ

ബ്രാഹ്മണനേ, ഉത്തമശ്ലോകന്റെ പുണ്യകഥകൾ ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടാൽ, അതിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാത്തവനും, ആസക്തിയുടെ ബാണങ്ങളിൽ പെട്ടവനും അല്ലാതെ ആരാണ് കേൾക്കുന്നതിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകുക?

( മിശ്ര ) സാ വാഗ് യയാ തസ്യ ഗുണാന് ഗൃണീതേ കരൌ ച തത്കര്മകരൌ മനശ്ച । സ്മരേദ്‌ വസന്തം സ്ഥിരജങ്‌ഗമേഷു ശ്രൃണോതി തത്പുണ്യകഥാഃ സ കര്ണഃ

ആ വാക്കുകൾ മാത്രമാണ് വാക്കുകൾ, അവൻ്റെ ഗുണങ്ങൾ പാടുമ്പോൾ; ആ കൈകൾ മാത്രമാണ് കൈകൾ, അവൻ്റെ സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ; ആ മനസ്സാണ് മനസ്സ്, അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും വസിക്കുന്നതിനെ സ്മരിക്കുമ്പോൾ; ആ ചെവികളാണ് ചെവികൾ, അവൻ്റെ പുണ്യകഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ.

ശിരസ്തു തസ്യോഭയലിങ്‌ഗമാനം ഏത്തദേവ യത്പശ്യതി തദ്ധി ചക്ഷുഃ । അങ്‌ഗാനി വിഷ്ണോരഥ തജ്ജനാനാം പാദോദകം യാനി ഭജന്തി നിത്യമ്

അവനെ, ഇരുവിധ രൂപങ്ങളുള്ളവനെ നമസ്കരിക്കുന്ന തല മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ തല; അവനെ കാണുന്ന കണ്ണുകളാണ് യഥാർത്ഥ കണ്ണുകൾ; വിഷ്ണുവിന്റെ പാദോദകം എന്നും സേവിക്കുന്ന അവന്റെ ഭക്തരുടെ അവയവങ്ങളാണ് യഥാർത്ഥ അവയവങ്ങൾ.

സൂത ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) വിഷ്ണുരാതേന സമ്പൃഷ്ടോ ഭഗവാന് ബാദരായണിഃ । വാസുദേവേ ഭഗവതി നിമഗ്നഹൃദയോഽബ്രവീത്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുരാതൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, ബാദരായണിയുടെ പുത്രനായ മഹാത്മാവ്, വാസുദേവനിൽ മനസ്സു മുഴുകി, സംസാരിച്ചു.

ശ്രീശുക ഉവാച - കൃഷ്ണസ്യാസീത് സഖാ കശ്ചിദ് ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ । വിരക്ത ഇന്ദ്രിയാര്ഥേഷു പ്രശാന്താത്മാ ജിതേന്ദ്രിയഃ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണനു ഒരു ബ്രാഹ്മണസുഹൃത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു; വേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യവും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അസക്തിയും മനസ്സിൽ സമാധാനവും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ഉള്ളവൻ.

യദൃച്ഛയോപപന്നേന വര്തമാനോ ഗൃഹാശ്രമീ । തസ്യ ഭാര്യാ കുചൈലസ്യ ക്ഷുത്ക്ഷാമാ ച തഥാവിധാ

അവൻ യാദൃശ്ചികമായി കിട്ടുന്നതിൽ സംതൃപ്തനായി ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ ജീവിച്ചു. അവന്റെ ഭാര്യയും അതുപോലെ തന്നെ, വിശപ്പാൽ ക്ഷീണിച്ചവളും പഴയ വസ്ത്രം ധരിച്ചവളുമായിരുന്നു.

പതിവ്രതാ പതിം പ്രാഹ മ്ലായതാ വദനേന സാ । ദരിദ്രം സീദമാനാ വൈ വേപമാനാഭിഗമ്യ ച

പതിവ്രതയായ ആ ഭാര്യ, മുഖം മങ്ങിപ്പോയ അവസ്ഥയിൽ, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഭർത്താവിനരികിൽ വന്നു, ഭയത്താൽ വിറയച്ചു, അവനോട് പറഞ്ഞു.

നനു ബ്രഹ്മന് ഭഗവതഃ സഖാ സാക്ഷാച്ഛ്രിയഃ പതിഃ । ബ്രഹ്മണ്യശ്ച ശരണ്യശ്ച ഭഗവാന് സാത്വതര്ഷഭഃ

ബ്രാഹ്മണനേ, ശ്രീദേവിയുടെ ഭർത്താവായ ഭഗവാൻ നിന്റെ സുഹൃത്ത് അല്ലയോ? അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനും എല്ലാവർക്കും ആശ്രയവുമാണ്; സാത്വതരുടെ ശ്രേഷ്ഠനുമാണ്.

തമുപൈഹി മഹാഭാഗ സാധൂനാം ച പരായണമ് । ദാസ്യതി ദ്രവിണം ഭൂരി സീദതേ തേ കുടുമ്ബിനേ

മഹാഭാഗ്യവാനേ, നീ സദുപരന്മാരുടെ പരമാശ്രയമായ അവന്റെ അടുക്കൽ പോകൂ. നീ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഗൃഹസ്ഥനായതിനാൽ, അവൻ നിനക്ക് ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകും.

