ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഏവം വ്യവസിതോ ബുദ്ധ്യാ സത്രാജിത്സ്വസുതാം ശുഭാമ്। മണിം ച സ്വയമുദ്യമ്യ കൃഷ്ണായോപജഹാര ഹ

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച്, സത്രാജിത് തന്റെ ഗുണവതിയായ മകളെയും മാണിക്യത്തെയും എടുത്ത് കൃഷ്ണനു നേരിട്ട് സമർപ്പിച്ചു.

താം സത്യഭാമാം ഭഗവാനുപയേമേ യഥാവിധി। ബഹുഭിര്യാചിതാം ശീല രൂപൌദാര്യഗുണാന്വിതാമ്

അനേകം പേർ ഗുണം, സൗന്ദര്യം, ഉദാരത എന്നിവയ്ക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ച സത്യഭാമയെ ഭഗവാൻ യഥാവിധി വിവാഹം ചെയ്തു.

ഭഗവാനാഹ ന മണിം പ്രതീച്ഛാമോ വയം നൃപ। തവാസ്താം ദേവഭക്തസ്യ വയം ച ഫലഭാഗിനഃ

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, ഞങ്ങൾ മാണിക്യം സ്വീകരിക്കില്ല. അതു ദേവഭക്തനായ നിനക്കു തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ; അതിന്റെ ഫലം ഞങ്ങൾക്കും ലഭിക്കും.'

കാലിന്ദീമിത്രവിന്ദാസത്യാഭദ്രാലക്ഷ്മണാദീനാം പാണിഗ്രഹണമ്। അഥാഷ്ടപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ 10.58 ശ്രീശുക ഉവാച। ഏകദാ പാണ്ഡവാന്ദ്രഷ്ടും പ്രതീതാന്പുരുഷോത്തമഃ। ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം ഗതഃ ശ്രീമാന്യുയുധാനാദിഭിര്വൃതഃ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ദിവസം, യുയുധാനാദി അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ഉത്തമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ പാണ്ഡവരെ കാണാൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി.

ദൃഷ്ട്വാ തമാഗതം പാര്ഥാ മുകുന്ദമഖിലേശ്വരമ്। ഉത്തസ്ഥുര്യുഗപദ്വീരാഃ പ്രാണാ മുഖ്യമിവാഗതമ്

മുകുന്ദൻ, സകലലോകാധിപൻ, അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ പാണ്ഡവ വീരന്മാർ ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റ്, ജീവൻ തന്നെ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ ആനന്ദിച്ചു.

പരിഷ്വജ്യാച്യുതം വീരാ അങ്ഗസങ്ഗഹതൈനസഃ। സാനുരാഗസ്മിതം വക്ത്രം വീക്ഷ്യ തസ്യ മുദം യയുഃ

അച്യുതനെ അണിയറയോടെ അങ്ങേലം ചേർത്ത്, അവന്റെ സ്‌നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ഉള്ള മുഖം കണ്ടു, അവർ സകല ദുഃഖവും മറന്ന് സന്തോഷിച്ചു.

യുധിഷ്ഠിരസ്യ ഭീമസ്യ കൃത്വാ പാദാഭിവന്ദനമ്। ഫാല്ഗുനം പരിരഭ്യാഥ യമാഭ്യാം ചാഭിവന്ദിതഃ

യുധിഷ്ഠിരനും ഭീമനും കൃഷ്ണൻ പാദപ്രണാമം ചെയ്തു; അർജുനനെ അണിയറയോടെ ചേർത്ത്, ഇരട്ടന്മാരിൽ നിന്ന് ആദരം സ്വീകരിച്ചു.

പരമാസന ആസീനം കൃഷ്ണാ കൃഷ്ണമനിന്ദിതാ। നവോഢാ വ്രീഡിതാ കിഞ്ചിച്ഛനൈരേത്യാഭ്യവന്ദത

പ്രധാനാസനത്തിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണനെ, പുതുതായി വിവാഹിതയാകയാൽ അല്പം ലജ്ജയോടെ കൃഷ്ണാ ശാന്തമായി സമീപിച്ച് വിനയത്തോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

തഥൈവ സാത്യകിഃ പാര്ഥൈഃ പൂജിതശ്ചാഭിവന്ദിതഃ। നിഷസാദാസനേഽന്യേ ച പൂജിതാഃ പര്യുപാസത

അതു പോലെ തന്നെ സാത്യകിയും പാണ്ഡവന്മാരുടെ ആദരവും സ്നേഹവും ഏറ്റു വാങ്ങി, അവിടെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു. മറ്റുള്ളവരും ആദരിക്കപ്പെട്ട് അടുത്ത് ഇരുന്നു.

