ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അനിത്യാനാത്മദുഃഖേഷു വിപര്യയമതിര്ഹ്യഹമ് । ദ്വന്ദ്വാരാമസ്തമോവിഷ്ടോ ന ജാനേ ത്വാത്മനഃ പ്രിയമ്

നശ്വരവും ആത്മാവല്ലാത്തതും ദുഃഖകരവുമായ കാര്യങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി, ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങി, എനിക്ക് ആത്മാവിന് പ്രിയമായത് എന്താണെന്ന് അറിയാനാവുന്നില്ല.

യഥാബുധോ ജലം ഹിത്വാ പ്രതിച്ഛന്നം തദുദ്‍ഭവൈഃ । അഭ്യേതി മൃഗതൃഷ്ണാം വൈ തദ്വത്ത്വാഹം പരാങ്‌മുഖഃ

പുല്ലിനാൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി മരുഭൂമിയിലെ മായാജലത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ച്, മായാജാലങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നു.

നോത്സഹേഽഹം കൃപണധീഃ കാമകര്മഹതം മനഃ । രോദ്ധും പ്രമാഥിഭിശ്ചാക്ഷൈഃ ഹ്രിയമാണമിതസ്തതഃ

കാമവും കർമ്മവും കൊണ്ടു തളർന്ന മനസ്സോടെ, എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവയാകയാൽ, അവ മനസ്സിനെ ഇവിടെ നിന്ന് അവിടെക്ക് വലിച്ചിഴക്കുന്നു.

( വസംതതിലകാ ) സോഽഹം തവാങ്‌ഘ്ര്യുപഗതോഽസ്മ്യസതാം ദുരാപം തച്ചാപ്യഹം ഭവദനുഗ്രഹ ഈശ മന്യേ । പുംസോ ഭവേദ് യര്ഹി സംസരണാപവര്ഗഃ ത്വയ്യബ്ജനാഭ സദുപാസനയാ മതിഃ സ്യാത്

ഇങ്ങനെ ഞാൻ അയോഗ്യർക്കു ലഭിക്കാൻ കഴിയാത്ത നിന്റെ പാദസേവനത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതും നിന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ്, ഈശ്വരാ. ഒരുവന്റെ മനസ്സു നിന്റെ സദുപാസനയിൽ അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

( അനുഷ്ടുപ് ) നമോ വിജ്ഞാനമാത്രായ സര്വപ്രത്യയഹേതവേ । പുരുഷേശപ്രധാനായ ബ്രഹ്മണേഽനന്തശക്തയേ

ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനസ്വരൂപനായവനേ, എല്ലാം ഉറപ്പാക്കുന്ന കാരണമായവനേ, പുരുഷനും പ്രകൃതിക്കും അധിപനായവനേ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.

നമസ്തേ വാസുദേവായ സര്വഭൂതക്ഷയായ ച । ഹൃഷീകേശ നമസ്തുഭ്യം പ്രപന്നം പാഹി മാം പ്രഭോ

വാസുദേവനേ, എല്ലാജീവികളെയും സംഹരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം. ഹൃഷീകേശാ, നിനക്കു വന്ദനം. പ്രഭുവേ, ശരണമായിരിക്കുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ അക്രൂരസ്തുതിര്നാമ ചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണങ്ങളിലൊന്നായ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പാരമഹംസ്യ സംഹിതയുടെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദം, 'അക്രൂരന്റെ സ്തുതികൾ' എന്ന നാല്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

രാമകൃഷ്ണയോര്മഥുരായാം പ്രവേശഃ; രജകവധഃ വായകമാലാകാരയോരനുഗ്രഹേണം ച ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) സ്തുവതസ്തസ്യ ഭഗവാന് ദര്ശയിത്വാ ജലേ വപുഃ । ഭൂയഃ സമാഹരത് കൃഷ്ണോ നടോ നാട്യമിവാത്മനഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ജലത്തിൽ തന്റെ രൂപം കാണിച്ചു, പിന്നെ ഒരു നടൻ നാടകം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അതു വീണ്ടും മറച്ചു.

സോഽപി ചാന്തര്ഹിതം വീക്ഷ്യ ജലാദ് ഉന്മജ്ജ്യ സത്വരഃ । കൃത്വാ ചാവശ്യകം സര്വം വിസ്മിതോ രഥമാഗമത്

അത് അപ്രത്യക്ഷമായത് കണ്ട അക്രൂരൻ ഉടൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന്, ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തു, അത്ഭുതത്തോടെ രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

തം അപൃച്ഛദ് ഹൃഷീകേശഃ കിം തേ ദൃഷ്ടമിവാദ്‍ഭുതമ് । ഭൂമൌ വിയതി തോയേ വാ തഥാ ത്വാം ലക്ഷയാമഹേ

ഹൃഷീകേശൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളത്തിൽ, നീ എന്താണ് അത്ഭുതമായി കണ്ടത്? നിന്റെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം കാണുന്നുവല്ലോ.

ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - അദ്‍ഭുതാനീഹ യാവന്തി ഭൂമൌ വിയതി വാ ജലേ । ത്വയി വിശ്വാത്മകേ താനി കിം മേഽദൃഷ്ടം വിപശ്യതഃ

ശ്രീഅക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും ജലത്തിലും എത്ര അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവയെല്ലാം വിശ്വാത്മാവായ നിങ്ങളിൽ തന്നെ കാണാം. അതിനാൽ എനിക്ക് അറിയാത്തത് എന്താണ് ഞാൻ കണ്ടത്?

യത്രാദ്‍ഭുതാനി സര്വാണി ഭൂമൌ വിയതി വാ ജലേ । തം ത്വാനുപശ്യതോ ബ്രഹ്മന് കിം മേ ദൃഷ്ടമിഹാദ്‍ഭുതമ്

ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും വെള്ളത്തിലും എല്ലാത്തരം അത്ഭുതങ്ങളും കാണുന്നവനായി നിന്നെ ഞാൻ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മൻ, ഇവിടെ എനിക്ക് എന്താണ് അത്ഭുതമായി തോന്നുക?

ഇത്യുക്ത്വാ ചോദയാമാസ സ്യന്ദനം ഗാന്ദിനീസുതഃ । മഥുരാം അനയദ് രാമം കൃഷ്ണം ചൈവ ദിനാത്യയേ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഗാന്തിനിയുടെ മകൻ രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ രാമനും കൃഷ്ണനും മഥുരയിലേക്ക് എത്തിച്ചു.

മാര്ഗേ ഗ്രാമജനാ രാജന് തത്ര തത്രോപസങ്‌ഗതാഃ । വസുദേവസുതൌ വീക്ഷ്യ പ്രീതാ ദൃഷ്ടിം ന ചാദദുഃ

രാജാവേ, വഴിയിൽ ഗ്രാമവാസികൾ ഇവിടെ അവിടെ കൂടിച്ചേർന്നു. വസുദേവന്റെ മക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ അതിയായി സന്തോഷിച്ചു, കണ്ണ് മാറ്റാൻ പോലും കഴിയാതെ നോക്കി നിന്നു.

താവദ് വ്രജൌകസസ്തത്ര നന്ദഗോപാദയോഽഗ്രതഃ । പുരോപവനമാസാദ്യ പ്രതീക്ഷന്തോഽവതസ്ഥിരേ

അപ്പോൾ തന്നെ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപ്പന്മാരും മുന്നിൽ നിന്ന് വ്രജവാസികൾ നഗരത്തിന്റെ തോട്ടത്തിൽ എത്തി, കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

താന് സമേത്യാഹ ഭഗവാന് അക്രൂരം ജഗദീശ്വരഃ । ഗൃഹീത്വാ പാണിനാ പാണിം പ്രശ്രിതം പ്രഹസന്നിവ

അവരെ കണ്ടു, ലോകനാഥനായ ഭഗവാൻ അക്രൂരനെ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്തു, അവൻ നീട്ടിയ കൈ പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഭവാന് പ്രവിശതാമഗ്രേ സഹയാനഃ പുരീം ഗൃഹമ് । വയം ത്വിഹാവമുച്യാഥ തതോ ദ്രക്ഷ്യാമഹേ പുരീമ്

നീ രഥം കൂടെ എടുത്ത് ആദ്യം നഗരത്തിലേക്കും വീട്ടിലേക്കും പ്രവേശിക്കണം. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ കാത്തിരിക്കും, പിന്നീട് നഗരത്തെ കാണാൻ വരാം.

ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - നാഹം ഭവദ്‍ഭ്യാം രഹിതഃ പ്രവേക്ഷ്യേ മഥുരാം പ്രഭോ । ത്യക്തും നാര്ഹസി മാം നാഥ ഭക്തം തേ ഭക്തവത്സല

ശ്രീഅക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: പ്രഭോ, നിങ്ങളെ വിട്ട് ഞാൻ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഭക്തവത്സലനായ നാഥാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭക്തനാണ്, ദയവായി എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

ആഗച്ഛ യാമ ഗേഹാന് നഃ സനാഥാന് കുര്വധോക്ഷജ । സഹാഗ്രജഃ സഗോപാലൈഃ സുഹൃദ്‌ഭിശ്ച സുഹൃത്തമ

നിങ്ങളുടെ മൂത്ത സഹോദരനോടും ഗോപ്പന്മാരോടും പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളോടും കൂടെ, അച്യുതാ, ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് വരിക, അവ ഭാഗ്യവാന്മാരാക്കൂ.

പുനീഹി പാദരജസാ ഗൃഹാന്നോ ഗൃഹമേധിനാമ് । യച്ഛൌചേനാനുതൃപ്യന്തി പിതരഃ സാഗ്നയഃ സുരാഃ

നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീടുകൾ ശുദ്ധീകരിക്കണം; അതിന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ പിതാക്കന്മാർക്കും യാഗാഗ്നികൾക്കും ദേവന്മാർക്കും പോലും തൃപ്തി ലഭിക്കാറില്ല.

