ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദുര്ബലാ തേന ദുഃഖേന ഹ്യനുജേ കരവാണി കിമ് । സാബ്രവീത് മമ ഗര്ഭോസ്തി തം ദാസ്യാമി പ്രസൂതിതഃ

'ഈ ദുഃഖത്തില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു—എന്ത് ചെയ്യണം സഹോദരീ?' അവള്‍ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് ഗര്‍ഭം ഉണ്ട്; പ്രസവിച്ച ശേഷം കുട്ടിയെ ഞാന്‍ നിന്നെ നല്‍കാം.'

താവത്കാലം സഗര്ഭേവ ഗുപ്താ തിഷ്ഠ ഗൃഹേ സുഖമ് । വിത്തം ത്വം മത്പതേര്യച്ഛ സ തേ ദാസ്യതി ബാലകമ്

'അത്രയും കാലം നീ ഗര്‍ഭിണിയായതുപോലെ നടിച്ച് വീട്ടില്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ; എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന് കുറച്ച് പണം കൊടുക്കൂ, അവന്‍ നിന്നെ കുട്ടി നല്‍കും.'

ഷണ്മാസികോ മൃതോ ബാല ഇതി ലോകോ വദിഷ്യതി । തം ബാലം പോഷയിഷ്യാമി നിത്യമാഗത്യ തേ ഗൃഹേ

'ആരും പറയും കുട്ടി ആറു മാസം കഴിഞ്ഞ് മരിച്ചു എന്ന്; ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയെ വളര്‍ത്തും, ദിവസേന നിന്റെ വീട്ടില്‍ വന്ന് നോക്കും.'

ഫലമര്പയ ധേന്വൈ ത്വം പരീക്ഷാര്ഥം തു സാമ്പ്രതമ് । തത് തദ് ആചരിതം സര്വം തഥൈവ സ്ത്രീസ്വഭാവതഃ

'ഇപ്പോള്‍ പരീക്ഷിക്കാനായി ഈ പഴം പശുവിന് നല്‍കൂ; സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവം ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്, അതുകൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ ഇതെല്ലാം ചെയ്തു.'

അഥ കാലേന സാ നാരീ പ്രസൂതാ ബാലകം തദാ । ആനീയ ജനകോ ബാലം രഹസ്യേ ധുന്ധുലീം ദദൌ

അങ്ങനെ സമയം കഴിഞ്ഞ് ആ സ്ത്രീക്ക് ഒരു മകന്‍ ജനിച്ചു; അച്ഛന്‍ ആ കുഞ്ഞിനെ രഹസ്യമായി ധുന്ധുലിക്ക് നല്‍കി.

തയാ ച കഥിതം ഭര്ത്രേ പ്രസൂതഃ സുഖമര്ഭകഃ । ലോകസ്യ സുഖമുത്പന്നം ആത്മദേവ പ്രജോദയാത്

അവള്‍ ഭര്‍ത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: 'സുഖമായി ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചു; എല്ലാവര്‍ക്കും സന്തോഷം ഉണ്ട്, ആത്മദേവന് ഒരു മകന്‍ ജനിച്ചു.'

ദദൌ ദാനം ദ്വിജാതിഭ്യോ ജാതകര്മ വിധായ ച । ഗീതവാദിത്രഘോഷോഽഭൂത് തദ്‌ദ്വാരം മംഗലം ബഹു

അവന്‍ ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് ദാനം നല്‍കി, ജനനകര്‍മ്മം നടത്തി; വീട്ടുവാതില്‍ക്കല്‍ സംഗീതവും മംഗളഗാനവും മുഴങ്ങിച്ചു.

ഭര്തുരഗ്രേഽബ്രവീത് വാക്യം സ്തന്യം നാസ്തി കുചേ മമ । അന്യസ്തന്യേന നിര്ദുഗ്ധാ കഥം പുഷ്ണാമി ബാലകമ്

ഭർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ മുലയിൽ പാൽ ഇല്ല; മറ്റൊരാൾ അതു പൂർണ്ണമായി കുടിച്ചു തീർത്തു, ഞാൻ എങ്ങനെ ഈ കുഞ്ഞിനെ പോഷിപ്പിക്കും?'