പൃഥാമ്സമാഗത്യ കൃതാഭിവാദനസ്തയാതിഹാര്ദാര്ദ്ര ദൃശാഭിരമ്ഭിതഃ। ആപൃഷ്ടവാംസ്താം കുശലം സഹസ്നുഷാം പിതൃഷ്വസാരമ്പരിപൃഷ്ടബാന്ധവഃ

അവൻ കുന്തിയെ സമീപിച്ച് വിനയപൂർവ്വം വന്ദനം ചെയ്തു. കുന്തി അതീവ സ്നേഹത്തോടെ കണ്ണീരോടെ അവനെ അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹത്തോടെ അങ്ങ് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവൻ അവളുടെ സുഖദുഃഖങ്ങളും മരുമക്കളുടെയും സഹോദരിയുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും കാര്യവും ചോദിച്ചു.

തമാഹ പ്രേമവൈക്ലവ്യ രുദ്ധകണ്ഠാശ്രുലോചനാ। സ്മരന്തീ താന്ബഹൂന്ക്ലേശാന്ക്ലേശാപായാത്മദര്ശനമ്

അവൾ അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ ഓർത്ത്, അതിനുശേഷം ലഭിച്ച ആത്മാനുഭവം മനസ്സിൽ വെച്ച്, സ്നേഹത്തിൽ കംപിതമായ ശബ്ദത്തോടും കണ്ണീരോടെ അവനോട് സംസാരിച്ചു.

തദൈവ കുശലം നോഽഭൂത്സനാഥാസ്തേ കൃതാ വയമ്। ജ്ഞാതീന്നഃ സ്മരതാ കൃഷ്ണ ഭ്രാതാ മേ പ്രേഷിതസ്ത്വയാ

നമുക്ക് രക്ഷകനായി ലഭിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് സുഖം വന്നത്. കൃഷ്ണാ, ബന്ധുക്കളെ ഓർത്തുകൊണ്ട് എന്റെ സഹോദരൻ നിന്നെ സമീപിക്കാൻ അയച്ചു.

ന തേഽസ്തി സ്വപരഭ്രാന്തിര്വിശ്വസ്യ സുഹൃദാത്മനഃ। തഥാപി സ്മരതാം ശശ്വത്ക്ലേശാന്ഹംസി ഹൃദി സ്ഥിതഃ

നീ എല്ലാവർക്കും സുഹൃത്തും ആത്മാവും ആകയാൽ, നിനക്കു 'നമ്മളും മറ്റുള്ളവരും' എന്ന ഭ്രമം ഇല്ല. എങ്കിലും, ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച്, നിന്നെ ഓർക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ നീ എപ്പോഴും അകറ്റുന്നു.

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച। കിം ന ആചരിതം ശ്രേയോ ന വേദാഹമധീശ്വര। യോഗേശ്വരാണാം ദുര്ദര്ശോ യന്നോ ദൃഷ്ടഃ കുമേധസാമ്

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ എന്താണ് നല്ലതായിട്ട് ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത്? എനിക്ക് അറിയില്ല, പ്രഭോ. യോഗശക്തന്മാർക്കും ദുർലഭനായ നീ, ഞങ്ങൾക്കു പോലെ ബുദ്ധിയില്ലാത്തവർക്കു ദർശനം ലഭിച്ചു.

ഇതി വൈ വാര്ഷികാന്മാസാന്രാജ്ഞാ സോഽഭ്യര്ഥിതഃ സുഖമ്। ജനയന്നയനാനന്ദമിന്ദ്രപ്രസ്ഥൌകസാം വിഭുഃ

ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, ആ മഹാത്മാവ് അവിടെ പല മാസങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥവാസികളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.

ഏകദാ രഥമാരുഹ്യ വിജയോ വാനരധ്വജമ്। ഗാണ്ഡീവം ധനുരാദായ തൂണൌ ചാക്ഷയസായകൌ

ഒരു ദിവസം വിജയൻ അർജ്ജുനൻ ഹനുമാന്റെ പതാകയുള്ള രഥത്തിൽ കയറി, ഗാണ്ഡീവം വില്ലും അക്ഷയമായ അമ്പുകളും എടുത്തു.

സാകം കൃഷ്ണേന സന്നദ്ധോ വിഹര്തും വിപിനം മഹത്। ബഹുവ്യാലമൃഗാകീര്ണം പ്രാവിശത്പരവീരഹാ

കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ആയുധധാരിയായി, ശത്രുക്കളുടെ ഭയമായ അർജ്ജുനൻ, അനേകം കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വലിയ കാടിലേക്ക് വിനോദത്തിനായി കടന്നു.

തത്രാവിധ്യച്ഛരൈര്വ്യാഘ്രാന്ശൂകരാന്മഹിഷാന്രുരൂന്। ശരഭാന്ഗവയാന്ഖഡ്ഗാന്ഹരിണാന്ശശശല്ലകാന്

അവിടെ അർജ്ജുനൻ തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കടുവ, പന്നി, കാള, കുരങ്ങ്, ശരഭം, കാട്ടുപോത്ത്, ഖഡ്ഗം, മാൻ, മുയൽ, ഉരുളൻ എന്നിവയെ വെടിഞ്ഞു.

താന്നിന്യുഃ കിങ്കരാ രാജ്ഞേ മേധ്യാന്പര്വണ്യുപാഗതേ। തൃട്പരീതഃ പരിശ്രാന്തോ ബിഭത്സുര്യമുനാമഗാത്

അവ ദാസന്മാർ ഉത്സവം അടുത്തപ്പോൾ രാജാവിനായി കൊണ്ടുപോയി. ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിച്ച അർജ്ജുനൻ യമുനയിലേക്കു പോയി.

