ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച। കിം ന ആചരിതം ശ്രേയോ ന വേദാഹമധീശ്വര। യോഗേശ്വരാണാം ദുര്ദര്ശോ യന്നോ ദൃഷ്ടഃ കുമേധസാമ്

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ എന്താണ് നല്ലതായിട്ട് ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത്? എനിക്ക് അറിയില്ല, പ്രഭോ. യോഗശക്തന്മാർക്കും ദുർലഭനായ നീ, ഞങ്ങൾക്കു പോലെ ബുദ്ധിയില്ലാത്തവർക്കു ദർശനം ലഭിച്ചു.

ഇതി വൈ വാര്ഷികാന്മാസാന്രാജ്ഞാ സോഽഭ്യര്ഥിതഃ സുഖമ്। ജനയന്നയനാനന്ദമിന്ദ്രപ്രസ്ഥൌകസാം വിഭുഃ

ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, ആ മഹാത്മാവ് അവിടെ പല മാസങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥവാസികളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.

ഏകദാ രഥമാരുഹ്യ വിജയോ വാനരധ്വജമ്। ഗാണ്ഡീവം ധനുരാദായ തൂണൌ ചാക്ഷയസായകൌ

ഒരു ദിവസം വിജയൻ അർജ്ജുനൻ ഹനുമാന്റെ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, ഗാണ്ഡീവം വില്ലും അക്ഷയമായ അമ്പുകളും എടുത്തു.

സാകം കൃഷ്ണേന സന്നദ്ധോ വിഹര്തും വിപിനം മഹത്। ബഹുവ്യാലമൃഗാകീര്ണം പ്രാവിശത്പരവീരഹാ

കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ആയുധധാരിയായി, ശത്രുക്കളുടെ ഭയമായ അർജ്ജുനൻ, അനേകം കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വലിയ കാടിലേക്ക് വിനോദത്തിനായി കടന്നു.

തത്രാവിധ്യച്ഛരൈര്വ്യാഘ്രാന്ശൂകരാന്മഹിഷാന്രുരൂന്। ശരഭാന്ഗവയാന്ഖഡ്ഗാന്ഹരിണാന്ശശശല്ലകാന്

അവിടെ അർജ്ജുനൻ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കടുവ, പന്നി, കാള, കുരങ്ങ്, ശരഭം, കാട്ടുപോത്ത്, ഖഡ്ഗം, മാൻ, മുയൽ, ഉരുളൻ എന്നിവയെ വെടിഞ്ഞു.

താന്നിന്യുഃ കിങ്കരാ രാജ്ഞേ മേധ്യാന്പര്വണ്യുപാഗതേ। തൃട്പരീതഃ പരിശ്രാന്തോ ബിഭത്സുര്യമുനാമഗാത്

അവ ദാസന്മാർ ഉത്സവം അടുത്തപ്പോൾ രാജാവിനായി കൊണ്ടുപോയി. ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ച അർജ്ജുനൻ യമുനയിലേക്കു പോയി.

തത്രോപസ്പൃശ്യ വിശദം പീത്വാ വാരി മഹാരഥൌ। കൃഷ്ണൌ ദദൃശതുഃ കന്യാം ചരന്തീം ചാരുദര്ശനാമ്

അവിടെ, ശുദ്ധജലം കഴുകി കുടിച്ച്, മഹാരഥികളായ കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും മനോഹരമായ ഒരു യുവതിയെ സമീപത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.

താമാസാദ്യ വരാരോഹാം സുദ്വിജാം രുചിരാനനാമ്। പപ്രച്ഛ പ്രേഷിതഃ സഖ്യാ ഫാല്ഗുനഃ പ്രമദോത്തമാമ്

അനുഗ്രഹമായ രൂപവും ഭംഗിയുമുള്ള ആ ദിവ്യയുവതിയെ സമീപിച്ച്, അർജ്ജുനൻ സ്നേഹിതന്റെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം അവളോടു ചോദിച്ചു.

കാ ത്വം കസ്യാസി സുശ്രോണി കുതോ വാ കിം ചികീര്ഷസി। മന്യേ ത്വാം പതിമിച്ഛന്തീം സര്വം കഥയ ശോഭനേ

നീ ആരാണ്, ആരുടെ മകളാണ്, എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്, എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? മനോഹരിയായ്, ഞാൻ കരുതുന്നു നീ ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എല്ലാം തുറന്നു പറയൂ.