മത്സ്വസുശ്ച പ്രസൂതായാ മൃതോ ബാലസ്തു വര്തതേ । താമാകാര്യ ഗൃഹേ രക്ഷ സാ തേഽര്ഭം പോഷയിഷ്യതി

എന്റെ സഹോദരിയുടെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചുപോയി; അവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് വീട്ടിൽ പാർപ്പിക്കൂ—അവൾ നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ പോഷിപ്പിക്കും.

പതിനാ തത്കൃതം സര്വം പുത്രരക്ഷണഹേതവേ । പുത്രസ്യ ധുന്ധുകാരീതി നാമ മാത്രാ പ്രതിഷ്ഠിതന്

മകനെ രക്ഷിക്കാൻ ഭർത്താവ് ഇതൊക്കെയും ചെയ്തു; അമ്മ ആ കുഞ്ഞിന് ധുന്ധുകാരി എന്ന പേര് നൽകി.

ത്രിമാസേ നിര്ഗതേ ചാഥ സാ ധേനുഃ സുഷുവേഽര്ഭകമ് । സര്വാംഗസുന്ദരം ദിവ്യം നിര്മലം കനകപ്രഭമ്

മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പശു ഒരു കിടാവിനെ പ്രസവിച്ചു—സകല അവയവവും മനോഹരമായ, ദിവ്യമായ, കറങ്കളെപ്പോലെ തെളിഞ്ഞ, spotless ആയ ഒരു കിടാവ്.

ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നോ വിപ്രസ്തു സംസ്കാരാന് സ്വയമാദധേ । മത്വാ‌ഽഽശ്ചര്യം ജനാഃ സര്വേ ദിദൃക്ഷാര്ഥം സമാഗതാഃ

ഇത് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വയം ചടങ്ങുകൾ നടത്തി; അതൊരു അത്ഭുതം എന്നു കരുതി എല്ലാവരും കാണാൻ ഒത്തുചേർന്നു.

ഭാഗ്യോദയോഽധുനാ ജാത ആത്മദേവസ്യ പശ്യത । ധേന്വാ ബാലഃ പ്രസൂതസ്തു ദേവരൂപീതി കൌതുകമ്

ഇപ്പോൾ ആത്മദേവന് നല്ല ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു: പശുവിൽ നിന്നൊരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു, ദൈവസദൃശമായ രൂപം കൊണ്ടത് അത്ഭുതമായി.

ന ജ്ഞാതം തദ്‍രഹസ്യം തു കേനാപി വിധിയോഗതഃ । ഗോകര്ണം തം സുതം ദൃഷ്ട്വാ ഗോകര്ണം നാമ ചാകരോത്

വിധിയുടെ ക്രമത്തിൽ ആ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല; ആ കുഞ്ഞിന്റെ കാതുകൾ പശുവിന്റെ കാതുപോലെയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവനെ ഗോകർണൻ എന്ന് പേരിട്ടു.

കിയത്കാലേന തൌ ജാതൌ തരുണൌ തനയാവുഭൌ । ഗോകര്ണഃ പണ്ഡിതോ ജ്ഞാനീ ധുന്ധുകാരീ മഹാഖലഃ

അവിടെ ഇരുവരും വളർന്ന് യുവാക്കളായി; ഗോകർണൻ പണ്ഡിതനും ജ്ഞാനിയും ആയി, ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനായി.

