ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അഥാത്മനോഽനുരൂപം വൈ ഭജസ്വ ക്ഷത്രിയര്ഷഭമ്। യേന ത്വമാശിഷഃ സത്യാ ഇഹാമുത്ര ച ലപ്സ്യസേ

അതുകൊണ്ട്, നിന്നോട് തുല്യനായ ഒരു ക്ഷത്രിയവീരനുമായി ചേർന്നു ജീവിക്കൂ; അങ്ങനെ നിന്നെ ഈ ലോകത്തും അപ്പുറം ലോകത്തും സത്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിക്കും.

ചൈദ്യശാല്വജരാസന്ധ ദന്തവക്ത്രാദയോ നൃപാഃ। മമ ദ്വിഷന്തി വാമോരു രുക്മീ ചാപി തവാഗ്രജഃ

ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ തുടങ്ങിയ രാജാക്കന്മാർക്കും, സുന്ദരജഘനയുള്ളവളേ, എനിക്കു വൈരം ഉണ്ട്; നിന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ രുക്മിയും അവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ്.

തേഷാം വീര്യമദാന്ധാനാം ദൃപ്താനാം സ്മയനുത്തയേ। ആനിതാസി മയാ ഭദ്രേ തേജോപഹരതാ സതാമ്

ഭദ്രയേ, ശക്തിയിൽ മദംകൊണ്ടു അഹങ്കാരമുള്ള ആ രാജാക്കന്മാരുടെ അഭിമാനം തകർക്കാനും, സത്പുരുഷന്മാരുടെ തേജസ് ഉയർത്താനുമാണ് ഞാൻ നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്.

ഉദാസീനാ വയം നൂനം ന സ്ത്ര്യപത്യാര്ഥകാമുകാഃ। ആത്മലബ്ധ്യാസ്മഹേ പൂര്ണാ ഗേഹയോര്ജ്യോതിരക്രിയാഃ

ഞാൻ നിർസ്പൃഹനാണ്, ഭാര്യയോ മക്കളോ ആസ്വാദനമോ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; എനിക്ക് സ്വയം തൃപ്തിയാണ്, എന്റെ വീട്ടിൽ യാഗങ്ങൾക്കും പ്രകാശമില്ല.

ശ്രീശുക ഉവാച। ഏതാവദുക്ത്വാ ഭഗവാനാത്മാനം വല്ലഭാമിവ। മന്യമാനാമവിശ്ലേഷാത്തദ്ദര്പഘ്ന ഉപാരമത്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ സ്വയംപോലെയാണ് കരുതിയത്; അവളിൽ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാക്കിയാണ് അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദനായത്.

ഇതി ത്രിലോകേശപതേസ്തദാത്മനഃ പ്രിയസ്യ ദേവ്യശ്രുതപൂര്വമപ്രിയമ്। ആശ്രുത്യ ഭീതാ ഹൃദി ജാതവേപഥുശ്ചിന്താം ദുരന്താം രുദതീ ജഗാമ ഹ

മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നാഥൻ ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ, ആദ്യമായാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവനിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നത്; ഭയത്തിലും ദു:ഖത്തിലും വിറയച്ച ഹൃദയത്തോടെ, അവൾ ആഴത്തിലുള്ള ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുങ്ങി.

പദാ സുജാതേന നഖാരുണശ്രിയാ ഭുവം ലിഖന്ത്യശ്രുഭിരഞ്ജനാസിതൈഃ। ആസിഞ്ചതീ കുങ്കുമരൂഷിതൌ സ്തനൌ തസ്ഥാവധോമുഖ്യതിദുഃഖരുദ്ധവാക്

നന്നായി രൂപംകൊണ്ട കാലിന്റെ ചുവപ്പുനഖങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നതോടെ, അവൾ നിലത്ത് വരച്ചു; കണ്ണീരു കജലാൽ കറുത്തു, കുങ്കുമം പുരട്ടിയിരുന്ന മുലകൾ കണ്ണീരാൽ നനഞ്ഞു, അവൾ തലകുനിഞ്ഞ്, ദു:ഖത്തിൽ വാക്ക് മുടങ്ങി നിന്നു.

