ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗദായാം സന്നിവൃത്തായാം ശാല്വസ്ത്വന്തരധീയത । തതോ മുഹൂര്ത ആഗത്യ പുരുഷഃ ശിരസാച്യുതമ് । ദേവക്യാ പ്രഹിതോഽസ്മീതി നത്വാ പ്രാഹ വചോ രുദന്

ഗദയുടെ പ്രഹരം തടഞ്ഞതോടെ ശാൽവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പുരുഷൻ അച്യുതന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, വന്ദിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'ദേവകിയുടെ ദൂതനാണ് ഞാൻ.'

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാബാഹോ പിതാ തേ പിതൃവത്സല । ബദ്ധ്വാപനീതഃ ശാല്വേന സൌനികേന യഥാ പശുഃ

'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവേ, പിതൃസ്നേഹിയാവുന്ന നിന്റെ അച്ഛൻ, ശാൽവനും അവന്റെ ആളുകളും കെട്ടി, ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോയി.'

നിശമ്യ വിപ്രിയം കൃഷ്ണോ മാനുഷീം പ്രകൃതിം ഗതഃ । വിമനസ്കോ ഘൃണീ സ്നേഹാദ് ബഭാഷേ പ്രാകൃതോ യഥാ

ഈ ദുഃഖവാർത്ത കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹത്തിൽ മനസ്സു തളർന്നു, ദയയും വിഷാദവും നിറഞ്ഞു, മനുഷ്യരിൽപോലെ സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.

കഥം രാമമസമ്ഭ്രാന്തം ജിത്വാജേയം സുരാസുരൈഃ । ശാല്വേനാല്പീയസാ നീതഃ പിതാ മേ ബലവാന് വിധിഃ

എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പിതാവായ രാമൻ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ജയിച്ചവൻ, ഭയമോ ആശങ്കയോ ഇല്ലാതെ ശക്തനായവൻ, ശാൽവ എന്ന ചെറുതായവനാൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത്? ഇതെല്ലാം വിധിയുടെ ശക്തിയാണ്.

ഇതി ബ്രുവാണേ ഗോവിന്ദേ സൌഭരാട് പ്രത്യുപസ്ഥിതഃ । വസുദേവമിവാനീയ കൃഷ്ണം ചേദമുവാച സഃ

ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, സൌഭരാജാവായ ശാൽവ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വസുദേവനെപ്പോലെ കൃഷ്ണനെയും കൊണ്ടുവന്ന് അവൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ഏഷ തേ ജനിതാ താതോ യദര്ഥമിഹ ജീവസി । വധിഷ്യേ വീക്ഷതസ്തേഽമും ഈശശ്ചേത് പാഹി ബാലിശ

ഇവിടെയുണ്ട് നിന്റെ പിതാവ്, നീ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നത് അവനുവേണ്ടിയാണ്. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈശ്വരനാണെങ്കിൽ, ബാലൻ, അവനെ രക്ഷിക്കൂ.

ഏവം നിര്ഭര്ത്സ്യ മായാവീ ഖഡ്ഗേനാനകദുന്ദുഭേഃ । ഉത്കൃത്യ ശിര ആദായ ഖസ്ഥം സൌഭം സമാവിശത്

ഇങ്ങനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ആ മായാവി തന്റെ വാൾ എടുക്കുകയും, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തല വെട്ടി പിടിക്കുകയും, അതുമായി ആകാശത്തിലെ സൌഭകോട്ടയിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു.

( മിശ്ര ) തതോ മുഹൂര്തം പ്രകൃതാവുപപ്ലുതഃ സ്വബോധ ആസ്തേ സ്വജനാനുഷങ്‌ഗതഃ । മഹാനുഭാവസ്തദബുധ്യദാസുരീം മായാം സ ശാല്വപ്രസൃതാം മയോദിതാമ്

അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കൃഷ്ണൻ സ്വജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങി നിന്നു. എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ ശാൽവൻ മായയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം സൃഷ്ടിച്ച അസുരമായ മായയാണിതെന്ന് ആ മഹാത്മാവ് മനസ്സിലാക്കി.

