ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വിചരസ്വ മഹീം കാമം മയ്യാവേശിതമാനസഃ। അസ്ത്വേവം നിത്യദാ തുഭ്യം ഭക്തിര്മയ്യനപായിനീ

നിന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും എന്നിൽ ലയിപ്പിച്ച്, നീ ഇഷ്ടംപോലെ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കാം. എപ്പോഴും, എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടാത്ത ഭക്തി നിനക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ.

ക്ഷാത്രധര്മസ്ഥിതോ ജന്തൂന്ന്യവധീര്മൃഗയാദിഭിഃ। സമാഹിതസ്തത്തപസാ ജഹ്യഘം മദുപാശ്രിതഃ

ക്ഷത്രധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, നീ വേട്ടയാടലിലും മറ്റും ജീവികളെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി. എന്നാൽ ഈ തപസ്സിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചാൽ, പാപം ഉപേക്ഷിക്കാം.

ജന്മന്യനന്തരേ രാജന്സര്വഭൂതസുഹൃത്തമഃ। ഭൂത്വാ ദ്വിജവരസ്ത്വം വൈ മാമുപൈഷ്യസി കേവലമ്

രാജാവേ, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ നീ സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയനായ, ഉത്തമനായ ദ്വിജൻ ആയി ജനിക്കും. പിന്നെ നീ എന്നെ മാത്രം പ്രാപിക്കും.

അഥ ദ്വിപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ 10.52 ശ്രീശുക ഉവാച। ഇത്ഥം സോഽനുഗ്രഹീതോഽങ്ഗ കൃഷ്ണേനേക്ഷ്വാകു നന്ദനഃ। തം പരിക്രമ്യ സന്നമ്യ നിശ്ചക്രാമ ഗുഹാമുഖാത്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രൻ അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വണങ്ങി, ഗുഹാമുഖത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

സംവീക്ഷ്യ ക്ഷുല്ലകാന്മര്ത്യാന്പശൂന്വീരുദ്വനസ്പതീന്। മത്വാ കലിയുഗം പ്രാപ്തം ജഗാമ ദിശമുത്തരാമ്

അവൻ ചെറുതായ മനുഷ്യരെയും മൃഗങ്ങളെയും ഔഷധികളെയും മരങ്ങളെയും കണ്ടു, കലിയുഗം എത്തിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വടക്കേ ദിക്കിലേക്ക് യാത്രയായി.

തപഃശ്രദ്ധായുതോ ധീരോ നിഃസങ്ഗോ മുക്തസംശയഃ। സമാധായ മനഃ കൃഷ്ണേ പ്രാവിശദ്ഗന്ധമാദനമ്

തപസ്സും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ, ധൈര്യവാനായ, ആശയില്ലാതെ സംശയങ്ങൾ വിട്ട്, മനസ്സ് കൃഷ്ണനിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ബദര്യാശ്രമമാസാദ്യ നരനാരായണാലയമ്। സര്വദ്വന്ദ്വസഹഃ ശാന്തസ്തപസാരാധയദ്ധരിമ്

അവൻ ബദര്യാശ്രമം, നരനാരായണന്മാരുടെ വാസസ്ഥലം, എത്തി. എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെയും സഹിച്ച്, മനസ്സിൽ ശാന്തനായി, കഠിനതപസ്സിലൂടെ ഹരിയെ ആരാധിച്ചു.

ഭഗവാന്പുനരാവ്രജ്യ പുരീം യവനവേഷ്ടിതാമ്। ഹത്വാ മ്ലേച്ഛബലം നിന്യേ തദീയം ദ്വാരകാം ധനമ്

ഭഗവാൻ വീണ്ടും യവനന്മാർ ചുറ്റിയ നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. അവൻ മ്ലേച്ഛസൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു, അവരുടേതായ ധനം ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

നീയമാനേ ധനേ ഗോഭിര്നൃഭിശ്ചാച്യുതചോദിതൈഃ। ആജഗാമ ജരാസന്ധസ്ത്രയോവിംശത്യനീകപഃ

അച്യുതന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആ ധനം പശുക്കളും ആളുകളും കൊണ്ടു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ഇരുപത്തിമൂന്നു സൈന്യങ്ങളുള്ള ജരാസന്ധൻ അവിടെ എത്തി.

വിലോക്യ വേഗരഭസം രിപുസൈന്യസ്യ മാധവൌ। മനുഷ്യചേഷ്ടാമാപന്നൌ രാജന്ദുദ്രുവതുര്ദ്രുതമ്

ശത്രുസൈന്യം വേഗത്തിലും ശക്തിയിലും മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടു, രണ്ടു മാധവന്മാർ മനുഷ്യരുപം സ്വീകരിച്ച്, രാജാവേ, വേഗത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

വിഹായ വിത്തം പ്രചുരമഭീതൌ ഭീരുഭീതവത്। പദ്ഭ്യാം പലാശാഭ്യാം ചേലതുര്ബഹുയോജനമ്

അവരവരുടെ ധനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയമില്ലാത്തവരായിട്ടും ഭീരുക്കളെപ്പോലെ ഭയപ്പെട്ടതുപോലെയായി, കമലപാദങ്ങളാൽ പല യോജനങ്ങൾ ദൂരം നടന്നു.