തസ്യാഃ സുദുഃഖഭയശോകവിനഷ്ടബുദ്ധേര്। ഹസ്താച്ഛ്ലഥദ്വലയതോ വ്യജനം പപാത। ദേഹശ്ച വിക്ലവധിയഃ സഹസൈവ മുഹ്യന്। രമ്ഭേവ വായുവിഹതോ പ്രവികീര്യ കേശാന്

അസഹ്യമായ ദു:ഖവും ഭയവും ശോകവും കൊണ്ടു ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് വളകൾ ഇടഞ്ഞുവീണു, വീശിക്കൊണ്ടിരുന്ന വീശൽ നിലംതൊട്ടു; മനസ്സു മങ്ങിപ്പോയ അവളുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് മയങ്ങി, കാറ്റിൽ അടിയേറ്റ വാഴപോലെ, മുടി ചിതറിക്കിടന്നു.

തദ്ദൃഷ്ട്വാ ഭഗവാന്കൃഷ്ണഃ പ്രിയായാഃ പ്രേമബന്ധനമ്। ഹാസ്യപ്രൌഢിമജാനന്ത്യാഃ കരുണഃ സോഽന്വകമ്പത

ഇത് കണ്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ പ്രണയബന്ധത്തിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്, അവളുടെ ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹം മനസ്സിലാക്കാതെ, കരുണയോടെ സമീപിച്ചു.

പര്യങ്കാദവരുഹ്യാശു താമുത്ഥാപ്യ ചതുര്ഭുജഃ। കേശാന്സമുഹ്യ തദ്വക്ത്രം പ്രാമൃജത്പദ്മപാണിനാ

പട്ടിൽ നിന്ന് വേഗം ഇറങ്ങി, നാലു കൈകളുള്ള ഭഗവാൻ അവളെ ഉയർത്തി, മുടി ഒത്തുചേർത്ത്, കമലപോലുള്ള കൈകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു.

പ്രമൃജ്യാശ്രുകലേ നേത്രേ സ്തനൌ ചോപഹതൌ ശുചാ। ആശ്ലിഷ്യ ബാഹുനാ രാജനനന്യവിഷയാം സതീമ്

കണ്ണീരും ദു:ഖത്തിൽ നനഞ്ഞ മുലകളും തുടച്ചു, രാജാവേ, അവളെ തന്റെ ഭുജത്തിൽ ചേർത്തു; അവൾക്ക് അവനല്ലാതെ മറ്റൊരാളിൽ ഭാവം ഇല്ലായിരുന്നു.

സാന്ത്വയാമാസ സാന്ത്വജ്ഞഃ കൃപയാ കൃപണാം പ്രഭുഃ। ഹാസ്യപ്രൌഢിഭ്രമച്ചിത്താമതദര്ഹാം സതാം ഗതിഃ

സന്ത്വനത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്ന ആ പ്രഭു, ദയയോടെ ദു:ഖിതയായ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പരിഹാസവും അഭിമാനവും കൊണ്ടു മനസ്സ് മയങ്ങിപ്പോയ അവൾക്ക് അത്തരം ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടതല്ലായിരുന്നു. സത്പുരുഷന്മാരുടെ ആശ്രയമായ ഭഗവാൻ അവളെ സ്നേഹത്തോടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

ശ്രീഭഗവാനുവാച। മാ മാ വൈദര്ഭ്യസൂയേഥാ ജാനേ ത്വാം മത്പരായണാമ്। ത്വദ്വചഃ ശ്രോതുകാമേന ക്ഷ്വേല്യാചരിതമങ്ഗനേ

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വൈദർഭ്യേ, നീ ദയവായി കോപിക്കരുത്. നീ എനിക്ക് അർപ്പിതയാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ കളിയായി അങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറിയത്, സുന്ദരിയായവളേ.

