ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പദ്ഭ്യാം താലപ്രമാണാഭ്യാം കമ്പയന്നവനീതലമ്। സോഽയധാവദ്വൃതോ ഭൂതൈര്ദ്വാരകാം പ്രദഹന്ദിശഃ

താളമരത്തോളം വലിപ്പമുള്ള കാലുകളോടെ ഭൂമി നടുങ്ങിച്ചു, ആ ഭയാനകൻ ഭൂതങ്ങൾക്കൊപ്പം ദ്വാരകയിലേക്കു തീപടർപ്പിച്ച് മുന്നേറുകയായിരുന്നു.

തമാഭിചാരദഹനമായാന്തം ദ്വാരകൌകസഃ। വിലോക്യ തത്രസുഃ സര്വേ വനദാഹേ മൃഗാ യഥാ

അങ്ങനെ ആ അബിചാരതീ ദ്വാരകയിലേക്കു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, നഗരവാസികൾ കാട്ടുതീയിൽ കുടുങ്ങിയ മൃഗങ്ങൾപോലെ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.

അക്ഷൈഃ സഭായാം ക്രീഡന്തം ഭഗവന്തം ഭയാതുരാഃ। ത്രാഹി ത്രാഹി ത്രിലോകേശ വഹ്നേഃ പ്രദഹതഃ പുരമ്

ഭയത്താൽ വിറച്ച്, അവർ സഭാമന്ദിരത്തിൽ പാശകലം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു: 'മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും നാഥാ, നഗരത്തെ കത്തിക്കുന്ന ഈ തീയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ!' എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു.

ശ്രുത്വാ തജ്ജനവൈക്ലവ്യം ദൃഷ്ട്വാ സ്വാനാം ച സാധ്വസമ്। ശരണ്യഃ സമ്പ്രഹസ്യാഹ മാ ഭൈഷ്ടേത്യവിതാസ്മ്യഹമ്

അവരുടെ വിഷമവും ഭയവും കണ്ടു, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും.'

സര്വസ്യാന്തര്ബഹിഃസാക്ഷീ കൃത്യാം മാഹേശ്വരീം വിഭുഃ। വിജ്ഞായ തദ്വിഘാതാര്ഥം പാര്ശ്വസ്ഥം ചക്രമാദിശത്

എല്ലാവിടത്തും ഉള്ളതും ഉള്ളിൽ പുറത്തും സാക്ഷിയായ പരമേശ്വരൻ, മഹേശ്വരന്റെ അബിചാരക്രിയ മനസ്സിലാക്കി, അതിനെ തടയാൻ തന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ചക്രത്തോട് ആജ്ഞാപിച്ചു.

തത്സൂര്യകോടിപ്രതിമം സുദര്ശനം ജാജ്വല്യമാനം പ്രലയാനലപ്രഭമ്। സ്വതേജസാ ഖം കകുഭോഽഥ രോദസീ ചക്രം മുകുന്ദാസ്ത്രം അഥാഗ്നിമാര്ദയത്

അത് സൂര്യന്റെ കോടിയോളം പ്രകാശമുള്ളത് പോലെ ജ്വലിച്ചു നിന്ന സുദർശന ചക്രം, പ്രളയാഗ്നിയുടെ തീവ്രതയോടു കൂടിയ പ്രകാശം ചുറ്റും പടർത്തി, അതിന്റെ തേജസ്സിൽ ആകാശവും ദിശകളും ഭൂമിയും മുഴുവനും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. പിന്നെ, മുകുന്ദന്റെ ആയുധമായ ആ ചക്രം ആ അഗ്നിരൂപിയെ കീഴടക്കി.

കൃത്യാനലഃ പ്രതിഹതഃ സ രഥാന്ഗപാണേര്। അസ്ത്രൌജസാ സ നൃപ ഭഗ്നമുഖോ നിവൃത്തഃ। വാരാണസീം പരിസമേത്യ സുദക്ഷിണം തം। സര്ത്വിഗ്ജനം സമദഹത്സ്വകൃതോഽഭിചാരഃ

രാജാവേ, യുദ്ധാരഥത്തിന്റെ ചക്രം കൈവശമുള്ളവന്റെ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആ യാഗത്തിൽ നിന്നു പിറന്ന അഗ്നിരൂപി തോൽക്കപ്പെട്ടു, മുഖം താഴ്ത്തി പിന്മാറി. പിന്നെ വാരാണസിയിൽ കടന്നതോടെ, സുദക്ഷിണനും അവന്റെ യാഗികന്മാരെയും ആ അഗ്നി ദഹിപ്പിച്ചു—അവർ ചെയ്ത ദോഷം തന്നെ അവരിൽ തിരിച്ചുവന്നു.

