ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ചിത്രലേഖോവാച - വ്യസനം തേഽപകര്ഷാമി ത്രിലോക്യാം യദി ഭാവ്യതേ । തം ആനേഷ്യേ വരം യസ്തേ മനോഹര്താ തമാദിശ

ചിത്രലേഖ പറഞ്ഞു: 'മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിനക്ക് ഈ ദുർഭാഗ്യം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും ഞാൻ അതു നീക്കം ചെയ്യും. നിന്റെ മനസ്സിനെ കവർന്നവൻ ആരാണെന്ന് പറയൂ, ഞാൻ അവനെ നിനക്കു കൊണ്ടുവരാം.'

ഇത്യുക്ത്വാ ദേവഗന്ധര്വ സിദ്ധചാരണപന്നഗാന് । ദൈത്യവിദ്യാധരാന് യക്ഷാന് മനുജാംശ്ച യഥാലിഖത്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, അവൾ ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും ചാരണന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും അസുരന്മാരെയും വിദ്യാധരന്മാരെയും യക്ഷന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും അവരുടെ രൂപത്തിൽ വരച്ചു.

മനുജേഷു ച സാ വൃഷ്നീന് ശൂരം ആനകദുന്ദുഭിമ് । വ്യലിഖദ് രാമകൃഷ്ണൌ ച പ്രദ്യുമ്നം വീക്ഷ്യ ലജ്ജിതാ

മനുഷ്യരിൽ, അവൾ വൃഷ്ണികൾ, ശൂരൻ, ആനകദുന്ദുഭി എന്നിവരെ വരച്ചു. പ്രദ്യുമ്നനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാമനും കൃഷ്ണനും വരയ്ക്കുമ്പോൾ അവൾ ലജ്ജിച്ചു.

അനിരുദ്ധം വിലിഖിതം വീക്ഷ്യോഷാവാങ്‌മുഖീ ഹ്രിയാ । സോഽസാവസാവിതി പ്രാഹ സ്മയമാനാ മഹീപതേ

അനിരുദ്ധനെ വരച്ചത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി. അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ രാജാവിനോട്, 'ഇവൻ തന്നെയാണ്, ഇവൻ തന്നെയാണ്,' എന്നു പറഞ്ഞു.

ചിത്രലേഖാ തമാജ്ഞായ പൌത്രം കൃഷ്ണസ്യ യോഗിനീ । യയൌ വിഹായസാ രാജന് ദ്വാരകാം കൃഷ്ണപാലിതാമ്

ഇത് മനസ്സിലാക്കി യോഗശക്തിയുള്ള ചിത്രലേഖ, കൃഷ്ണന്റെ മുമ്മരമായ അവൾ, രാജാവേ, ആകാശമാർഗം വഴി കൃഷ്ണൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.

തത്ര സുപ്തം സുപര്യങ്കേ പ്രാദ്യുമ്നിം യോഗമാസ്ഥിതാ । ഗൃഹീത്വാ ശോണിതപുരം സഖ്യൈ പ്രിയമദര്ശയത്

അവിടെ യോഗബലത്തിൽ, മികച്ച കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങുന്ന പ്രദ്യുമ്നന്റെ മകനായ അനിരുദ്ധനെ പിടിച്ചു, അവളുടെ സുഹൃത്തിനായി ശോണിതപുരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

സാ ച തം സുന്ദരവരം വിലോക്യ മുദിതാനനാ । ദുഷ്പ്രേക്ഷ്യേ സ്വഗൃഹേ പുമ്ഭീ രേമേ പ്രാദ്യുമ്നിനാ സമമ്

അവളും, ആ മനോഹരനായ വീരനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. മറ്റാർക്കും പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്വന്തം വീട്ടിൽ അനിരുദ്ധനോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.

പരാര്ധ്യവാസഃസ്രഗ്ഗന്ധ ധൂപദീപാസനാദിഭിഃ । പാനഭോജന ഭക്ഷ്യൈശ്ച വാക്യൈഃ ശുശ്രൂഷണാര്ചിതഃ

അവനെ വിലയേറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ധൂപം, വിളക്കുകൾ, ഇരിപ്പിടം, പാനീയങ്ങൾ, ഭക്ഷണം, വിഭവങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആദരിച്ചു.

