ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഏവം ദേശാന് വിപ്രകുര്വന് ദൂഷയംശ്ച കുലസ്ത്രിയഃ । ശ്രുത്വാ സുലലിതം ഗീതം ഗിരിം രൈവതകം യയൌ

ഇങ്ങനെ ദേശങ്ങൾ നശിപ്പിച്ച്, ഉന്നത കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മധുരമായ ഗാനങ്ങൾ കേട്ടു, ദ്വിവിദൻ രൈവതകപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്രാപശ്യദ് യദുപതിം രാമം പുഷ്കരമാലിനമ് । സുദര്ശനീയസര്വാങ്ഗം ലലനായൂഥമധ്യഗമ്

അവിടെ ദ്വിവിദൻ യദുകുലപതിയായ രാമനെ, പുഷ്പമാല ധരിച്ച്, ശരീരമാകെ മനോഹരനായി, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുന്നതായാണ് കണ്ടത്.

ഗായന്തം വാരുണീം പീത്വാ മദവിഹ്വലലോചനമ് । വിഭ്രാജമാനം വപുഷാ പ്രഭിന്നമിവ വാരണമ്

വാരുണീ പാനം ചെയ്ത രാമൻ, കണ്ണുകൾ മദത്തിൽ ഉരുണ്ടു, ആകൃതിയിൽ പ്രകാശം പകർന്നു, ഉഗ്രമായ ആനയെപ്പോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി നിന്നു.

ദുഷ്ടഃ ശാഖാമൃഗഃ ശാഖാം ആരൂഢഃ കംപയന് ദ്രുമാന് । ചക്രേ കിലകിലാശബ്ദം ആത്മാനം സംപ്രദര്ശയന്

ആ ദുഷ്ടവാനരൻ ഒരു മരത്തിൽ കയറി, ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ സ്വന്തമാക്കി.

തസ്യ ധാര്ഷ്ട്യം കപേര്വീക്ഷ്യ തരുണ്യോ ജാതിചാപലാഃ । ഹാസ്യപ്രിയാ വിജഹസുഃ ബലദേവപരിഗ്രഹാഃ

വാനരന്റെ ധൈര്യം കണ്ടപ്പോൾ, ബാലരാമന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ യുവതികൾ, സ്വഭാവത്തിൽ കളിയുള്ളവരും ചിരി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരുമായവർ, ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

താ ഹേലയാമാസ കപിഃ ഭൂക്ഷേപൈഃ സംമുഖാദിഭിഃ । ദര്ശയന് സ്വഗുദം താസാം രാമസ്യ ച നിരീക്ഷിതഃ

വാനരൻ അവരെ പരിഹസിച്ച്, മണ്ണ് എറിഞ്ഞും മറ്റും മുന്നിൽ നിന്ന് കളിയാക്കി, തന്റെ പുറംഭാഗം കാണിച്ചും അവരെ ഉപഹസിച്ചു; രാമൻ ഇതെല്ലാം നോക്കി നിന്നു.

തം ഗ്രാവ്ണാ പ്രാഹരത് ക്രുദ്ധോ ബലഃ പ്രഹരതാം വരഃ । സ വഞ്ചയിത്വാ ഗ്രാവാണം മദിരാകലശം കപിഃ

അപ്പോൾ കോപത്തോടെ ബലഭദ്രൻ, പ്രഹരിക്കുന്നവരിൽ ഏറ്റവും പ്രബലൻ, ഒരു വലിയ കല്ല് എറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, കപിവരൻ അതിനെ വഞ്ചിച്ച്, മദ്യം നിറഞ്ഞ കലശം പിടിച്ചു.

ഗൃഹീത്വാ ഹേലയാമാസ ധൂര്തസ്തം കോപയന് ഹസന് । നിര്ഭിദ്യ കലശം ദുഷ്ടോ വാസാംസ്യാസ്ഫാലയദ് ബലമ്

അത് പിടിച്ചെടുത്ത്, ആ ധൂർത്തൻ കുരങ്ങൻ കളിയാക്കി ചിരിച്ച് ബലഭദ്രനെ പ്രകോപിച്ചു; ദുഷ്ടൻ ആ കലശം പൊട്ടിച്ച്, ബലഭദ്രന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറി ഇട്ടു.