ചക്രം ച വിഷ്ണോസ്തദനുപ്രവിഷ്ടം വാരാണസീം സാട്ടസഭാലയാപണാമ്। സഗോപുരാട്ടാലകകോഷ്ഠസങ്കുലാം സകോശഹസ്ത്യശ്വരഥാന്നശാലിനീമ്

വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം പിന്നെ വാരാണസിയിൽ കടന്നു, അതിലെ കൊട്ടാരങ്ങളും സഭാമന്ദിരങ്ങളും ചന്തകളും, ഗോപുരങ്ങളും കൂറ്റൻ ഗോപുരങ്ങളുമൊക്കെയും, ധനശാലകളും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ധാന്യശാലകളും നിറഞ്ഞ നഗരത്തിൽ.

ദഗ്ധ്വാ വാരാണസീം സര്വാം വിഷ്ണോശ്ചക്രം സുദര്ശനമ്। ഭൂയഃ പാര്ശ്വമുപാതിഷ്ഠത്കൃഷ്ണസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ

വാരാണസി മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ സുദർശന ചക്രം വീണ്ടും കൃത്യങ്ങൾക്കൊരുപാട് കളങ്കമില്ലാത്ത കൃഷ്ണന്റെ അരികിൽ എത്തി നിന്നു.

യ ഏനം ശ്രാവയേന്മര്ത്യ ഉത്തമഃശ്ലോകവിക്രമമ്। സമാഹിതോ വാ ശൃണുയാത്സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ

ആ മഹത്വമുള്ള ഭഗവാന്റെ വീര്യകഥകൾ മനസ്സോടെ വായിക്കുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം നേടും.

രൈവതകേ ദ്വിവിദ്വധഃ - ശ്രീരാജോവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഭൂയോഽഹം ശ്രോതുമിച്ഛാമി രാമസ്യാദ്ഭുതകര്മണഃ । അനന്തസ്യാപ്രമേയസ്യ യദന്യത് കൃതവാന് പ്രഭുഃ

രാജാവ് ചോദിച്ചു: അനന്തനും അളക്കാനാവാത്തവനും ആയ രാമന്റെ അത്ഭുതകരമായ മറ്റേതെങ്കിലും കൃത്യങ്ങൾ ഞാൻ വീണ്ടും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ശ്രീശുക ഉവാച - നരകസ്യ സഖാ കശ്ചിദ് ദ്വിവിദോ നാമ വാനരഃ । സുഗ്രീവസചിവഃ സോഽഥ ഭ്രാതാ മൈന്ദസ്യ വീര്യവാന്

ശുകൻ പറഞ്ഞു: നരകന്റെ സുഹൃത്ത് ദ്വിവിദൻ എന്നൊരു വാനരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ സുഖ്രീവന്റെ ഉപദേഷ്ടാവും, മൈന്ദന്റെ വീര്യശാലിയായ സഹോദരനുമായിരുന്നു.

സഖ്യുഃ സോഽപചിതിം കുര്വന് വാനരോ രാഷ്ട്രവിപ്ലവമ് । പുരഗ്രാമാകരാന് ഘോഷാന് അദഹദ് വഹ്നിമുത്സൃജന്

സുഹൃത്തിന്റെ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ആ വാനരൻ ദേശം മുഴുവൻ അശാന്തമാക്കി, നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും കൃഷിയിടങ്ങളും പശുപാലകരുടെ കുടിയിരിപ്പുകളും തീകൊളുത്തി നശിപ്പിച്ചു.

ക്വചിത് സ ശൈലാനുത്പാട്യ തൈര്ദേശാന് സമചൂര്ണയത് । ആനര്താന് സുതരാമേവ യത്രാസ്തേ മിത്രഹാ ഹരിഃ

ഒരിടത്ത്, മലകൾ പിഴുതെടുത്ത് അവ കൊണ്ട് പ്രദേശങ്ങൾ തകർത്തു; പ്രത്യേകിച്ച്, അവന്റെ സുഹൃത്തെ കൊല്ലുന്ന ഹരിയുള്ള ആ അനർത്തദേശത്ത്.