ഗൂഢഃ കന്യാപുരേ ശശ്വത് പ്രവൃദ്ധസ്നേഹയാ തയാ । നാഹര്ഗണാന് സ ബുബുധേ ഊഷയാപഹൃതേന്ദ്രിയഃ

കന്യാകോടതിയിൽ ഒളിഞ്ഞ്, അവളുടെ വളരുന്ന സ്നേഹത്തിൽ എപ്പോഴും ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഉഷയുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആകർഷിതനായ അനിരുദ്ധന് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നത് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

താം തഥാ യദുവീരേണ ഭുജ്യമാനാം ഹതവ്രതാമ് । ഹേതുഭിര്ലക്ഷയാഞ്ചക്രുഃ ആപ്രീതാം ദുരവച്ഛദൈഃ

അങ്ങനെ യദുകുലവീരനോടൊപ്പം അവൾ സുഖിച്ചു, വ്രതങ്ങൾ ലംഘിച്ചു. അവളെ കാത്തിരുന്നവർ സൂക്ഷ്മചിഹ്നങ്ങൾ കണ്ടു അവൾ സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

ഭടാ ആവേദയാഞ്ചക്രൂ രാജംസ്തേ ദുഹിതുര്വയമ് । വിചേഷ്ടിതം ലക്ഷയാമ കന്യായാഃ കുലദൂഷണമ്

കാവൽക്കാർ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ മകളിൽ സംശയകരമായ പെരുമാറ്റം ഞങ്ങൾ കണ്ടു. ഇത് കുടുംബത്തിന് അപമാനമാണ്.'

അനപായിഭിരസ്മാഭിഃ ഗുപ്തായാശ്ച ഗൃഹേ പ്രഭോ । കന്യായാ ദൂഷണം പുമ്ഭിഃ ദുഷ്പ്രേക്ഷ്യായാ ന വിദ്മഹേ

'നമ്മൾ എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്ന വീട്ടിൽ പോലും, ആരും സമീപിക്കാൻ കഴിയാത്ത മകളെ ഒരു പുരുഷൻ എങ്ങനെ അപമാനിച്ചു എന്നത് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല, പ്രഭോ.'

തതഃ പ്രവ്യഥിതോ ബാണോ ദുഹിതുഃ ശ്രുതദൂഷണഃ । ത്വരിതഃ കന്യകാഗാരം പ്രാപ്തോഽദ്രാക്ഷീദ് യദൂദ്വഹമ്

അപ്പോൾ, മകളുടെ അപമാനം കേട്ട് ബാണൻ വിഷമിച്ചു. ഉടൻ കന്യാകോടതിയിലേക്ക് ഓടി, യദുകുലവീരനെ അവിടെ കണ്ടു.

( മിശ്ര ) കാമാത്മജം തം ഭുവനൈകസുന്ദരം ശ്യാമം പിശങ്ഗാമ്ബരമമ്ബുജേക്ഷണമ് । ബൃഹദ്‌ഭുജം കുണ്ഡലകുന്തലത്വിഷാ സ്മിതാവലോകേന ച മണ്ഡിതാനനമ്

അവൻ, മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹമായ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരനായ, കറുത്തവണ്ണം, മഞ്ഞ വസ്ത്രം, താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ, വീതിയുള്ള ഭുജങ്ങൾ, കുണ്ഡലവും വളഞ്ഞ മുടിയും, പുഞ്ചിരിയുള്ള ദൃഷ്ടിയാൽ അലങ്കരിച്ച മുഖവും ഉള്ളവനെ കണ്ടു.

