ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജഡസ്യ ശുഷ്കവംശസ്യ യത്ര ഗ്രന്ഥിവിഭേദനമ് । ചിത്രം കിമു തദാ ചിത്ത ഗ്രന്ഥിഭേദഃ കഥാശ്രവാത്

ജഡമായ ഉണങ്ങിയ ബാംബുവിന്റെ കുരു പൊട്ടുന്നത് അത്ഭുതമാണ്; എന്നാൽ കഥ ശ്രവണത്തിലൂടെ മനസ്സിലെ കുരു പൊട്ടുന്നത് അതിലും അത്ഭുതം.

ഭിദ്യതേ ഹൃദയഗ്രന്ഥിഃ ഛിദ്യന്തേ സര്വസംശയാഃ । ക്ഷീയന്തേ ചാസ്യ കര്മാണി സപ്താഹശ്രവണേ കൃതേ

ഏഴുദിനം ശ്രവണം നടത്തിയാൽ ഹൃദയത്തിലെ കുരു പൊട്ടുന്നു, എല്ലാ സംശയങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു.

സംസാരകര്ദമാലേപ പ്രക്ഷാലനപടീയസി । കഥാതീര്ഥേ സ്ഥിതേ ചിത്തേ മുക്തിരേവ ബുധൈഃ സ്മൃതാ

ലോകമയത്തിലെ മലിനതകൾ കഴുകി കളയാൻ ഏറ്റവും ശേഷിയുള്ള ഈ കഥാസ്നാനത്തിൽ മനസ്സ് ഉറച്ചാൽ, അതിനുശേഷം മോക്ഷം തന്നെ സത്യജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഏവം ബ്രുവതി വൈ തസ്മിന് വിമാനം ആഗമത് തദാ । വൈകുണ്ഠവാസിഭിര്യുക്തം പ്രസ്ഫുരത് ദീപ്തിമണ്ഡലമ്

അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ സമയത്ത് വൈകുണ്ഠവാസികൾ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതിശയപ്രഭയോടെ ഒരു ദിവ്യവിമാനം അവിടെ എത്തി.

സര്വേഷാം പശ്യതാം ഭേജേ വിമാനം ധുന്ധുലീസുതഃ । വിമാനേ വൈഷ്ണവാന് വീക്ശ്യ ഗോകര്ണോ വാക്യമബ്രവീത്

എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, ധുന്ധുലിയുടെ മകൻ ആ വിമാനം കയറി. ആ വിമാനംകണ്ട വൈഷ്ണവരെ നോക്കി ഗോകർണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഗോകര്ണ ഉവാച - അത്രൈവ ബഹവഃ സന്തി ശ്രോതാരോ മമ നിര്മലാഃ । ആനീതാനി വിമാനാനി ന തേഷാം യുഗപത്കുതഃ

ഗോകർണൻ പറഞ്ഞു: ഇവിടെ എന്റെ നിരവധി ശുദ്ധമായ ശ്രോതാക്കൾ ഉണ്ട്. എങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേസമയം ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ വന്നില്ലേ?

ശ്രവണം സമഭാഗേന സര്വേഷാമിഹ ദൃശ്യതേ । ഫലഭേദഃ കുതോ ജാതഃ പ്രബ്രുവന്തു ഹരിപ്രിയാഃ

ഇവിടെ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവണം ചെയ്തതാണല്ലോ; എങ്കിൽ ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? ഹരിഭക്തർ ഇതിന് വിശദീകരണം പറയട്ടെ.

ഹരിദാസാ ഊചുഃ - ശ്രവണസ്യ വിഭേദേന ഫലഭേദോഽത്ര സംസ്ഥിതഃ । ശ്രവണം തു കൃതം സര്വൈഃ ന തഥാ മനനം കൃതമ് । ഫലഭേദോസ്തതോ ജാതോ ഭജനാദപി മാനദ

ഹരിദാസന്മാർ പറഞ്ഞു: ശ്രവണത്തിൽ ഉണ്ടായ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ് ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായത്. എല്ലാവരും ശ്രവിച്ചെങ്കിലും, എല്ലാവരും ആഴമായി ചിന്തിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഭജനത്തിലും ഫലവ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്, മഹാനുഭാവ.

