ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യഥാവദ് ഉപസങ്‌ഗമ്യ ബന്ധുഭിര്ഗാന്ദിനീസുതഃ । സമ്പൃഷ്ടസ്തൈഃ സുഹൃദ്വാര്താം സ്വയം ചാപൃച്ഛദവ്യയമ്

ഗാന്ദിനിയുടെ മകനായ അക്രൂരൻ, ഓരോ ബന്ധുവിനെയും യോജിച്ച രീതിയിൽ സമീപിച്ചു; അവർ അവനോടു സുഹൃത്തുക്കളുടെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു, അവനും അവരോടു ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു.

ഉവാസ കതിചിന്മാസാന് രാജ്ഞോ വൃത്തവിവിത്സയാ । ദുഷ്പ്രജസ്യാല്പസാരസ്യ ഖലച്ഛന്ദാനുവര്തിനഃ

രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അക്രൂരൻ അവിടെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു; ദുഷ്ടരുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിക്കുന്ന, ബുദ്ധിയില്ലാത്ത രാജാവായിരുന്നു അവിടെ.

തേജ ഓജോ ബലം വീര്യം പ്രശ്രയാദീംശ്ച സദ്‍ഗുണാന് । പ്രജാനുരാഗം പാര്ഥേഷു ന സഹദ്‌ഭിശ്ചികീര്ഷിതമ്

പൃഥയുടെ മക്കളോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹവും, അവരുടെ തേജസും ബലവും വീര്യവും വിനയാദികളും രാജാവ് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് അക്രൂരൻ കണ്ടു.

കൃതം ച ധാര്തരാഷ്ട്രൈര്യദ് ഗരദാനാദ്യപേശലമ് । ആചഖ്യൌ സര്വമേവാസ്മൈ പൃഥാ വിദുര ഏവ ച

ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മക്കൾ ചെയ്ത വിഷം കൊടുക്കൽ അടക്കമുള്ള എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും പൃഥയും വിദുരനും അക്രൂരനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

പൃഥാ തു ഭ്രാതരം പ്രാപ്തം അക്രൂരമുപസൃത്യ തമ് । ഉവാച ജന്മനിലയം സ്മരന്ത്യശ്രുകലേക്ഷണാ

അക്രൂരൻ, സഹോദരൻ എത്തിയതറിഞ്ഞ പൃഥ, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ ജന്മസ്ഥലത്തെ ഓർത്ത് അവനെ സമീപിച്ചു സംസാരിച്ചു.

അപി സ്മരന്തി നഃ സൌമ്യ പിതരൌ ഭ്രാതരശ്ച മേ । ഭഗിന്യൌ ഭ്രാതൃപുത്രാശ്ച ജാമയഃ സഖ്യ ഏവ ച

സൗമ്യനേ, എന്റെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും സഹോദരിമാരെയും സഹോദരൻമാരുടെ മക്കളെയും മരുമക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും അവർ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?

ഭ്രാത്രേയോ ഭഗവാന് കൃഷ്ണഃ ശരണ്യോ ഭക്തവത്സലഃ । പൈതൃഷ്വസേയാന് സ്മരതി രാമശ്ചാമ്ബുരുഹേക്ഷണഃ

എന്റെ സഹോദരന്റെ മകൻ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ഭക്തന്മാരെ വളരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനും എല്ലാവർക്കും ആശ്രയവുമാണ്. കമലനയനനായ രാമനും അമ്മാവിമാരുടെ മക്കളെ സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്നു.

സപത്‍നമധ്യേ ശോചന്തീം വൃകാനാം ഹരിണീമിവ । സാന്ത്വയിഷ്യതി മാം വാക്യൈഃ പിതൃഹീനാംശ്ച ബാലകാന്

സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, കൊയ്യന്മാരുടെ ഇടയിൽ കുരങ്ങുപോലെ ദുഃഖിക്കുന്ന എന്നെ കൃഷ്ണൻ സാന്ത്വനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കും. അച്ഛനില്ലാത്ത എന്റെ കുട്ടികളെയും അവൻ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തും.

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹായോഗിന് വിശ്വാത്മന് വിശ്വഭാവന । പ്രപന്നാം പാഹി ഗോവിന്ദ ശിശുഭിശ്ചാവസീദതീമ്

കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗീ, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവേ, സൃഷ്ടാവേ, ഞാൻ എന്റെ കുട്ടികളോടൊപ്പം നശിക്കുന്നവളായി നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, ഗോവിന്ദാ.

നാന്യത്തവ പദാമ്ഭോജാത് പശ്യാമി ശരണം നൃണാമ് । ബിഭ്യതാം മൃത്യുസംസാരാദ് ഈസ്വരസ്യാപവര്ഗികാത്

മരണവും ജനനവും നിറഞ്ഞ ഈ ഭയാനകമായ ലോകത്തിൽ നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റാരുടെയും പാദസന്നിധി ഞാൻ മനുഷ്യർക്കു ആശ്രയമായി കാണുന്നില്ല, രക്ഷകനേ.

