ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

തൌ രഥസ്ഥൌ കഥമിഹ സുതൌ ആനകദുന്ദുഭേഃ । തര്ഹി സ്വിത് സ്യന്ദനേ ന സ്ത ഇത്യുന്മജ്ജ്യ വ്യചഷ്ട സഃ

'ദേവകിയുടെ മക്കൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ വെള്ളത്തിൽ? അവർ വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കേണ്ടതല്ലേ?' എന്ന് അക്രൂരൻ വിചാരിച്ചു. പിന്നെ ഉയർന്ന് അവരെ തിരഞ്ഞു.

തത്രാപി ച യഥാപൂര്വം ആസീനൌ പുനരേവ സഃ । ന്യമജ്ജദ് ദര്ശനം യന്മേ മൃഷാ കിം സലിലേ തയോഃ

അവിടെ വീണ്ടും, മുമ്പുപോലെ ഇരിക്കുന്നവരെ കണ്ടു; പിന്നെയും മുങ്ങി, വെള്ളത്തിൽ കണ്ടത് സത്യമായിരുന്നോ എന്നു സംശയിച്ചു.

ഭൂയസ്തത്രാപി സോഽദ്രാക്ഷീത് സ്തൂയമാനമഹീശ്വരമ് । സിദ്ധചാരണഗന്ധര്വൈഃ അസുരൈര്നതകന്ധരൈഃ

പിന്നെയും, അക്രൂരൻ മഹേശ്വരനെ സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, അസുരന്മാർ സംഗീതോപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വന്ദിച്ച് പാടുന്നതായി കണ്ടു.

സഹസ്രശിരസം ദേവം സഹസ്രഫണമൌലിനമ് । നീലാമ്ബരം വിസശ്വേതം ശൃങ്‌ഗൈഃ ശ്വേതമിവ സ്ഥിതമ്

അക്രൂരൻ ആയിരം തലകളും ആയിരം പാമ്പിന്റെ ഫണകളും ഉള്ള ദൈവത്തെ, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പർവ്വതശൃംഗങ്ങൾ പോലെ വെള്ളയുള്ളവനെ കണ്ടു.

തസ്യോത്സങ്‌ഗേ ഘനശ്യാമം പീതകൌശേയവാസസമ് । പുരുഷം ചതുര്ഭുജം ശാന്തം പദ്മപത്രാരുണേക്ഷണമ്

അവന്റെ മടിയിൽ, മേഘംപോലെയുള്ള കറുത്തവണ്ണം, മഞ്ഞുനൂൽ വസ്ത്രം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, ശാന്തനും താമരയിലപോലെയുള്ള ചുവപ്പു കണ്ണുള്ളവനെയും കണ്ടു.

ചാരുപ്രസന്നവദനം ചാരുഹാസനിരീക്ഷണമ് । സുഭ്രൂന്നസം ചരുകര്ണം സുകപോലാരുണാധരമ്

അവന്റെ മുഖം മനോഹരവും സമാധാനപരവുമായിരുന്നു; സുന്ദരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കുന്നു. ഭ്രൂ, മൂക്ക്, ചെവി, കവിൾ, ചുവന്ന അധരം എല്ലാം ആകർഷകമായിരുന്നു.

പ്രലമ്ബപീവരഭുജം തുങ്‌ഗാംസോരഃസ്ഥലശ്രിയമ് । കമ്ബുകണ്ഠം നിമ്നനാഭിം വലിമത്പല്ലവോദരമ്

അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ നീളവും പുഷ്ടിയുമുള്ളത്, നെഞ്ച് വിശാലവും ഭംഗിയുമുള്ളത്, കഴുത്ത് ശംഖംപോലെയും, നാഭി ആഴമുള്ളതും, വയറ് ഇളം ഇലയുപോലെയുള്ള ചുരുളുകളുമുള്ളതുമായിരുന്നു.

ബൃഹത്കതിതതശ്രോണി കരഭോരുദ്വയാന്വിതമ് । ചാരുജാനുയുഗം ചാരു ജങ്‌ഘായുഗലസംയുതമ്

അവന്റെ കിടവും അരവും വലിയതും, കൈകളും മുട്ടുകളും ഭംഗിയുള്ളതും, കാലുകൾ മനോഹരമായ ആകൃതിയിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തുങ്‌ഗഗുല്ഫാരുണനഖ വ്രാതദീധിതിഭിര്വൃതമ് । നവാങ്‌ഗുല്യങ്‌ഗുഷ്ഠദലൈഃ വിലസത് പാദപങ്‌കജമ്

അവന്റെ കാൽമുട്ടുകൾ ഉയർന്നതും, നഖങ്ങൾ ചുവപ്പും, പ്രകാശം പടർന്നതും, ഒമ്പത് വിരലുകളും അഗ്രഭാഗങ്ങളും ഉള്ള കാൽതാമരപോലെ തിളങ്ങുന്നു.