സപ്തരാത്രം ഉപോഷൈവ പ്രേതേന ശ്രവണം കൃതമ് । മനനാദി തഥാ തേന സ്ഥിരചിത്തേ കൃതം ഭൃശമ്

അവൻ ഏഴു രാത്രിയും ഉപവാസം പാലിച്ച് ശ്രവണം നടത്തി, അതോടൊപ്പം ആഴമായ ചിന്തയും ഉറച്ച മനസ്സോടെ ചെയ്തു.

അദൃഢം ച ഹതം ജ്ഞാനം പ്രമാദേന ഹതം ശ്രുതമ് । സംദിഗ്ധോ ഹി ഹതോ മംത്രോ വ്യഗ്രചിത്തോ ഹതോ ജപഃ

ഉറപ്പില്ലാത്ത ജ്ഞാനം നശിക്കും, അനാസക്തിയാൽ ശ്രവണം നശിക്കും, സംശയത്തോടെ മന്ത്രം ഫലിക്കില്ല, ചിതറുന്ന മനസ്സോടെ ജപം ഫലപ്രദമാകില്ല.

അവൈഷ്ണവോ ഹതോ ദേശോ ഹതം ശ്രാദ്ധം അപാത്രകമ് । ഹതം അശ്രോത്രിയേ ദാനം അനാചാരം ഹതം കുലമ്

വൈഷ്ണവത്വമില്ലാത്ത സ്ഥലം നശിച്ചുപോകും, അയോഗ്യർക്കായി ചെയ്ത ശ്രാദ്ധം ഫലിക്കില്ല, ശാസ്ത്രജ്ഞാനമില്ലാത്തവർക്കു നൽകിയ ദാനം ഫലപ്രദമല്ല, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാൽ കുടുംബം നശിക്കും.

വിശ്വാസോ ഗുരുവാക്യേഷു സ്വസ്മിന് ദീനത്വഭാവനാ । മനോദോഷജയശ്ചൈവ കഥായാം നിശ്ചലാ മതിഃ

ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസം, സ്വന്തം മനസ്സിൽ വിനയം, മനസ്സിലെ ദോഷങ്ങളെ ജയിക്കൽ, കഥയിൽ അചഞ്ചലമായ ശ്രദ്ധ —

ഏവം ആദി കൃതം ചേത് സ്യാത് തദാ വൈ ശ്രവണേ ഫലമ് । പുനഃ ശ്രവാന്തേ സര്വേഷാം വൈകുണ്ഠേ വസതിര്ധ്രുവമ്

ഇവയും ഇതുപോലുള്ളവയും പാലിച്ചാൽ, ശ്രവണത്തിന് യഥാർത്ഥ ഫലം ലഭിക്കും; പിന്നെ കഥയുടെ അവസാനം എല്ലാവർക്കും വൈകുണ്ഠത്തിൽ വാസം ഉറപ്പാണ്.

ഗോകര്ണ തവ ഗോവിന്ദോ ഗോലോകം ദാസ്യതി സ്വയമ് । ഏവമുക്ത്വാ യയുഃ സര്വേ വൈകുണ്ഠ ഹരികീര്തനാഃ

ഗോകർണ, ഗോവിന്ദൻ തന്നെ നിനക്കു ഗോലോകം നൽകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹരിഭക്തർ എല്ലാവരും വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി.

ശ്രവണോ മാസി ഗോകര്ണഃ കഥാം ഊചേ തഥാ പുനഃ । സപ്തരാത്രവതീം ഭൂയഃ ശ്രവണം തൈഃ കൃതം പുനഃ

അടുത്ത മാസത്തിൽ ഗോകർണൻ വീണ്ടും കഥ പറഞ്ഞു; വീണ്ടും അവർ ഏഴു രാത്രിയും ശ്രവണം നടത്തി.

കഥാസമാപ്തൌ യജ്ജാതം ശ്രൂയതാം തച്ച നാരദ

നാരദാ, കഥയുടെ അവസാനം സംഭവിച്ചത് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

വിമാനൈഃ സഹ ഭക്തൈശ്ച ഹരിരാവിര്ബഭൂവ ഹ । ജയശബ്ദാ നമഃശബ്ദാഃ തത്രാസന് ബഹവസ്തദാ

ഹരിയും ഭക്തരും ദിവ്യവിമാനങ്ങളുമായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ജയഘോഷവും നമസ്കാരശബ്ദങ്ങളും അനേകം ഉണ്ടായി.

