ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സമാജസ്തു മഹാഞ്ജാതോ ദേവവിസ്മയകാരകഃ । യദൈവാസനമാസ്ഥായ ഗോകര്ണോഽകഥയത്കഥാമ്

വലിയൊരു സംഗമം ഉണ്ടായി, ദേവന്മാർക്കും അത്ഭുതം തോന്നുന്ന വിധത്തിൽ. ഗോകർണ്ണൻ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.

സ പ്രേതോഽപി തദാഽഽയാതഃ സ്ഥാനം പശ്യന് ഇതസ്തതഃ । സപ്തഗ്രന്ഥിയുതം തത്ര അപശ്യത് കീചകമുഛ്രിതമ്

അപ്പോൾ പ്രേതനും അവിടെ എത്തി, ഇടതിടങ്ങളിൽ സ്ഥലം നോക്കി. അവിടെ ഏഴ് കുരുക്കുള്ള ഒരു മൂങ്ങ് നേരെ നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു.

തന്മൂലച്ഛിദ്രമാവിശ്യ ശ്രവണാര്ഥം സ്ഥിതൌ ഹ്യസൌ । വാതരൂപീ സ്ഥിതിം കര്തും അശക്തോ വംശമാവിശത്

അത് ചുവടിൽ ഒരു കുഴിയിലൂടെ അകത്തു കയറി കേൾക്കാൻ നിന്നു. കാറ്റായി നില്ക്കാൻ കഴിയാതെ, മൂങ്ങിനകത്തേക്ക് കടന്നു.

വൈഷ്ണവം ബ്രാഹ്മണം മുഖ്യം ശ്രോതാരം പരികല്പ്യ സഃ । പ്രഥമസ്കന്ധതഃ സ്പഷ്ടം ആഖ്യാനം ധേനുജോഽകരത്

പ്രധാനമായ വൈഷ്ണവ ബ്രാഹ്മണനെ പ്രധാന ശ്രോതാവായി കരുതി, ധേനുവിന്റെ മകൻ ആദ്യ സ്കന്ധത്തിൽ നിന്നു വ്യക്തമായി കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി.

ദിനാന്തേ രക്ഷിതാ ഗാഥാ തദാ ചിത്രം ബഭൂവ ഹ । വംശൈകഗ്രന്ഥിഭേദോഽഭൂത് സശബ്ദം പശ്യതാം സതാമ്

ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആ ഗാഥ പാരായണം ചെയ്തപ്പോൾ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു; കാട്ടിൽ വളർന്ന ബാംബുവിന്റെ ഒറ്റ കുരു പൊട്ടിയതും അതിന്റെ ശബ്ദം സന്മാർഗ്ഗികൾ കണ്ടു.

ദ്വിതീയേഽഹ്നി തഥാ സായം ദ്വിതീയഗ്രന്ഥിഭേദനമ് । തൃതീയേഽഹ്നി തഥാ സായം തൃതീയഗ്രന്ഥിഭേദനമ്

രണ്ടാം ദിവസം വൈകുന്നേരം രണ്ടാമത്തെ കുരു പൊട്ടിയതുപോലെയാണ് മൂന്നാം ദിവസം വൈകുന്നേരവും മൂന്നാമത്തെ കുരു പൊട്ടിയത്.

ഏവം സപ്തദിനൈശ്ചൈവ സപ്തഗ്രന്ഥിവിഭേദനമ് । കൃത്വാ സ ദ്വാദശസ്കന്ധ ശ്രവണാത് പ്രേതതാം ജഹൌ

ഇങ്ങനെ ഏഴു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഏഴു കുരുക്കളും പൊട്ടിയപ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധങ്ങൾ ശ്രവിച്ച ശേഷം അവൻ പ്രേതാവസ്ഥ വിട്ടു.

