ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

തേഷു രാജാമ്ബികാപുത്രോ ഭ്രാതൃപുത്രേഷു ദീനധീഃ । സമോ ന വര്തതേ നൂനം ദുഷ്പുത്രവശഗോഽന്ധദൃക്

അവരിൽ, അംബികയുടെ മകനായ രാജാവ് സഹോദരന്റെ മക്കളോടു സമത്വം കാണിക്കുന്നില്ല; ദുഷ്ടനായ മകന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് അടിമയായതിനാൽ, അവന്റെ മനസ്സു മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഗച്ഛ ജാനീഹി തദ്‌വൃത്തം അധുനാ സാധ്വസാധു വാ । വിജ്ഞായ തദ് വിധാസ്യാമോ യഥാ ശം സുഹൃദാം ഭവേത്

നീ പോയി അവിടുത്തെ ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥിതി നല്ലതോ മോശമോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതറിഞ്ഞശേഷം, ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാൻ ഞങ്ങൾ വേണ്ടത് ചെയ്യും.

ഇത്യക്രൂരം സമാദിശ്യ ഭഗവാന് ഹരിരീശ്വരഃ । സങ്‌കര്ഷണോദ്ധവാഭ്യാം വൈ തതഃ സ്വഭവനം യയൌ

ഇങ്ങനെ അക്രൂരനോട് നിർദ്ദേശം നൽകി, ഭഗവാൻ ഹരി, സംകർഷണനും ഉദ്‌ധവനും കൂടെ, തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ അഷ്ടചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അക്രൂരസ്യ ഹസ്തിനാപുരേ ഗമനം; കുന്ത്യാഃ കരുണോദ്‌ഗാരഃ; അക്രൂരധൃതരാഷ്ട സംവാദഃ; അക്രൂരസ്യ പുനര്യദുപൂര്യാമാഗമനംച - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) സ ഗത്വാ ഹാസ്തിനപുരം പൌരവേന്ദ്രയശോഽങ്‌കിതമ് । ദദര്ശ തത്രാമ്ബികേയം സഭീഷ്മം വിദുരം പൃഥാമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, പൗരവ വംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രശസ്തമായ ഹസ്തിനാപുരം എത്തി, അവിടെ അംബികയുടെ മകനെയും ഭീഷ്മനെയും വിദുരനെയും പൃഥയെയും കണ്ടു.

സഹപുത്രം ച ബാഹ്ലീകം ഭാരദ്വാജം സഗൌതമമ് । കര്ണം സുയോധനം ദ്രൌണിം പാണ്ഡവാന്സുഹൃദോഽപരാന്

അവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ബാഹ്ലികനും മകനും, ഭാരദ്വാജനും ഗൗതമനും, കർണ്ണനും സുയോധനനും ദ്രൗണിയും പാണ്ഡവന്മാരെയും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളെയും കണ്ടു.

യഥാവദ് ഉപസങ്‌ഗമ്യ ബന്ധുഭിര്ഗാന്ദിനീസുതഃ । സമ്പൃഷ്ടസ്തൈഃ സുഹൃദ്വാര്താം സ്വയം ചാപൃച്ഛദവ്യയമ്

ഗാന്ദിനിയുടെ മകനായ അക്രൂരൻ, ഓരോ ബന്ധുവിനെയും യോജിച്ച രീതിയിൽ സമീപിച്ചു; അവർ അവനോടു സുഹൃത്തുക്കളുടെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു, അവനും അവരോടു ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു.

ഉവാസ കതിചിന്മാസാന് രാജ്ഞോ വൃത്തവിവിത്സയാ । ദുഷ്പ്രജസ്യാല്പസാരസ്യ ഖലച്ഛന്ദാനുവര്തിനഃ

രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അക്രൂരൻ അവിടെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു; ദുഷ്ടരുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിക്കുന്ന, ബുദ്ധിയില്ലാത്ത രാജാവായിരുന്നു അവിടെ.

തേജ ഓജോ ബലം വീര്യം പ്രശ്രയാദീംശ്ച സദ്‍ഗുണാന് । പ്രജാനുരാഗം പാര്ഥേഷു ന സഹദ്‌ഭിശ്ചികീര്ഷിതമ്

പൃഥയുടെ മക്കളോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹവും, അവരുടെ തേജസും ബലവും വീര്യവും വിനയാദികളും രാജാവ് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് അക്രൂരൻ കണ്ടു.

കൃതം ച ധാര്തരാഷ്ട്രൈര്യദ് ഗരദാനാദ്യപേശലമ് । ആചഖ്യൌ സര്വമേവാസ്മൈ പൃഥാ വിദുര ഏവ ച

ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മക്കൾ ചെയ്ത വിഷം കൊടുക്കൽ അടക്കമുള്ള എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും പൃഥയും വിദുരനും അക്രൂരനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

പൃഥാ തു ഭ്രാതരം പ്രാപ്തം അക്രൂരമുപസൃത്യ തമ് । ഉവാച ജന്മനിലയം സ്മരന്ത്യശ്രുകലേക്ഷണാ

അക്രൂരൻ, സഹോദരൻ എത്തിയതറിഞ്ഞ പൃഥ, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ ജന്മസ്ഥലത്തെ ഓർത്ത് അവനെ സമീപിച്ചു സംസാരിച്ചു.