പലായമാനൌ തൌ ദൃഷ്ട്വാ മാഗധഃ പ്രഹസന്ബലീ। അന്വധാവദ്രഥാനീകൈരീശയോരപ്രമാണവിത്

അവർ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട മഗധരാജാവു, ശക്തൻ, ചിരിച്ചു, തന്റെ രഥസേനയുമായി അവരെ പിന്തുടർന്നു; അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അവനറിഞ്ഞില്ല.

പ്രദ്രുത്യ ദൂരം സംശ്രാന്തൌ തുങ്ഗമാരുഹതാം ഗിരിമ്। പ്രവര്ഷണാഖ്യം ഭഗവാന്നിത്യദാ യത്ര വര്ഷതി

ദീർഘദൂരം ഓടി ക്ഷീണിച്ച ശേഷം, അവർ പ്രവർഷണപർവതം എന്ന ഉയർന്ന പർവതത്തിലേക്ക് കയറി; അവിടെ എപ്പോഴും മഴ പെയ്യുന്നു.

ഗിരൌ നിലീനാവാജ്ഞായ നാധിഗമ്യ പദം നൃപ। ദദാഹ ഗിരിമേധോഭിഃ സമന്താദഗ്നിമുത്സൃജന്

പർവതത്തിൽ അവരുടെ പാത കണ്ടെത്താനാവാതെ, അവൻ അവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതി, ചുറ്റും തീകൊളുത്തി പർവതം കത്തിച്ചു.

തത ഉത്പത്യ തരസാ ദഹ്യമാനതടാദുഭൌ। ദശൈകയോജനാത്തുങ്ഗാന്നിപേതതുരധോ ഭുവി

അപ്പോൾ, കത്തുന്ന പർവതശൃംഗത്തിൽ നിന്ന് ഇരുവരും വേഗത്തിൽ ചാടി, പത്ത് യോജന ഉയരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു.

അലക്ഷ്യമാണൌ രിപുണാ സാനുഗേന യദൂത്തമൌ। സ്വപുരം പുനരായാതൌ സമുദ്ര പരിഖാം നൃപ

ശത്രുവിനും അവന്റെ അനുചിതർക്കും കാണപ്പെടാതെ, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ സമുദ്രം ചുറ്റിയ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി, രാജാവേ.

സോഽപി ദഗ്ധാവിതി മൃഷാ മന്വാനോ ബലകേശവൌ। ബലമാകൃഷ്യ സുമഹന്മഗധാന്മാഗധോ യയൌ

ബലരാമനും കേശവനും കത്തിക്കഴിഞ്ഞുവെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച മഗധരാജാവ്, വലിയ സൈന്യം പിൻവലിച്ച് മഗധത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

ആനര്താധിപതിഃ ശ്രീമാന്രൈവതോ രൈവതീം സുതാമ്। ബ്രഹ്മണാ ചോദിതഃ പ്രാദാദ്ബലായേതി പുരോദിതമ്

ആനർത്തരാജാവായ ശ്രിമാൻ രൈവതൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, തന്റെ മകൾ രൈവതിയെ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ ബലഭദ്രനു നൽകി.

ഭഗവാനപി ഗോവിന്ദ ഉപയേമേ കുരൂദ്വഹ। വൈദര്ഭീം ഭീഷ്മകസുതാം ശ്രിയോ മാത്രാം സ്വയംവരേ

ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ, കുരുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠാ, ഭീഷ്മകന്റെ മകളും ശ്രീയുടെ മാതാവുമായ വൈദർഭിയെ സ്വയംവരത്തിൽ വിവാഹം ചെയ്തു.

പ്രമഥ്യ തരസാ രാജ്ഞഃ ശാല്വാദീംശ്ചൈദ്യപക്ഷഗാന്। പശ്യതാം സര്വലോകാനാം താര്ക്ഷ്യപുത്രഃ സുധാമിവ

ശാൽവനും ചേദിരാജാവിന്റെ കൂട്ടുകാരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജാക്കന്മാരെ ശക്തിയാൽ കീഴടക്കി, എല്ലാവരും കാണുമ്പോൾ, ഗരുഡൻ അമൃതം എടുക്കുന്നതുപോലെ അവളെ കൊണ്ടുപോയി.