ദിവ്യരൂപധരോ ജാതഃ തുലസീദാമമംഡിതഃ । പീതവാസാ ഘനശ്യമോ മുകുടീ കുണ്ഡലാന്വിതഃ

അവൻ ദിവ്യരൂപം ധരിച്ച് തുളസിമാല ധരിച്ച്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണത്തിൽ, മുടിയിലും കാതിലും അലങ്കാരങ്ങളോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

നനാമ ഭ്രാതരം സദ്യോ ഗോകര്ണം ഇതി ചാബ്രവീത് । ത്വയാഹം മോചിതോ ബന്ധോ കൃപയാ പ്രേതകശ്മലാത്

അവൻ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ സഹോദരനായ ഗോകർണ്ണനെ നമസ്കരിച്ചു: "നിന്റെ ദയയാൽ ഞാൻ ബന്ധനത്തിൽ നിന്നും പ്രേതാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള മലിനതയിൽ നിന്നും മോചിതനായി." എന്നു പറഞ്ഞു.

ധന്യാ ഭാഗവതീ വാര്താ പ്രേതപീഡാവിനാശിനീ । സപ്താഹോഽപി തഥാ ധന്യഃ കൃഷ്ണലോകഫലപ്രദഃ

ഭാഗവതകഥ ഭാഗ്യവതിയാണ്, പ്രേതപീഡ നശിപ്പിക്കുന്നതും; ഏഴുദിനം ശ്രവിക്കുന്നതും ഭാഗ്യവതിയാണ്, കൃഷ്ണലോകം ലഭിക്കാൻ വഴിയാകുന്നതുമാണ്.

കമ്പന്തേ സര്വപാപാനി സപ്താഹശ്രവണേ സ്ഥിതേ । അസ്മാകം പ്രലയം സദ്യഃ കഥാ ചേയം കരിഷ്യതി

ഏഴുദിനം ശ്രവണം നടക്കുമ്പോൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും വിറയ്ക്കുന്നു; ഈ കഥ ഞങ്ങൾക്കു ഉടൻ മോക്ഷം നൽകും.

ആര്ദ്രം ശുഷ്കം ലഘു സ്ഥൂലം വാങ്‌മനഃ കര്മഭിഃ കൃതമ് । ശ്രവണം വിദഹേത്പാപം പാവകം സമിധോ യഥാ

നനഞ്ഞതോ ഉണങ്ങിയതോ, ഭാരം കുറഞ്ഞതോ കൂടുതലോ, വാക്കിലോ മനസ്സിലോ പ്രവർത്തിയിലോ ചെയ്ത പാപം, ശ്രവണം തീപോലെ എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കും.

അസ്മിന് വൈ ഭാരതേ വര്ഷേ സൂരിഭിഃ ദേവസംസദി । അകഥാശ്രാവിണാം പുംസാം നിഷ്ഫലം ജന്മ കീര്തിതമ്

ഈ ഭാരതഭൂമിയിൽ, ജ്ഞാനികൾക്കും ദേവസഭയിലും, ഈ കഥ കേൾക്കാത്തവരുടെ ജന്മം ഫലരഹിതമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

കിം മോഹതോ രക്ഷിതേന സുപുഷ്ടേന ബലീയസാ । അധ്രുവേണ ശരീരേണ ശുകശാസ്ത്രകഥാം വിനാ

ശരീരത്തിന് നല്ല പോഷണം നൽകി ശക്തിയോടെ സംരക്ഷിച്ചാലും, അതു നശ്വരമായതിനാൽ, ശുകന്റെ ശാസ്ത്രകഥ കേൾക്കാതെ അതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം?

അസ്ഥിസ്തമ്ഭം സ്നായുബദ്ധം മാംസശോണിതലേപിതമ് । ചര്മാവനദ്ധം ദുര്ഗന്ധം പാത്രം മൂത്രപുരീഷയോഃ

എല്ല് കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചും സ്നായുവിൽ കെട്ടിപ്പിടിപ്പിച്ചും മാംസവും രക്തവും പുരട്ടിയുമുള്ള ശരീരം, ചർമ്മത്തിൽ മൂടിയതും ദുർഗന്ധമുള്ളതും മൂത്രത്തിന്റെയും മലത്തിന്റെയും പാത്രവുമാണ്.

