ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാന് സര്വഭൂതേശഃ ശരണ്യോ ഭക്തവത്സലഃ । വരേണ ഛന്ദയാമാസ സ തം വവ്രേ പുരാധിപമ്

സകലഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനും ഭക്തജനങ്ങൾക്കു ആശ്രയവുമായ ഭഗവാൻ അവനോട് ഒരു വരം ചോദിക്കാൻ സമ്മതം പറഞ്ഞു. ബാണൻ തന്റെ നഗരത്തിന് രക്ഷകനായി ശിവനെ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു.

സ ഏകദാഽഽഹ ഗിരിശം പാര്ശ്വസ്ഥം വീര്യദുര്മദഃ । കിരീടേനാര്കവര്ണേന സംസ്പൃശന് തത്പദാമ്ബുജമ്

ഒരു ദിവസം, തന്റെ ശക്തിയിൽ അമിതമായ അഭിമാനത്തോടെ, ബാണൻ അടുത്ത് ഇരുന്ന ഗിരിശനെ സമീപിച്ചു. സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള കിരീടം ധരിച്ച് അവൻ ശിവന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചു.

നമസ്യേ ത്വാം മഹാദേവ ലോകാനാം ഗുരുമീശ്വരമ് । പുംസാം അപൂര്ണകാമാനാം കാമപൂരാമരാങ്‌ഘ്രിപമ്

മഹാദേവാ, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരുവും ഈശ്വരനുമായ നിനക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറാത്തവരുടെ മോഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നവനും, ദേവന്മാർക്ക് ആരാധ്യനായവനും നീയല്ലേ.

ദോഃസഹസ്രം ത്വയാ ദത്തം പരം ഭാരായ മേഽഭവത് । ത്രിലോക്യാം പ്രതിയോദ്ധാരം ന ലഭേ ത്വദൃതേ സമമ്

നീ തന്ന ഈ ആയിരം കൈകൾ എനിക്ക് വലിയ ഭാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നോടു തുല്യനായ യുദ്ധസഖാവ് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.

കണ്ഡൂത്യാ നിഭൃതൈര്ദോര്ഭിഃ യുയുത്സുര്ദിഗ്ഗജാനഹമ് । ആദ്യായാം ചൂര്ണയന്നദ്രീന് ഭീതാസ്തേഽപി പ്രദുദ്രുവുഃ

യുദ്ധത്തിനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ, ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് തന്നെ ശരീരം ചുരണ്ടി. ദിക്കുകളിൽ ഉള്ള ആനകളുമായി പോരാടി, ആദിയിൽ പർവതങ്ങൾ ചൂര്ന്നു. അവരും ഭയന്ന് ഓടി മറഞ്ഞു.

തത് ശ്രുത്വാ ഭഗവാന് ക്രുദ്ധഃ കേതുസ്തേ ഭജ്യതേ യദാ । ത്വദ്ദര്പഘ്നം ഭവേന്മൂഢ സംയുഗം മത്സമേന തേ

ഇത് കേട്ട ഭഗവാൻ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: നീയുള്ളവന്റെ പതാക തകർന്നാൽ, അപ്പോൾ നിന്റെ അഭിമാനം തകർക്കാൻ തുല്യശക്തിയുള്ള ഒരു ശത്രു യുദ്ധത്തിൽ നേരിടും.

ഇത്യുക്തഃ കുമതിര്ഹൃഷ്ടഃ സ്വഗൃഹം പ്രാവിശന്നൃപ । പ്രതീക്ഷന് ഗിരിശാദേശം സ്വവീര്യനശനം കുധീഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, തെറ്റായ ചിന്തകളുള്ള ബാണൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗിരിശന്റെ ആജ്ഞ കാത്ത്, തന്റെ ശക്തി നശിക്കും എന്ന് അറിയാതെ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു.

തസ്യോഷാ നാമ ദുഹിതാ സ്വപ്നേ പ്രാദ്യുമ്നിനാ രതിമ് । കന്യാലഭത കാന്തേന പ്രാഗ് അദൃഷ്ടശ്രുതേന സാ

ബാണന് ഒരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവളുടെ പേര് ഊഷ. അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ, താൻ മുമ്പ് കണ്ടോ കേട്ടോ ഇല്ലാത്ത പ്രദ്യുമ്നന്റെ മകനുമായി സുഖസംഗമം അനുഭവിച്ചു.