ശ്രീരാജോവാച। ഭഗവാന്ഭീഷ്മകസുതാം രുക്മിണീം രുചിരാനനാമ്। രാക്ഷസേന വിധാനേന ഉപയേമ ഇതി ശ്രുതമ്

രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഭഗവാൻ ഭീഷ്മകന്റെ മകളും മനോഹരമുഖിയായ രുക്മിണിയെയും രാക്ഷസവിവാഹരീതിയിൽ വിവാഹം ചെയ്തു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഭഗവന്ശ്രോതുമിച്ഛാമി കൃഷ്ണസ്യാമിതതേജസഃ। യഥാ മാഗധശാല്വാദീന്ജിത്വാ കന്യാമുപാഹരത്

പ്രഭോ, അതിവിശാലമായ തേജസ്സുള്ള കൃഷ്ണൻ ജരാസന്ധനും ശാൽവനും മറ്റുള്ളവരെയും ജയിച്ച് എങ്ങനെ ആ കന്യയെ വരനായി കൊണ്ടുവന്നു എന്നത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മന്കൃഷ്ണകഥാഃ പുണ്യാ മാധ്വീര്ലോകമലാപഹാഃ। കോ നു തൃപ്യേത ശൃണ്വാനഃ ശ്രുതജ്ഞോ നിത്യനൂതനാഃ

ബ്രാഹ്മണനേ, കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ അമൃതംപോലെ മധുരവും ലോകത്തിലെ മലിനതകൾ നീക്കുന്നതും എല്ലായ്പ്പോഴും പുതുമയുള്ളതുമാണ്. അവ കേൾക്കുന്നതിൽ പണ്ഡിതന്മാർക്കും ഒരിക്കലും തൃപ്തി വരുമോ?

ശ്രീബാദരായണിരുവാച। രാജാസീദ്ഭീഷ്മകോ നാമ വിദര്ഭാധിപതിര്മഹാന്। തസ്യ പഞ്ചാഭവന്പുത്രാഃ കന്യൈകാ ച വരാനനാ

ശ്രീബാദരായണൻ പറഞ്ഞു: വിദർഭ ദേശത്തിൽ ഭീഷ്മക എന്ന മഹാരാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവനു അഞ്ചു പുത്രന്മാരും അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ഒരു മകളുമുണ്ടായിരുന്നു.

രുക്മ്യഗ്രജോ രുക്മരഥോ രുക്മബാഹുരനന്തരഃ। രുക്മകേശോ രുക്മമാലീ രുക്മിണ്യേഷാ സ്വസാ സതീ

മുതിർന്നവൻ രുക്മി, പിന്നെ രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശൻ, രുക്മമാലി എന്നിങ്ങനെ. ഇവരുടെ ധർമ്മപത്നിയായ സഹോദരി രുക്മിണിയാണ്.

സോപശ്രുത്യ മുകുന്ദസ്യ രൂപവീര്യഗുണശ്രിയഃ। ഗൃഹാഗതൈര്ഗീയമാനാസ്തം മേനേ സദൃശം പതിമ്

മുകുന്ദന്റെ സൗന്ദര്യവും വീര്യവും ഗുണങ്ങളും മഹത്വവും വീട്ടിൽ വന്നവർ പാടുന്നത് കേട്ട് അവൾ കൃഷ്ണനെ തന്നെ തനിക്കു യോജിച്ച ഭർത്താവാണെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

താം ബുദ്ധിലക്ഷണൌദാര്യ രൂപശീലഗുണാശ്രയാമ്। കൃഷ്ണശ്ച സദൃശീം ഭാര്യാം സമുദ്വോഢും മനോ ദധേ

അവളുടെ ബുദ്ധി, മനസ്സിന്റെ മഹത്വം, സൗന്ദര്യം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവ കണ്ടു കൃഷ്ണനും അവളെ തനിക്കു യോജിച്ച ഭാര്യയെന്നു മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.

ബന്ധൂനാമിച്ഛതാം ദാതും കൃഷ്ണായ ഭഗിനീം നൃപ। തതോ നിവാര്യ കൃഷ്ണദ്വിഡ്രുക്മീ ചൈദ്യമമന്യത

അവളുടെ ബന്ധുക്കൾ സഹോദരിയെ കൃഷ്ണനു നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണനെ ദ്വേഷിച്ചിരുന്ന രുക്മി അതു തടഞ്ഞു, ശിശുപാലനെ വരനായി തീരുമാനിച്ചു.

തദവേത്യാസിതാപാങ്ഗീ വൈദര്ഭീ ദുര്മനാ ഭൃശമ്। വിചിന്ത്യാപ്തം ദ്വിജം കഞ്ചിത്കൃഷ്ണായ പ്രാഹിണോദ്ദ്രുതമ്

ഇത് അറിഞ്ഞ് കറുത്ത കണ്ണുള്ള വിദർഭരാജകുമാരി വളരെ ദുഃഖിതയായി. ആലോചിച്ചശേഷം വിശ്വസനീയനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ വേഗത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചു.