ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൌശേയവാസസീ പീതേ വസാനം ഗരുഡധ്വജമ്। അമൂല്യമൌല്യാഭരണം സ്ഫുരന്മകരകുണ്ഡലമ്

പച്ചമഞ്ഞ കുശവസ്ത്രം ധരിച്ച്, ഗരുഡധ്വജം ഉയർത്തി, വിലകൂടിയ മുടിയും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, മകരകുണ്ഡലങ്ങൾ തിളങ്ങി നിന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ തമാത്മനസ്തുല്യം വേഷം കൃത്രിമമാസ്ഥിതമ്। യഥാ നടം രങ്ഗഗതം വിജഹാസ ഭൃശം ഹരീഃ

സ്വന്തം വേഷം അനുകരിച്ച്, നാടകവേദിയിൽ അഭിനയിക്കുന്നവനെപ്പോലെ, അവനെ കണ്ടു ഹരിയും മനസ്സാരമായി ചിരിച്ചു.

ശൂലൈര്ഗദാഭിഃ പരിഘൈഃ ശക്ത്യൃഷ്ടിപ്രാസതോമരൈഃ। അസിഭിഃ പട്ടിശൈര്ബാണൈഃ പ്രാഹരന്നരയോ ഹരിമ്

ശത്രുക്കളായ രാജാക്കന്മാർ ശൂലം, ഗദ, പരിഘം, ശക്തി, ഇഷ്ടി, പ്രാസം, അശി, പട്ടിശം, അമ്പുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് ഹരിയെ ആക്രമിച്ചു.

കൃഷ്ണസ്തു തത്പൌണ്ഡ്രകകാശിരാജയോര്। ബലം ഗജസ്യന്ദനവാജിപത്തിമത്। ഗദാസിചക്രേഷുഭിരാര്ദയദ്ഭൃശം। യഥാ യുഗാന്തേ ഹുതഭുക്പൃഥക്പ്രജാഃ

പൗണ്ഡ്രകന്റെയും കാശിരാജാവിന്റെയും ആന, രഥം, കുതിര, പദാതി സൈന്യങ്ങളെ കൃഷ്ണൻ ഗദ, വാൾ, ചക്രം, അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശക്തമായി തകർത്തു; കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നി സകലജീവികളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

ആയോധനം തദ്ര ഥവാജികുഞ്ജര ദ്വിപത്ഖരോഷ്ട്രൈരരിണാവഖണ്ഡിതൈഃ। ബഭൌ ചിതം മോദവഹം മനസ്വിനാമാക്രീഡനം ഭൂതപതേരിവോല്ബണമ്

ആ യുദ്ധഭൂമി, ആന, കുതിര, ഒട്ടകം, കഴുത, മനുഷ്യർ എന്നിവയുടെ ശവങ്ങൾ വീണു കിടന്നതുകൊണ്ട്, ധീരന്മാർക്കു ആനന്ദം നൽകുന്ന ശ്മശാനപോലെയും, ഭൂതപതിയുടെ കളിസ്ഥലത്തെപ്പോലെയും ഭയാനകമായി തിളങ്ങി.

അഥാഹ പൌണ്ഡ്രകം ശൌരിര്ഭോ ഭോ പൌണ്ഡ്രക യദ്ഭവാന്। ദൂതവാക്യേന മാമാഹ താന്യസ്ത്രാണ്യുത്സൃജാമി തേ

പിന്നീട് ശൗരി പൗണ്ഡ്രകനോട് പറഞ്ഞു: “പൗണ്ഡ്രകാ, നീ ദൂതനിലൂടെ എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ ഈ ആയുധങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിനക്കു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.”

ത്യാജയിഷ്യേഽഭിധാനം മേ യത്ത്വയാജ്ഞ മൃഷാ ധൃതമ്। വ്രജാമി ശരണം തേഽദ്യ യദി നേച്ഛാമി സംയുഗമ്

“എന്നെക്കുറിച്ച് നീ കള്ളമായി അവകാശപ്പെട്ട പേരും ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും, അജ്ഞാനിയേ. ഇന്ന് പോരിനാഗ്രഹമില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്റെ ആശ്രയം തേടാം.”