കദര്ഥീകൃത്യ ബലവാന് വിപ്രചക്രേ മദോദ്ധതഃ । തം തസ്യാവിനയം ദൃഷ്ട്വാ ദേശാംശ്ച തദുപദ്രുതാന്

ബലഭദ്രനെ അതിക്രമിച്ച്, മദത്തിൽ ഉന്മാദനായ് ആ കുരങ്ങൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറി; അവന്റെ അവിനയം കാണുകയും, അവൻ കലഹം സൃഷ്ടിച്ച പ്രദേശങ്ങൾ കാണുകയും ചെയ്തു.

ക്രുദ്ധോ മുസലമാദത്ത ഹലം ചാരിജിഘാംസയാ । ദ്വിവിദോഽപി മഹാവീര്യഃ ശാലമുദ്യമ്യ പാണിനാ

അപ്പോൾ കോപിതനായ ബലഭദ്രൻ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തന്റെ മുഷലം, ഹലം എന്നിവ എടുത്തു; അതേസമയം, മഹാശക്തിയുള്ള ദ്വിവിദൻ കൈകൊണ്ട് ഒരു വലിയ മരം പൊക്കി.

അഭ്യേത്യ തരസാ തേന ബലം മൂര്ധന്യതാഡയത് । തം തു സങ്കര്ഷണോ മൂര്ധ്നി പതന്തമചലോ യഥാ

വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി, ആ മരത്തോടെ ബലഭദ്രന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു; പക്ഷേ, ശങ്കർഷണൻ മുകളിലേക്കു വീണു വന്ന പർവതം പോലെ അചഞ്ചലനായി നില്ക്കുന്നു.

പ്രതിജഗ്രാഹ ബലവാന് സുനന്ദേനാഹനച്ച തമ് । മൂഷലാഹതമസ്തിഷ്കോ വിരേജേ രക്തധാരയാ

ശക്തനായ ബലഭദ്രൻ ആ മരം പിടിച്ചു, തന്റെ മുഷലാൽ ദ്വിവിദനെ അടിച്ചു; ആ പ്രഹാരത്തിൽ ദ്വിവിദന്റെ തലയ് പൊട്ടി, രക്തം ഒഴുകി.

ഗിരിര്യഥാ ഗൈരികയാ പ്രഹാരം നാനുചിന്തയന് । പുനരന്യം സമുത്ക്ഷിപ്യ കൃത്വാ നിഷ്പത്രമോജസാ

ചുവന്ന മണൽപൊടി പുരണ്ട പർവതംപോലെ, ആ പ്രഹാരം അവൻ ഗണിക്കാതെ, മറ്റൊരു മരം വീണ്ടും പിടിച്ചു, അതിന്റെ ശാഖകൾ ശക്തിയായി പറിച്ചു കളഞ്ഞു.

തേനാഹനത് സുസങ്ക്രുദ്ധഃ തം ബലഃ ശതധാച്ഛിനത് । തതോഽന്യേന രുഷാ ജഘ്നേ തം ചാപി ശതധാച്ഛിനത്

അതുകൊണ്ട് ദ്വിവിദൻ ഉഗ്രകോപത്തോടെ ബലഭദ്രനെ അടിച്ചു; എന്നാൽ ബലഭദ്രൻ ആ മരം നൂറായി മുറിച്ചു; പിന്നെ മറ്റൊരു മരവും കോപത്തോടെ എറിഞ്ഞപ്പോൾ അതും നൂറായി മുറിച്ചു.