മുഖം ച പ്രേമസംരമ്ഭ സ്ഫുരിതാധരമീക്ഷിതുമ്। കടാക്ഷേപാരുണാപാങ്ഗം സുന്ദരഭ്രുകുടീതടമ്

നിന്റെ പ്രേമഭാവത്തിൽ വിറയുന്ന അധരങ്ങൾ, ചുവപ്പിച്ച കണ്മുട്ടുകൾ, മനോഹരമായ കുരുകിയ ക眉കൾ—ഇവയൊക്കെ കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

അയം ഹി പരമോ ലാഭോ ഗൃഹേഷു ഗൃഹമേധിനാമ്। യന്നര്മൈരീയതേ യാമഃ പ്രിയയാ ഭീരു ഭാമിനി

ഭയക്കരമായ സുന്ദരിയായവളേ, ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കു കുടുംബജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം പ്രിയപ്പെട്ടവളോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ച് സമയം ചെലവിടുന്നതാണ്.

ശ്രീശുക ഉവാച। സൈവം ഭഗവതാ രാജന്വൈദര്ഭീ പരിസാന്ത്വിതാ। ജ്ഞാത്വാ തത്പരിഹാസോക്തിം പ്രിയത്യാഗഭയം ജഹൌ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഭഗവാന്റെ ഈ ആശ്വസിപ്പിക്കൽ കേട്ട വൈദർഭി മനസ്സിലാക്കി അവന്റെ വാക്കുകൾ പരിഹാസമായിരുന്നെന്ന്. പ്രിയനു വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം അവൾ വിട്ടുകളഞ്ഞു.

ബഭാഷ ഋഷഭം പുംസാം വീക്ഷന്തീ ഭഗവന്മുഖമ്। സവ്രീഡഹാസരുചിര സ്നിഗ്ധാപാങ്ഗേന ഭാരത

ഭാരതവംശജനായവളേ, ഭഗവാന്റെ മുഖം നോക്കി, ലജ്ജയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ സ്നിഗ്ധമായ കണ്മുട്ടുകളോടെ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പുരുഷോത്തമനോടു സംസാരിച്ചു.

ശ്രീരുക്മിണ്യുവാച। നന്വേവമേതദരവിന്ദവിലോചനാഹ യദ്വൈ ഭവാന്ഭഗവതോഽസദൃശീ വിഭൂമ്നഃ। ക്വ സ്വേ മഹിമ്ന്യഭിരതോ ഭഗവാംസ്ത്ര്യധീശഃ ക്വാഹം ഗുണപ്രകൃതിരജ്ഞഗൃഹീതപാദാ

ശ്രീരുക്മിണി പറഞ്ഞു: കമലനയനനായവനേ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. നീ മഹത്വത്തിൽ തനിക്കു താനേ തൃപ്തനായ, ഭഗവാൻ, സർവ്വസമ്പത്തിൻറെ ഉടമ. അങ്ങനെയുള്ള നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവനോടു ഞാൻ പോലെയുള്ള ഗുണരഹിതയും അജ്ഞയുമായവൾ എങ്ങനെ യോജിക്കും?

സത്യം ഭയാദിവ ഗുണേഭ്യ ഉരുക്രമാന്തഃ। ശേതേ സമുദ്ര ഉപലമ്ഭനമാത്ര ആത്മാ। നിത്യം കദിന്ദ്രിയഗണൈഃ കൃതവിഗ്രഹസ്ത്വം। ത്വത്സേവകൈര്നൃപപദം വിധുതം തമോഽന്ധമ്

മഹാബാഹുവായവനേ, നീ സകല ഗുണങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നു എങ്കിലും അവയൊന്നും നിന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ല, സമുദ്രം തിരകളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ. ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്നും സ്വതന്ത്രനായ നീ, ഭക്തന്മാർക്കായി രൂപം ധരിച്ച്, രാജാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഉള്ള അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടത്വം നീക്കം ചെയ്യുന്നു.

ത്വത്പാദപദ്മമകരന്ദജുഷാം മുനീനാം। വര്ത്മാസ്ഫുടം നൃപശുഭിര്നനു ദുര്വിഭാവ്യമ്। യസ്മാദലൌകികമിവേഹിതമീശ്വരസ്യ। ഭൂമംസ്തവേഹിതമഥോ അനു യേ ഭവന്തമ്

നിന്റെ കമലപാദത്തിലെ അമൃതം ആസ്വദിക്കുന്ന മഹർഷിമാർക്കു മാത്രമാണ് ആ വഴി തെളിഞ്ഞിരുന്നത്; മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും അതു ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭഗവാന്റെ പ്രവർത്തികൾ ലോകത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്; ഭക്തർ മാത്രമാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