ന തത്ര ദൂതം ന പിതുഃ കലേവരം പ്രബുദ്ധ ആജൌ സമപശ്യദച്യുതഃ । സ്വാപ്നം യഥാ ചാമ്ബരചാരിണം രിപും സൌഭസ്ഥമാലോക്യ നിഹന്തുമുദ്യതഃ

യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉണർന്ന കൃഷ്ണൻ അവിടെ ദൂതനെയോ പിതാവിന്റെ ശരീരമോ കണ്ടില്ല. സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുന്നവനെപ്പോലെ, ആകാശത്തിലെ സൌഭത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ശത്രുവിനെ അവൻ കാണുകയും അവനെ സംഹരിക്കാൻ തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തു.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവം വദന്തി രാജര്ഷേ ഋഷയഃ കേ ച നാന്വിതാഃ । യത് സ്വവാചോ വിരുധ്യേത നൂനം തേ ന സ്മരന്ത്യുത

രാജർഷേ, ചില ഋഷിമാർ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ തമ്മിൽ വിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഓർമ്മയില്ലെന്നതാണു സത്യം.

ക്വ ശോകമോഹൌ സ്നേഹോ വാ ഭയം വാ യേഽജ്ഞസമ്ഭവാഃ । ക്വ ചാഖണ്ഡിതവിജ്ഞാന ജ്ഞാനൈശ്വര്യസ്ത്വഖണ്ഡിതഃ

അജ്ഞതയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന ദുഃഖം, മോഹം, സ്നേഹം, ഭയം എന്നിവ എവിടെയാണ്? നിന്റെ അക്ഷയമായ ജ്ഞാനവും, അഖണ്ഡമായ ഐശ്വര്യവും എവിടെയാണ്? ഇവ രണ്ടും ഒരുമിച്ച് വരുമോ?

( മിശ്ര ) യത്പാദസേവോര്ജിതയാഽഽത്മവിദ്യയാ ഹിന്വന്ത്യനാദ്യാത്മവിപര്യയഗ്രഹമ് । ലഭന്ത ആത്മീയമനന്തമൈശ്വരം കുതോ നു മോഹഃ പരമസ്യ സദ്ഗതേഃ

അവന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ആത്മജ്ഞാനത്താൽ, ആദിയിൽ നിന്നുള്ള ആത്മവിപര്യയത്തിന്റെ പിടി ജ്ഞാനികൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. അവർ അനന്തമായ ഐശ്വര്യം സ്വന്തമാക്കുന്നു. അങ്ങനെ പരമഗതിയിലെത്തിയവനെ മോഹം എങ്ങനെയാകും സ്പർശിക്കുക?

തം ശസ്ത്രപൂഗൈഃ പ്രഹരന്തമോജസാ ശാല്വം ശരൈഃ ശൌരിരമോഘവിക്രമഃ । വിദ്ധ്വാച്ഛിനദ്‌ വര്മ ധനുഃ ശിരോമണിം സൌഭം ച ശത്രോര്ഗദയാ രുരോജ ഹ

ശാൽവൻ ആയുധങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തോടെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, അജയ്യനായ കൃഷ്ണൻ വെടിയെടുത്ത് അവനെ തുളച്ച്, അവന്റെ കാവചവും വില്ലും മുകുടവും തകർത്തു. ശത്രുവിന്റെ സൌഭകോട്ടം ഗദയാൽ തകർത്തു.

തത്കൃഷ്ണഹസ്തേരിതയാ വിചൂര്ണിതം പപാത തോയേ ഗദയാ സഹസ്രധാ । വിസൃജ്യ തദ്‌ ഭൂതലമാസ്ഥിതോ ഗദാം ഉദ്യമ്യ ശാല്വോഽച്യുതമഭ്യഗാദ് ദ്രുതമ്

കൃഷ്ണന്റെ ഗദയുടെ പ്രഹരത്തിൽ, അവന്റെ കൈകൊണ്ടു ചതുറ്റപ്പെട്ട സൌഭം ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി തകർന്നു വെള്ളത്തിൽ വീണു. അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ശാൽവൻ തന്റെ ഗദ എടുത്ത് നിലത്ത് കാൽനിറുത്തി, വേഗത്തിൽ അച്യുതനിലേക്ക് ഓടി.