ഇതി ക്ഷിപ്ത്വാ ശിതൈര്ബാണൈര്വിരഥീകൃത്യ പൌണ്ഡ്രകമ്। ശിരോഽവൃശ്ചദ്രഥാങ്ഗേന വജ്രേണേന്ദ്രോ യഥാ ഗിരേഃ

കുറുകിയ അമ്പുകൾകൊണ്ടു പൗണ്ഡ്രകനെ രഥത്തിൽ നിന്ന് താഴെ ഇറക്കി, ശേഷം രഥചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ തല വേർപെടുത്തി. അതു ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ടു പർവതം തകർപ്പതുപോലെയായിരുന്നു.

തഥാ കാശീപതേഃ കായാച്ഛിര ഉത്കൃത്യ പത്രിഭിഃ। ന്യപാതയത്കാശീപുര്യാം പദ്മകോശമിവാനിലഃ

അതു പോലെ തന്നെയാണ് കാശിരാജാവിന്റെ ശരീരം അമ്പുകൾകൊണ്ടു തല വേർപെടുത്തി, കാശി നഗരത്തിൽ കാറ്റ് താമരക്കൊടി ഇടുന്നപോലെ താഴെ വീഴ്ത്തിയത്.

ഏവം മത്സരിണമ്ഹത്വാ പൌണ്ഡ്രകം സസഖം ഹരിഃ। ദ്വാരകാമാവിശത്സിദ്ധൈര്ഗീയമാനകഥാമൃതഃ

ഇങ്ങനെ അസൂയയുള്ള പൗണ്ഡ്രകനെയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരനെയും കൊല്ലിച്ച ശേഷം, ഹരി ദ്വാരകയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ സിദ്ധന്മാർ അമൃതംപോലുള്ള കഥകൾ പാടുകയായിരുന്നു.

സ നിത്യം ഭഗവദ്ധ്യാന പ്രധ്വസ്താഖിലബന്ധനഃ। ബിഭ്രാണശ്ച ഹരേ രാജന്സ്വരൂപം തന്മയോഽഭവത്

അവൻ എപ്പോഴും ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ചു, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, ഹരിയുടെ രൂപം ധരിച്ച്, അവനിൽ തന്നെ ലയിച്ചു.

ശിരഃ പതിതമാലോക്യ രാജദ്വാരേ സകുണ്ഡലമ്। കിമിദം കസ്യ വാ വക്ത്രമിതി സംശിശിരേ ജനാഃ

കാണ്ഡലങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച തല രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു, ജനങ്ങൾ ആശ്ചര്യത്തോടെ: 'ഇത് എന്താണ്? ആരുടെ മുഖമാണിത്?' എന്നിങ്ങനെ ചോദിച്ചു.

രാജ്ഞഃ കാശീപതേര്ജ്ഞാത്വാ മഹിഷ്യഃ പുത്രബാന്ധവാഃ। പൌരാശ്ച ഹാ ഹതാ രാജന്നാഥ നാഥേതി പ്രാരുദന്

അത് കാശിരാജാവിന്റെ തലമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ ഭാര്യമാർ, മക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ, നഗരവാസികൾ എല്ലാവരും 'അയ്യോ, രാജാവിനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു! ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകൻ ഇല്ലാതായി!' എന്നിങ്ങനെ വിലപിച്ചു.

സുദക്ഷിണസ്തസ്യ സുതഃ കൃത്വാ സംസ്ഥാവിധിം പതേഃ। നിഹത്യ പിതൃഹന്താരം യാസ്യാമ്യപചിതിം പിതുഃ

സുദക്ഷിണൻ, അവന്റെ മകൻ, പിതാവിന്റെ ശവസംസ്കാരം നടത്തി, 'എന്റെ അച്ഛന്റെ കൊലയാളിയെ ഞാൻ നശിപ്പിച്ച് അച്ഛന് ആദരം നൽകണം' എന്ന് മനസ്സിൽ ഉറച്ചു.

ഇത്യാത്മനാഭിസന്ധായ സോപാധ്യായോ മഹേശ്വരമ്। സുദക്ഷിണോഽര്ചയാമാസ പരമേണ സമാധിനാ

അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, ഗുരുവിനൊപ്പം സുദക്ഷിണൻ മഹേശ്വരനെ അത്യന്തം ഏകാഗ്രതയോടെ ആരാധിച്ചു.

പ്രീതോഽവിമുക്തേ ഭഗവാംസ്തസ്മൈ വരമദാദ്വിഭുഃ। പിതൃഹന്തൃവധോപായം സ വവ്രേ വരമീപ്സിതമ്

അവിഭവനഗരത്തിൽ പ്രസന്നനായ ഭഗവാൻ അവനു വരം കൊടുത്തു. സുദക്ഷിണൻ ആഗ്രഹിച്ചതു പോലെ പിതൃഹത്യ ചെയ്തവനെ കൊല്ലാനുള്ള മാർഗ്ഗം വേണമെന്ന് വരം ചോദിച്ചു.

