ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കലേവരേഽസ്മിന്ഘടകുഡ്യസന്നിഭേ। നിരൂഢമാനോ നരദേവ ഇത്യഹമ്। വൃതോ രഥേഭാശ്വപദാത്യനീകപൈര്। ഗാം പര്യടംസ്ത്വാഗണയന്സുദുര്മദഃ

ഈ മണ്ണ് കുഴിയുടെ ചുമരുപോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ, 'നരദേവൻ' എന്ന പേരിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു, രഥങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, പടയാളികൾ, അനുചരങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭൂമിയിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു, മറ്റാരെയും കണക്കാക്കാതെ.

പ്രമത്തമുച്ചൈരിതികൃത്യചിന്തയാ പ്രവൃദ്ധലോഭം വിഷയേഷു ലാലസമ്। ത്വമപ്രമത്തഃ സഹസാഭിപദ്യസേ ക്ഷുല്ലേലിഹാനോഽഹിരിവാഖുമന്തകഃ

എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന വലിയ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ആസക്തിയോടെ, അത്യന്തം ലോഭം വളർത്തി, ഞാൻ ഉന്മാദിയായിരിക്കുമ്പോൾ, നീ അപ്രമത്തനായ്, പെട്ടെന്നു, പാമ്പ് എലി കുഴി നക്കുന്നതുപോലെ, മരണമായി എത്തുന്നു.

പുരാ രഥൈര്ഹേമപരിഷ്കൃതൈശ്ചരന്। മതംഗജൈര്വാ നരദേവസംജ്ഞിതഃ। സ ഏവ കാലേന ദുരത്യയേന തേ। കലേവരോ വിട്കൃമിഭസ്മസംജ്ഞിതഃ

പണ്ടു ഞാൻ പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളിലും, വലിയ ആനകളിലും കയറി, 'നരദേവൻ' എന്ന പേരിൽ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്, അതേ ശരീരം, മറികടക്കാനാവാത്ത കാലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഒടുവിൽ മലവും, പുഴുക്കളും, ചാരവും എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു.

നിര്ജിത്യ ദിക്ചക്രമഭൂതവിഗ്രഹോ വരാസനസ്ഥഃ സമരാജവന്ദിതഃ। ഗൃഹേഷു മൈഥുന്യസുഖേഷു യോഷിതാം ക്രീഡാമൃഗഃ പൂരുഷ ഈശ നീയതേ

ദിശകളെ ജയിച്ച്, ഭൂമിപോലെയുള്ള രൂപം ധരിച്ചു, ഉത്തമാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മറ്റു രാജാക്കന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, പുരുഷൻ വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളുടെ കായികസുഖങ്ങളിൽ കളിപ്പാട്ടമായ്, അവരുടെ വിനോദത്തിനായി ആടുപോലെ നയിക്കപ്പെടുന്നു.

കരോതി കര്മാണി തപഃസുനിഷ്ഠിതോ നിവൃത്തഭോഗസ്തദപേക്ഷയാദദത്। പുനശ്ച ഭൂയാസമഹം സ്വരാഡിതി പ്രവൃദ്ധതര്ഷോ ന സുഖായ കല്പതേ

വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവനും, ഭോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവനും, ആവശ്യമായ ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, വീണ്ടും 'ഞാൻ സ്വയംഭൂ രാജാവാകണം' എന്ന ആഗ്രഹം വളർത്തുന്നു. ഈ വർദ്ധിച്ച താക്കോലാൽ ഒരിക്കലും സന്തോഷം ലഭിക്കാറില്ല.

ഭവാപവര്ഗോ ഭ്രമതോ യദാ ഭവേജ്ജനസ്യ തര്ഹ്യച്യുത സത്സമാഗമഃ। സത്സങ്ഗമോ യര്ഹി തദൈവ സദ്ഗതൌ പരാവരേശേ ത്വയി ജായതേ മതിഃ

ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവൻ മോക്ഷം നേടുമ്പോൾ, അച്യുതാ, അപ്പോൾ സന്മാർഗ്ഗികളുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കുന്നു. അത്തരം സന്മാർഗ്ഗം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അതേ സമയത്ത്, പരമേശ്വരനായ നിനക്കുള്ള ഭക്തി ജനിക്കുന്നു.

