ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ അക്രൂരസ്തുതിര്നാമ ചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണങ്ങളിലൊന്നായ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പാരമഹംസ്യ സംഹിതയുടെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദം, 'അക്രൂരന്റെ സ്തുതികൾ' എന്ന നാല്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

രാമകൃഷ്ണയോര്മഥുരായാം പ്രവേശഃ; രജകവധഃ വായകമാലാകാരയോരനുഗ്രഹേണം ച ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) സ്തുവതസ്തസ്യ ഭഗവാന് ദര്ശയിത്വാ ജലേ വപുഃ । ഭൂയഃ സമാഹരത് കൃഷ്ണോ നടോ നാട്യമിവാത്മനഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ജലത്തിൽ തന്റെ രൂപം കാണിച്ചു, പിന്നെ ഒരു നടൻ നാടകം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അതു വീണ്ടും മറച്ചു.

സോഽപി ചാന്തര്ഹിതം വീക്ഷ്യ ജലാദ് ഉന്മജ്ജ്യ സത്വരഃ । കൃത്വാ ചാവശ്യകം സര്വം വിസ്മിതോ രഥമാഗമത്

അത് അപ്രത്യക്ഷമായത് കണ്ട അക്രൂരൻ ഉടൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന്, ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തു, അത്ഭുതത്തോടെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

തം അപൃച്ഛദ് ഹൃഷീകേശഃ കിം തേ ദൃഷ്ടമിവാദ്‍ഭുതമ് । ഭൂമൌ വിയതി തോയേ വാ തഥാ ത്വാം ലക്ഷയാമഹേ

ഹൃഷീകേശൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളത്തിൽ, നീ എന്താണ് അത്ഭുതമായി കണ്ടത്? നിന്റെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം കാണുന്നുവല്ലോ.

ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - അദ്‍ഭുതാനീഹ യാവന്തി ഭൂമൌ വിയതി വാ ജലേ । ത്വയി വിശ്വാത്മകേ താനി കിം മേഽദൃഷ്ടം വിപശ്യതഃ

ശ്രീഅക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും ജലത്തിലും എത്ര അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവയെല്ലാം വിശ്വാത്മാവായ നിങ്ങളിൽ തന്നെ കാണാം. അതിനാൽ എനിക്ക് അറിയാത്തത് എന്താണ് ഞാൻ കണ്ടത്?

യത്രാദ്‍ഭുതാനി സര്വാണി ഭൂമൌ വിയതി വാ ജലേ । തം ത്വാനുപശ്യതോ ബ്രഹ്മന് കിം മേ ദൃഷ്ടമിഹാദ്‍ഭുതമ്

ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും വെള്ളത്തിലും എല്ലാത്തരം അത്ഭുതങ്ങളും കാണുന്നവനായി നിന്നെ ഞാൻ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മൻ, ഇവിടെ എനിക്ക് എന്താണ് അത്ഭുതമായി തോന്നുക?

ഇത്യുക്ത്വാ ചോദയാമാസ സ്യന്ദനം ഗാന്ദിനീസുതഃ । മഥുരാം അനയദ് രാമം കൃഷ്ണം ചൈവ ദിനാത്യയേ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഗാന്തിനിയുടെ മകൻ രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ രാമനും കൃഷ്ണനും മഥുരയിലേക്ക് എത്തിച്ചു.

മാര്ഗേ ഗ്രാമജനാ രാജന് തത്ര തത്രോപസങ്‌ഗതാഃ । വസുദേവസുതൌ വീക്ഷ്യ പ്രീതാ ദൃഷ്ടിം ന ചാദദുഃ

രാജാവേ, വഴിയിൽ ഗ്രാമവാസികൾ ഇവിടെ അവിടെ കൂടിച്ചേർന്നു. വസുദേവന്റെ മക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ അതിയായി സന്തോഷിച്ചു, കണ്ണ് മാറ്റാൻ പോലും കഴിയാതെ നോക്കി നിന്നു.