പാഞ്ചജന്യ ധ്വനിം ചക്രേ ഹര്ഷാത് തത്ര സ്വയം ഹരിഃ । ഗോകര്ണം തു സമാലിംഗ്യ അകരോത് സ്വസദൃഷം ഹരിഃ

ഹരി സന്തോഷത്തോടെ പാഞ്ചജന്യശംഖം മുഴക്കി; ഗോകർണനെ അങ്ങ് അങ്ങ് ആലിംഗനം ചെയ്ത് തനിക്കു തുല്യനാക്കി.

ശ്രോതൄന് അന്യാന് ഘനശ്യാമാന് പീതകൌശേയവാസസഃ । കീരീടിനഃ കുണ്ഡലിനഃ തഥാ ചക്രേ ഹരിഃ ക്ഷണാത്

മറ്റു ശ്രോതാക്കളെ ഹരി ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് കറുത്ത മേഘവർണ്ണം, മഞ്ഞപിടിയുടുപ്പ്, കിരീടം, കുണ്ഡലം എന്നിവയോടെ അലങ്കരിച്ചു.

തദ്‌ഗ്രാമേ യേ സ്ഥിതാ ജീവാ ആശ്വചാണ്ഡാലജാതയഃ । വിമാനേ സ്ഥാപിതാസ്തേഽപി ഗോകര്ണകൃപയാ തദാ

ആ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കുതിരക്കാർക്കും ചാണ്ഡാളജാതികൾക്കും ഗോകർണന്റെ കൃപയാൽ ആ സമയത്ത് ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചു.

പ്രേഷിതാ ഹരിലോകേ തേ യത്ര ഗച്ഛന്തി യോഗിനഃ । ഗോകര്ണേന സ ഗോപാലോ ഗോലോകം ഗോപവല്ലഭമ് । കഥാശ്രവണതഃ പ്രീതോ നിര്യയൌ ഭക്തവത്സലഃ

ഹരിയുടെ ലോകത്തേക്ക് യോഗികൾ പോകുന്നിടത്തേക്ക് അയച്ചവരെപ്പോലെ, ആ ഗോകര്ണനോടൊപ്പം ആ ഗോപാലനും ഗോലോകത്തേക്ക്, ഗോപ്പന്മാരുടെ പ്രിയമായ സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി. കഥകൾ ശ്രവിച്ചതിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട് ഭക്തജനങ്ങൾക്കു പ്രിയനായ ഭഗവാൻ അവിടെനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.

അയോധ്യാവാസിനം പൂര്വം യഥാ രാമേണ സംഗതാഃ । തഥാ കൃഷ്ണേന തേ നീതാ ഗോലോകം യോഗിദുര്ലഭമ്

പണ്ടു അയോധ്യയിൽ താമസിച്ചവരെ രാമൻ എങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു ചേർത്തുവോ, അതുപോലെ തന്നെ, കൃഷ്ണൻ അവരെ യോഗികൾക്കു പോലും പ്രാപ്യമല്ലാത്ത ഗോലോകത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.

യത്ര സൂര്യസ്യ സോമസ്യ സിദ്ധാനാം ന ഗതിഃ കദാ । തം ലോകം ഹി ഗതാസ്തേ തു ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതശ്രവാത്

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സിദ്ധന്മാർക്കും ഒരിക്കലും എത്താൻ കഴിയാത്ത ലോകത്തേക്ക്, അവർ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം ശ്രവിച്ചതിനാൽ എത്തി.