നമഃ കൃഷ്ണായ ശുദ്ധായ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ । യോഗേശ്വരായ യോഗായ ത്വാമഹം ശരണം ഗതാ

ശുദ്ധനും പരമാത്മാവും യോഗത്തിന്റെ അധിപതിയും രൂപവും ആയ കൃഷ്ണനേ, ഞാൻ നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് വന്ദനം.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഇത്യനുസ്മൃത്യ സ്വജനം കൃഷ്ണം ച ജഗദീശ്വരമ് । പ്രാരുദദ് ദുഖിതാ രാജന് ഭവതാം പ്രപിതാമഹീ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ഓർത്തുകൊണ്ട്, രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ പ്രപിതാമഹി ദു:ഖഭാരത്തിൽ പ്രാർത്ഥന തുടങ്ങി.

സമദുഃഖസുഖോഽക്രൂരോ വിദുരശ്ച മഹായശാഃ । സാന്ത്വയാമാസതുഃ കുന്തീം തത്പുത്രോത്പത്തിഹേതുഭിഃ

സുഖദു:ഖങ്ങളിൽ ഒരുപോലെ നിലകൊള്ളുന്ന മഹാശയനായ വിദ്യുരനും, പ്രശസ്തനായ അക്രൂരനും, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജനനകാരണം പറഞ്ഞ് കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

യാസ്യന് രാജാനമഭ്യേത്യ വിഷമം പുത്രലാലസമ് । അവദത്സുഹൃദാം മധ്യേ ബന്ധുഭിഃ സൌഹൃദോദിതമ്

രാജാവ് യാത്രയ്ക്കു തയ്യാറാകുമ്പോൾ, തന്റെ മക്കളോടു മാത്രം സ്നേഹമുള്ള ഭരണാധികാരിയെ സമീപിച്ചു, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ സൗഹൃദം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

അക്രൂര ഉവാച - ഭോ ഭോ വൈചിത്രവീര്യ ത്വം കുരൂണാം കീര്തിവര്ധന । ഭ്രാതര്യുപരതേ പാണ്ഡൌ അധുനാഽഽസനമാസ്ഥിതഃ

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: വൈചിത്രവീര്യയുടെ വംശജനായ രാജാവേ, കുരുക്കളുടെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഇപ്പോൾ പാണ്ഡു സഹോദരൻ വിടപറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, നീ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു.

ധര്മേണ പാലയന് ഉര്വീം പ്രജാഃ ശീലേന രഞ്ജയന് । വര്തമാനഃ സമഃ സ്വേഷു ശ്രേയഃ കീര്തിമവാപ്സ്യസി

നീ ധർമ്മത്തോടെ ഭൂമിയെ ഭരിച്ച്, ജനങ്ങളെ നല്ലതുകൊണ്ട് സന്തോഷിപ്പിച്ച്, സ്വന്തം ആളുകളോടും സമത്വത്തോടെ പെരുമാറിയാൽ, നിനക്ക് ശ്രേയസ്സും കീർത്തിയും ലഭിക്കും.

അന്യഥാ ത്വാചരഁല്ലോകേ ഗര്ഹിതോ യാസ്യസേ തമഃ । തസ്മാത്സമത്വേ വര്തസ്വ പാണ്ഡവേഷ്വാത്മജേഷു ച

ഇതിന്യായം വിട്ട് നീ വേറൊരു വഴി നടന്നു പോയാൽ, ലോകത്തിൽ അപമാനം നേരിടും, അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും. അതുകൊണ്ട്, പാണ്ഡവന്മാരോടും സ്വന്തം മക്കളോടും സമത്വം പാലിക്കണം.

നേഹ ചാത്യന്തസംവാസഃ കസ്യചിത് കേനചിത് സഹ । രാജന് സ്വേനാപി ദേഹേന കിമു ജായാത്മജാദിഭിഃ

രാജാവേ, ഈ ലോകത്ത് ആരും ആരോടും എപ്പോഴും കൂടെയില്ല, സ്വന്തം ശരീരത്തോടു പോലും. ഭാര്യ, മക്കൾ, മറ്റുള്ളവർ എന്നിവരോടൊന്നും സ്ഥിരബന്ധമില്ല.

ഏകഃ പ്രസൂയതേ ജന്തുഃ ഏക ഏവ പ്രലീയതേ । ഏകോഽനുഭുങ്‌ക്തേ സുകൃതം ഏക ഏവ ച ദുഷ്കൃതമ്

ഒരു ജീവി ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജനിക്കുന്നത്, ഒറ്റയ്ക്കാണ് മരിക്കുന്നത്. നല്ലതിന്റെ ഫലവും, ദുഷ്‌ക്കൃത്യത്തിന്റെ ഫലവും, ഓരോരുത്തൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്.

അധര്മോപചിതം വിത്തം ഹരന്ത്യന്യേഽല്പമേധസഃ । സമ്ഭോജനീയാപദേശൈഃ ജലാനീവ ജലൌകസഃ

അധർമ്മപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ച ധനം, കുറച്ച് ബുദ്ധിയുള്ളവർ സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ വെള്ളത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ജലൗകകളെപ്പോലെ എടുത്തുപോകും.