താവദ് വ്രജൌകസസ്തത്ര നന്ദഗോപാദയോഽഗ്രതഃ । പുരോപവനമാസാദ്യ പ്രതീക്ഷന്തോഽവതസ്ഥിരേ

അപ്പോൾ തന്നെ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപ്പന്മാരും മുന്നിൽ നിന്ന് വ്രജവാസികൾ നഗരത്തിന്റെ തോട്ടത്തിൽ എത്തി, കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

താന് സമേത്യാഹ ഭഗവാന് അക്രൂരം ജഗദീശ്വരഃ । ഗൃഹീത്വാ പാണിനാ പാണിം പ്രശ്രിതം പ്രഹസന്നിവ

അവരെ കണ്ടു, ലോകനാഥനായ ഭഗവാൻ അക്രൂരനെ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്തു, അവൻ നീട്ടിയ കൈ പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഭവാന് പ്രവിശതാമഗ്രേ സഹയാനഃ പുരീം ഗൃഹമ് । വയം ത്വിഹാവമുച്യാഥ തതോ ദ്രക്ഷ്യാമഹേ പുരീമ്

നീ രഥം കൂടെ എടുത്ത് ആദ്യം നഗരത്തിലേക്കും വീട്ടിലേക്കും പ്രവേശിക്കണം. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ കാത്തിരിക്കും, പിന്നീട് നഗരത്തെ കാണാൻ വരാം.

ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - നാഹം ഭവദ്‍ഭ്യാം രഹിതഃ പ്രവേക്ഷ്യേ മഥുരാം പ്രഭോ । ത്യക്തും നാര്ഹസി മാം നാഥ ഭക്തം തേ ഭക്തവത്സല

ശ്രീഅക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: പ്രഭോ, നിങ്ങളെ വിട്ട് ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഭക്തവത്സലനായ നാഥാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭക്തനാണ്, ദയവായി എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

ആഗച്ഛ യാമ ഗേഹാന് നഃ സനാഥാന് കുര്വധോക്ഷജ । സഹാഗ്രജഃ സഗോപാലൈഃ സുഹൃദ്‌ഭിശ്ച സുഹൃത്തമ

നിങ്ങളുടെ മൂത്ത സഹോദരനോടും ഗോപ്പന്മാരോടും പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളോടും കൂടെ, അച്യുതാ, ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് വരിക, അവ ഭാഗ്യവാന്മാരാക്കൂ.

പുനീഹി പാദരജസാ ഗൃഹാന്നോ ഗൃഹമേധിനാമ് । യച്ഛൌചേനാനുതൃപ്യന്തി പിതരഃ സാഗ്നയഃ സുരാഃ

നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീടുകൾ ശുദ്ധീകരിക്കണം; അതിന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ പിതാക്കന്മാർക്കും യാഗാഗ്നികൾക്കും ദേവന്മാർക്കും പോലും തൃപ്തി ലഭിക്കാറില്ല.

അവനിജ്യാങ്‌ഘ്രിയുഗലം ആസീത് ശ്ലോക്യോ ബലിര്മഹാന് । ഐശ്വര്യം അതുലം ലേഭേ ഗതിം ചൈകാന്തിനാം തു യാ

നിങ്ങളുടെ ഇരുകാലുകളും കഴുകിയ ശേഷം മഹാബലി പ്രശംസയ്ക്ക് അർഹനായി, അപാരമായ ഐശ്വര്യവും പരമഭക്തരുടെ ഗതിയും നേടി.

ആപസ്തേഽങ്‌ഘ്ര്യവനേജന്യഃ ത്രീംല്ലോകാന് ശുചയോഽപുനന് । ശിരസാധത്ത യാഃ ശര്വഃ സ്വര്യാതാഃ സഗരാത്മജാഃ

നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ജലം മൂലമൂലകങ്ങൾ ശുദ്ധമായി; ശിവൻ അതു തലയിൽ ധരിച്ചു, സഗരന്റെ പുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.

ദേവദേവ ജഗന്നാഥ പുണ്യശ്രവണകീര്തന । യദൂത്തമോത്തമഃശ്ലോക നാരായണ നമോഽസ്തു തേ

ദേവദേവ, ലോകനാഥാ, നിങ്ങളുടെ ശ്രവണവും കീർത്തിയും പുണ്യമാണ്; യദുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരായണാ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വന്ദിക്കുന്നു.