ദീവ്യന്തമക്ഷൈഃ പ്രിയയാഭിനൃമ്ണയാ തദങ്ഗസങ്ഗസ്തനകുങ്കുമസ്രജമ് । ബാഹ്വോര്ദധാനം മധുമല്ലികാശ്രിതാം തസ്യാഗ്ര ആസീനമവേക്ഷ്യ വിസ്മിതഃ

അവൻ പ്രിയയോടൊപ്പം പാശം കളിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം, കുങ്കുമം ചേർന്ന പുഷ്പമാലയാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അവൻ കൈയിൽ മല്ലികാമാല പിടിച്ചു അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ബാണൻ അതു കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

സ തം പ്രവിഷ്ടം വൃതമാതതായിഭിഃ ഭടൈരനീകൈരവലോക്യ മാധവഃ । ഉദ്യമ്യ മൌര്വം പരിഘം വ്യവസ്ഥിതോ യഥാന്തകോ ദണ്ഡധരോ ജിഘാംസയാ

അവിടെ ശത്രുക്കളായ സൈനികരും കാവൽക്കാരും ചുറ്റിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, മാധവൻ തന്റെ മൗർവം എന്ന ഗദ ഉയർത്തി, മരണദേവൻ ശിക്ഷയുമായി നില്ക്കുന്നതുപോലെ, യുദ്ധത്തിന് തയാറായി.

ജിഘൃക്ഷയാ താന് പരിതഃ പ്രസര്പതഃ ശുനോ യഥാ ശൂകരയൂഥപോഽഹനത് । തേ ഹന്യമാനാ ഭവനാദ് വിനിര്ഗതാ നിര്ഭിന്നമൂര്ധോരുഭുജാഃ പ്രദുദ്രുവുഃ

അവനെ പിടിക്കാൻ ചുറ്റും നിന്നവർ ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ, അനിരുദ്ധൻ wild boar ന്റെ നേതാവുപോലെ അവരെ തല്ലി വീഴ്ത്തി. തല്ല് കിട്ടിയവർ തലയും കൈയും കാലും പൊട്ടിയ നിലയിൽ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

തം നാഗപാശൈര്ബലിനന്ദനോ ബലീ ഘ്നന്തം സ്വസൈന്യം കുപിതോ ബബന്ധ ഹ । ഊഷാ ഭൃശം ശോകവിഷാദവിഹ്വലാ ബദ്ധം നിശമ്യാശ്രുകലാക്ഷ്യരൌദിഷീത്

അപ്പോൾ ബാണന്റെ ശക്തനായ മകൻ, പാമ്പുപാശം ഉപയോഗിച്ച്, തന്റെ സൈന്യത്തെ കൊല്ലുന്ന അനിരുദ്ധനെ ക്രോധത്തോടെ കെട്ടി. അനിരുദ്ധൻ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞു ഉഷ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ കരഞ്ഞു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ ഉത്തരാര്ധേ അനിരുദ്ധബന്ധോ നാമ ദ്വിഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ മഹാപുരാണത്തിൽ, പരമഹംസ്യ വിഭാഗത്തിൽ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ അനിരുദ്ധൻ കെട്ടപ്പെട്ടത് എന്ന അദ്ധ്യായം അറുപത്തിരണ്ടാമത്തേത് അവസാനിക്കുന്നു.

ശ്രീകൃഷ്ണബാണാസുരസംഗ്രാമഃ; തത്ര മാഹേശ്വരജ്വരേണ മാഹേശ്വരേണ ച കൃതാ ഭഗവത് സ്തുതിഃ - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) അപശ്യതാം ചാനിരുദ്ധം തദ്‌ബന്ധൂനാം ച ഭാരത । ചത്വാരോ വാര്ഷികാ മാസാ വ്യതീയുരനുശോചതാമ്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതകുലജാതനായവനേ, അനിരുദ്ധനും അവന്റെ ബന്ധുക്കളും കാണാനാകാതെ, അവരെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർക്കു നാലു മാസം കടന്നുപോയി.

നാരദാത് തദുപാകര്ണ്യ വാര്താം ബദ്ധസ്യ കര്മ ച । പ്രയയുഃ ശോണിതപുരം വൃഷ്ണയഃ കൃഷ്ണദൈവതാഃ

നാരദനിൽനിന്ന് അനിരുദ്ധൻ കുടിയിരുത്തപ്പെട്ടതും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളും കേട്ടശേഷം, കൃഷ്ണനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്ന വൃഷ്ണികൾ ശോണിതപുരത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.

