ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവതാ സൌഭസഹിതസ്യ ശാല്വസ്യ വിനാശഃ - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) സ തൂപസ്പൃശ്യ സലിലം ദംശിതോ ധൃതകാര്മുകഃ । നയ മാം ദ്യുമതഃ പാര്ശ്വം വീരസ്യേത്യാഹ സാരഥിമ്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, കൈയിൽ വില്ലുമായി, ശുദ്ധീകരണത്തിനായി വെള്ളം തൊട്ടു, 'സാരഥേ, എന്നെ വീരനായ ദ്യുമാന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോവൂ' എന്നു പറഞ്ഞു.

വിധമന്തം സ്വസൈന്യാനി ദ്യുമന്തം രുക്മിണീസുതഃ । പ്രതിഹത്യ പ്രത്യവിധ്യന് നാരാചൈരഷ്ടഭിഃ സ്മയന്

രുക്മിണിയുടെ മകൻ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ സൈന്യത്തെ ആക്രമിച്ച ദ്യുമാനെ എട്ട് ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വീഴ്ത്തി.

ചതുര്ഭിശ്ചതുരോ വാഹാന് സൂതമേകേന ചാഹനത് । ദ്വാവാഭ്യം ധനുശ്ച കേതും ച ശരേണാന്യേന വൈ ശിരഃ

നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും, ഒന്നുകൊണ്ട് സാരഥിയെയും, രണ്ടുകൊണ്ട് വില്ലിനെയും പതാകയെയും, മറ്റൊന്നുകൊണ്ട് തലയും അടി ചെയ്തു.

ഗദസാത്യകിസാമ്ബാദ്യാ ജഘ്നുഃ സൌഭപതേര്ബലമ് । പേതുഃ സമുദ്രേ സൌഭേയാഃ സര്വേ സംഛിന്നകന്ധരാഃ

ഗദ, സാത്യകി, സാംബൻ എന്നിവരും മറ്റുള്ളവരും സൌഭപതിയുടെ സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു; സൌഭസൈന്യത്തിലെ എല്ലാവരും കഴുത്ത് വെട്ടിയതോടെ കടലിൽ വീണു.

ഏവം യദൂനാം ശാല്വാനാം നിഘ്നതാമിതരേതരമ് । യുദ്ധം ത്രിണവരാത്രം തദ് അഭൂത് തുമുലമുല്ബണമ്

ഇങ്ങനെ യദുക്കളും ശാൽവരും പരസ്പരം സംഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആ യുദ്ധം ഇരുപത്തേഴു ദിവസം രാത്രികളും ഭയങ്കരവും ഉന്മാദകരവുമായിരിന്നു.

ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം ഗതഃ കൃഷ്ണ ആഹൂതോ ധര്മസൂനുനാ । രാജസൂയേഽഥ നിവൃത്തേ ശിശുപാലേ ച സംസ്ഥിതേ

ധർമ്മപുത്രൻ ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി. രാജസൂയയാഗം കഴിഞ്ഞതും ശിശുപാലൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതും ശേഷം,

കുരുവൃദ്ധാനനുജ്ഞാപ്യ മുനീംശ്ച സസുതാം പൃഥാമ് । നിമിത്താന്യതിഘോരാണി പശ്യന് ദ്വാവാരവതീം യയൌ

കുരുവംശത്തിലെ മൂപ്പന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും പുത്രന്മാരോടൊപ്പം പൃഥയെയും അനുമതി ചോദിച്ചു വിടപറഞ്ഞു. അതികഠിനമായ അശുഭസൂചനകൾ കണ്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

ആഹ ചാഹമിഹായാത ആര്യമിശ്രാഭിസങ്‌ഗതഃ । രാജന്യാശ്ചൈദ്യപക്ഷീയാ നൂനം ഹന്യുഃ പുരീം മമ

കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് മഹാന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്നാണ്. ചേദിരാജാവിന്റെ കൂട്ടുകാരായ രാജാക്കന്മാർ എന്റെ നഗരത്തെ ആക്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്.'

വീക്ഷ്യ തത്കദനം സ്വാനാം നിരൂപ്യ പുരരക്ഷണമ് । സൌഭം ച ശാല്വരാജം ച ദാരുകം പ്രാഹ കേശവഃ

സ്വജനങ്ങളുടെ വധം കണ്ടും നഗരത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കിയും ശേഷം, കേശവൻ ദാരുകനോട് സൗഭയും ശാൽവരാജാവിനെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

രഥം പ്രാപയ മേ സൂത ശാല്വസ്യാന്തികമാശു വൈ । സമ്ഭ്രമസ്തേ ന കര്തവ്യോ മായാവീ സൌഭരാഡയമ്

'എൻറെ രഥം വേഗത്തിൽ ശാൽവന്റെ മുന്നിൽ എത്തിച്ചേർക്കണം, ദാരുകാ, ഭയപ്പെടേണ്ട. ഈ സൗഭരാജാവ് മായാവിയാണ്.'