അപി സ്മരന്തി നഃ സൌമ്യ പിതരൌ ഭ്രാതരശ്ച മേ । ഭഗിന്യൌ ഭ്രാതൃപുത്രാശ്ച ജാമയഃ സഖ്യ ഏവ ച

സൗമ്യനേ, എന്റെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും സഹോദരിമാരെയും സഹോദരൻമാരുടെ മക്കളെയും മരുമക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും അവർ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?

ഭ്രാത്രേയോ ഭഗവാന് കൃഷ്ണഃ ശരണ്യോ ഭക്തവത്സലഃ । പൈതൃഷ്വസേയാന് സ്മരതി രാമശ്ചാമ്ബുരുഹേക്ഷണഃ

എന്റെ സഹോദരന്റെ മകൻ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ഭക്തന്മാരെ വളരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനും എല്ലാവർക്കും ആശ്രയവുമാണ്. കമലനയനനായ രാമനും അമ്മാവിമാരുടെ മക്കളെ സ്നേഹത്തോടെ ഓർക്കുന്നു.

സപത്‍നമധ്യേ ശോചന്തീം വൃകാനാം ഹരിണീമിവ । സാന്ത്വയിഷ്യതി മാം വാക്യൈഃ പിതൃഹീനാംശ്ച ബാലകാന്

സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, കൊയ്യന്മാരുടെ ഇടയിൽ കുരങ്ങുപോലെ ദുഃഖിക്കുന്ന എന്നെ കൃഷ്ണൻ സാന്ത്വനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കും. അച്ഛനില്ലാത്ത എന്റെ കുട്ടികളെയും അവൻ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തും.

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹായോഗിന് വിശ്വാത്മന് വിശ്വഭാവന । പ്രപന്നാം പാഹി ഗോവിന്ദ ശിശുഭിശ്ചാവസീദതീമ്

കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗീ, ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവേ, സൃഷ്ടാവേ, ഞാൻ എന്റെ കുട്ടികളോടൊപ്പം നശിക്കുന്നവളായി നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, ഗോവിന്ദാ.

നാന്യത്തവ പദാമ്ഭോജാത് പശ്യാമി ശരണം നൃണാമ് । ബിഭ്യതാം മൃത്യുസംസാരാദ് ഈസ്വരസ്യാപവര്ഗികാത്

മരണവും ജനനവും നിറഞ്ഞ ഈ ഭയാനകമായ ലോകത്തിൽ നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റാരുടെയും പാദസന്നിധി ഞാൻ മനുഷ്യർക്കു ആശ്രയമായി കാണുന്നില്ല, രക്ഷകനേ.

നമഃ കൃഷ്ണായ ശുദ്ധായ ബ്രഹ്മണേ പരമാത്മനേ । യോഗേശ്വരായ യോഗായ ത്വാമഹം ശരണം ഗതാ

ശുദ്ധനും പരമാത്മാവും യോഗത്തിന്റെ അധിപതിയും രൂപവും ആയ കൃഷ്ണനേ, ഞാൻ നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് വന്ദനം.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഇത്യനുസ്മൃത്യ സ്വജനം കൃഷ്ണം ച ജഗദീശ്വരമ് । പ്രാരുദദ് ദുഖിതാ രാജന് ഭവതാം പ്രപിതാമഹീ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ഓർത്തുകൊണ്ട്, രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ പ്രപിതാമഹി ദു:ഖഭാരത്തിൽ പ്രാർത്ഥന തുടങ്ങി.

സമദുഃഖസുഖോഽക്രൂരോ വിദുരശ്ച മഹായശാഃ । സാന്ത്വയാമാസതുഃ കുന്തീം തത്പുത്രോത്പത്തിഹേതുഭിഃ

സുഖദു:ഖങ്ങളിൽ ഒരുപോലെ നിലകൊള്ളുന്ന മഹാശയനായ വിദ്യുരനും, പ്രശസ്തനായ അക്രൂരനും, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജനനകാരണം പറഞ്ഞ് കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

യാസ്യന് രാജാനമഭ്യേത്യ വിഷമം പുത്രലാലസമ് । അവദത്സുഹൃദാം മധ്യേ ബന്ധുഭിഃ സൌഹൃദോദിതമ്

രാജാവ് യാത്രയ്ക്കു തയ്യാറാകുമ്പോൾ, തന്റെ മക്കളോടു മാത്രം സ്നേഹമുള്ള ഭരണാധികാരിയെ സമീപിച്ചു, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ സൗഹൃദം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

അക്രൂര ഉവാച - ഭോ ഭോ വൈചിത്രവീര്യ ത്വം കുരൂണാം കീര്തിവര്ധന । ഭ്രാതര്യുപരതേ പാണ്ഡൌ അധുനാഽഽസനമാസ്ഥിതഃ

അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: വൈചിത്രവീര്യയുടെ വംശജനായ രാജാവേ, കുരുക്കളുടെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഇപ്പോൾ പാണ്ഡു സഹോദരൻ വിടപറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, നീ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു.

