ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കമ്പന്തേ സര്വപാപാനി സപ്താഹശ്രവണേ സ്ഥിതേ । അസ്മാകം പ്രലയം സദ്യഃ കഥാ ചേയം കരിഷ്യതി

ഏഴുദിനം ശ്രവണം നടക്കുമ്പോൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിറയ്ക്കുന്നു; ഈ കഥ ഞങ്ങൾക്കു ഉടൻ മോക്ഷം നൽകും.

ആര്ദ്രം ശുഷ്കം ലഘു സ്ഥൂലം വാങ്‌മനഃ കര്മഭിഃ കൃതമ് । ശ്രവണം വിദഹേത്പാപം പാവകം സമിധോ യഥാ

നനഞ്ഞതോ ഉണങ്ങിയതോ, ഭാരം കുറഞ്ഞതോ കൂടുതലോ, വാക്കിലോ മനസ്സിലോ പ്രവർത്തിയിലോ ചെയ്ത പാപം, ശ്രവണം തീപോലെ എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കും.

അസ്മിന് വൈ ഭാരതേ വര്ഷേ സൂരിഭിഃ ദേവസംസദി । അകഥാശ്രാവിണാം പുംസാം നിഷ്ഫലം ജന്മ കീര്തിതമ്

ഈ ഭാരതഭൂമിയിൽ, ജ്ഞാനികൾക്കും ദേവസഭയിലും, ഈ കഥ കേൾക്കാത്തവരുടെ ജന്മം ഫലരഹിതമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

കിം മോഹതോ രക്ഷിതേന സുപുഷ്ടേന ബലീയസാ । അധ്രുവേണ ശരീരേണ ശുകശാസ്ത്രകഥാം വിനാ

ശരീരത്തിന് നല്ല പോഷണം നൽകി ശക്തിയോടെ സംരക്ഷിച്ചാലും, അതു നശ്വരമായതിനാൽ, ശുകന്റെ ശാസ്ത്രകഥ കേൾക്കാതെ അതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം?

അസ്ഥിസ്തമ്ഭം സ്നായുബദ്ധം മാംസശോണിതലേപിതമ് । ചര്മാവനദ്ധം ദുര്ഗന്ധം പാത്രം മൂത്രപുരീഷയോഃ

എല്ല് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചും സ്നായുവിൽ കെട്ടിപ്പിടിപ്പിച്ചും മാംസവും രക്തവും പുരട്ടിയുമുള്ള ശരീരം, ചർമ്മത്തിൽ മൂടിയതും ദുർഗന്ധമുള്ളതും മൂത്രത്തിന്റെയും മലത്തിന്റെയും പാത്രവുമാണ്.

ജരാശോകവിപാകാര്തം രോഗമന്ദിരമാതുരമ് । ദൂഷ്പൂരം ദുര്ധരം ദുഷ്ടം സദോഷം ക്ഷണഭംഗുരമ്

വാർദ്ധക്യവും ദുഃഖവും കർമ്മഫലവും അനുഭവിക്കുന്ന, രോഗങ്ങളുടെ ആലയം, കഷ്ടം സഹിക്കാനാവാത്തത്, ദോഷമുള്ളത്, ക്ഷണത്തിൽ നശിക്കുന്നതും പൂർണ്ണതയില്ലാത്തതുമാണ്.

കൃമിവിഡ് ഭസ്മ സംജ്ഞാന്തം ശരീരം ഇതി വര്ണിതമ് । അസ്ഥിരേണ സ്ഥിരം കര്മ കുതോഽയം സാധയേത് ന ഹി

ശരീരം കൃമികൾക്കും മലത്തിനും ചാരത്തിനും അവസാനം ആകുന്നു; ഇങ്ങനെ അസ്ഥിരമായ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവർത്തികൾ എങ്ങനെ സ്ഥിരമായ ഫലം നൽകും?

യത്പ്രാതഃ സംസ്കൃതം ചാന്നം സായം തച്ച വിനശ്യതി । തദീയരസസമ്പുഷ്ടേ കായേ കാ നാമ നിത്യതാ

രാവിലെ തയ്യാറാക്കിയ അന്നം വൈകുന്നേരം നശിക്കുന്നു; അങ്ങനെ നശ്വരമായ അന്നംകൊണ്ട് പോഷണം ചെയ്യുന്ന ശരീരത്തിൽ എന്ത് സ്ഥിരത ഉണ്ടാകും?

സപ്താഹശ്രവണാത് ലോകേ പ്രാപ്യതേ നികടേ ഹരിഃ । അതോ ദോഷനിവൃത്ത്യര്ഥം ഏതദ് ഏവ ഹി സാധനമ്

ഏഴുദിനം ശ്രവണത്തിലൂടെ ഈ ലോകത്ത് ഹരിയെ പ്രാപിക്കാം; അതുകൊണ്ട് ദോഷങ്ങൾ നീക്കാൻ ഇതാണ് ശരിയായ മാർഗം.