നിഷ്കിഞ്ചനോ നനു ഭവാന്ന യതോഽസ്തി കിഞ്ചിദ്। യസ്മൈ ബലിം ബലിഭുജോഽപി ഹരന്ത്യജാദ്യാഃ। ന ത്വാ വിദന്ത്യസുതൃപോഽന്തകമാഢ്യതാന്ധാഃ। പ്രേഷ്ഠോ ഭവാന്ബലിഭുജാമപി തേഽപി തുഭ്യമ്

നീ യാതൊന്നും സ്വന്തമാക്കാത്തവനാണ്, കാരണം എല്ലാം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. ശക്തന്മാരും പോലും നിന്നെ ബലി അർപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അകത്തുള്ള തൃപ്തി ഇല്ലാത്ത, സമ്പത്തിലും ആസക്തിയിലും അന്ധരായവർക്കു നിന്നെ അറിയാൻ കഴിയില്ല. എങ്കിലും, മഹാന്മാരും നിന്നോടു പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്, നീയും അവർക്കു പ്രിയനാണ്.

ത്വം വൈ സമസ്തപുരുഷാര്ഥമയഃ ഫലാത്മാ। യദ്വാഞ്ഛയാ സുമതയോ വിസൃജന്തി കൃത്സ്നമ്। തേഷാം വിഭോ സമുചിതോ ഭവതഃ സമാജഃ। പുംസഃ സ്ത്രിയാശ്ച രതയോഃ സുഖദുഃഖിനോര്ന

നീ മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളുടെയും ഫലങ്ങളുടെയും സാക്ഷാത്കാരമാണ്. ബുദ്ധിമാന്മാർ നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച് എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യം അത്തരം ഭക്തർക്കാണ് യോജിച്ചത്, പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും ഉള്ള സുഖദു:ഖങ്ങളിൽ ആകുലരായവർക്കല്ല.

ത്വം ന്യസ്തദണ്ഡമുനിഭിര്ഗദിതാനുഭാവ। ആത്മാത്മദശ്ച ജഗതാമിതി മേ വൃതോഽസി। ഹിത്വാ ഭവദ്ഭ്രുവ ഉദീരിതകാലവേഗ। ധ്വസ്താശിഷോഽബ്ജഭവനാകപതീന്കുതോഽന്യേ

കോപം ഉപേക്ഷിച്ച മഹർഷിമാർ നിന്നെ മഹത്വം വാഴ്ത്തുന്നു; നീ ലോകത്തിന്റെയും ആത്മാവും ആത്മദാനിയും ആണെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭഗവാന്റെ കണ്മടിയുടെ ഇശാരയിൽ കാലശക്തി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിനും ശിവനും പോലും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നഷ്ടമാകും; പിന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതില്ല.

ജാഡ്യം വചസ്തവ ഗദാഗ്രജ യസ്തു ഭൂപാന്। വിദ്രാവ്യ ശാര്ങ്ഗനിനദേന ജഹര്ഥ മാം ത്വമ്। സിംഹോ യഥാ സ്വബലിമീശ പശൂന്സ്വഭാഗം। തേഭ്യോ ഭയാദ്യദുദധിം ശരണം പ്രപന്നഃ

ഗദയുടെ മൂത്ത സഹോദരനേ, നിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഭാവം കുറവാണെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും, നീ ശാരംഗം കുരുക്കി രാജാക്കന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി എന്നെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. സിംഹം തന്റെ ഭാഗം മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുപോലെയാണ് അത്. അവരെ ഭയന്ന് ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ അഭയം തേടി.

യദ്വാഞ്ഛയാ നൃപശിഖാമണയോഽങ്ഗവൈന്യ। ജായന്തനാഹുഷഗയാദയ ഐക്യപത്യമ്। രാജ്യം വിസൃജ്യ വിവിശുര്വനമമ്ബുജാക്ഷ। സീദന്തി തേഽനുപദവീം ത ഇഹാസ്ഥിതാഃ കിമ്

കമലനയനനായവനേ, നിന്നെ ആഗ്രഹിച്ച്, അംബരീഷ്, നഹുഷ, ഗയ തുടങ്ങിയ മഹാരാജാക്കന്മാർ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് കാടിൽ പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നവർ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങയുടെ പാത പിന്തുടരാത്തത്?