തത്രോപസ്പൃശ്യ വിശദം പീത്വാ വാരി മഹാരഥൌ। കൃഷ്ണൌ ദദൃശതുഃ കന്യാം ചരന്തീം ചാരുദര്ശനാമ്

അവിടെ, ശുദ്ധജലം കഴുകി കുടിച്ച്, മഹാരഥികളായ കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും മനോഹരമായ ഒരു യുവതിയെ സമീപത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.

താമാസാദ്യ വരാരോഹാം സുദ്വിജാം രുചിരാനനാമ്। പപ്രച്ഛ പ്രേഷിതഃ സഖ്യാ ഫാല്ഗുനഃ പ്രമദോത്തമാമ്

അനുഗ്രഹമായ രൂപവും ഭംഗിയുമുള്ള ആ ദിവ്യയുവതിയെ സമീപിച്ച്, അർജ്ജുനൻ സ്നേഹിതന്റെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം അവളോടു ചോദിച്ചു.

കാ ത്വം കസ്യാസി സുശ്രോണി കുതോ വാ കിം ചികീര്ഷസി। മന്യേ ത്വാം പതിമിച്ഛന്തീം സര്വം കഥയ ശോഭനേ

നീ ആരാണ്, ആരുടെ മകളാണ്, എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്, എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? മനോഹരിയായ്, ഞാൻ കരുതുന്നു നീ ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എല്ലാം തുറന്നു പറയൂ.

ശ്രീകാലിന്ദ്യുവാച। അഹം ദേവസ്യ സവിതുര്ദുഹിതാ പതിമിച്ഛതീ। വിഷ്ണും വരേണ്യം വരദം തപഃ പരമമാസ്ഥിതഃ

ശ്രീ കാളിന്ദി പറഞ്ഞു: ഞാൻ ദേവനായ സവിതാവിന്റെ മകളാണ്. ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിച്ച്, വറദനായ വിഷ്ണുവിനെ വരമായി ലഭിക്കാൻ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നാന്യം പതിം വൃണേ വീര തമൃതേ ശ്രീനികേതനമ്। തുഷ്യതാം മേ സ ഭഗവാന്മുകുന്ദോഽനാഥസംശ്രയഃ

ശ്രീനിവാസനല്ലാതെ മറ്റാരെയും ഭർത്താവായി ഞാൻ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല. അനാഥർക്കു ആശ്രയമായ ഭഗവാൻ മുകുന്ദൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാകട്ടെ.

കാലിന്ദീതി സമാഖ്യാതാ വസാമി യമുനാജലേ। നിര്മിതേ ഭവനേ പിത്രാ യാവദച്യുതദര്ശനമ്

കാളിന്ദി എന്ന പേരിൽ ഞാൻ യമുനാനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ, അച്യുതനെ കാണുന്നവരെ വരെ, പിതാവ് നിർമിച്ച മന്ദിരത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

തഥാവദദ്ഗുഡാകേശോ വാസുദേവായ സോഽപി താമ്। രഥമാരോപ്യ തദ്വിദ്വാന്ധര്മരാജമുപാഗമത്

അർജ്ജുനൻ ഇങ്ങനെ വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു. അവൻ അതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കി, കാളിന്ദിയെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, ധർമ്മരാജാവായ യുധിഷ്ഠിരനോടു കൊണ്ടുപോയി.

യദൈവ കൃഷ്ണഃ സന്ദിഷ്ടഃ പാര്ഥാനാം പരമാദ്ഭുതമ്। കാരയാമാസ നഗരം വിചിത്രം വിശ്വകര്മണാ

കൃഷ്ണൻ പാണ്ഡവന്മാരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അത്ഭുതകരമായ ഒരു നഗരം വിശ്വകർമ്മനാൽ പണിയിച്ചു.

ഭഗവാംസ്തത്ര നിവസന്സ്വാനാം പ്രിയചികീര്ഷയാ। അഗ്നയേ ഖാണ്ഡവം ദാതുമര്ജുനസ്യാഥ സാരഥിഃ

ഭഗവാൻ അവിടെ താമസിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അർജുനന്റെ രഥസാരഥിയായി അഗ്നിക്കായി ഖാണ്ഡവവനം സമ്മാനിച്ചു.

സോഽഗ്നിസ്തുഷ്ടോ ധനുരദാദ്ധ്യാന്ശ്വേതാന്രഥം നൃപ। അര്ജുനായാക്ഷയൌ തൂണൌ വര്മ ചാഭേദ്യമസ്ത്രിഭിഃ

അഗ്നി സന്തുഷ്ടനായി അർജുനന് ഒരു വില്ലും വെള്ളയാനകളുള്ള രഥവും, തീരാത്ത രണ്ടു അമ്പച്ചൂണ്ടുകളും, തുളയില്ലാത്ത ഒരു കവചവും ദൈവായുധങ്ങളും നൽകി.