ക്വചിത് സമുദ്രമധ്യസ്ഥോ ദോര്ഭ്യാം ഉത്ക്ഷിപ്യ തജ്ജലമ് । ദേശാന് നാഗായുതപ്രാണോ വേലാകൂലേ ന്യമജ്ജയത്

മറ്റൊരിക്കൽ, സമുദ്രത്തിനടിയിൽ നിന്ന് ഇരുകൈകൊണ്ട് വെള്ളം ഉയർത്തി തീരപ്രദേശങ്ങൾ മുഴുവൻ മുങ്ങിച്ചു; അവനിൽ പത്ത് ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

ആശ്രമാന് ഋഷിമുഖ്യാനാം കൃത്വാ ഭഗ്നവനസ്പതീന് । അദൂഷയത് ശകൃത് മൂത്രൈഃ അഗ്നീന് വൈതാനികാന് ഖലഃ

മഹർഷിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങൾ തകർക്കാൻ, അവൻ വൃക്ഷങ്ങൾ പൊളിച്ചു; ദുഷ്ടൻ ആയതിനാൽ, അവരുടെ യാഗാഗ്നികൾക്ക് മൂത്രവും മലവും ചേർത്ത് അശുദ്ധമാക്കി.

പുരുഷാന് യോഷിതോ ദൃപ്തഃ ക്ഷ്മാഭൃദ്ദ്രോണീഗുഹാസു സഃ । നിക്ഷിപ്യ ചാപ്യധാച്ഛൈലൈഃ പേശസ്ക്കാസ്കാരീവ കീടകമ്

അഹങ്കാരത്തോടെ, പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ച് മലനിരകളും ഗുഹകളും ഇടിച്ചു, പിന്നെ പാറകൾകൊണ്ട് അവരെ കീടങ്ങളെപോലെ ചതച്ചുകളഞ്ഞു.

ഏവം ദേശാന് വിപ്രകുര്വന് ദൂഷയംശ്ച കുലസ്ത്രിയഃ । ശ്രുത്വാ സുലലിതം ഗീതം ഗിരിം രൈവതകം യയൌ

ഇങ്ങനെ ദേശങ്ങൾ നശിപ്പിച്ച്, ഉന്നത കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മധുരമായ ഗാനങ്ങൾ കേട്ടു, ദ്വിവിദൻ രൈവതകപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്രാപശ്യദ് യദുപതിം രാമം പുഷ്കരമാലിനമ് । സുദര്ശനീയസര്വാങ്ഗം ലലനായൂഥമധ്യഗമ്

അവിടെ ദ്വിവിദൻ യദുകുലപതിയായ രാമനെ, പുഷ്പമാല ധരിച്ച്, ശരീരമാകെ മനോഹരനായി, സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഇരിക്കുന്നതായാണ് കണ്ടത്.

ഗായന്തം വാരുണീം പീത്വാ മദവിഹ്വലലോചനമ് । വിഭ്രാജമാനം വപുഷാ പ്രഭിന്നമിവ വാരണമ്

വാരുണീ പാനം ചെയ്ത രാമൻ, കണ്ണുകൾ മദത്തിൽ ഉരുണ്ടു, ആകൃതിയിൽ പ്രകാശം പകർന്നു, ഉഗ്രമായ ആനയെപ്പോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി നിന്നു.

ദുഷ്ടഃ ശാഖാമൃഗഃ ശാഖാം ആരൂഢഃ കംപയന് ദ്രുമാന് । ചക്രേ കിലകിലാശബ്ദം ആത്മാനം സംപ്രദര്ശയന്

ആ ദുഷ്ടവാനരൻ ഒരു മരത്തിൽ കയറി, ശാഖകൾ കുലുക്കി, വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ സ്വന്തമാക്കി.

