ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നനാമ കൃഷ്ണം രാമം ച സ തൈരപ്യഭിവാദിതഃ । പൂജയാമാസ വിധിവത് കൃതാസനപരിഗ്രഹാന്

അക്രൂരു കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും നമസ്കരിച്ചു; അവർയും അവനെ ആദരിച്ചു. ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, അക്രൂരു വിധിപ്രകാരം അവരെ ആരാധിച്ചു.

പാദാവനേജനീരാപോ ധാരയന് ശിരസാ നൃപ । അര്ഹണേനാമ്ബരൈര്ദിവ്യൈഃ ഗന്ധസ്രഗ് ഭൂഷണോത്തമൈഃ

അവരുടെ പാദം കഴുകിയ വെള്ളം അക്രൂരു തലയിൽ വച്ചു, ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളും സുഗന്ധമുള്ള പൂമാലകളും ഉത്തമാഭരണങ്ങളും നൽകി ആദരിച്ചു.

അര്ചിത്വാ ശിരസാനമ്യ പാദാവങ്‌കഗതൌ മൃജന് । പ്രശ്രയാവനതോഽക്രൂരഃ കൃഷ്ണരാമാവഭാഷത

അക്രൂരു, തലകുനിഞ്ഞ് ആദരപൂർവ്വം പാദം കഴുകി, ഭക്തിയോടെ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും ആരാധിച്ചു, പിന്നെ വിനയത്തോടെ സംസാരിച്ചു.

ദിഷ്ട്യാ പാപോ ഹതഃ കംസഃ സാനുഗോ വാമിദം കുലമ് । ഭവദ്‍ഭ്യാമുദ്‌ധൃതം കൃച്ഛ്രാദ് ദുരന്താച്ച സമേധിതമ്

നല്ല ഭാഗ്യത്താൽ, ദുഷ്ടനായ കംസനും അവന്റെ അനുചിതരും കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഈ കുടുംബം വലിയ കഷ്ടതയിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും രക്ഷിച്ചു.

യുവാം പ്രധാനപുരുഷൌ ജഗദ്‌ധേതൂ ജഗന്മയൌ । ഭവദ്‍ഭ്യാം ന വിനാ കിഞ്ചിത് പരമസ്തി ന ചാപരമ്

നിങ്ങൾ ഇരുവരും ലോകത്തിന്റെ പ്രധാനപുരുഷന്മാരും കാരണവും സ്വരൂപവുമാണ്; നിങ്ങളെ കൂടാതെ ഉന്നതമായതോ താഴ്ന്നതോ ഒന്നുമില്ല.

ആത്മസൃഷ്ടമിദം വിശ്വം അന്വാവിശ്യ സ്വശക്തിഭിഃ । ഈയതേ ബഹുധാ ബ്രഹ്മന് ശ്രുതപ്രത്യക്ഷഗോചരമ്

സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ഈ ലോകം നിങ്ങളുടെ ശക്തികൾകൊണ്ട് നിങ്ങൾ പ്രവേശിച്ചു, അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; കേൾവിയിലും നേരിട്ടുള്ള അനുഭവത്തിലും ഇത് ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്.

( മിശ്ര ) യഥാ ഹി ഭൂതേഷു ചരാചരേഷു മഹ്യാദയോ യോനിഷു ഭാന്തി നാനാ । ഏവം ഭവാന്കേവല ആത്മയോനിഷു ആത്മാത്മതന്ത്രോ ബഹുധാ വിഭാതി

എന്റെ പോലെയുള്ള വിവിധ യോനികളിൽ ചലനമുള്ളവരിലും അചലന്മാരിലും പലവിധ രൂപങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ, സ്വയം ജനിപ്പിക്കുന്നവരിൽ സ്വതന്ത്രനായ ഭഗവാൻ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

സൃജസ്യഥോ ലുമ്പസി പാസി വിശ്വം രജസ്തമഃസത്ത്വഗുണൈഃ സ്വശക്തിഭിഃ । ന ബധ്യസേ തദ്‍ഗുണകര്മഭിര്വാ ജ്ഞാനാത്മനസ്തേ ക്വ ച ബന്ധഹേതുഃ

നിങ്ങൾ തന്നെ നിങ്ങളുടെ സ്വശക്തികൾകൊണ്ട് സൃഷ്ടി, സംഹാരം, രക്ഷ എന്നിവ ചെയ്യുന്നു; രാജസ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടോ പ്രവർത്തികളാലോ നിങ്ങൾ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നില്ല, ജ്ഞാനസ്വരൂപിയായ നിങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ എന്ത് കാരണമുണ്ട്?