പുഷ്ണാതി യാനധര്മേണ സ്വബുദ്ധ്യാ തമപണ്ഡിതമ് । തേഽകൃതാര്ഥം പ്രഹിണ്വന്തി പ്രാണാ രായഃ സുതാദയഃ

താൻ അജ്ഞാനിയായവൻ, അധർമ്മപൂർവ്വം സ്വന്തം മനസ്സുപോലെ മറ്റുള്ളവരെ പോഷിപ്പിച്ചാൽ, അവന്റെ ജീവനും ധനവും മക്കളും മറ്റുള്ളവരും അവനെ ഉപേക്ഷിക്കും, അവൻ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ പോകും.

സ്വയം കില്ബിഷമാദായ തൈസ്ത്യക്തോ നാര്ഥകോവിദഃ । അസിദ്ധാര്ഥോ വിശത്യന്ധം സ്വധര്മവിമുഖസ്തമഃ

അവൻ പാപം ഏറ്റെടുത്ത്, ധനത്തിൽ വിവേകമില്ലാത്തവരുടെ വേണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ, സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മാറി, അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും.

തസ്മാല്ലോകമിമം രാജന് സ്വപ്നമായാമനോരഥമ് । വീക്ഷ്യായമ്യാത്മനാത്മാനം സമഃ ശാന്തോ ഭവ പ്രഭോ

അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ ലോകം സ്വപ്നം, മായ, മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം എന്നപോലെ കാണണം. നീ തന്നെ നിന്നെ അറിയണം, സമത്വവും ശാന്തിയും പുലർത്തണം, പ്രഭുവേ.

ധൃതരാഷ്ട്ര ഉവാച - യഥാ വദതി കല്യാണീം വാചം ദാനപതേ ഭവാന് । തഥാനയാ ന തൃപ്യാമി മര്ത്യഃ പ്രാപ്യ യഥാമൃതമ്

ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു: ദാനശീലനായവനേ, നീ പറയുന്ന ഈ മംഗളവാക്കുകൾ എത്ര കേട്ടാലും എനിക്ക് മതിപ്പില്ല, മരണമില്ലാത്ത അമൃതം ലഭിച്ച മനുഷ്യൻപോലെയാണ് എന്റെ അവസ്ഥ.

തഥാപി സൂനൃതാ സൌമ്യ ഹൃദി ന സ്ഥീയതേ ചലേ । പുത്രാനുരാഗവിഷമേ വിദ്യുത് സൌദാമനീ യഥാ

എങ്കിലും, സുമുഖനേ, വാക്കുകൾ എത്ര മധുരമായിരുന്നാലും, മക്കളോടുള്ള അതിയായ സ്നേഹത്തിന്റെ വിഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ അവ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാറില്ല; ആകാശത്ത് മിന്നൽ ദീർഘനേരം തങ്ങാത്തതുപോലെ തന്നെ.

ഈശ്വരസ്യ വിധിം കോ നു വിധുനോത്യന്യഥാ പുമാന് । ഭൂമേര്ഭാരാവതാരായ യോഽവതീര്ണോ യദോഃ കുലേ

ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛയെ ആരാണ് മാറ്റാൻ കഴിയുക, മനുഷ്യനേ? ഭൂമിയിലെ ഭാരമെടുത്ത് നീക്കാൻ യദുകുലത്തിൽ അവതരിച്ചവൻ തന്നെയാണ് അതിന് കാരണം.

( വസംതതിലകാ ) യോ ദുര്വിമര്ശപഥയാ നിജമായയേദം സൃഷ്ട്വാ ഗുണാന് വിഭജതേ തദനുപ്രവിഷ്ടഃ । തസ്മൈ നമോ ദുരവബോധവിഹാരതന്ത്ര സംസാരചക്രഗതയേ പരമേശ്വരായ

തന്റെ അതിമനോഹരമായ മായയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച്, ഗുണങ്ങൾ വിഭജിച്ച്, പിന്നെ അതിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവനേ, മനസ്സുകൊണ്ട് ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത കളികൾ നടത്തുന്നവനേ, സംസാരചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഇത്യഭിപ്രേത്യ നൃപതേഃ അഭിപ്രായം സ യാദവഃ । സുഹൃദ്‌ഭിഃ സമനുജ്ഞാതഃ പുനര്യദുപുരീമഗാത്

ശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, സുഹൃത്തുക്കളുടെ അനുമതിയോടെ ആ യദവൻ വീണ്ടും യദുക്കളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

ശശംസ രാമകൃഷ്ണാഭ്യാം ധൃതരാഷ്ട്രവിചേഷ്ടിതമ് । പാണ്ഡവാന് പ്രതി കൌരവ്യ യദര്ഥം പ്രേഷിതഃ സ്വയമ്

പാണ്ഡവന്മാരെ കുറിച്ച് ധൃതരാഷ്ട്രൻ ചെയ്തത് എല്ലാം, താൻ അയക്കപ്പെട്ട കാര്യം, രാമനും കൃഷ്ണനും അവൻ വിവരിച്ചു.