ശ്രീകാലിന്ദ്യുവാച। അഹം ദേവസ്യ സവിതുര്ദുഹിതാ പതിമിച്ഛതീ। വിഷ്ണും വരേണ്യം വരദം തപഃ പരമമാസ്ഥിതഃ

ശ്രീ കാളിന്ദി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ദേവനായ സവിതാവിന്റെ മകളാണ്. ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിച്ച്, വറദനായ വിഷ്ണുവിനെ വരമായി ലഭിക്കാൻ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നാന്യം പതിം വൃണേ വീര തമൃതേ ശ്രീനികേതനമ്। തുഷ്യതാം മേ സ ഭഗവാന്മുകുന്ദോഽനാഥസംശ്രയഃ

ശ്രീനിവാസനല്ലാതെ മറ്റാരെയും ഭർത്താവായി ഞാൻ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല. അനാഥർക്കു ആശ്രയമായ ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാകട്ടെ.

കാലിന്ദീതി സമാഖ്യാതാ വസാമി യമുനാജലേ। നിര്മിതേ ഭവനേ പിത്രാ യാവദച്യുതദര്ശനമ്

കാളിന്ദി എന്ന പേരിൽ ഞാൻ യമുനാനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ, അച്യുതനെ കാണുന്നവരെ വരെ, പിതാവ് നിർമിച്ച മന്ദിരത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

തഥാവദദ്ഗുഡാകേശോ വാസുദേവായ സോഽപി താമ്। രഥമാരോപ്യ തദ്വിദ്വാന്ധര്മരാജമുപാഗമത്

അർജ്ജുനൻ ഇങ്ങനെ വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു. അവൻ അതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, കാളിന്ദിയെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, ധർമ്മരാജാവായ യുധിഷ്ഠിരനോടു കൊണ്ടുപോയി.

യദൈവ കൃഷ്ണഃ സന്ദിഷ്ടഃ പാര്ഥാനാം പരമാദ്ഭുതമ്। കാരയാമാസ നഗരം വിചിത്രം വിശ്വകര്മണാ

കൃഷ്ണൻ പാണ്ഡവന്മാരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അത്ഭുതകരമായ ഒരു നഗരം വിശ്വകർമ്മനാൽ പണിയിച്ചു.

ഭഗവാംസ്തത്ര നിവസന്സ്വാനാം പ്രിയചികീര്ഷയാ। അഗ്നയേ ഖാണ്ഡവം ദാതുമര്ജുനസ്യാഥ സാരഥിഃ

ഭഗവാൻ അവിടെ താമസിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അർജുനന്റെ രഥസാരഥിയായി അഗ്നിക്കായി ഖാണ്ഡവവനം സമ്മാനിച്ചു.

സോഽഗ്നിസ്തുഷ്ടോ ധനുരദാദ്ധ്യാന്ശ്വേതാന്രഥം നൃപ। അര്ജുനായാക്ഷയൌ തൂണൌ വര്മ ചാഭേദ്യമസ്ത്രിഭിഃ

അഗ്നി സന്തുഷ്ടനായി അർജുനന് ഒരു വില്ലും വെള്ളയാനകളുള്ള രഥവും, തീരാത്ത രണ്ടു അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും, തുളയില്ലാത്ത ഒരു കവചവും ദൈവായുധങ്ങളും നൽകി.

മയശ്ച മോചിതോ വഹ്നേഃ സഭാം സഖ്യ ഉപാഹരത്। യസ്മിന്ദുര്യോധനസ്യാസീജ്ജലസ്ഥലദൃശിഭ്രമഃ

മയൻ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ശേഷം സ്നേഹസൂചനയായി ഒരു മഹാസഭാമന്ദപം സമ്മാനിച്ചു. അതിൽ ദുര്യോധനൻ വെള്ളം നിലമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.

സ തേന സമനുജ്ഞാതഃ സുഹൃദ്ഭിശ്ചാനുമോദിതഃ। ആയയൌ ദ്വാരകാം ഭൂയഃ സാത്യകിപ്രമുഖൈര്വൃതഃ

അവനാൽ അനുമതി ലഭിച്ചും സുഹൃത്തുക്കൾ അംഗീകരിച്ചും കൃഷ്ണൻ സത്യകി മുതലായവരോടൊപ്പം വീണ്ടും ദ്വാരകയിലേക്ക് തിരിച്ചു.

അഥോപയേമേ കാലിന്ദീം സുപുണ്യര്ത്വൃക്ഷ ഊര്ജിതേ। വിതന്വന്പരമാനന്ദം സ്വാനാം പരമമങ്ഗലഃ

ശുഭമായ കാലത്തും സീസണിലും കൃഷ്ണൻ കാലിന്ദിയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അതിലൂടെ തന്റെ ജനങ്ങളിൽ പരമാനന്ദവും മഹാശുഭവും വിതരിച്ചു.

വിന്ദ്യാനുവിന്ദ്യാവാവന്ത്യൌ ദുര്യോധനവശാനുഗൌ। സ്വയംവരേ സ്വഭഗിനീം കൃഷ്ണേ സക്താം ന്യഷേധതാമ്

വിന്ദനും അനുവിന്ദനും അവന്തിപ്രഭുക്കളും ദുര്യോധനന്റെ അനുയായികളും ആയിരുന്നവർ, കൃഷ്ണനോടു സ്നേഹമുള്ള സഹോദരിയെ സ്വയംവരത്തിൽ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല.