ദേഹാദ്യുപാധേരനിരൂപിതത്വാദ് ഭവോ ന സാക്ഷാന്ന ഭിദാത്മനഃ സ്യാത് । അതോ ന ബന്ധസ്തവ നൈവ മോക്ഷഃ സ്യാതാം നികാമസ്ത്വയി നോഽവിവേകഃ

ദേഹാദികൾ കൊണ്ടുള്ള പരിധികൾ നിങ്ങൾക്കില്ലാത്തതിനാൽ, നിങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് വ്യത്യാസമോ ഭേദമോ ഇല്ല; അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ബന്ധമോ മോക്ഷമോ ഇല്ല—നമ്മിൽ നിങ്ങൾക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും അവിവേകം ഉണ്ടാകരുതേ.

ത്വയോദിതോഽയം ജഗതോ ഹിതായ യദാ യദാ വേദപഥഃ പുരാണഃ । ബാധ്യേത പാഷണ്ഡപഥൈരസദ്‌ഭിഃ തദാ ഭവാന് സന്സത്ത്വഗുണം ബിഭര്തി

പുരാതനമായ വേദമാർഗം അസത്യമായ പാശണ്ഡമതങ്ങൾകൊണ്ട് തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി സത്വഗുണം ധരിച്ച് ഭഗവാൻ സ്വയം അവതരിക്കുന്നു.

( വസംതതിലകാ ) സ ത്വം പ്രഭോഽദ്യ വസുദേവഗൃഹേഽവതീര്ണഃ സ്വാംശേന ഭാരമപനേതുമിഹാസി ഭൂമേഃ । അക്ഷൌഹിണീശതവധേന സുരേതരാംശ രാജ്ഞാമമുഷ്യ ച കുലസ്യ യശോ വിതന്വന്

അതുകൊണ്ട്, പ്രഭോ, ഇന്ന് നിങ്ങൾ വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ സ്വാംശമായി അവതരിച്ച് ഭൂഭാരമൊഴിപ്പിക്കാനായി, ശത്രുക്കളായ രാജാക്കന്മാരുടെ അനേകം സൈന്യങ്ങളെ സംഹരിച്ച് ഈ വംശത്തിന്റെ മഹത്വം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു.

അദ്യേശ നോ വസതയഃ ഖലു ഭൂരിഭാഗാ യഃ സര്വദേവപിതൃഭൂതനൃദേവമൂര്തിഃ । യത്പാദശൌചസലിലം ത്രിജഗയ് പുനാതി സ ത്വം ജഗദ്‍ഗുരുരധോക്ഷജ യാഃ പ്രവിഷ്ടഃ

ഇന്ന്, പ്രഭോ, നമ്മുടെ വീടുകൾ ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കുന്നു; കാരണം, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെയും ഭൂതങ്ങളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും രൂപമായ, പാദജലത്തിൽ മൂന്നു ലോകവും വിശുദ്ധമാകുന്ന, ലോകഗുരുവായ അദ്ധോക്ഷജൻ ഇവിടെ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു.

കഃ പണ്ഡിതസ്ത്വദപരം ശരണം സമീയാദ് ഭക്തപ്രിയാദൃതഗിരഃ സുഹൃദഃ കൃതജ്ഞാത് । സര്വാന് ദദാതി സുഹൃദോ ഭജതോഽഭികാമാന് ആത്മാനമപ്യുപചയാപചയൌ ന യസ്യ

ഭക്തന്മാർക്ക് പ്രിയനും വാക്ക് സത്യവാനും സ്നേഹിതനും കൃതജ്ഞനും ആയ, ഭജിക്കുന്നവർക്കു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്ന, സ്വയം നഷ്ടംലാഭം ഒന്നും കണക്കാക്കാത്ത, നിങ്ങളെ ഒഴികെ മറ്റൊരിടത്ത് അഭയം തേടാൻ ആരാണ് പണ്ഡിതൻ?