ആധാവതഃ സഗദം തസ്യ ബാഹും ഭല്ലേന ഛിത്ത്വാഥ രഥാങ്‌ഗമദ്‌ഭുതമ് । വധായ ശാല്വസ്യ ലയാര്കസന്നിഭം ബിഭ്രദ് ബഭൌ സാര്ക ഇവോദയാചലഃ

ശാൽവൻ ഗദയുമായി ഓടിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ വെട്ടി. അതിനുശേഷം അത്ഭുതകരമായ ചക്രം എടുത്ത്, പ്രളയസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ശാൽവനെ സംഹരിക്കാൻ സജ്ജനായി, ഉദയപർവതത്തിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങി.

ജഹാര തേനൈവ ശിരഃ സകുണ്ഡലം കിരീടയുക്തം പുരുമായിനോ ഹരിഃ । വജ്രേണ വൃത്രസ്യ യഥാ പുരന്ദരോ ബഭൂവ ഹാഹേതി വചസ്തദാ നൃണാമ്

അത് കൊണ്ടുതന്നെ കൃഷ്ണൻ, കുണ്ഡലവും മുകുടവും അണിഞ്ഞിരുന്ന ആ മഹാമായാവിയുടെ തല വെട്ടി. ഇന്ദ്രൻ വൃത്രനെ വജ്രംകൊണ്ട് സംഹരിച്ചതുപോലെ. അപ്പോൾ മനുഷ്യരിൽ 'അയ്യോ!' എന്ന നിലവിളി ഉയർന്നു.

( അനുഷ്ടുപ് ) തസ്മിന്നിപതിതേ പാപേ സൌഭേ ച ഗദയാ ഹതേ । നേദുര്ദുന്ദുഭയോ രാജന് ദിവി ദേവഗണേരിതാഃ । സഖീനാം അപചിതിം കുര്വന് ദന്തവക്രോ രുഷാഭ്യഗാത്

ആ പാപി വീണപ്പോൾ, സൌഭം ഗദയാൽ തകർത്തപ്പോൾ, ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ ദുണ്ടുഭി മൃദംഗങ്ങൾ മുഴക്കി. സ്നേഹിതന്റെ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ദന്തവക്രൻ ക്രോധത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ ഉത്തരാര്ധേ സൌഭവധോ നാമ സപ്തസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ, പാരമഹംസ്യ സംഹിതയുടെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ, 'സൌഭവധം' എന്ന പേരിലുള്ള എഴുപത്തിയേഴാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

ദന്തവക്രവിദൂരഥവധഃ; ബലരാമദ്‌വാരാ സൂതശിരശ്ഛേദശ്ച - അഥാഷ്ടസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ ശ്രീശുക ഉവാച। ശിശുപാലസ്യ ശാല്വസ്യ പൌണ്ഡ്രകസ്യാപി ദുര്മതിഃ। പരലോകഗതാനാം ച കുര്വന്പാരോക്ഷ്യസൌഹൃദമ്

ദന്തവക്രനും വിദൂരഥനും കൊല്ലപ്പെടുകയും, ബലരാമൻ സൂതന്റെ തല വെട്ടുകയും ചെയ്ത കഥയാണ് എഴുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, പൊണ്ട്രകൻ തുടങ്ങിയവരും, ഈ ലോകം വിട്ടുപോയവരും ചെയ്ത ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾക്കും കൃഷ്ണൻ പരമസ്നേഹത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു.

ഏകഃ പദാതിഃ സങ്ക്രുദ്ധോ ഗദാപാണിഃ പ്രകമ്പയന്। പദ്ഭ്യാമിമാം മഹാരാജ മഹാസത്ത്വോ വ്യദൃശ്യത

അതേസമയം, ഒരു പദാതിയായ ദന്തവക്രൻ, അതിക്രോധത്തോടെ ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ഭൂമി നടുങ്ങുമ്പോലെ വന്ന്, മഹാരാജാവേ, അതിവലിയ ശക്തിയോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

തം തഥായാന്തമാലോക്യ ഗദാമാദായ സത്വരഃ। അവപ്ലുത്യ രഥാത്കൃഷ്ണഃ സിന്ധും വേലേവ പ്രത്യധാത്

അവനെ ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ഗദ എടുത്ത്, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, സമുദ്രം തീരത്തെത്തുന്നതുപോലെ നേരിട്ട് അവനെ നേരിട്ടു.