രാജാധിദേവ്യാസ്തനയാം മിത്രവിന്ദാം പിതൃഷ്വസുഃ। പ്രസഹ്യ ഹൃതവാന്കൃഷ്ണോ രാജന്രാജ്ഞാം പ്രപശ്യതാമ്

രാജാവേ, രാജ്ഞിയുടെ മകളും കൃഷ്ണന്റെ പിതാവിന്റെ സഹോദരിയുടെ പുത്രിയുമായ മിത്രവിന്ദയെ, ഒത്തുചേർന്ന രാജാക്കന്മാർ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കൃഷ്ണൻ ബലമായി കൊണ്ടുപോയി.

നഗ്നജിന്നാമ കൌശല്യ ആസീദ്രാജാതിധാര്മികഃ। തസ്യ സത്യാഭവത്കന്യാ ദേവീ നാഗ്നജിതീ നൃപ

കൗശല ദേശത്തിൽ നാഗ്നജിത് എന്ന ധാർമികനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മകൾ സത്യാ, അല്ലെങ്കിൽ നാഗ്നജിതി എന്നായിരുന്നു.

ന താം ശേകുര്നൃപാ വോഢുമജിത്വാ സപ്തഗോവൃഷാന്। തീക്ഷ്ണശൃങ്ഗാന്സുദുര്ധര്ഷാന്വീര്യഗന്ധാസഹാന്ഖലാന്

വീര്യത്തിൽ അഭിമാനമുള്ള, മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകളുള്ള, അടുപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഏഴു കാളകളെ കീഴടക്കാതെ ആ പെൺകുട്ടിയെ ഒരു രാജാവും നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

താം ശ്രുത്വാ വൃഷജില്ലഭ്യാം ഭഗവാന്സാത്വതാം പതിഃ। ജഗാമ കൌശല്യപുരം സൈന്യേന മഹതാ വൃതഃ

ആ കാളകളെ കീഴടക്കിയാൽ അവളെ ലഭിക്കാമെന്ന് കേട്ട ഭഗവാൻ, സാത്വതരുടെ നാഥൻ, വലിയ സൈന്യത്തോടൊപ്പം കൗശലപുരിയിലേക്ക് പോയി.

സ കോശലപതിഃ പ്രീതഃ പ്രത്യുത്ഥാനാസനാദിഭിഃ। അര്ഹണേനാപി ഗുരുണാ പൂജയന്പ്രതിനന്ദിതഃ

കൗശലരാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരിപ്പിടം നൽകി, യഥായോഗ്യം ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു.

വരം വിലോക്യാഭിമതം സമാഗതം നരേന്ദ്ര കന്യാ ചകമേ രമാപതിമ്। ഭൂയാദയം മേ പതിരാശിഷോഽനലഃ കരോതു സത്യാ യദി മേ ധൃതോ വ്രതഃ

ആഗ്രഹിച്ച വരൻ എത്തിയതറിഞ്ഞ രാജകുമാരി ലക്ഷ്മീനാഥനെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചു: 'എന്റെ വ്രതം സത്യമായാൽ ഇദ്ദേഹം എന്റെ ഭർത്താവായി എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റട്ടെ.'

യത്പാദപങ്കജരജഃ ശിരസാ ബിഭര്തി। ശ്രീരബ്ജജഃ സഗിരിശഃ സഹ ലോകപാലൈഃ । ലീലാതനുഃ സ്വകൃതസേതുപരീപ്സയാ യഃ। കാലേഽദധത്സ ഭഗവാന്മമ കേന തുഷ്യേത്

ലക്ഷ്മിയും ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലന്മാരും തലയിൽ ധരിക്കുന്ന കമലപാദധൂളി, സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ സമുദ്രത്തിൽ പാലം പണിത ഭഗവാൻ, എനിക്ക് എങ്ങിനെയാണ് തൃപ്തി കാണിക്കുക?

അര്ചിതം പുനരിത്യാഹ നാരായണ ജഗത്പതേ। ആത്മാനന്ദേന പൂര്ണസ്യ കരവാണി കിമല്പകഃ

വീണ്ടും പൂജിക്കപ്പെട്ട നാരായണൻ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, പറഞ്ഞു: 'സ്വന്തം ആനന്ദത്തിൽ പൂർണ്ണനായ ഞാൻ ചെറിയതൊന്നും എന്തിനാണ് ആഗ്രഹിക്കുക?'

ശ്രീശുക ഉവാച। തമാഹ ഭഗവാന്ഹൃഷ്ടഃ കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ। മേഘഗമ്ഭീരയാ വാചാ സസ്മിതം കുരുനന്ദന

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ച്, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ കുരുകുലപുത്രനോടു സംസാരിച്ചു.