മന്യേ മമാനുഗ്രഹ ഈശ തേ കൃതോ രാജ്യാനുബന്ധാപഗമോ യദൃച്ഛയാ। യഃ പ്രാര്ഥ്യതേ സാധുഭിരേകചര്യയാ വനം വിവിക്ഷദ്ഭിരഖണ്ഡഭൂമിപൈഃ

പ്രഭോ, രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് അകലംപിടിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചത്, അതു തന്നെ നിന്റെ അനുഗ്രഹം എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അക്ഷയമായ ഭൂമി ഉപേക്ഷിച്ച്, കാടിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സന്മാർഗ്ഗികൾ ഒരിക്കലും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതാണത്.

ന കാമയേഽന്യം തവ പാദസേവനാദകിഞ്ചനപ്രാര്ഥ്യതമാദ്വരം വിഭോ। ആരാധ്യ കസ്ത്വാം ഹ്യപവര്ഗദം ഹരേ വൃണീത ആര്യോ വരമാത്മബന്ധനമ്

പ്രഭോ, നിന്റെ പാദസേവനത്തേക്കാൾ വേറേന്തെങ്കിലും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഒന്നുമില്ലാത്തവർക്കുപോലും അതാണ് ഏറ്റവും അഭിലഷണീയം. മോക്ഷം നൽകുന്ന നിന്നെ ആരാധിച്ചിട്ടും, ആത്മബന്ധനമായ വേറൊരു വരം ആരാണ് ചോദിക്കുക?

തസ്മാദ്വിസൃജ്യാശിഷ ഈശ സര്വതോ രജസ്തമഃസത്ത്വഗുണാനുബന്ധനാഃ। നിരഞ്ജനം നിര്ഗുണമദ്വയം പരം ത്വാം ജ്ഞാപ്തിമാത്രം പുരുഷം വ്രജാമ്യഹമ്

അതുകൊണ്ട്, പ്രഭോ, എല്ലാ ദിശകളിലുമുള്ള, രജസ്സും തമസ്സും സത്ത്വവും ചേർന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, നിർമലനും, ഗുണരഹിതനും, അദ്വിതീയനും, പരമനുമായ, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിന്നെ ഞാൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

ചിരമിഹ വൃജിനാര്തസ്തപ്യമാനോഽനുതാപൈര്। അവിതൃഷഷഡമിത്രോഽലബ്ധശാന്തിഃ കഥഞ്ചിത്। ശരണദ സമുപേതസ്ത്വത്പദാബ്ജം പരാത്മന്। അഭയമൃതമശോകം പാഹി മാപന്നമീശ

ഇവിടെ ദീർഘകാലം ദു:ഖത്തിലും, പാശ്ചാത്താപത്തിലും കിടന്ന ഞാൻ, ദാഹം പോലുള്ള ശത്രുക്കളാൽ പീഡിതനായി, ഒരിക്കലും സമാധാനം ലഭിക്കാതെ, എങ്ങിനെയോ നിന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ അഭയം തേടി എത്തിയിരിക്കുന്നു. പരമാത്മാവേ, അഭയം, അമൃതം, ദു:ഖരഹിതം എന്നിങ്ങനെയുള്ള സംരക്ഷണം എന്നെക്കൊടുക്കണം, പ്രഭോ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച। സാര്വഭൌമ മഹാരാജ മതിസ്തേ വിമലോര്ജിതാ। വരൈഃ പ്രലോഭിതസ്യാപി ന കാമൈര്വിഹതാ യതഃ

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഭൂപാലനേ, നീയൊരു സർവ്വഭൗമൻ എന്ന നിലയിൽ, നിന്റെ മനസ്സ് നിർമലവും ദൃഢവുമാണ്. പല തരത്തിലുള്ള വരങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രലോഭിപ്പിച്ചിട്ടും, ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് അത് കുലുങ്ങിയിട്ടില്ല.