ഗദാമുദ്യമ്യ കാരൂഷോ മുകുന്ദം പ്രാഹ ദുര്മദഃ। ദിഷ്ട്യാ ദിഷ്ട്യാ ഭവാനദ്യ മമ ദൃഷ്ടിപഥം ഗതഃ

കാരൂഷൻ അഹങ്കാരത്തോടെ തന്റെ ഗദ ഉയർത്തി മുഖുന്ദനോടു പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യവശാൽ, വലിയ ഭാഗ്യവശാൽ, നീ ഇന്നാണ് എന്റെ കാഴ്ചക്കു വന്നത്.'

ത്വം മാതുലേയോ നഃ കൃഷ്ണ മിത്രധ്രുങ്മാം ജിഘാംസസി। അതസ്ത്വാം ഗദയാ മന്ദ ഹനിഷ്യേ വജ്രകല്പയാ

നീ ഞങ്ങളുടെ അമ്മാവനാണ് കൃഷ്ണാ, എങ്കിലും നീ എന്നെ, നിന്റെ സുഹൃത്തെയും കൂട്ടാളിയെയും, കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, നീ മണ്ടൻ, ഞാൻ ഈ വജ്രംപോലുള്ള ഗദകൊണ്ട് നിന്നെ അടിക്കും.

തര്ഹ്യാനൃണ്യമുപൈമ്യജ്ഞ മിത്രാണാം മിത്രവത്സലഃ। ബന്ധുരൂപമരിം ഹത്വാ വ്യാധിം ദേഹചരം യഥാ

അപ്പൊ ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും, സ്നേഹമുള്ള സ്നേഹിതാ, ബന്ധുവെന്ന രൂപത്തിൽ വന്ന ശത്രുവിനെ, ശരീരത്തിൽ കയറിയ രോഗം പോലെ, ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.

ഏവം രൂക്ഷൈസ്തുദന്വാക്യൈഃ കൃഷ്ണം തോത്രൈരിവ ദ്വിപമ്। ഗദയാതാഡയന്മൂര്ധ്നി സിംഹവദ്വ്യനദച്ച സഃ

അങ്ങനെ, കഠിനമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആനയെ തുരത്തുന്ന പോലെ വേദനിപ്പിച്ചു, ഗദകൊണ്ട് തലയിൽ അടിച്ചു, സിംഹം പോലെ കൂക്കി.

ഗദയാഭിഹതോഽപ്യാജൌ ന ചചാല യദൂദ്വഹഃ। കൃഷ്ണോഽപി തമഹന്ഗുര്വ്യാ കൌമോദക്യാ സ്തനാന്തരേ

യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗദയാൽ അടിക്കപ്പെട്ടിട്ടും യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠൻ അശല്യമായിരുന്നു; കൃഷ്ണനും തന്റെ ഗദയായ കൗമോദകിയാൽ അവനെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.

ഗദാനിര്ഭിന്നഹൃദയ ഉദ്വമന്രുധിരം മുഖാത്। പ്രസാര്യ കേശബാഹ്വങ്ഘ്രീന്ധരണ്യാം ന്യപതദ്വ്യസുഃ

ഗദയുടെ അടിയാൽ ഹൃദയം തകർന്ന അവൻ, വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, മുടിയും കൈകളും കാലുകളും പരത്തിയിട്ട്, ജീവൻ വിട്ട് നിലത്ത് വീണു.

തതഃ സൂക്ഷ്മതരം ജ്യോതിഃ കൃഷ്ണമാവിശദദ്ഭുതമ്। പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം യഥാ ചൈദ്യവധേ നൃപ

അപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു പ്രകാശം കൃഷ്ണനിൽ പ്രവേശിച്ചു; എല്ലാം കാണുന്നവരുടെ മുമ്പിൽ, ശിശുപാലനെ കൊല്ലുമ്പോൾപോലെയും.

വിദൂരഥസ്തു തദ്ഭ്രാതാ ഭ്രാതൃശോകപരിപ്ലുതഃ। ആഗച്ഛദസിചര്മാഭ്യാമുച്ഛ്വസംസ്തജ്ജിഘാംസയാ

അവന്റെ സഹോദരൻ വിദൂരഥൻ, സഹോദരന്റെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വാൾയും കാവലും എടുത്ത്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ആക്രോശത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.