ബുദ്‌ബുദാ ഇവ തോയേഷു മശകാ ഇവ ജന്തുഷു । ജായന്തേ മരണായൈവ കഥാശ്രവണവര്ജിതാഃ

ജലത്തിലെ ബുധ്ബുദങ്ങൾപോലെയും ജീവികളിൽ പുഴുക്കൾപോലെയും, കഥ ശ്രവണമില്ലാത്തവർ ജനിക്കുന്നത് മരിക്കാനാണ് മാത്രം.

ജഡസ്യ ശുഷ്കവംശസ്യ യത്ര ഗ്രന്ഥിവിഭേദനമ് । ചിത്രം കിമു തദാ ചിത്ത ഗ്രന്ഥിഭേദഃ കഥാശ്രവാത്

ജഡമായ ഉണങ്ങിയ ബാംബുവിന്റെ കുരു പൊട്ടുന്നത് അത്ഭുതമാണ്; എന്നാൽ കഥ ശ്രവണത്തിലൂടെ മനസ്സിലെ കുരു പൊട്ടുന്നത് അതിലും അത്ഭുതം.

ഭിദ്യതേ ഹൃദയഗ്രന്ഥിഃ ഛിദ്യന്തേ സര്വസംശയാഃ । ക്ഷീയന്തേ ചാസ്യ കര്മാണി സപ്താഹശ്രവണേ കൃതേ

ഏഴുദിനം ശ്രവണം നടത്തിയാൽ ഹൃദയത്തിലെ കുരു പൊട്ടുന്നു, എല്ലാ സംശയങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു.

സംസാരകര്ദമാലേപ പ്രക്ഷാലനപടീയസി । കഥാതീര്ഥേ സ്ഥിതേ ചിത്തേ മുക്തിരേവ ബുധൈഃ സ്മൃതാ

ലോകമയത്തിലെ മലിനതകൾ കഴുകി കളയാൻ ഏറ്റവും ശേഷിയുള്ള ഈ കഥാസ്നാനത്തിൽ മനസ്സ് ഉറച്ചാൽ, അതിനുശേഷം മോക്ഷം തന്നെ സത്യജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഏവം ബ്രുവതി വൈ തസ്മിന് വിമാനം ആഗമത് തദാ । വൈകുണ്ഠവാസിഭിര്യുക്തം പ്രസ്ഫുരത് ദീപ്തിമണ്ഡലമ്

അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ സമയത്ത് വൈകുണ്ഠവാസികൾ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതിശയപ്രഭയോടെ ഒരു ദിവ്യവിമാനം അവിടെ എത്തി.

സര്വേഷാം പശ്യതാം ഭേജേ വിമാനം ധുന്ധുലീസുതഃ । വിമാനേ വൈഷ്ണവാന് വീക്ശ്യ ഗോകര്ണോ വാക്യമബ്രവീത്

എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, ധുന്ധുലിയുടെ മകൻ ആ വിമാനം കയറി. ആ വിമാനംകണ്ട വൈഷ്ണവരെ നോക്കി ഗോകർണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഗോകര്ണ ഉവാച - അത്രൈവ ബഹവഃ സന്തി ശ്രോതാരോ മമ നിര്മലാഃ । ആനീതാനി വിമാനാനി ന തേഷാം യുഗപത്കുതഃ

ഗോകർണൻ പറഞ്ഞു: ഇവിടെ എന്റെ നിരവധി ശുദ്ധമായ ശ്രോതാക്കൾ ഉണ്ട്. എങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേസമയം ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ വന്നില്ലേ?

ശ്രവണം സമഭാഗേന സര്വേഷാമിഹ ദൃശ്യതേ । ഫലഭേദഃ കുതോ ജാതഃ പ്രബ്രുവന്തു ഹരിപ്രിയാഃ

ഇവിടെ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവണം ചെയ്തതാണല്ലോ; എങ്കിൽ ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? ഹരിഭക്തർ ഇതിന് വിശദീകരണം പറയട്ടെ.

ഹരിദാസാ ഊചുഃ - ശ്രവണസ്യ വിഭേദേന ഫലഭേദോഽത്ര സംസ്ഥിതഃ । ശ്രവണം തു കൃതം സര്വൈഃ ന തഥാ മനനം കൃതമ് । ഫലഭേദോസ്തതോ ജാതോ ഭജനാദപി മാനദ

ഹരിദാസന്മാർ പറഞ്ഞു: ശ്രവണത്തിൽ ഉണ്ടായ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ് ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായത്. എല്ലാവരും ശ്രവിച്ചെങ്കിലും, എല്ലാവരും ആഴമായി ചിന്തിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഭജനത്തിലും ഫലവ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്, മഹാനുഭാവ.

സപ്തരാത്രം ഉപോഷൈവ പ്രേതേന ശ്രവണം കൃതമ് । മനനാദി തഥാ തേന സ്ഥിരചിത്തേ കൃതം ഭൃശമ്

അവൻ ഏഴു രാത്രിയും ഉപവാസം പാലിച്ച് ശ്രവണം നടത്തി, അതോടൊപ്പം ആഴമായ ചിന്തയും ഉറച്ച മനസ്സോടെ ചെയ്തു.

അദൃഢം ച ഹതം ജ്ഞാനം പ്രമാദേന ഹതം ശ്രുതമ് । സംദിഗ്ധോ ഹി ഹതോ മംത്രോ വ്യഗ്രചിത്തോ ഹതോ ജപഃ

ഉറപ്പില്ലാത്ത ജ്ഞാനം നശിക്കും, അനാസക്തിയാൽ ശ്രവണം നശിക്കും, സംശയത്തോടെ മന്ത്രം ഫലിക്കില്ല, ചിതറുന്ന മനസ്സോടെ ജപം ഫലപ്രദമാകില്ല.

അവൈഷ്ണവോ ഹതോ ദേശോ ഹതം ശ്രാദ്ധം അപാത്രകമ് । ഹതം അശ്രോത്രിയേ ദാനം അനാചാരം ഹതം കുലമ്

വൈഷ്ണവത്വമില്ലാത്ത സ്ഥലം നശിച്ചുപോകും, അയോഗ്യർക്കായി ചെയ്ത ശ്രാദ്ധം ഫലിക്കില്ല, ശാസ്ത്രജ്ഞാനമില്ലാത്തവർക്കു നൽകിയ ദാനം ഫലപ്രദമല്ല, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാൽ കുടുംബം നശിക്കും.

വിശ്വാസോ ഗുരുവാക്യേഷു സ്വസ്മിന് ദീനത്വഭാവനാ । മനോദോഷജയശ്ചൈവ കഥായാം നിശ്ചലാ മതിഃ

ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസം, സ്വന്തം മനസ്സിൽ വിനയം, മനസ്സിലെ ദോഷങ്ങളെ ജയിക്കൽ, കഥയിൽ അചഞ്ചലമായ ശ്രദ്ധ —

ഏവം ആദി കൃതം ചേത് സ്യാത് തദാ വൈ ശ്രവണേ ഫലമ് । പുനഃ ശ്രവാന്തേ സര്വേഷാം വൈകുണ്ഠേ വസതിര്ധ്രുവമ്

ഇവയും ഇതുപോലുള്ളവയും പാലിച്ചാൽ, ശ്രവണത്തിന് യഥാർത്ഥ ഫലം ലഭിക്കും; പിന്നെ കഥയുടെ അവസാനം എല്ലാവർക്കും വൈകുണ്ഠത്തിൽ വാസം ഉറപ്പാണ്.

ഗോകര്ണ തവ ഗോവിന്ദോ ഗോലോകം ദാസ്യതി സ്വയമ് । ഏവമുക്ത്വാ യയുഃ സര്വേ വൈകുണ്ഠ ഹരികീര്തനാഃ

ഗോകർണ, ഗോവിന്ദൻ തന്നെ നിനക്കു ഗോലോകം നൽകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹരിഭക്തർ എല്ലാവരും വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി.

ശ്രവണോ മാസി ഗോകര്ണഃ കഥാം ഊചേ തഥാ പുനഃ । സപ്തരാത്രവതീം ഭൂയഃ ശ്രവണം തൈഃ കൃതം പുനഃ

അടുത്ത മാസത്തിൽ ഗോകർണൻ വീണ്ടും കഥ പറഞ്ഞു; വീണ്ടും അവർ ഏഴു രാത്രിയും ശ്രവണം നടത്തി.

കഥാസമാപ്തൌ യജ്ജാതം ശ്രൂയതാം തച്ച നാരദ

നാരദാ, കഥയുടെ അവസാനം സംഭവിച്ചത് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.

വിമാനൈഃ സഹ ഭക്തൈശ്ച ഹരിരാവിര്ബഭൂവ ഹ । ജയശബ്ദാ നമഃശബ്ദാഃ തത്രാസന് ബഹവസ്തദാ

ഹരിയും ഭക്തരും ദിവ്യവിമാനങ്ങളുമായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ജയഘോഷവും നമസ്കാരശബ്ദങ്ങളും അനേകം ഉണ്ടായി.

പാഞ്ചജന്യ ധ്വനിം ചക്രേ ഹര്ഷാത് തത്ര സ്വയം ഹരിഃ । ഗോകര്ണം തു സമാലിംഗ്യ അകരോത് സ്വസദൃഷം ഹരിഃ

ഹരി സന്തോഷത്തോടെ പാഞ്ചജന്യശംഖം മുഴക്കി; ഗോകർണനെ അങ്ങ് അങ്ങ് ആലിംഗനം ചെയ്ത് തനിക്കു തുല്യനാക്കി.

ശ്രോതൄന് അന്യാന് ഘനശ്യാമാന് പീതകൌശേയവാസസഃ । കീരീടിനഃ കുണ്ഡലിനഃ തഥാ ചക്രേ ഹരിഃ ക്ഷണാത്

മറ്റു ശ്രോതാക്കളെ ഹരി ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് കറുത്ത മേഘവർണ്ണം, മഞ്ഞപിടിയുടുപ്പ്, കിരീടം, കുണ്ഡലം എന്നിവയോടെ അലങ്കരിച്ചു.