പ്രലോഭിതോ വരൈര്യത്ത്വമപ്രമാദായ വിദ്ധി തത്। ന ധീരേകാന്തഭക്താനാമാശീര്ഭിര്ഭിദ്യതേ ക്വചിത്

നിനക്ക് വരങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തത്, നിന്റെ ജാഗ്രത പരിശോധിക്കാനാണ്. ഏകഭക്തിയുള്ളവരുടെ മനസ്സ്, വരങ്ങൾകൊണ്ടോ അനുഗ്രഹങ്ങളാലോ ഒരിക്കലും കുലുങ്ങാറില്ല.

യുഞ്ജാനാനാമഭക്താനാം പ്രാണായാമാദിഭിര്മനഃ। അക്ഷീണവാസനം രാജന്ദൃശ്യതേ പുനരുത്ഥിതമ്

ഭക്തിയില്ലാതെ യോഗം ചെയ്യുന്നവർക്ക്, രാജാവേ, പ്രാണായാമം മുതലായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ചെയ്താലും, മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്ഷയിക്കാതെ വീണ്ടും ഉയരുന്നത് കാണാം.

വിചരസ്വ മഹീം കാമം മയ്യാവേശിതമാനസഃ। അസ്ത്വേവം നിത്യദാ തുഭ്യം ഭക്തിര്മയ്യനപായിനീ

നിന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും എന്നിൽ ലയിപ്പിച്ച്, നീ ഇഷ്ടംപോലെ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കാം. എപ്പോഴും, എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടാത്ത ഭക്തി നിനക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ.

ക്ഷാത്രധര്മസ്ഥിതോ ജന്തൂന്ന്യവധീര്മൃഗയാദിഭിഃ। സമാഹിതസ്തത്തപസാ ജഹ്യഘം മദുപാശ്രിതഃ

ക്ഷത്രധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടു, നീ വേട്ടയാടലിലും മറ്റും ജീവികളെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി. എന്നാൽ ഈ തപസ്സിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചാൽ, പാപം ഉപേക്ഷിക്കാം.

ജന്മന്യനന്തരേ രാജന്സര്വഭൂതസുഹൃത്തമഃ। ഭൂത്വാ ദ്വിജവരസ്ത്വം വൈ മാമുപൈഷ്യസി കേവലമ്

രാജാവേ, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ നീ സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയനായ, ഉത്തമനായ ദ്വിജൻ ആയി ജനിക്കും. പിന്നെ നീ എന്നെ മാത്രം പ്രാപിക്കും.

അഥ ദ്വിപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ 10.52 ശ്രീശുക ഉവാച। ഇത്ഥം സോഽനുഗ്രഹീതോഽങ്ഗ കൃഷ്ണേനേക്ഷ്വാകു നന്ദനഃ। തം പരിക്രമ്യ സന്നമ്യ നിശ്ചക്രാമ ഗുഹാമുഖാത്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രൻ അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വണങ്ങി, ഗുഹാമുഖത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

സംവീക്ഷ്യ ക്ഷുല്ലകാന്മര്ത്യാന്പശൂന്വീരുദ്വനസ്പതീന്। മത്വാ കലിയുഗം പ്രാപ്തം ജഗാമ ദിശമുത്തരാമ്

അവൻ ചെറുതായ മനുഷ്യരെയും മൃഗങ്ങളെയും ഔഷധികളെയും മരങ്ങളെയും കണ്ടു, കലിയുഗം എത്തിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വടക്കേ ദിക്കിലേക്ക് യാത്രയായി.

തപഃശ്രദ്ധായുതോ ധീരോ നിഃസങ്ഗോ മുക്തസംശയഃ। സമാധായ മനഃ കൃഷ്ണേ പ്രാവിശദ്ഗന്ധമാദനമ്

തപസ്സും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ, ധൈര്യവാനായ, ആശയില്ലാതെ സംശയങ്ങൾ വിട്ട്, മനസ്സ് കൃഷ്ണനിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ബദര്യാശ്രമമാസാദ്യ നരനാരായണാലയമ്। സര്വദ്വന്ദ്വസഹഃ ശാന്തസ്തപസാരാധയദ്ധരിമ്

അവൻ ബദര്യാശ്രമം, നരനാരായണന്മാരുടെ വാസസ്ഥലം, എത്തി. എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെയും സഹിച്ച്, മനസ്സിൽ ശാന്തനായി, കഠിനതപസ്സിലൂടെ ഹരിയെ ആരാധിച്ചു.