തസ്യ ധാര്ഷ്ട്യം കപേര്വീക്ഷ്യ തരുണ്യോ ജാതിചാപലാഃ । ഹാസ്യപ്രിയാ വിജഹസുഃ ബലദേവപരിഗ്രഹാഃ

വാനരന്റെ ധൈര്യം കണ്ടപ്പോൾ, ബാലരാമന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ യുവതികൾ, സ്വഭാവത്തിൽ കളിയുള്ളവരും ചിരി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരുമായവർ, ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

താ ഹേലയാമാസ കപിഃ ഭൂക്ഷേപൈഃ സംമുഖാദിഭിഃ । ദര്ശയന് സ്വഗുദം താസാം രാമസ്യ ച നിരീക്ഷിതഃ

വാനരൻ അവരെ പരിഹസിച്ച്, മണ്ണ് എറിഞ്ഞും മറ്റും മുന്നിൽ നിന്ന് കളിയാക്കി, തന്റെ പുറംഭാഗം കാണിച്ചും അവരെ ഉപഹസിച്ചു; രാമൻ ഇതെല്ലാം നോക്കി നിന്നു.

തം ഗ്രാവ്ണാ പ്രാഹരത് ക്രുദ്ധോ ബലഃ പ്രഹരതാം വരഃ । സ വഞ്ചയിത്വാ ഗ്രാവാണം മദിരാകലശം കപിഃ

അപ്പോൾ കോപത്തോടെ ബലഭദ്രൻ, പ്രഹരിക്കുന്നവരിൽ ഏറ്റവും പ്രബലൻ, ഒരു വലിയ കല്ല് എറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, കപിവരൻ അതിനെ വഞ്ചിച്ച്, മദ്യം നിറഞ്ഞ കലശം പിടിച്ചു.

ഗൃഹീത്വാ ഹേലയാമാസ ധൂര്തസ്തം കോപയന് ഹസന് । നിര്ഭിദ്യ കലശം ദുഷ്ടോ വാസാംസ്യാസ്ഫാലയദ് ബലമ്

അത് പിടിച്ചെടുത്ത്, ആ ധൂർത്തൻ കുരങ്ങൻ കളിയാക്കി ചിരിച്ച് ബലഭദ്രനെ പ്രകോപിച്ചു; ദുഷ്ടൻ ആ കലശം പൊട്ടിച്ച്, ബലഭദ്രന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറി ഇട്ടു.

കദര്ഥീകൃത്യ ബലവാന് വിപ്രചക്രേ മദോദ്ധതഃ । തം തസ്യാവിനയം ദൃഷ്ട്വാ ദേശാംശ്ച തദുപദ്രുതാന്

ബലഭദ്രനെ അതിക്രമിച്ച്, മദത്തിൽ ഉന്മാദനായ് ആ കുരങ്ങൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പെരുമാറി; അവന്റെ അവിനയം കാണുകയും, അവൻ കലഹം സൃഷ്ടിച്ച പ്രദേശങ്ങൾ കാണുകയും ചെയ്തു.

ക്രുദ്ധോ മുസലമാദത്ത ഹലം ചാരിജിഘാംസയാ । ദ്വിവിദോഽപി മഹാവീര്യഃ ശാലമുദ്യമ്യ പാണിനാ

അപ്പോൾ കോപിതനായ ബലഭദ്രൻ ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തന്റെ മുഷലം, ഹലം എന്നിവ എടുത്തു; അതേസമയം, മഹാശക്തിയുള്ള ദ്വിവിദൻ കൈകൊണ്ട് ഒരു വലിയ മരം പൊക്കി.

അഭ്യേത്യ തരസാ തേന ബലം മൂര്ധന്യതാഡയത് । തം തു സങ്കര്ഷണോ മൂര്ധ്നി പതന്തമചലോ യഥാ

വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി, ആ മരത്തോടെ ബലഭദ്രന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു; പക്ഷേ, ശങ്കർഷണൻ മുകളിലേക്കു വീണു വന്ന പർവതം പോലെ അചഞ്ചലനായി നില്ക്കുന്നു.

പ്രതിജഗ്രാഹ ബലവാന് സുനന്ദേനാഹനച്ച തമ് । മൂഷലാഹതമസ്തിഷ്കോ വിരേജേ രക്തധാരയാ

ശക്തനായ ബലഭദ്രൻ ആ മരം പിടിച്ചു, തന്റെ മുഷലാൽ ദ്വിവിദനെ അടിച്ചു; ആ പ്രഹാരത്തിൽ ദ്വിവിദന്റെ തലയ് പൊട്ടി, രക്തം ഒഴുകി.