ജരാശോകവിപാകാര്തം രോഗമന്ദിരമാതുരമ് । ദൂഷ്പൂരം ദുര്ധരം ദുഷ്ടം സദോഷം ക്ഷണഭംഗുരമ്

വാർദ്ധക്യവും ദുഃഖവും കർമ്മഫലവും അനുഭവിക്കുന്ന, രോഗങ്ങളുടെ ആലയം, കഷ്ടം സഹിക്കാനാവാത്തത്, ദോഷമുള്ളത്, ക്ഷണത്തിൽ നശിക്കുന്നതും പൂർണ്ണതയില്ലാത്തതുമാണ്.

കൃമിവിഡ് ഭസ്മ സംജ്ഞാന്തം ശരീരം ഇതി വര്ണിതമ് । അസ്ഥിരേണ സ്ഥിരം കര്മ കുതോഽയം സാധയേത് ന ഹി

ശരീരം കൃമികൾക്കും മലത്തിനും ചാരത്തിനും അവസാനം ആകുന്നു; ഇങ്ങനെ അസ്ഥിരമായ ശരീരത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവർത്തികൾ എങ്ങനെ സ്ഥിരമായ ഫലം നൽകും?

യത്പ്രാതഃ സംസ്കൃതം ചാന്നം സായം തച്ച വിനശ്യതി । തദീയരസസമ്പുഷ്ടേ കായേ കാ നാമ നിത്യതാ

രാവിലെ തയ്യാറാക്കിയ അന്നം വൈകുന്നേരം നശിക്കുന്നു; അങ്ങനെ നശ്വരമായ അന്നംകൊണ്ട് പോഷണം ചെയ്യുന്ന ശരീരത്തിൽ എന്ത് സ്ഥിരത ഉണ്ടാകും?

സപ്താഹശ്രവണാത് ലോകേ പ്രാപ്യതേ നികടേ ഹരിഃ । അതോ ദോഷനിവൃത്ത്യര്ഥം ഏതദ് ഏവ ഹി സാധനമ്

ഏഴുദിനം ശ്രവണത്തിലൂടെ ഈ ലോകത്ത് ഹരിയെ പ്രാപിക്കാം; അതുകൊണ്ട് ദോഷങ്ങൾ നീക്കാൻ ഇതാണ് ശരിയായ മാർഗം.

ബുദ്‌ബുദാ ഇവ തോയേഷു മശകാ ഇവ ജന്തുഷു । ജായന്തേ മരണായൈവ കഥാശ്രവണവര്ജിതാഃ

ജലത്തിലെ ബുധ്ബുദങ്ങൾപോലെയും ജീവികളിൽ പുഴുക്കൾപോലെയും, കഥ ശ്രവണമില്ലാത്തവർ ജനിക്കുന്നത് മരിക്കാനാണ് മാത്രം.

ജഡസ്യ ശുഷ്കവംശസ്യ യത്ര ഗ്രന്ഥിവിഭേദനമ് । ചിത്രം കിമു തദാ ചിത്ത ഗ്രന്ഥിഭേദഃ കഥാശ്രവാത്

ജഡമായ ഉണങ്ങിയ ബാംബുവിന്റെ കുരു പൊട്ടുന്നത് അത്ഭുതമാണ്; എന്നാൽ കഥ ശ്രവണത്തിലൂടെ മനസ്സിലെ കുരു പൊട്ടുന്നത് അതിലും അത്ഭുതം.

ഭിദ്യതേ ഹൃദയഗ്രന്ഥിഃ ഛിദ്യന്തേ സര്വസംശയാഃ । ക്ഷീയന്തേ ചാസ്യ കര്മാണി സപ്താഹശ്രവണേ കൃതേ

ഏഴുദിനം ശ്രവണം നടത്തിയാൽ ഹൃദയത്തിലെ കുരു പൊട്ടുന്നു, എല്ലാ സംശയങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു.