അവനിജ്യാങ്‌ഘ്രിയുഗലം ആസീത് ശ്ലോക്യോ ബലിര്മഹാന് । ഐശ്വര്യം അതുലം ലേഭേ ഗതിം ചൈകാന്തിനാം തു യാ

നിങ്ങളുടെ ഇരുകാലുകളും കഴുകിയ ശേഷം മഹാബലി പ്രശംസയ്ക്ക് അർഹനായി, അപാരമായ ഐശ്വര്യവും പരമഭക്തരുടെ ഗതിയും നേടി.

ആപസ്തേഽങ്‌ഘ്ര്യവനേജന്യഃ ത്രീംല്ലോകാന് ശുചയോഽപുനന് । ശിരസാധത്ത യാഃ ശര്വഃ സ്വര്യാതാഃ സഗരാത്മജാഃ

നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയ ജലം മൂലമൂലകങ്ങൾ ശുദ്ധമായി; ശിവൻ അതു തലയിൽ ധരിച്ചു, സഗരന്റെ പുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.

ദേവദേവ ജഗന്നാഥ പുണ്യശ്രവണകീര്തന । യദൂത്തമോത്തമഃശ്ലോക നാരായണ നമോഽസ്തു തേ

ദേവദേവ, ലോകനാഥാ, നിങ്ങളുടെ ശ്രവണവും കീർത്തിയും പുണ്യമാണ്; യദുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരായണാ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വന്ദിക്കുന്നു.

ശ്രീഭഗവനുവാച । ആയാസ്യേ ഭവതോ ഗേഹം അഹമാര്യസമന്വിതഃ । യദുചക്രദ്രുഹം ഹത്വാ വിതരിഷ്യേ സുഹൃത്പ്രിയമ്

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ആര്യന്മാരോടൊപ്പം നിന്റെ വീട്ടിൽ വരും. യദുകുലത്തിലെ ദുഷ്ടനെ സംഹരിച്ചതിന് ശേഷം, സുഹൃത്തുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഏവമുക്തോ ഭഗവതാ സോഽക്രൂരോ വിമനാ ഇവ । പുരീം പ്രവിഷ്ടഃ കംസായ കര്മാവേദ്യ ഗൃഹം യയൌ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, അക്രൂരൻ മനസ്സിൽ വിഷമത്തോടെ നഗരത്തിൽ കടന്നു, തന്റെ ജോലി കംസനോട് അറിയിച്ചു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

അഥാപരാഹ്നേ ഭഗവാന് കൃഷ്ണഃ സങ്‌കര്ഷണാന്വിതഃ । മഥുരാം പ്രാവിശദ് ഗോപൈഃ ദിദൃക്ഷുഃ പരിവാരിതഃ

അപ്പോൾ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും സംകർഷണനും, നഗരത്തെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഗോപന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മഥുരയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

( മിശ്ര ) ദദര്ശ താം സ്ഫാടികതുങ്ഗ ഗോപുര ദ്വാരാം ബൃഹദ് ഹേമകപാടതോരണാമ് । താമ്രാരകോഷ്ഠാം പരിഖാദുരാസദാം ഉദ്യാന രമ്യോപ വനോപശോഭിതാമ്

അവൻ ആ നഗരം ഉയർന്ന സ്ഫടിക കവാടങ്ങളും, വലിയ പൊൻതൊരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വാതിലുകളും, താമ്രം പൂശിയ മതിലുകളും, കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ആഴമുള്ള കുഴികളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും കാടുകളും കൊണ്ട് ഭംഗിയാർന്നതും കണ്ടു.

സൌവര്ണശൃങ്‌ഗാടകഹര്മ്യനിഷ്കുടൈഃ ശ്രേണീസഭാഭിഃ ഭവനൈരുപസ്കൃതാമ് । വൈദൂര്യവജ്രാമലനീലവിദ്രുമൈഃ മുക്താഹരിദ്‌ഭിര്വലഭീഷു വേദിഷു

പൊൻതൂണുകളും അങ്കണങ്ങളും, നിരയുള്ള സഭാമന്ദിരങ്ങളും ഭവനങ്ങളും, വൈഡൂര്യം, വജ്രം, തിളങ്ങുന്ന നീലക്കല്ല്, പവഴ്, മുത്ത്, പച്ചക്കല്ല് എന്നിവ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച തൂണുകളും വേദികളും കൊണ്ട് നഗരം ഭംഗിയാർന്നിരുന്നു.

ജുഷ്ടേഷു ജാലാമുഖരന്ധ്രകുട്ടിമേഷു ആവിഷ്ടപാരാവതബര്ഹിനാദിതാമ് । സംസിക്തരഥ്യാപണമാര്ഗചത്വരാം പ്രകീര്ണമാല്യാങ്‌കുരലാജതണ്ഡുലാമ്

ജാലകങ്ങൾ, വാതിലുകൾ, നിലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പാരാവതങ്ങളും മയിൽപക്ഷികളും നിറഞ്ഞ് ശബ്ദിച്ചിരുന്നതും, തെരുവുകളും ചന്തകളും വഴിത്താരകളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂക്കളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിയും വിതറിയതും ആയിരുന്നു.