സ്നാനശൌചക്രിയാഹീനോ ദുര്ഭക്ഷീ ക്രോധവര്ജിതഃ । ദുഷ്പരിഗ്രഹകര്താ ച ശവഹസ്തേന ഭോജനമ്

അവൻ കുളിയും ശുദ്ധിയും അവഗണിച്ചു, അന്യായമായ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ക്രോധം ഇല്ലാത്തവനായി, തെറ്റായ സമ്പാദ്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ശവം സ്പർശിച്ച കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

ചൌരഃ സര്വജനദ്വേഷീ പരവേശ്മപ്രദീപകഃ । ലാലനായാര്ഭകാന് ധൃത്വാ സദ്യഃ കൂപേ ന്യപാതയത്

അവൻ കള്ളനായിരുന്നു, എല്ലാവർക്കും വെറുപ്പായവൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകൾക്ക് തീ വെച്ചു, കളിക്കാൻ കുട്ടികളെ പിടിച്ചു കിണറ്റിൽ തള്ളിയിട്ടു.

ഹിംസകഃ ശസ്ത്രധാരീ ച ദീനാന്ധാനാം പ്രപീഡകഃ । ചാണ്ഡാലാഭിരതോ നിത്യം പാശഹസ്തഃ ശ്വസംഗതഃ

അവൻ ക്രൂരനും ആയുധം കൈവശം വച്ചവനും, ദരിദ്രരെയും കുരുടരെയും പീഡിപ്പിച്ചവനും, ചാണ്ഡാളന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എപ്പോഴും, കയറും നായ്ക്കളും കൂടെ.

തേന വേശ്യാകുസംഗേന പിത്ര്യം വിത്തം തു നാശിതമ് । ഏകദാ പിതരൌ താഡ്യ പാത്രാണി സ്വയമാഹരത്

വേശ്യകളുമായി കൂട്ടുകൂടി അവൻ പിതാവിന്റെ സമ്പത്ത് നശിപ്പിച്ചു; ഒരിക്കൽ മാതാപിതാക്കളെ അടിച്ചു, പാത്രങ്ങൾ സ്വയം എടുത്തു.

തത്പിതാ കൃപണഃ പ്രോച്ചൈഃ ധനഹീനോ രുരോദ ഹ । വധ്യതവം തു സമീചീനം കുപുത്രോ ദുഃഖദായകഃ

അവന്റെ ദയനീയനായ പിതാവ്, സമ്പത്ത് ഇല്ലാതെ, ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു: 'ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ടപുത്രൻ കൊല്ലപ്പെടാൻ യോജ്യം, കാരണം അവൻ ദു:ഖം മാത്രമേ നൽകൂ.'

ക്വ തിഷ്ഠാമി ക്വ ഗച്ഛാമി കോ മേ ദുഃഖം വ്യപോഹയേത് । പ്രാണാന് ത്യജാമി ദുഃഖേന ഹാ കഷ്ടം മമ സംസ്ഥിതമ്

'എവിടെ ഞാൻ താമസിക്കും, എവിടെ പോകും, ആരാണ് എന്റെ ദു:ഖം മാറ്റുക? ഈ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും—ഹാ, എത്ര ദയനീയമാണ് എന്റെ നില!'

തദാനീം തു സമാഗത്യ ഗോകര്ണോ ജ്ഞാനസംയുതഃ । ബോധയാമാസ ജനകം വൈരാഗ്യം പരിദര്ശയന്

അപ്പോൾ ജ്ഞാനമുള്ള ഗോകർണൻ വന്നു, പിതാവിനെ ഉപദേശിച്ചു, വൈരാഗ്യത്തിന്റെ മാർഗം കാണിച്ചു.

അസാരഃ ഖലു സംസാരോ ദുഃഖരൂപീ വിമോഹകഃ । സുതഃ കസ്യ ധനം കസ്യ സ്നേഹവാന് ജ്വലതേഽനിശമ്

ഈ ലോകജീവിതം നിസ്സാരവും ദു:ഖഭരിതവും മായാജാലവുമാണ്; ആരുടെ മകനാണ്, ആരുടെ സമ്പത്താണ്, ആരുടെ സ്‌നേഹമാണ് എപ്പോഴും കത്തുന്നത്?