ദക്ഷിണാഗ്നിം പരിചര ബ്രാഹ്മണൈഃ സമമൃത്വിജമ്। അഭിചാരവിധാനേന സ ചാഗ്നിഃ പ്രമഥൈര്വൃതഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും യാജികനോടും കൂടി ദക്ഷിണാഗ്നിയെ അർപ്പിച്ച്, അബിചാരവിധി അനുസരിച്ച് പൂജ ചെയ്യുക. അങ്ങനെ ആ അഗ്നി ഭൂതങ്ങൾക്കൊപ്പം ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കും.

സാധയിഷ്യതി സങ്കല്പമബ്രഹ്മണ്യേ പ്രയോജിതഃ। ഇത്യാദിഷ്ടസ്തഥാ ചക്രേകൃഷ്ണായാഭിചരന്വ്രതീ

അവൻ അർഹതയില്ലാത്തവനോടു ഉപയോഗിച്ചാൽ ആ അഗ്നി നിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റും. ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, സുദക്ഷിണൻ കൃഷ്ണനെതിരെ അബിചാരക്രിയ നടത്തി വ്രതം പാലിച്ചു.

തതോഽഗ്നിരുത്ഥിതഃ കുണ്ഡാന്മൂര്തിമാനതിഭീഷണഃ। തപ്തതാമ്രശിഖാശ്മശ്രുരങ്ഗാരോദ്ഗാരിലോചനഃ

ശേഷം, ഹോമകുണ്ടത്തിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ ഒരു അഗ്നിദേവൻ ഉദിച്ചു. ചുവപ്പു നിറമുള്ള ജടയും താടിയും, കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് തീയുടെ ജ്വാലകൾ പുറത്ത് വരികയും ചെയ്തു.

ദംഷ്ട്രോഗ്രഭ്രുകുടീദണ്ഡ കഠോരാസ്യഃ സ്വജിഹ്വയാ। ആലിഹന്സൃക്വണീ നഗ്നോ വിധുന്വംസ്ത്രിശിഖം ജ്വലത്

ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളും കനത്ത കണ്പൊട്ടുകളും, കഠിനമായ വായും, സ്വന്തം നാവുകൊണ്ട് അധരങ്ങൾ ചൂഷണംചെയ്യുകയും, നഗ്നനായി ജ്വലിക്കുന്ന ത്രിശൂലം വീശുകയും, രണരവം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു.

പദ്ഭ്യാം താലപ്രമാണാഭ്യാം കമ്പയന്നവനീതലമ്। സോഽയധാവദ്വൃതോ ഭൂതൈര്ദ്വാരകാം പ്രദഹന്ദിശഃ

താളമരത്തോളം വലിപ്പമുള്ള കാലുകളോടെ ഭൂമി നടുങ്ങിച്ചു, ആ ഭയാനകൻ ഭൂതങ്ങൾക്കൊപ്പം ദ്വാരകയിലേക്കു തീപടർപ്പിച്ച് മുന്നേറുകയായിരുന്നു.

തമാഭിചാരദഹനമായാന്തം ദ്വാരകൌകസഃ। വിലോക്യ തത്രസുഃ സര്വേ വനദാഹേ മൃഗാ യഥാ

അങ്ങനെ ആ അബിചാരതീ ദ്വാരകയിലേക്കു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, നഗരവാസികൾ കാട്ടുതീയിൽ കുടുങ്ങിയ മൃഗങ്ങൾപോലെ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.

അക്ഷൈഃ സഭായാം ക്രീഡന്തം ഭഗവന്തം ഭയാതുരാഃ। ത്രാഹി ത്രാഹി ത്രിലോകേശ വഹ്നേഃ പ്രദഹതഃ പുരമ്

ഭയത്താൽ വിറച്ച്, അവർ സഭാമന്ദിരത്തിൽ പാശകലം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഭഗവാനെ സമീപിച്ചു: 'മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും നാഥാ, നഗരത്തെ കത്തിക്കുന്ന ഈ തീയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ!' എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു.