ശ്രീഭഗവനുവാച । ആയാസ്യേ ഭവതോ ഗേഹം അഹമാര്യസമന്വിതഃ । യദുചക്രദ്രുഹം ഹത്വാ വിതരിഷ്യേ സുഹൃത്പ്രിയമ്

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ആര്യന്മാരോടൊപ്പം നിന്റെ വീട്ടിൽ വരും. യദുകുലത്തിലെ ദുഷ്ടനെ സംഹരിച്ചതിന് ശേഷം, സുഹൃത്തുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഏവമുക്തോ ഭഗവതാ സോഽക്രൂരോ വിമനാ ഇവ । പുരീം പ്രവിഷ്ടഃ കംസായ കര്മാവേദ്യ ഗൃഹം യയൌ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അക്രൂരൻ മനസ്സിൽ വിഷമത്തോടെ നഗരത്തിൽ കടന്നു, തന്റെ ജോലി കംസനോട് അറിയിച്ചു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

അഥാപരാഹ്നേ ഭഗവാന് കൃഷ്ണഃ സങ്‌കര്ഷണാന്വിതഃ । മഥുരാം പ്രാവിശദ് ഗോപൈഃ ദിദൃക്ഷുഃ പരിവാരിതഃ

അപ്പോൾ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും സംകർഷണനും, നഗരത്തെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഗോപന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മഥുരയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

( മിശ്ര ) ദദര്ശ താം സ്ഫാടികതുങ്ഗ ഗോപുര ദ്വാരാം ബൃഹദ് ഹേമകപാടതോരണാമ് । താമ്രാരകോഷ്ഠാം പരിഖാദുരാസദാം ഉദ്യാന രമ്യോപ വനോപശോഭിതാമ്

അവൻ ആ നഗരം ഉയർന്ന സ്ഫടിക കവാടങ്ങളും, വലിയ പൊൻതൊരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വാതിലുകളും, താമ്രം പൂശിയ മതിലുകളും, കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ആഴമുള്ള കുഴികളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും കാടുകളും കൊണ്ട് ഭംഗിയാർന്നതും കണ്ടു.

സൌവര്ണശൃങ്‌ഗാടകഹര്മ്യനിഷ്കുടൈഃ ശ്രേണീസഭാഭിഃ ഭവനൈരുപസ്കൃതാമ് । വൈദൂര്യവജ്രാമലനീലവിദ്രുമൈഃ മുക്താഹരിദ്‌ഭിര്വലഭീഷു വേദിഷു

പൊൻതൂണുകളും അങ്കണങ്ങളും, നിരയുള്ള സഭാമന്ദിരങ്ങളും ഭവനങ്ങളും, വൈഡൂര്യം, വജ്രം, തിളങ്ങുന്ന നീലക്കല്ല്, പവഴ്, മുത്ത്, പച്ചക്കല്ല് എന്നിവ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച തൂണുകളും വേദികളും കൊണ്ട് നഗരം ഭംഗിയാർന്നിരുന്നു.

ജുഷ്ടേഷു ജാലാമുഖരന്ധ്രകുട്ടിമേഷു ആവിഷ്ടപാരാവതബര്ഹിനാദിതാമ് । സംസിക്തരഥ്യാപണമാര്ഗചത്വരാം പ്രകീര്ണമാല്യാങ്‌കുരലാജതണ്ഡുലാമ്

ജാലകങ്ങൾ, വാതിലുകൾ, നിലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പാരാവതങ്ങളും മയിൽപക്ഷികളും നിറഞ്ഞ് ശബ്ദിച്ചിരുന്നതും, തെരുവുകളും ചന്തകളും വഴിത്താരകളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂക്കളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിയും വിതറിയതും ആയിരുന്നു.

ആപൂര്ണകുമ്ഭൈര്ദധിചന്ദനോക്ഷിതൈഃ പ്രസൂനദീപാവലിഭിഃ സപല്ലവൈഃ । സവൃന്ദരമ്ഭാക്രമുകൈഃ സകേതുഭിഃ സ്വലങ്‌കൃതത് ദ്വാരഗൃഹാം സപട്ടികൈഃ

പൂർണ്ണമായ കുമ്പങ്ങൾ തൈരും ചന്ദനവും പുരട്ടി, പൂക്കളും വിളക്കുകളും ഇളം ഇലകളോടെ, വാഴക്കുലകളും പതാകകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച വാതിലുകളും വീടുകളും മനോഹരമായി ഒരുക്കിയിരുന്നു.