ന ചേന്ദ്രസ്യ സുഖം കിംചിത് ന സുഖം ചക്രവര്തിനഃ । സുഖമസ്തി വിരക്തസ്യ മുനേഃ ഏകാന്തജീവിനഃ

ഇന്ദ്രനും ലോകരാജാവിനും പോലും സുഖം ഇല്ല; സുഖം ഉണ്ടാകുന്നത് വൈരാഗ്യമുള്ള ഒരാളും ഏകാന്തമായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു മുനിയ്ക്കുമാത്രമാണ്.

മുഞ്ച അജ്ഞാനം പ്രജാരൂപം മോഹതോ നരകേ ഗതിഃ । നിപതിഷ്യതി ദേഹോഽയം സര്വം ത്യക്ത്വാ വനം വ്രജ

അജ്ഞാനം, മക്കളോടുള്ള മോഹം എന്ന രൂപത്തിൽ, ഉപേക്ഷിക്കണം; മോഹം കൊണ്ടാണ് നരകത്തിലേക്കുള്ള വഴി. ഈ ശരീരം ഒടുവിൽ വീഴും, എല്ലാം വിട്ട് കാടിലേക്ക് പോ.

തദ്വാക്യം തു സമാകര്ണ്യ ഗന്തുകാമഃ പിതാബ്രവീത് । കിംകര്തവ്യം വനേ താത തത്ത്വം വദ സവിസ്തരമ്

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, പോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച പിതാവ് പറഞ്ഞു: "മകനേ, കാട്ടിൽ ചെയ്യേണ്ടതെന്താണെന്ന് വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ."

അന്ധകൂപേ സ്നേഹപാശേ ബദ്ധഃ പംഗുരഹം ശഠഃ । കര്മണാ പതിതോ നൂനം മാമുദ്ധര ദയാനിധേ

സ്നേഹത്തിന്റെ കെട്ടിൽ കുരുങ്ങി ഇരുണ്ട കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയ ഞാൻ, ചതിയനും അശക്തനും കർമ്മഫലത്തിൽ വീണവനുമാണ്. കരുണാസാഗരനായവനേ, എന്നെ ഉയർത്തിക്കൊൾക.

(വസംതതിലകാ) ദേഹേഽസ്ഥിമാംസരുധിരേഽഭിമതിം ത്യജ ത്വം ജായാസുതാദിഷു സദാ മമതാം വിമുഞ്ച । പശ്യാനിശം ജഗദിദം ക്ഷണഭംഗനിഷ്ഠം വൈരാഗ്യരാഗരസികോ ഭവ ഭക്തിനിഷ്ഠഃ

എല്ലാം അസ്ഥിയും മാംസവും രക്തവുമാണ് ഈ ശരീരം എന്ന് മനസ്സിലാക്കി അതിലേക്കുള്ള മമതയും, ഭാര്യയിലേക്കും മക്കളിലേക്കുമുള്ള ആശയും എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കണം. ഈ ലോകം എപ്പോഴും നശ്വരമാണെന്ന് നിരന്തരം കാണുക. വൈരാഗ്യത്തിലും ഭക്തിയിലും ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവനായി ജീവിക്കുക.

ധര്മ ഭജസ്വ സതതം ത്യജ ലോകധര്മാന് സേവസ്വ സാധുപുരുഷാന് ‍ജഹി കാമതൃഷ്ണാമ് । അന്യസ്യ ദോഷഗുണചിന്തനമാശു മുക്ത്വാ സേവാകഥാരസമഹോ നിതരാം പിബ ത്വമ്

സത്യം മാത്രമായ ധർമ്മം എപ്പോഴും അനുഷ്ഠിക്കണം; ലോകത്തിലെ കൃത്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; സന്മാർഗ്ഗികളെയും സന്മഹാത്മാക്കളെയും സേവിക്കണം; കാമവും തൃഷ്ണയും വിട്ടുകളയണം. മറ്റുള്ളവരുടെ ദോഷവും ഗുണവും ചിന്തിക്കുന്നത് വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, സേവയുടെയും പുണ്യകഥകളുടെയും അമൃതം ആഴത്തിൽ ആസ്വദിക്കണം.