ശ്രുത്വാ തജ്ജനവൈക്ലവ്യം ദൃഷ്ട്വാ സ്വാനാം ച സാധ്വസമ്। ശരണ്യഃ സമ്പ്രഹസ്യാഹ മാ ഭൈഷ്ടേത്യവിതാസ്മ്യഹമ്

അവരുടെ വിഷമവും ഭയവും കണ്ടു, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും.'

സര്വസ്യാന്തര്ബഹിഃസാക്ഷീ കൃത്യാം മാഹേശ്വരീം വിഭുഃ। വിജ്ഞായ തദ്വിഘാതാര്ഥം പാര്ശ്വസ്ഥം ചക്രമാദിശത്

എല്ലാവിടത്തും ഉള്ളതും ഉള്ളിൽ പുറത്തും സാക്ഷിയായ പരമേശ്വരൻ, മഹേശ്വരന്റെ അബിചാരക്രിയ മനസ്സിലാക്കി, അതിനെ തടയാൻ തന്റെ അരികിൽ നിന്നിരുന്ന ചക്രത്തോട് ആജ്ഞാപിച്ചു.

തത്സൂര്യകോടിപ്രതിമം സുദര്ശനം ജാജ്വല്യമാനം പ്രലയാനലപ്രഭമ്। സ്വതേജസാ ഖം കകുഭോഽഥ രോദസീ ചക്രം മുകുന്ദാസ്ത്രം അഥാഗ്നിമാര്ദയത്

അത് സൂര്യന്റെ കോടിയോളം പ്രകാശമുള്ളത് പോലെ ജ്വലിച്ചു നിന്ന സുദർശന ചക്രം, പ്രളയാഗ്നിയുടെ തീവ്രതയോടു കൂടിയ പ്രകാശം ചുറ്റും പടർത്തി, അതിന്റെ തേജസ്സിൽ ആകാശവും ദിശകളും ഭൂമിയും മുഴുവനും പ്രകാശിപ്പിച്ചു. പിന്നെ, മുകുന്ദന്റെ ആയുധമായ ആ ചക്രം ആ അഗ്നിരൂപിയെ കീഴടക്കി.

കൃത്യാനലഃ പ്രതിഹതഃ സ രഥാന്ഗപാണേര്। അസ്ത്രൌജസാ സ നൃപ ഭഗ്നമുഖോ നിവൃത്തഃ। വാരാണസീം പരിസമേത്യ സുദക്ഷിണം തം। സര്ത്വിഗ്ജനം സമദഹത്സ്വകൃതോഽഭിചാരഃ

രാജാവേ, യുദ്ധാരഥത്തിന്റെ ചക്രം കൈവശമുള്ളവന്റെ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ആ യാഗത്തിൽ നിന്നു പിറന്ന അഗ്നിരൂപി തോൽക്കപ്പെട്ടു, മുഖം താഴ്ത്തി പിന്മാറി. പിന്നെ വാരാണസിയിൽ കടന്നതോടെ, സുദക്ഷിണനും അവന്റെ യാഗികന്മാരെയും ആ അഗ്നി ദഹിപ്പിച്ചു—അവർ ചെയ്ത ദോഷം തന്നെ അവരിൽ തിരിച്ചുവന്നു.

ചക്രം ച വിഷ്ണോസ്തദനുപ്രവിഷ്ടം വാരാണസീം സാട്ടസഭാലയാപണാമ്। സഗോപുരാട്ടാലകകോഷ്ഠസങ്കുലാം സകോശഹസ്ത്യശ്വരഥാന്നശാലിനീമ്

വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം പിന്നെ വാരാണസിയിൽ കടന്നു, അതിലെ കൊട്ടാരങ്ങളും സഭാമന്ദിരങ്ങളും ചന്തകളും, ഗോപുരങ്ങളും കൂറ്റൻ ഗോപുരങ്ങളുമൊക്കെയും, ധനശാലകളും ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ധാന്യശാലകളും നിറഞ്ഞ നഗരത്തിൽ.

ദഗ്ധ്വാ വാരാണസീം സര്വാം വിഷ്ണോശ്ചക്രം സുദര്ശനമ്। ഭൂയഃ പാര്ശ്വമുപാതിഷ്ഠത്കൃഷ്ണസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ

വാരാണസി മുഴുവൻ ദഹിപ്പിച്ച ശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ സുദർശന ചക്രം വീണ്ടും കൃത്യങ്ങൾക്കൊരുപാട് കളങ്കമില്ലാത്ത കൃഷ്ണന്റെ അരികിൽ എത്തി നിന്നു.