സാ തത്ര തമപശ്യന്തീ ക്വാസി കാന്തേതി വാദിനീ । സഖീനാം മധ്യ ഉത്തസ്ഥൌ വിഹ്വലാ വ്രീഡിതാ ഭൃശമ്

അവനെ അവിടെ കാണാനായില്ല. സഖികൾക്കിടയിൽ ഊഷ ഉണർന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, 'എവിടെയാണ് നീ, പ്രിയനേ?' എന്ന് വിളിച്ചു. അവൾ അതീവ ലജ്ജയോടെയും ഉന്മാദത്തോടെയും നിറഞ്ഞിരിന്നു.

ബാണസ്യ മംത്രീ കുമ്ഭാണ്ഡഃ ചിത്രലേഖാ ച തത്സുതാ । സഖ്യപൃച്ഛത് സഖീം ഊഷാം കൌതൂഹലസമന്വിതാ

ബാണന്റെ മന്ത്രിയായിരുന്നു കുംഭാണ്ഡൻ. അവന്റെ മകൾ ചിത്രലേഖ, ഊഷയുടെ സുഹൃത്ത്, സഖികൾക്കിടയിൽ കൗതുകത്തോടെ ഊഷയോട് ചോദിച്ചു.

കം ത്വം മൃഗയസേ സുഭ്രു കീദൃശസ്തേ മനോരഥഃ । ഹസ്തഗ്രാഹം ന തേഽദ്യാപി രാജപുത്ര്യുപലക്ഷയേ

'സുന്ദരഭ്രുവളേ, നീ ആരെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്? നിന്റെ മനസ്സിൽ ഏത് തരത്തിലുള്ളവനാണ്? രാജകുമാരിയേ, ഇതുവരെ ആരും നിന്റെ കൈ പിടിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.'

ദൃഷ്ടഃ കശ്ചിന്നരഃ സ്വപ്നേ ശ്യാമഃ കമലലോചനഃ । പീതവാസാ ബൃഹദ് ബാഹുഃ യോഷിതാം ഹൃദയംഗമഃ

'ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ ഒരാളെ കണ്ടു. കറുത്തവനും കമലനയനനും മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചവനും വലിയ കൈകളുള്ളവനും സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയം കവർന്നെടുക്കുന്നവനുമാണ് അവൻ.'

തമഹം മൃഗയേ കാന്തം പായയിത്വാധരം മധു । ക്വാപി യാതഃ സ്പൃഹയതീം ക്ഷിപ്ത്വാ മാം വൃജിനാര്ണവേ

'ആ പ്രിയനെയാണ് ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്. അവൻ തന്റെ അധരത്തിൽ നിന്നു എനിക്ക് അമൃതം കുടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട്, എന്നെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും, എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷനായി, എന്നെ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.'

ചിത്രലേഖോവാച - വ്യസനം തേഽപകര്ഷാമി ത്രിലോക്യാം യദി ഭാവ്യതേ । തം ആനേഷ്യേ വരം യസ്തേ മനോഹര്താ തമാദിശ

ചിത്രലേഖ പറഞ്ഞു: 'മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിനക്ക് ഈ ദുർഭാഗ്യം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും ഞാൻ അതു നീക്കം ചെയ്യും. നിന്റെ മനസ്സിനെ കവർന്നവൻ ആരാണെന്ന് പറയൂ, ഞാൻ അവനെ നിനക്കു കൊണ്ടുവരാം.'

ഇത്യുക്ത്വാ ദേവഗന്ധര്വ സിദ്ധചാരണപന്നഗാന് । ദൈത്യവിദ്യാധരാന് യക്ഷാന് മനുജാംശ്ച യഥാലിഖത്

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, അവൾ ദേവന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും സിദ്ധന്മാരെയും ചാരണന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും അസുരന്മാരെയും വിദ്യാധരന്മാരെയും യക്ഷന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും അവരുടെ രൂപത്തിൽ വരച്ചു.