ഏവം യുധ്യന് ഭഗവതാ ഭഗ്നേ ഭഗ്നേ പുനഃ പുനഃ । ആകൃഷ്യ സര്വതോ വൃക്ഷാന് നിര്വൃക്ഷം അകരോദ് വനമ്

ഇങ്ങനെ, ഭഗവാനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഓരോ മരം വീണ്ടും വീണ്ടും തകർത്തു, ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ മരങ്ങളും വലിച്ചെടുത്ത് ആ വനം മരമില്ലാത്തതാക്കി.

തതോഽമുഞ്ചച്ഛിലാവര്ഷം ബലസ്യോപര്യമര്ഷിതഃ । തത്സര്വം ചൂര്ണയാമാസ ലീലയാ മുസലായുധഃ

പിന്നീട്, ബലഭദ്രനോട് കോപംകൊണ്ട് ദ്വിവിദൻ കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു; പക്ഷേ, മുഷലായുധം കൈവശമുള്ള ബലഭദ്രൻ അതൊക്കെയും എളുപ്പത്തിൽ പൊടിച്ചു.

സ ബാഹൂ താലസങ്കാശൌ മുഷ്ടീകൃത്യ കപീശ്വരഃ । ആസാദ്യ രോഹിണീപുത്രം താഭ്യാം വക്ഷസ്യരൂരുജത്

കുരങ്ങന്മാരുടെ പ്രഭു, തന്റെ കൈകൾ താളവൃക്ഷംപോലെ വലുതാക്കി, മുത്തികൾ ചുരുട്ടി, രോഹിണിയുടെ മകനോട് അടുത്ത് വന്ന്, ആ ഇരുകൈകളാൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.

യാദവേന്ദ്രോഽപി തം ദോര്ഭ്യാം ത്യക്ത്വാ മുസലലാങ്ഗലേ । ജത്രാവഭ്യര്ദയത്ക്രുദ്ധഃ സോഽപതദ് രുധിരം വമന്

പക്ഷേ, യാദവരിൽ പ്രധാനനായ ബലഭദ്രൻ, മുഷലവും ഹലവും വലിച്ചിട്ട്, ഇരുകൈകളാൽ ദ്വിവിദനെ പിടിച്ചു, കോപത്തോടെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ അമർത്തി; ദ്വിവിദൻ രക്തം ഊറിച്ച് വീണു.

ചകമ്പേ തേന പതതാ സടങ്കഃ സവനസ്പതിഃ । പര്വതഃ കുരുശാര്ദൂല വായുനാ നൌരിവാമ്ഭസി

ദ്വിവിദൻ വീഴുമ്പോൾ, ഭൂമി ഭയത്തോടെ നടുങ്ങി, മരങ്ങളും കൂടെ ചലിച്ചു; കുരുവംശത്തിലെ വീരാ, കാറ്റിൽ പർവതം ചലിക്കുന്നതുപോലെയും, വെള്ളത്തിൽ തൂങ്ങുന്ന കപ്പലുപോലെയും.

ജയശബ്ദോ നമഃശബ്ദഃ സാധു സാധ്വിതി ചാമ്ബരേ । സുരസിദ്ധമുനീന്ദ്രാണാം ആസീത് കുസുമവര്ഷിണാമ്

ആകാശത്ത് 'ജയം', 'നമസ്കാരം', 'നന്നായി ചെയ്തു' എന്നിങ്ങനെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ ദേവന്മാരിൽ നിന്നും സിദ്ധന്മാരിൽ നിന്നും മഹർഷിമാരിൽ നിന്നുമുണ്ടായി; പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.

ഏവം നിഹത്യ ദ്വിവിദം ജഗദ്വ്യതികരാവഹമ് । സംസ്തൂയമാനോ ഭഗവാന് ജനൈഃ സ്വപുരമാവിശത്

ഇങ്ങനെ, ലോകത്തിന് കഷ്ടം വരുത്തിയ ദ്വിവിദനെ സംഹരിച്ച്, ജനങ്ങൾ വാഴ്ത്തുമ്പോൾ ഭഗവാൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ ഉത്തരാര്ധേ ദ്വിവിദവധോ നാമ സപ്തഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പാരമഹംസ്യ സംഹിതയിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിൽ ദ്വിവിദവധം എന്ന അറുപത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