പ്രദ്യുമ്നോ യുയുധാനശ്ച ഗദഃ സാമ്ബോഽഥ സാരണഃ । നന്ദോപനന്ദഭദ്രാദ്യാ രാമകൃഷ്ണാനുവര്തിനഃ

പ്രദ്യുമ്നൻ, യുയുധാനൻ, ഗദൻ, സാംബൻ, സാരണൻ, നന്ദൻ, ഉപനന്ദൻ, ഭദ്രൻ എന്നിവരും, രാമനും കൃഷ്ണനും മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന മറ്റു ബന്ധുക്കളും അവരോടൊപ്പം പോയി.

അക്ഷൌഹിണീഭിര്ദ്വാദശഭിഃ സമേതാഃ സര്വതോ ദിശമ് । രുരുധുര്ബാണനഗരം സമന്താത് സാത്വതര്ഷഭാഃ

പന്ത്രണ്ടു വലിയ സൈന്യങ്ങളുമായി ഒന്നിച്ചു, സാത്വതന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ബാണന്റെ നഗരം എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റി വളഞ്ഞു.

ഭജ്യമാനപുരോദ്യാന പ്രാകാരാട്ടാലഗോപുരമ് । പ്രേക്ഷമാണോ രുഷാവിഷ്ടഃ തുല്യസൈന്യോഽഭിനിര്യയൌ

തന്റെ തോട്ടങ്ങളും മതിലുകളും ഗോപുരങ്ങളും തകർന്നുപോകുന്നത് കണ്ട്, കോപത്തിൽ കത്തിയ ബാണൻ തുല്യമായ സൈന്യവുമായി പുറത്തേക്കു യുദ്ധത്തിനായി ഇറങ്ങി.

ബാണാര്ഥേ ഭഗവാന് രുദ്രഃ സസുതഃ പ്രമഥൈര്വൃതഃ । ആരുഹ്യ നന്ദിവൃഷഭം യുയുധേ രാമകൃഷ്ണയോഃ

ബാണന്റെ വേണ്ടി, ഭഗവാൻ രുദ്രൻ തന്റെ മകനെയും പ്രമഥന്മാരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് നന്ദിവൃഷഭത്തിൽ കയറി രാമനും കൃഷ്ണനും എതിരെ യുദ്ധം ചെയ്തു.

ആസീത് സുതുമുലം യുദ്ധം അദ്‌ഭുതം രോമഹര്ഷണമ് । കൃഷ്ണശങ്കരയോ രാജന് പ്രദ്യുമ്നഗുഹയോരപി

രാജാവേ, അദ്ഭുതവും രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്നതുമായ ഒരു വലിയ യുദ്ധം കൃഷ്ണനും ശങ്കരനും ഇടയിൽ, പ്രദ്യുമ്നനും ഗുഹനും ഇടയിൽ ഉണ്ടായി.

കുമ്ഭാണ്ഡകൂപകര്ണാഭ്യാം ബലേന സഹ സംയുഗഃ । സാമ്ബസ്യ ബാണപുത്രേണ ബാണേന സഹ സാത്യകേഃ

കുംഭാണ്ഡനും കൂപകർണ്ണനും ബലരാമനോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്തു; സാംബൻ ബാണന്റെ മകനോടും, സാത്യകി ബാണനോടും യുദ്ധം ചെയ്തു.

ബ്രഹ്മാദയഃ സുരാധീശാ മുനയഃ സിദ്ധചാരണാഃ । ഗന്ധര്വാപ്സരസോ യക്ഷാ വിമാനൈര്ദ്രഷ്ടുമാഗമന്

ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും, മുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും ചാരണന്മാരും, ഗന്ധർവ്വരും അപ്സരസുകളും യക്ഷന്മാരും ആകാശനൗകകളിൽ കയറി ഈ യുദ്ധം കാണാൻ എത്തി.

ശങ്കരാനുചരാന് ശൌരിഃ ഭൂതപ്രമഥഗുഹ്യകാന് । ഡാകിനീര്യാതുധാനാംശ്ച വേതാലാന് സവിനായകാന്

കൃഷ്ണൻ ശങ്കരന്റെ അനുചരന്മാരായ ഭൂതന്മാരെയും പ്രമഥന്മാരെയും ഗുഹ്യകന്മാരെയും, ഡാകിനികളും രാക്ഷസന്മാരെയും വിനായകന്മാരെയും തുരത്തിക്കളഞ്ഞു.