മനുജേഷു ച സാ വൃഷ്നീന് ശൂരം ആനകദുന്ദുഭിമ് । വ്യലിഖദ് രാമകൃഷ്ണൌ ച പ്രദ്യുമ്നം വീക്ഷ്യ ലജ്ജിതാ

മനുഷ്യരിൽ, അവൾ വൃഷ്ണികൾ, ശൂരൻ, ആനകദുന്ദുഭി എന്നിവരെ വരച്ചു. പ്രദ്യുമ്നനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാമനും കൃഷ്ണനും വരയ്ക്കുമ്പോൾ അവൾ ലജ്ജിച്ചു.

അനിരുദ്ധം വിലിഖിതം വീക്ഷ്യോഷാവാങ്‌മുഖീ ഹ്രിയാ । സോഽസാവസാവിതി പ്രാഹ സ്മയമാനാ മഹീപതേ

അനിരുദ്ധനെ വരച്ചത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി. അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ രാജാവിനോട്, 'ഇവൻ തന്നെയാണ്, ഇവൻ തന്നെയാണ്,' എന്നു പറഞ്ഞു.

ചിത്രലേഖാ തമാജ്ഞായ പൌത്രം കൃഷ്ണസ്യ യോഗിനീ । യയൌ വിഹായസാ രാജന് ദ്വാരകാം കൃഷ്ണപാലിതാമ്

ഇത് മനസ്സിലാക്കി യോഗശക്തിയുള്ള ചിത്രലേഖ, കൃഷ്ണന്റെ മുമ്മരമായ അവൾ, രാജാവേ, ആകാശമാർഗം വഴി കൃഷ്ണൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.

തത്ര സുപ്തം സുപര്യങ്കേ പ്രാദ്യുമ്നിം യോഗമാസ്ഥിതാ । ഗൃഹീത്വാ ശോണിതപുരം സഖ്യൈ പ്രിയമദര്ശയത്

അവിടെ യോഗബലത്തിൽ, മികച്ച കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങുന്ന പ്രദ്യുമ്നന്റെ മകനായ അനിരുദ്ധനെ പിടിച്ചു, അവളുടെ സുഹൃത്തിനായി ശോണിതപുരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

സാ ച തം സുന്ദരവരം വിലോക്യ മുദിതാനനാ । ദുഷ്പ്രേക്ഷ്യേ സ്വഗൃഹേ പുമ്ഭീ രേമേ പ്രാദ്യുമ്നിനാ സമമ്

അവളും, ആ മനോഹരനായ വീരനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. മറ്റാർക്കും പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത സ്വന്തം വീട്ടിൽ അനിരുദ്ധനോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.

പരാര്ധ്യവാസഃസ്രഗ്ഗന്ധ ധൂപദീപാസനാദിഭിഃ । പാനഭോജന ഭക്ഷ്യൈശ്ച വാക്യൈഃ ശുശ്രൂഷണാര്ചിതഃ

അവനെ വിലയേറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, പുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ധൂപം, വിളക്കുകൾ, ഇരിപ്പിടം, പാനീയങ്ങൾ, ഭക്ഷണം, വിഭവങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആദരിച്ചു.

ഗൂഢഃ കന്യാപുരേ ശശ്വത് പ്രവൃദ്ധസ്നേഹയാ തയാ । നാഹര്ഗണാന് സ ബുബുധേ ഊഷയാപഹൃതേന്ദ്രിയഃ

കന്യാകോടതിയിൽ ഒളിഞ്ഞ്, അവളുടെ വളരുന്ന സ്നേഹത്തിൽ എപ്പോഴും ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഉഷയുടെ സ്നേഹത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആകർഷിതനായ അനിരുദ്ധന് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നത് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

താം തഥാ യദുവീരേണ ഭുജ്യമാനാം ഹതവ്രതാമ് । ഹേതുഭിര്ലക്ഷയാഞ്ചക്രുഃ ആപ്രീതാം ദുരവച്ഛദൈഃ