ദിഷ്ട്യാ ജനാര്ദന ഭവാനിഹ നഃ പ്രതീതോ യോഗേശ്വരൈരപി ദുരാപഗതിഃ സുരേശൈഃ । ഛിന്ധ്യാശു നഃ സുതകലത്രധനാപ്തഗേഹ ദേഹാദിമോഹരശനാം ഭവദീയമായാമ്

ജനാർദ്ദനാ, ഭാഗ്യവശാൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു; യോഗേശ്വരന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും പോലും നിങ്ങൾ പ്രാപിക്കാൻ വളരെ ദുഷ്കരമാണ്. കുട്ടികൾ, ഭാര്യ, ധനം, ബന്ധുക്കൾ, വീട്, ശരീരം തുടങ്ങിയവയിലേക്കുള്ള മോഹത്തിന്റെ ബന്ധനം, നിങ്ങളുടെ മായയാൽ ഉണ്ടാകുന്നതു, ദയവായി അതു ഞങ്ങൾക്കു വേഗം അകറ്റണമേ.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഇത്യര്ചിതഃ സംസ്തുതശ്ച ഭക്തേന ഭഗവാന്ഹരിഃ । അക്രൂരം സസ്മിതം പ്രാഹ ഗീര്ഭിഃ സമ്മോഹയന്നിവ

ഭക്തൻ ആരാധിച്ച് സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരി സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അക്രൂരനോടു സംസാരിച്ചു, അവന്റെ മനസ്സ് ആകർഷിക്കുന്നതുപോലെ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ത്വം നോ ഗുരുഃ പിതൃവ്യശ്ച ശ്ലാഘ്യോ ബന്ധുശ്ച നിത്യദാ । വയം തു രക്ഷ്യാഃ പോഷ്യാശ്ച അനുകമ്പ്യാഃ പ്രജാ ഹി വഃ

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നീ ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവും പിതൃസ്വരൂപനുമാണ്, എന്നും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ട ബന്ധുവാണ്; ഞങ്ങൾക്കോ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ആശ്രിതരായതിനാൽ, സംരക്ഷണവും പോഷണവും കരുണയും ലഭിക്കണം.

ഭവദ്വിധാ മഹാഭാഗാ നിഷേവ്യാ അര്ഹസത്തമാഃ । ശ്രേയസ്കാമൈര്നൃഭിര്നിത്യം ദേവാഃ സ്വാര്ഥാ ന സാധവഃ

നിനക്കുപോലുള്ള മഹാത്മാക്കളെയും ഉത്തമരായവരെയും, സ്വയം ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും സേവിക്കണം; ദേവന്മാർ സ്വാർത്ഥം കാണുമ്പോൾ, സന്മാർഗ്ഗികൾ അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല.

ന ഹ്യമ്മയാനി തീര്ഥാനി ന ദേവാ മൃച്ഛിലാമയാഃ । തേ പുനന്ത്യുരുകാലേന ദര്ശനാദേവ സാധവഃ

തീർത്ഥങ്ങൾ വെള്ളം കൊണ്ടല്ല ശുദ്ധമാകുന്നത്, മണ്ണിലും കല്ലിലും നിർമ്മിച്ച പ്രതിമകൾ ദൈവങ്ങളല്ല; സന്മാർഗ്ഗികളുടെ ദർശനം മാത്രം മതി, അതിനാൽ തന്നെ മനസ്സു ശുദ്ധമാകും.

സ ഭവാന്സുഹൃദാം വൈ നഃ ശ്രേയാന് ശ്രേയശ്ചികീര്ഷയാ । ജിജ്ഞാസാര്ഥം പാണ്ഡവാനാം ഗച്ഛസ്വ ത്വം ഗജാഹ്വയമ്

നീ ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹിതനും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനുമാണ്; അതുകൊണ്ട്, പാണ്ഡവരുടെ കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ ഇപ്പോൾ നീ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പോകണം.

പിതര്യുപരതേ ബാലാഃ സഹ മാത്രാ സുദുഃഖിതാഃ । ആനീതാഃ സ്വപുരം രാജ്ഞാ വസന്ത ഇതി ശുശ്രുമ

അവരുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം, കുട്ടികളും അമ്മയും രാജാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, ഇപ്പോൾ അവിടെ വാസം ചെയ്യുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അവർ വളരെ ദുഃഖിതരാണ്.