താം സമ്പ്രവിഷ്ടൌ വസുദേവനന്ദനൌ വൃതൌ വയസ്യൈര്നരദേവവര്ത്മനാ । ദ്രഷ്ടും സമീയുസ്ത്വരിതാഃ പുരസ്ത്രിയോ ഹര്മ്യാണി ചൈവാരുരുഹുര്നൃപോത്സുകാഃ

വസുദേവന്റെ രണ്ടു മക്കളും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം രാജമാർഗം വഴി നഗരത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ, അവരെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അതിവേഗം പുറത്ത് വന്ന്, ആവേശത്തോടെ ഭവനങ്ങളുടെ മുകളിൽ കയറി.

കാശ്ചിഗ് വിപര്യഗ്ധൃതവസ്ത്രഭൂഷണാ വിസ്മൃത്യ ചൈകം യുഗലേഷ്വഥാപരാഃ । കൃതൈകപത്രശ്രവണൈകനൂപുരാ നാങ്‌ക്ത്വാ ദ്വിതീയം ത്വപരാശ്ച ലോചനമ്

ചിലർ വസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ തെറ്റായി ധരിക്കുകയും, ചിലർ വസ്ത്രം അണിയുന്നത് തന്നെ മറക്കുകയും, ചിലർ ഒരു കാതിൽ മാത്രം കുണുകും ഒരു കാലിൽ മാത്രം നൂപുരവും അണിയുകയും, മറ്റുചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം കജൽ ഇടുകയും ചെയ്തു.

അശ്നന്ത്യ ഏകാസ്തദപാസ്യ സോത്സവാ അഭ്യജ്യമാനാ അകൃതോപമജ്ജനാഃ । സ്വപന്ത്യ ഉത്ഥായ നിശമ്യ നിഃസ്വനം പ്രപായയന്ത്യോഽര്ഭമപോഹ്യ മാതരഃ

ചിലർ ഭക്ഷണം അർദ്ധവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് ഉത്സവം മറന്ന്, കുളിക്കാതെയും പുറത്ത് ഓടി; മറ്റുചിലർ ശബ്ദം കേട്ട് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുലയൂട്ടാതെ തന്നെ അമ്മമാർ പോലും പുറത്ത് പോയി.

മനാംസി താസാമരവിന്ദലോചനഃ പ്രഗല്ഭലീലാഹസിതാവലോകനൈഃ । ജഹാര മത്തദ്വിരദേന്ദ്രവിക്രമോ ദൃശാം ദദച്ഛ്രീരമണാത്മനോത്സവമ്

കുമുദനേത്രനായ കൃഷ്ണൻ ധൈര്യപൂർവം കളിയോടെ നോക്കി മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെയുള്ള സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സുകൾ മോഷ്ടിച്ചു; മദം നിറഞ്ഞ ആനപോലെ അവൻ അവരുടെ കണ്ണുകൾക്കും ഹൃദയങ്ങൾക്കും ആനന്ദം നൽകി.

( വസംതതിലകാ ) ദൃഷ്ട്വാ മുഹുഃ ശ്രുതമനുദ്രുതചേതസസ്തം । തത്പ്രേക്ഷണോത്സ്മിതസുധോക്ഷണലബ്ധമാനാഃ । ആനന്ദമൂര്തിമുപഗുഹ്യ ദൃശാത്മലബ്ധം । ഹൃഷ്യത്ത്വചോ ജഹുരനന്തമരിന്ദമാധിമ്

അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ, കേട്ടതുപോലെ മനസ്സു ആകർഷിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകളാൽ ആനന്ദസുരഭി ലഭിച്ചവരായി, കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആ ആനന്ദസരൂപത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്തു; ആനന്ദത്തിൽ രോമാഞ്ചംകൊണ്ട അവർ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറന്നു.