(ഇംദ്രവംശാ) ബ്രൂമോഽത്ര തേ കിം ഫലവൃന്ദമുജ്ജ്വലം സപ്താഹയജ്ഞേന കഥാസു സംചിതമ് । കര്ണേന ഗോകര്ണകഥാക്ഷരോ യൈഃ പീതശ്ച തേ ഗര്ഭഗതാ ന ഭൂയഃ

നാം ഇവിടെ പറയുന്നു: ഏഴുദിവസം യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി കഥകൾ കേൾക്കുന്നതിൽ എത്ര ഉജ്ജ്വലമായ ഫലമാണ് ലഭിക്കുന്നത്? ഗോകര്ണന്റെ കഥയുടെ അക്ഷരങ്ങൾ ചെവിയിൽ കുടിച്ചു ആസ്വദിച്ചവർക്ക്, ഗർഭത്തിൽ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നവർക്ക് വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല.

വാതാമ്ബുപര്ണാശന ദേഹശോഷണൈഃ തപോഭിഃ ഉഗ്രൈഃ ചിരകാലസംചിതൈഃ । യോഗൈശ്ച സംയാന്തി ന താം ഗതിം വൈ സപ്താഹഗാഥാശ്രവണേന യാന്തി യാമ്

കാറ്റ്, വെള്ളം, ഇല എന്നിവ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്, ദേഹത്തെ ഉണക്കുന്ന കഠിനതപസ്സുകൾ അനേകം വർഷം ചെയ്തിട്ടും, യോഗങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും, ഏഴുദിവസം കഥ ശ്രവിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഗതി അങ്ങനെ നേടാൻ കഴിയില്ല.

(അനുഷ്ടുപ്) ഇതിഹാസം ഇമം പുണ്യം ശാണ്ഡില്യോഽപി മുനീശ്വരഃ । പഠതേ ചിത്രകൂടസ്ഥോ ബ്രഹ്മാനന്ദപരിപ്ലുതഃ

സമസ്ത മുനിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശാണ്ഡില്യൻ, ചിത്രകൂടത്തിൽ പാർക്കുന്നവൻ, ഈ പുണ്യമായ ഇതിഹാസം വായിച്ച് ബ്രഹ്മാനന്ദത്തിൽ മുഴുകുന്നു.

(ഇംദ്രവജ്രാ) ആഖ്യാനമേതത് പരമം പവിത്രം ശ്രുതം സകൃദ്വൈ വിദഹേദഘൌഘമ് । ശ്രാദ്ധേ പ്രയുക്തം പിതൃതൃപ്തിമാവഹേത് നിത്യം സുപാഠാദ അപുനര്ഭവം ച

ഈ കഥ അത്യന്തം വിശുദ്ധമാണ്; ഒരിക്കൽ പോലും ശ്രവിച്ചാൽ പാപങ്ങൾ മുഴുവനും നശിക്കും. ശ്രാദ്ധത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ പിതാക്കന്മാർക്ക് തൃപ്തി ലഭിക്കും; നിത്യേന വായിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിച്ച് വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകില്ല.

ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതമാഹാത്മ്യമ് - ഷഷ്ഠോഽധ്യായഃ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത സപ്താഹപാരായണവിധിഃ കുമാരാ ഊചുഃ - (അനുഷ്ടുപ്) അഥ തേ സംപ്രവക്ഷ്യാമഃ സപ്താഹശ്രവണേ വിധിമ് । സഹായൈര്വസുഭിശ്ചൈവ പ്രായഃ സാധ്യോ വിധിഃ സ്മൃതഃ

ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം – ആറാം അധ്യായം: ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം ഏഴുദിവസം ശ്രവിക്കാനുള്ള വിധി. കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: ഇനി നാം ഏഴുദിവസം ശ്രവിക്കാനുള്ള വിധി വിശദീകരിക്കുന്നു; കൂട്ടുകാരോടും ധനസഹായത്തോടും കൂടി സാധാരണയായി ഈ ചടങ്ങ് നടത്തണമെന്ന് ഓർക്കണം.

ദൈവജ്ഞം തു സമാഹൂയ മുഹൂര്തം പൃച്ഛ്യ യത്‍നതഃ । വിവാഹേ യാദൃശം വിത്തം താദൃശം പരികല്പയേത്

ജ്യോതിഷിയെ വിളിച്ച്, ശുഭമുഹൂർത്തം ശ്രദ്ധയോടെ അന്വേഷിച്ച്, വിവാഹത്തിന് എങ്ങനെ ഒരുക്കം ചെയ്യുമോ അതുപോലെ തന്നെ എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഒരുക്കണം.