കാന്യം ശ്രയേത തവ പാദസരോജഗന്ധമ്। ആഘ്രായ സന്മുഖരിതം ജനതാപവര്ഗമ്। ലക്ഷ്മ്യാലയം ത്വവിഗണയ്യ ഗുണാലയസ്യ। മര്ത്യാ സദോരുഭയമര്ഥവിവീതദൃഷ്ടിഃ

നിന്റെ കമലപാദത്തിന്റെ സുഗന്ധം, സന്മാർഗ്ഗികൾ പറയുന്ന, ജനങ്ങൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്ന ആ കഥകൾ കേട്ട ശേഷം, ആരാണ് വേറൊരു ആശ്രയം തേടുക? ഭൗതികലാഭങ്ങളിൽ കണ്ണടച്ച മരുന്നുപോലെയുള്ള മനുഷ്യർ, ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലമായ ഗുണങ്ങളുടെ നിധിയായ അങ്ങയെ അവഗണിക്കുന്നു.

തം ത്വാനുരൂപമഭജം ജഗതാമധീശമ്। ആത്മാനമത്ര ച പരത്ര ച കാമപൂരമ്। സ്യാന്മേ തവാങ്ഘ്രിരരണം സൃതിഭിര്ഭ്രമന്ത്യാ। യോ വൈ ഭജന്തമുപയാത്യനൃതാപവര്ഗഃ

ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിയായ അങ്ങയെ യോജിച്ച വിധത്തിൽ ഞാൻ ആരാധിച്ചു. ഈ ലോകത്തും അപ്പുറത്തും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവനാണ് നീ. ജന്മമരണചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന എനിക്ക് അങ്ങയുടെ പാദങ്ങൾ മാത്രം അഭയം ആകട്ടെ. ഭക്തിയെക്കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും നിന്നെ സേവിച്ചാൽ, നീ അവരെ സമീപിച്ച് മോക്ഷം നൽകുന്നു.

തസ്യാഃ സ്യുരച്യുത നൃപാ ഭവതോപദിഷ്ടാഃ। സ്ത്രീണാം ഗൃഹേഷു ഖരഗോശ്വവിഡാലഭൃത്യാഃ। യത്കര്ണമൂലമരികര്ഷണ നോപയായാദ്। യുഷ്മത്കഥാ മൃഡവിരിഞ്ചസഭാസു ഗീതാ

അച്യുതാ, സ്ത്രീകളുടെ വീടുകളിൽ, അങ്ങയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം ജീവിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർ, കഴുത, പശു, കുതിര, പൂച്ച, ദാസൻ എന്നിവരുപോലെയാണ്. ശിവനും ബ്രഹ്മാവും അടങ്ങിയ സഭകളിൽ പാടപ്പെടുന്ന അങ്ങയുടെ കഥകൾ അവരുടെ ചെവിയിൽ എത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവരുടെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് പ്രയോജനം?

ത്വക്ശ്മശ്രുരോമനഖകേശപിനദ്ധമന്തര്। മാംസാസ്ഥിരക്തകൃമിവിട്കഫപിത്തവാതമ്। ജീവച്ഛവം ഭജതി കാന്തമതിര്വിമൂഢാ। യാ തേ പദാബ്ജമകരന്ദമജിഘ്രതീ സ്ത്രീ

ത്വക്ക്, മുടി, നഖം, രോമം എന്നിവയാൽ പൊതിഞ്ഞ, മാംസം, അസ്ഥി, രക്തം, കീടങ്ങൾ, മല, കഫം, പിത്തം, വായു എന്നിവ നിറഞ്ഞ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവംപോലെയുള്ള പ്രിയനെയാണ്, അങ്ങയുടെ കമലപാദത്തിലെ അമൃതസുഗന്ധം അനുഭവിക്കാത്ത മണ്ടനായ സ്ത്രീ സ്നേഹിക്കുന്നത്.