ഇത്യുക്തശ്ചോദയാമാസ രഥമാസ്ഥായ ദാരുകഃ । വിശന്തം ദദൃശുഃ സര്വേ സ്വേ പരേ ചാരുണാനുജമ്

ഇങ്ങനെ കേശവൻ പറഞ്ഞതോടെ ദാരുകൻ രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടു. അപ്പൊഴ് സ്നേഹിതരും ശത്രുക്കളും അർജുനന്റെ ഇളയാനുജനെ അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നത് കണ്ടു.

ശാല്വശ്ച കൃഷ്ണമാലോക്യ ഹതപ്രായബലേശ്വരഃ । പ്രാഹരത് കൃഷ്ണസൂതായ ശക്തിം ഭീമരവാം മൃധേ

തന്റെ സൈന്യം തകർന്ന് പോകുന്നുണ്ടെന്നു കണ്ട ശാൽവൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ രഥസാരഥിക്കു നേരെ ഒരു ശൂലം എറിഞ്ഞു.

താമാപതന്തീം നഭസി മഹോല്കാമിവ രംഹസാ । ഭാസയന്തീം ദിശഃ ശൌരിഃ സായകൈഃ ശതധാച്ഛിനത്

ആ ആയുധം ആകാശത്ത് വലിയ ഒരു ജ്വലാമുഖിയെപ്പോലെ ദിക്കുകൾ പ്രകാശിപ്പിച്ചു വേഗത്തിൽ വന്നപ്പോൾ, ശൗരിയൻ അതിനെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് നൂറായി തകർത്തു.

തം ച ഷോഡശഭിര്വിദ്ധ്വാ ബാണൈഃ സൌഭം ച ഖേ ഭ്രമത് । അവിധ്യച്ഛരസന്ദോഹൈഃ ഖം സൂര്യ ഇവ രശ്മിഭിഃ

ശൗരിയൻ പതിനാറ് അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാൽവനെ തുളച്ചു, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച സൗഭ നഗരത്തെയും അമ്പുകളുടെ മഴകൊണ്ട് തറച്ചു, സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ആകാശം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.

ശാല്വഃ ശൌരേസ്തു ദോഃ സവ്യം ശാര്ങ്‌ഗം ശാര്ങ്‌ഗധന്വനഃ । ബിഭേദ ന്യപതദ് ഹസ്താത് ശാര്ങ്‌ഗമാസീത് തദദ്‌ഭുതമ്

ശാൽവൻ ശൗരിയുടെ ഇടതുകൈയും ശാർംഗം വില്ലും അടി കൊണ്ട് തകർത്തു; ശാർംഗം കേശവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വീണു. അതൊരു അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.

ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദ്‌ ഭൂതാനാം തത്ര പശ്യതാമ് । നിനദ്യ സൌഭരാഡുച്ചൈഃ ഇദമാഹ ജനാര്ദനമ്

അത് കണ്ട എല്ലാ ജീവികളിലും വലിയൊരു ആഹ്ലാദം ഉയർന്നു. സൗഭരാജാവ് ഉച്ചത്തിൽ ആർത്തുവിളിച്ച് ജനാർദ്ദനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

യത്ത്വയാ മൂഢ നഃ സഖ്യുഃ ഭ്രാതുര്ഭാര്യാ ഹൃതേക്ഷതാമ് । പ്രമത്തഃ സ സഭാമധ്യേ ത്വയാ വ്യാപാദിതഃ സഖാ

'നിന്റെ മൂഢത്വം കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്, എന്റെ സഹോദരിയുടെ ഭർത്താവ്, സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടത്. അവന്റെ ഭാര്യയും അപഹരിക്കപ്പെട്ടു. നീ അപ്പോൾ അശ്രദ്ധയായി പെരുമാറി.'

തം ത്വാദ്യ നിശിതൈര്ബാണൈഃ അപരാജിതമാനിനമ് । നയാമ്യപുനരാവൃത്തിം യദി തിഷ്ഠേര്മമാഗ്രതഃ

'ഇന്ന്, നീ അതിജയനായവൻ എന്നു കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നാൽ, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ ഒരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത വഴിയിലേക്ക് അയക്കും.'

ശ്രീഭഗവാനുവാച - വൃഥാ ത്വം കത്ഥസേ മന്ദ ന പശ്യസ്യന്തികേഽന്തകമ് । പൌരുഷം ദര്ശയന്തി സ്മ ശൂരാ ന ബഹുഭാഷിണഃ

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ വെറുതെ പുകഴ്ത്തുന്നു, ബുദ്ധിഹീനാ. മരണൻ നിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നതു നീ കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവൃത്തിയിലാണ് ധൈര്യം കാണിക്കുന്നത്.'

ഇത്യുക്ത്വാ ഭഗവാന് ശാല്വം ഗദയാ ഭീമവേഗയാ । തതാഡ ജത്രൌ സംരബ്ധഃ സ ചകമ്പേ വമന്നസൃക്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ, ഭയങ്കരമായ വേഗമുള്ള ഗദയാൽ ശാൽവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉഗ്രതയോടെ അടിച്ചു. ശാൽവൻ വിറച്ചു രക്തം ഊറിച്ചു.