ആസ്തേഽധുനാ ദ്വാരവത്യാം ഭോജവൃഷ്ണ്യന്ധകേശ്വരഃ । സ്മരതഃ പാദകമലം ആത്മാനമപി യച്ഛതി । കിം ന്വര്ഥകാമാന് ഭജതോ നാത്യഭീഷ്ടാന്ജഗദ്‌ഗുരുഃ

ഇപ്പോൾ അവൻ ദ്വാരകയിൽ, ഭോജർ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകർ എന്നിവരുടെ ഇശ്വരനായി വസിക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ പാദപദ്മം സ്മരിക്കുന്നവർക്കു തന്നെ തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു. ലോകഗുരുവായ അവൻ, ഭക്തനായി ആരാധിക്കുന്നവർക്കു, അവർ ചോദിക്കാത്തതുപോലും ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങൾ നൽകാതിരിക്കുംവോ?

സ ഏവം ഭാര്യയാ വിപ്രോ ബഹുശഃ പ്രാര്ഥിതോ മൃദു । അയം ഹി പരമോ ലാഭ ഉത്തമഃശ്ലോകദര്ശനമ്

അങ്ങനെ ഭാര്യ പലതവണ സ്നേഹപൂർവ്വം അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ചിന്തിച്ചു: 'ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാനെ കാണുന്നത് തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം.'

ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ ഗമനായ മതിം ദധേ । അപ്യസ്ത്യുപായനം കിഞ്ചിദ് ഗൃഹേ കല്യാണി ദീയതാമ്

അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. 'നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം ഉണ്ടോ, സുഖിനിയായേ? എന്തെങ്കിലും തരാം.'

യാചിത്വാ ചതുരോ മുഷ്ടീന് വിപ്രാന് പൃഥുകതണ്ഡുലാന് । ചൈലഖണ്ഡേന താന് ബദ്ധ്വാ ഭര്ത്രേ പ്രാദാദുപായനമ്

അവൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് നാലു മുഷ്ടി പഞ്ഞി അരി ചോദിച്ചു, ഒരു പഴയ വസ്ത്രത്തിൽ കെട്ടി, ഭർത്താവിന് സമ്മാനമായി നൽകി.

സ താനാദായ വിപ്രാഗ്ര്യഃ പ്രയയൌ ദ്വാരകാം കില । കൃഷ്ണസന്ദര്ശനം മഹ്യം കഥം സ്യാദിതി ചിന്തയന്

അവയെ എടുത്ത്, ആ ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. 'എങ്ങനെ ഞാൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ കഴിയും?' എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത.

ത്രീണി ഗുല്മാന്യതീയായ തിസ്രഃ കക്ഷാശ്ച സദ്വിജഃ । വിപ്രോഽഗമ്യാന്ധകവൃഷ്ണീനാം ഗൃഹേഷ്വച്യുതധര്മിണാമ്

ആ സദ്വിജൻ മൂന്നു മതിലുകളും മൂന്നു പ്രാകാരങ്ങളും കടന്ന്, അച്യുതന്റെ മാർഗം പിന്തുടരുന്ന അന്ധകവൃഷ്ണികളുടെ വീടുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ഗൃഹം ദ്‌വ്യഷ്ടസഹസ്രാണാം മഹിഷീണാം ഹരേര്ദ്വിജഃ । വിവേശൈകതമം ശ്രീമദ് ബ്രഹ്മാനന്ദം ഗതോ യഥാ

ഹരിയുടെ പതിനാറായിരം ഭാര്യകളുടെ വീടുകളിൽ ഒന്നിലേക്ക് അവൻ കടന്നു, അതിനാൽ ദൈവാനുഭവം ലഭിച്ചപോലെ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു.

തം വിലോക്യാച്യുതോ ദൂരാത് പ്രിയാപര്യങ്കമാസ്ഥിതഃ । സഹസോത്ഥായ ചാഭ്യേത്യ ദോര്ഭ്യാം പര്യഗ്രഹീന്മുദാ

അച്യുതൻ ദൂരത്ത് നിന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നവൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ്, സന്തോഷത്തോടെ ഇരുവശത്തും കൈകൊണ്ട് അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

സഖ്യുഃ പ്രിയസ്യ വിപ്രര്ഷേഃ അങ്‌ഗസങ്‌ഗാതിനിര്വൃതഃ । പ്രീതോ വ്യമുഞ്ചദബ്ബിന്ദൂന് നേത്രാഭ്യാം പുഷ്കരേക്ഷണഃ

പ്രിയസുഹൃത്ത് എന്ന ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്റെ സ്പർശത്തിൽ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ച കമലനയനൻ, ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുനീർ ഒഴിച്ചു.

അഥോപവേശ്യ പര്യങ്കേ സ്വയം സഖ്യുഃ സമര്ഹണമ് । ഉപഹൃത്യാവനിജ്യാസ്യ പാദൌ പാദാവനേജനീഃ

അതിനുശേഷം സുഹൃത്തെ കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി, സ്വയം അർഹമായ ആദരങ്ങൾ നൽകി, വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് അവന്റെ പാദങ്ങൾ കഴുകി.

അഗ്രഹീച്ഛിരസാ രാജന് ഭഗവാന് ലോകപാവനഃ । വ്യലിമ്പദ് ദിവ്യഗന്ധേന ചന്ദനാഗുരുകുങ്കമൈഃ

രാജാവേ, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ, ആ വെള്ളം തലയിൽ സ്വീകരിച്ച്, ദിവ്യമായ ചന്ദനം, അഗുരു, കുങ്കുമം എന്നിവയാൽ അതിഥിയെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.