അങ്ങനെ യദുകുലവീരനോടൊപ്പം അവൾ സുഖിച്ചു, വ്രതങ്ങൾ ലംഘിച്ചു. അവളെ കാത്തിരുന്നവർ സൂക്ഷ്മചിഹ്നങ്ങൾ കണ്ടു അവൾ സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

ഭടാ ആവേദയാഞ്ചക്രൂ രാജംസ്തേ ദുഹിതുര്വയമ് । വിചേഷ്ടിതം ലക്ഷയാമ കന്യായാഃ കുലദൂഷണമ്

കാവൽക്കാർ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ മകളിൽ സംശയകരമായ പെരുമാറ്റം ഞങ്ങൾ കണ്ടു. ഇത് കുടുംബത്തിന് അപമാനമാണ്.'

അനപായിഭിരസ്മാഭിഃ ഗുപ്തായാശ്ച ഗൃഹേ പ്രഭോ । കന്യായാ ദൂഷണം പുമ്ഭിഃ ദുഷ്പ്രേക്ഷ്യായാ ന വിദ്മഹേ

'നമ്മൾ എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്ന വീട്ടിൽ പോലും, ആരും സമീപിക്കാൻ കഴിയാത്ത മകളെ ഒരു പുരുഷൻ എങ്ങനെ അപമാനിച്ചു എന്നത് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല, പ്രഭോ.'

തതഃ പ്രവ്യഥിതോ ബാണോ ദുഹിതുഃ ശ്രുതദൂഷണഃ । ത്വരിതഃ കന്യകാഗാരം പ്രാപ്തോഽദ്രാക്ഷീദ് യദൂദ്വഹമ്

അപ്പോൾ, മകളുടെ അപമാനം കേട്ട് ബാണൻ വിഷമിച്ചു. ഉടൻ കന്യാകോടതിയിലേക്ക് ഓടി, യദുകുലവീരനെ അവിടെ കണ്ടു.

( മിശ്ര ) കാമാത്മജം തം ഭുവനൈകസുന്ദരം ശ്യാമം പിശങ്ഗാമ്ബരമമ്ബുജേക്ഷണമ് । ബൃഹദ്‌ഭുജം കുണ്ഡലകുന്തലത്വിഷാ സ്മിതാവലോകേന ച മണ്ഡിതാനനമ്

അവൻ, മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹമായ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരനായ, കറുത്തവണ്ണം, മഞ്ഞ വസ്ത്രം, താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ, വീതിയുള്ള ഭുജങ്ങൾ, കുണ്ഡലവും വളഞ്ഞ മുടിയും, പുഞ്ചിരിയുള്ള ദൃഷ്ടിയാൽ അലങ്കരിച്ച മുഖവും ഉള്ളവനെ കണ്ടു.

ദീവ്യന്തമക്ഷൈഃ പ്രിയയാഭിനൃമ്ണയാ തദങ്ഗസങ്ഗസ്തനകുങ്കുമസ്രജമ് । ബാഹ്വോര്ദധാനം മധുമല്ലികാശ്രിതാം തസ്യാഗ്ര ആസീനമവേക്ഷ്യ വിസ്മിതഃ

അവൻ പ്രിയയോടൊപ്പം പാശം കളിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം, കുങ്കുമം ചേർന്ന പുഷ്പമാലയാൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അവൻ കൈയിൽ മല്ലികാമാല പിടിച്ചു അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ബാണൻ അതു കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

സ തം പ്രവിഷ്ടം വൃതമാതതായിഭിഃ ഭടൈരനീകൈരവലോക്യ മാധവഃ । ഉദ്യമ്യ മൌര്വം പരിഘം വ്യവസ്ഥിതോ യഥാന്തകോ ദണ്ഡധരോ ജിഘാംസയാ

അവിടെ ശത്രുക്കളായ സൈനികരും കാവൽക്കാരും ചുറ്റിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, മാധവൻ തന്റെ മൗർവം എന്ന ഗദ ഉയർത്തി, മരണദേവൻ ശിക്ഷയുമായി നില്ക്കുന്നതുപോലെ, യുദ്ധത്തിന് തയാറായി.