ഗദായാം സന്നിവൃത്തായാം ശാല്വസ്ത്വന്തരധീയത । തതോ മുഹൂര്ത ആഗത്യ പുരുഷഃ ശിരസാച്യുതമ് । ദേവക്യാ പ്രഹിതോഽസ്മീതി നത്വാ പ്രാഹ വചോ രുദന്

ഗദയുടെ പ്രഹരം തടഞ്ഞതോടെ ശാൽവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പുരുഷൻ അച്യുതന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, വന്ദിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'ദേവകിയുടെ ദൂതനാണ് ഞാൻ.'

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാബാഹോ പിതാ തേ പിതൃവത്സല । ബദ്ധ്വാപനീതഃ ശാല്വേന സൌനികേന യഥാ പശുഃ

'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവേ, പിതൃസ്നേഹിയാവുന്ന നിന്റെ അച്ഛൻ, ശാൽവനും അവന്റെ ആളുകളും കെട്ടി, ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോയി.'

നിശമ്യ വിപ്രിയം കൃഷ്ണോ മാനുഷീം പ്രകൃതിം ഗതഃ । വിമനസ്കോ ഘൃണീ സ്നേഹാദ് ബഭാഷേ പ്രാകൃതോ യഥാ

ഈ ദുഃഖവാർത്ത കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹത്തിൽ മനസ്സു തളർന്നു, ദയയും വിഷാദവും നിറഞ്ഞു, മനുഷ്യരിൽപോലെ സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.

കഥം രാമമസമ്ഭ്രാന്തം ജിത്വാജേയം സുരാസുരൈഃ । ശാല്വേനാല്പീയസാ നീതഃ പിതാ മേ ബലവാന് വിധിഃ

എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പിതാവായ രാമൻ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ജയിച്ചവൻ, ഭയമോ ആശങ്കയോ ഇല്ലാതെ ശക്തനായവൻ, ശാൽവ എന്ന ചെറുതായവനാൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത്? ഇതെല്ലാം വിധിയുടെ ശക്തിയാണ്.

ഇതി ബ്രുവാണേ ഗോവിന്ദേ സൌഭരാട് പ്രത്യുപസ്ഥിതഃ । വസുദേവമിവാനീയ കൃഷ്ണം ചേദമുവാച സഃ

ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, സൌഭരാജാവായ ശാൽവ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വസുദേവനെപ്പോലെ കൃഷ്ണനെയും കൊണ്ടുവന്ന് അവൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

ഏഷ തേ ജനിതാ താതോ യദര്ഥമിഹ ജീവസി । വധിഷ്യേ വീക്ഷതസ്തേഽമും ഈശശ്ചേത് പാഹി ബാലിശ

ഇവിടെയുണ്ട് നിന്റെ പിതാവ്, നീ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നത് അവനുവേണ്ടിയാണ്. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈശ്വരനാണെങ്കിൽ, ബാലൻ, അവനെ രക്ഷിക്കൂ.

ഏവം നിര്ഭര്ത്സ്യ മായാവീ ഖഡ്ഗേനാനകദുന്ദുഭേഃ । ഉത്കൃത്യ ശിര ആദായ ഖസ്ഥം സൌഭം സമാവിശത്

ഇങ്ങനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, ആ മായാവി തന്റെ വാൾ എടുക്കുകയും, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തല വെട്ടി പിടിക്കുകയും, അതുമായി ആകാശത്തിലെ സൌഭകോട്ടയിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു.

( മിശ്ര ) തതോ മുഹൂര്തം പ്രകൃതാവുപപ്ലുതഃ സ്വബോധ ആസ്തേ സ്വജനാനുഷങ്‌ഗതഃ । മഹാനുഭാവസ്തദബുധ്യദാസുരീം മായാം സ ശാല്വപ്രസൃതാം മയോദിതാമ്

അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം കൃഷ്ണൻ സ്വജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങി നിന്നു. എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ ശാൽവൻ മായയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം സൃഷ്ടിച്ച അസുരമായ മായയാണിതെന്ന് ആ മഹാത്മാവ് മനസ്സിലാക്കി.

ന തത്ര ദൂതം ന പിതുഃ കലേവരം പ്രബുദ്ധ ആജൌ സമപശ്യദച്യുതഃ । സ്വാപ്നം യഥാ ചാമ്ബരചാരിണം രിപും സൌഭസ്ഥമാലോക്യ നിഹന്തുമുദ്യതഃ

യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉണർന്ന കൃഷ്ണൻ അവിടെ ദൂതനെയോ പിതാവിന്റെ ശരീരമോ കണ്ടില്ല. സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുന്നവനെപ്പോലെ, ആകാശത്തിലെ സൌഭത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ശത്രുവിനെ അവൻ കാണുകയും അവനെ സംഹരിക്കാൻ തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തു.