ഭഗവാന്പുനരാവ്രജ്യ പുരീം യവനവേഷ്ടിതാമ്। ഹത്വാ മ്ലേച്ഛബലം നിന്യേ തദീയം ദ്വാരകാം ധനമ്

ഭഗവാൻ വീണ്ടും യവനന്മാർ ചുറ്റിയ നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. അവൻ മ്ലേച്ഛസൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു, അവരുടേതായ ധനം ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

നീയമാനേ ധനേ ഗോഭിര്നൃഭിശ്ചാച്യുതചോദിതൈഃ। ആജഗാമ ജരാസന്ധസ്ത്രയോവിംശത്യനീകപഃ

അച്യുതന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ആ ധനം പശുക്കളും ആളുകളും കൊണ്ടു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ഇരുപത്തിമൂന്നു സൈന്യങ്ങളുള്ള ജരാസന്ധൻ അവിടെ എത്തി.

വിലോക്യ വേഗരഭസം രിപുസൈന്യസ്യ മാധവൌ। മനുഷ്യചേഷ്ടാമാപന്നൌ രാജന്ദുദ്രുവതുര്ദ്രുതമ്

ശത്രുസൈന്യം വേഗത്തിലും ശക്തിയിലും മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടു, രണ്ടു മാധവന്മാർ മനുഷ്യരുപം സ്വീകരിച്ച്, രാജാവേ, വേഗത്തിൽ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

വിഹായ വിത്തം പ്രചുരമഭീതൌ ഭീരുഭീതവത്। പദ്ഭ്യാം പലാശാഭ്യാം ചേലതുര്ബഹുയോജനമ്

അവരവരുടെ ധനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭയമില്ലാത്തവരായിട്ടും ഭീരുക്കളെപ്പോലെ ഭയപ്പെട്ടതുപോലെയായി, കമലപാദങ്ങളാൽ പല യോജനങ്ങൾ ദൂരം നടന്നു.

പലായമാനൌ തൌ ദൃഷ്ട്വാ മാഗധഃ പ്രഹസന്ബലീ। അന്വധാവദ്രഥാനീകൈരീശയോരപ്രമാണവിത്

അവർ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട മഗധരാജാവു, ശക്തൻ, ചിരിച്ചു, തന്റെ രഥസേനയുമായി അവരെ പിന്തുടർന്നു; അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അവനറിഞ്ഞില്ല.

പ്രദ്രുത്യ ദൂരം സംശ്രാന്തൌ തുങ്ഗമാരുഹതാം ഗിരിമ്। പ്രവര്ഷണാഖ്യം ഭഗവാന്നിത്യദാ യത്ര വര്ഷതി

ദീർഘദൂരം ഓടി ക്ഷീണിച്ച ശേഷം, അവർ പ്രവർഷണപർവതം എന്ന ഉയർന്ന പർവതത്തിലേക്ക് കയറി; അവിടെ എപ്പോഴും മഴ പെയ്യുന്നു.

ഗിരൌ നിലീനാവാജ്ഞായ നാധിഗമ്യ പദം നൃപ। ദദാഹ ഗിരിമേധോഭിഃ സമന്താദഗ്നിമുത്സൃജന്

പർവതത്തിൽ അവരുടെ പാത കണ്ടെത്താനാവാതെ, അവൻ അവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതി, ചുറ്റും തീകൊളുത്തി പർവതം കത്തിച്ചു.

തത ഉത്പത്യ തരസാ ദഹ്യമാനതടാദുഭൌ। ദശൈകയോജനാത്തുങ്ഗാന്നിപേതതുരധോ ഭുവി

അപ്പോൾ, കത്തുന്ന പർവതശൃംഗത്തിൽ നിന്ന് ഇരുവരും വേഗത്തിൽ ചാടി, പത്ത് യോജന ഉയരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു.

അലക്ഷ്യമാണൌ രിപുണാ സാനുഗേന യദൂത്തമൌ। സ്വപുരം പുനരായാതൌ സമുദ്ര പരിഖാം നൃപ

ശത്രുവിനും അവന്റെ അനുചിതർക്കും കാണപ്പെടാതെ, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ സമുദ്രം ചുറ്റിയ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി, രാജാവേ.