സാംബവിവാഹഃ; ബലരാമേണ ഹസ്തിനാപുരകര്ഷണം ച ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ദുര്യോധനസുതാം രാജന് ലക്ഷ്മണാം സമിതിംജയഃ । സ്വയംവരസ്ഥാമഹരത് സാംബോ ജാമ്ബവതീസുതഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, സമിതിംജയനായ സാംബൻ, ജാംബവതിയുടെ മകൻ, സ്വയംവരത്തിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ദുര്യോധനന്റെ മകൾ ലക്ഷ്മണയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.

കൌരവാഃ കുപിതാ ഊചുഃ ദുര്വിനീതോഽയമര്ഭകഃ । കദര്ഥീകൃത്യ നഃ കന്യാം അകാമാം അഹരദ് ബലാത്

കൗരവർ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഈ ബാലൻ വളരെ ദുഷ്ടൻ; ഞങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, ഞങ്ങളുടെ മകളെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാതിരിക്കെ ബലാൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.'

ബധ്നീതേമം ദുര്വിനീതം കിം കരിഷ്യന്തി വൃഷ്ണയഃ । യേഽസ്മത് പ്രസാദോപചിതാം ദത്താം നോ ഭുഞ്ജതേ മഹീമ്

ഈ അഹങ്കാരിയേ കെട്ടിക്കളയാം. വൃഷ്ണികൾ എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ലഭിച്ച ഭൂമി അവർ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ.

നിഗൃഹീതം സുതം ശ്രുത്വാ യദ്യേഷ്യന്തീഹ വൃഷ്ണയഃ । ഭഗ്നദര്പാഃ ശമം യാന്തി പ്രാണാ ഇവ സുസംയതാഃ

നമ്മുടെ മകനെ പിടിച്ചുവെന്ന് കേട്ടാൽ വൃഷ്ണികൾ ഇവിടെ വരും. അപ്പോൾ അവരുടെ അഹങ്കാരം തകർന്ന്, നിയന്ത്രിതമായ ശ്വാസങ്ങൾപോലെ അവർ ശാന്തരാകും.

ഇതി കര്ണഃ ശലോ ഭൂരിഃ യജ്ഞകേതുഃ സുയോധനഃ । സാമ്ബമാരേഭിരേ ബദ്ധും കുരുവൃദ്ധാനുമോദിതാഃ

ഇങ്ങനെ കര്ണൻ, ശലൻ, ഭൂരി, യജ്ഞകേതു, സുയോധനൻ എന്നിവർ, കുറുവൃദ്ധന്മാരുടെ അനുമതിയോടെ, സാംബനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാനുധാവതഃ സാമ്ബോ ധാര്തരാഷ്ട്രാന് മഹാരഥഃ । പ്രഗൃഹ്യ രുചിരം ചാപം തസ്ഥൌ സിംഹ ഇവൈകലഃ

ധാർത്തരാഷ്ട്രന്മാർ പിന്തുടരുന്നത് കണ്ട സാംബൻ, മഹാരഥൻ, മനോഹരമായ വില്ലെടുത്ത്, സിംഹംപോലെ ഒരുത്തനായി നില്ക്കുകയായിരുന്നു.

തം തേ ജിഘൃക്ഷവഃ ക്രുദ്ധാഃ തിഷ്ഠ തിഷ്ഠേതി ഭാഷിണഃ । ആസാദ്യ ധന്വിനോ ബാണൈഃ കര്ണാഗ്രണ്യഃ സമാകിരന്

അവനെ പിടിക്കാനാഗ്രഹിച്ചവരൊക്കെ കോപത്തോടെ 'നിൽക്കൂ, നിൽക്കൂ' എന്ന് വിളിച്ചു. വില്ലുമായി സമീപിച്ച കര്ണനും മറ്റുള്ളവരും അമ്പുകൾ കൊണ്ടു അവനെ മഴപോലെ ആക്രമിച്ചു.