സംസാരകര്ദമാലേപ പ്രക്ഷാലനപടീയസി । കഥാതീര്ഥേ സ്ഥിതേ ചിത്തേ മുക്തിരേവ ബുധൈഃ സ്മൃതാ

ലോകമയത്തിലെ മലിനതകൾ കഴുകി കളയാൻ ഏറ്റവും ശേഷിയുള്ള ഈ കഥാസ്നാനത്തിൽ മനസ്സ് ഉറച്ചാൽ, അതിനുശേഷം മോക്ഷം തന്നെ സത്യജ്ഞാനികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഏവം ബ്രുവതി വൈ തസ്മിന് വിമാനം ആഗമത് തദാ । വൈകുണ്ഠവാസിഭിര്യുക്തം പ്രസ്ഫുരത് ദീപ്തിമണ്ഡലമ്

അവൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ സമയത്ത് വൈകുണ്ഠവാസികൾ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതിശയപ്രഭയോടെ ഒരു ദിവ്യവിമാനം അവിടെ എത്തി.

സര്വേഷാം പശ്യതാം ഭേജേ വിമാനം ധുന്ധുലീസുതഃ । വിമാനേ വൈഷ്ണവാന് വീക്ശ്യ ഗോകര്ണോ വാക്യമബ്രവീത്

എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, ധുന്ധുലിയുടെ മകൻ ആ വിമാനം കയറി. ആ വിമാനംകണ്ട വൈഷ്ണവരെ നോക്കി ഗോകർണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഗോകര്ണ ഉവാച - അത്രൈവ ബഹവഃ സന്തി ശ്രോതാരോ മമ നിര്മലാഃ । ആനീതാനി വിമാനാനി ന തേഷാം യുഗപത്കുതഃ

ഗോകർണൻ പറഞ്ഞു: ഇവിടെ എന്റെ നിരവധി ശുദ്ധമായ ശ്രോതാക്കൾ ഉണ്ട്. എങ്കിൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേസമയം ദിവ്യവിമാനങ്ങൾ വന്നില്ലേ?

ശ്രവണം സമഭാഗേന സര്വേഷാമിഹ ദൃശ്യതേ । ഫലഭേദഃ കുതോ ജാതഃ പ്രബ്രുവന്തു ഹരിപ്രിയാഃ

ഇവിടെ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ശ്രവണം ചെയ്തതാണല്ലോ; എങ്കിൽ ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? ഹരിഭക്തർ ഇതിന് വിശദീകരണം പറയട്ടെ.

ഹരിദാസാ ഊചുഃ - ശ്രവണസ്യ വിഭേദേന ഫലഭേദോഽത്ര സംസ്ഥിതഃ । ശ്രവണം തു കൃതം സര്വൈഃ ന തഥാ മനനം കൃതമ് । ഫലഭേദോസ്തതോ ജാതോ ഭജനാദപി മാനദ

ഹരിദാസന്മാർ പറഞ്ഞു: ശ്രവണത്തിൽ ഉണ്ടായ വ്യത്യാസം കൊണ്ടാണ് ഫലത്തിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായത്. എല്ലാവരും ശ്രവിച്ചെങ്കിലും, എല്ലാവരും ആഴമായി ചിന്തിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഭജനത്തിലും ഫലവ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്, മഹാനുഭാവ.

സപ്തരാത്രം ഉപോഷൈവ പ്രേതേന ശ്രവണം കൃതമ് । മനനാദി തഥാ തേന സ്ഥിരചിത്തേ കൃതം ഭൃശമ്

അവൻ ഏഴു രാത്രിയും ഉപവാസം പാലിച്ച് ശ്രവണം നടത്തി, അതോടൊപ്പം ആഴമായ ചിന്തയും ഉറച്ച മനസ്സോടെ ചെയ്തു.