തേഷു രാജാമ്ബികാപുത്രോ ഭ്രാതൃപുത്രേഷു ദീനധീഃ । സമോ ന വര്തതേ നൂനം ദുഷ്പുത്രവശഗോഽന്ധദൃക്

അവരിൽ, അംബികയുടെ മകനായ രാജാവ് സഹോദരന്റെ മക്കളോടു സമത്വം കാണിക്കുന്നില്ല; ദുഷ്ടനായ മകന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് അടിമയായതിനാൽ, അവന്റെ മനസ്സു മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഗച്ഛ ജാനീഹി തദ്‌വൃത്തം അധുനാ സാധ്വസാധു വാ । വിജ്ഞായ തദ് വിധാസ്യാമോ യഥാ ശം സുഹൃദാം ഭവേത്

നീ പോയി അവിടുത്തെ ഇപ്പോഴത്തെ സ്ഥിതി നല്ലതോ മോശമോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; അതറിഞ്ഞശേഷം, ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കാൻ ഞങ്ങൾ വേണ്ടത് ചെയ്യും.

ഇത്യക്രൂരം സമാദിശ്യ ഭഗവാന് ഹരിരീശ്വരഃ । സങ്‌കര്ഷണോദ്ധവാഭ്യാം വൈ തതഃ സ്വഭവനം യയൌ

ഇങ്ങനെ അക്രൂരനോട് നിർദ്ദേശം നൽകി, ഭഗവാൻ ഹരി, സംകർഷണനും ഉദ്‌ധവനും കൂടെ, തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ അഷ്ടചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അക്രൂരസ്യ ഹസ്തിനാപുരേ ഗമനം; കുന്ത്യാഃ കരുണോദ്‌ഗാരഃ; അക്രൂരധൃതരാഷ്ട സംവാദഃ; അക്രൂരസ്യ പുനര്യദുപൂര്യാമാഗമനംച - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) സ ഗത്വാ ഹാസ്തിനപുരം പൌരവേന്ദ്രയശോഽങ്‌കിതമ് । ദദര്ശ തത്രാമ്ബികേയം സഭീഷ്മം വിദുരം പൃഥാമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, പൗരവ വംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രശസ്തമായ ഹസ്തിനാപുരം എത്തി, അവിടെ അംബികയുടെ മകനെയും ഭീഷ്മനെയും വിദുരനെയും പൃഥയെയും കണ്ടു.

സഹപുത്രം ച ബാഹ്ലീകം ഭാരദ്വാജം സഗൌതമമ് । കര്ണം സുയോധനം ദ്രൌണിം പാണ്ഡവാന്സുഹൃദോഽപരാന്

അവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ബാഹ്ലികനും മകനും, ഭാരദ്വാജനും ഗൗതമനും, കർണ്ണനും സുയോധനനും ദ്രൗണിയും പാണ്ഡവന്മാരെയും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളെയും കണ്ടു.

യഥാവദ് ഉപസങ്‌ഗമ്യ ബന്ധുഭിര്ഗാന്ദിനീസുതഃ । സമ്പൃഷ്ടസ്തൈഃ സുഹൃദ്വാര്താം സ്വയം ചാപൃച്ഛദവ്യയമ്

ഗാന്ദിനിയുടെ മകനായ അക്രൂരൻ, ഓരോ ബന്ധുവിനെയും യോജിച്ച രീതിയിൽ സമീപിച്ചു; അവർ അവനോടു സുഹൃത്തുക്കളുടെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു, അവനും അവരോടു ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു.

ഉവാസ കതിചിന്മാസാന് രാജ്ഞോ വൃത്തവിവിത്സയാ । ദുഷ്പ്രജസ്യാല്പസാരസ്യ ഖലച്ഛന്ദാനുവര്തിനഃ

രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അക്രൂരൻ അവിടെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു; ദുഷ്ടരുടെ ഇഷ്ടം അനുസരിക്കുന്ന, ബുദ്ധിയില്ലാത്ത രാജാവായിരുന്നു അവിടെ.

തേജ ഓജോ ബലം വീര്യം പ്രശ്രയാദീംശ്ച സദ്‍ഗുണാന് । പ്രജാനുരാഗം പാര്ഥേഷു ന സഹദ്‌ഭിശ്ചികീര്ഷിതമ്

പൃഥയുടെ മക്കളോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹവും, അവരുടെ തേജസും ബലവും വീര്യവും വിനയാദികളും രാജാവ് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് അക്രൂരൻ കണ്ടു.