ധര്മേണ പാലയന് ഉര്വീം പ്രജാഃ ശീലേന രഞ്ജയന് । വര്തമാനഃ സമഃ സ്വേഷു ശ്രേയഃ കീര്തിമവാപ്സ്യസി

നീ ധർമ്മത്തോടെ ഭൂമിയെ ഭരിച്ച്, ജനങ്ങളെ നല്ലതുകൊണ്ട് സന്തോഷിപ്പിച്ച്, സ്വന്തം ആളുകളോടും സമത്വത്തോടെ പെരുമാറിയാൽ, നിനക്ക് ശ്രേയസ്സും കീർത്തിയും ലഭിക്കും.

അന്യഥാ ത്വാചരഁല്ലോകേ ഗര്ഹിതോ യാസ്യസേ തമഃ । തസ്മാത്സമത്വേ വര്തസ്വ പാണ്ഡവേഷ്വാത്മജേഷു ച

ഇതിന്യായം വിട്ട് നീ വേറൊരു വഴി നടന്നു പോയാൽ, ലോകത്തിൽ അപമാനം നേരിടും, അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും. അതുകൊണ്ട്, പാണ്ഡവന്മാരോടും സ്വന്തം മക്കളോടും സമത്വം പാലിക്കണം.

നേഹ ചാത്യന്തസംവാസഃ കസ്യചിത് കേനചിത് സഹ । രാജന് സ്വേനാപി ദേഹേന കിമു ജായാത്മജാദിഭിഃ

രാജാവേ, ഈ ലോകത്ത് ആരും ആരോടും എപ്പോഴും കൂടെയില്ല, സ്വന്തം ശരീരത്തോടു പോലും. ഭാര്യ, മക്കൾ, മറ്റുള്ളവർ എന്നിവരോടൊന്നും സ്ഥിരബന്ധമില്ല.

ഏകഃ പ്രസൂയതേ ജന്തുഃ ഏക ഏവ പ്രലീയതേ । ഏകോഽനുഭുങ്‌ക്തേ സുകൃതം ഏക ഏവ ച ദുഷ്കൃതമ്

ഒരു ജീവി ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജനിക്കുന്നത്, ഒറ്റയ്ക്കാണ് മരിക്കുന്നത്. നല്ലതിന്റെ ഫലവും, ദുഷ്‌ക്കൃത്യത്തിന്റെ ഫലവും, ഓരോരുത്തൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്.

അധര്മോപചിതം വിത്തം ഹരന്ത്യന്യേഽല്പമേധസഃ । സമ്ഭോജനീയാപദേശൈഃ ജലാനീവ ജലൌകസഃ

അധർമ്മപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ച ധനം, കുറച്ച് ബുദ്ധിയുള്ളവർ സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ വെള്ളത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ജലൗകകളെപ്പോലെ എടുത്തുപോകും.

പുഷ്ണാതി യാനധര്മേണ സ്വബുദ്ധ്യാ തമപണ്ഡിതമ് । തേഽകൃതാര്ഥം പ്രഹിണ്വന്തി പ്രാണാ രായഃ സുതാദയഃ

താൻ അജ്ഞാനിയായവൻ, അധർമ്മപൂർവ്വം സ്വന്തം മനസ്സുപോലെ മറ്റുള്ളവരെ പോഷിപ്പിച്ചാൽ, അവന്റെ ജീവനും ധനവും മക്കളും മറ്റുള്ളവരും അവനെ ഉപേക്ഷിക്കും, അവൻ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ പോകും.

സ്വയം കില്ബിഷമാദായ തൈസ്ത്യക്തോ നാര്ഥകോവിദഃ । അസിദ്ധാര്ഥോ വിശത്യന്ധം സ്വധര്മവിമുഖസ്തമഃ

അവൻ പാപം ഏറ്റെടുത്ത്, ധനത്തിൽ വിവേകമില്ലാത്തവരുടെ വേണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ, സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മാറി, അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും.

തസ്മാല്ലോകമിമം രാജന് സ്വപ്നമായാമനോരഥമ് । വീക്ഷ്യായമ്യാത്മനാത്മാനം സമഃ ശാന്തോ ഭവ പ്രഭോ

അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ ലോകം സ്വപ്നം, മായ, മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം എന്നപോലെ കാണണം. നീ തന്നെ നിന്നെ അറിയണം, സമത്വവും ശാന്തിയും പുലർത്തണം, പ്രഭുവേ.