സുമഹാര്ഹമണിവ്രാത കിരീടകടകാങ്‌ഗദൈഃ । കടിസൂത്രബ്രഹ്മസൂത്ര ഹാരനൂപുരകുണ്ഡലൈഃ

അവൻ വിലമതിക്കാനാകാത്ത രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു: മുടിയണിയൽ, കങ്കണം, വലയം, യജ്ഞോപവീതം, അരക്കയർ, മാല, പാദസരം, കാതിലങ്കാരം.

ഭ്രാജമാനം പദ്മകരം ശങ്‌ഖചക്രഗദാധരമ് । ശ്രീവത്സവക്ഷസം ഭ്രാജത് കൌസ്തുഭം വനമാലിനമ്

അവന്റെ താമരപോലെയുള്ള കൈകൾ തിളങ്ങുന്നു; അവൻ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം, പ്രകാശമുള്ള കൗസ്തുഭം, വനമാലയും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സുനന്ദനന്ദപ്രമുഖൈഃ പര്ഷദൈഃ സനകാദിഭിഃ । സുരേശൈര്ബ്രഹ്മരുദ്രാദ്യൈഃ നവഭിശ്ച ദ്വിജോത്തമൈഃ

സുനന്ദനും നന്ദനും തുടങ്ങിയ അനുചിതരോടും, സനകാദിമുനികളോടും, ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും തുടങ്ങിയ ദേവന്മാരോടും, ഒപ്പം ഒൻപത് പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും കൂടെ,

പ്രഹ്രാദനാരദവസു പ്രമുഖൈര്ഭാഗവതോത്തമൈഃ । സ്തൂയമാനം പൃഥഗ്ഭാവൈഃ വചോഭിരമലാത്മഭിഃ

പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, വസു എന്നിവർ തുടങ്ങിയ ഭക്തശ്രേഷ്ഠന്മാർ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള ശുദ്ധമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ പുകഴ്ത്തി,

ശ്രിയാ പുഷ്ട്യാ ഗിരാ കാന്ത്യാ കീര്ത്യാ തുഷ്ട്യേലയോര്ജയാ । വിദ്യയാവിദ്യയാ ശക്ത്യാ മായയാ ച നിഷേവിതമ്

ശ്രീ, പുഷ്ടി, വാക്ക്, കാന്തി, കീർത്തി, തൃപ്തി, ലയം, ജയം, വിജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ എന്നിവയാൽ സേവിക്കപ്പെട്ടവനാണ് അവൻ,

വിലോക്യ സുഭൃശം പ്രീതോ ഭക്ത്യാ പരമയാ യുതഃ । ഹൃഷ്യത്തനൂരുഹോ ഭാവ പരിക്ലിന്നാത്മലോചനഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ, പരമഭക്തിയോടെ, ശരീരത്തിൽ പുളകവും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഭാവവും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും നിറഞ്ഞു,

ഗിരാ ഗദ്‍ഗദയാസ്തൌഷീത് സത്ത്വമാലമ്ബ്യ സാത്വതഃ । പ്രണമ്യ മൂര്ധ്നാവഹിതഃ കൃതാഞ്ജലിപുടഃ ശനൈഃ

കമ്പം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോടെ, സത്യസങ്കല്പത്തോടെ, ഭക്തൻ അവനെ സ്തുതിച്ചു; തല താഴ്ത്തി, കൈകൾ കൂപ്പി, ശാന്തമായും ഭക്തിയോടെയും.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ അക്രൂരപ്രതിയാനേ ഏകോന്ചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പാരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രിമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലുള്ള അക്രൂരന്റെ മടങ്ങൽ എന്ന ഒമ്പതാംതിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അക്രൂരകൃതാ ഭഗവത് സ്തുതി - ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - ( മിശ്ര ) നതോഽസ്മ്യഹം ത്വാഖിലഹേതുഹേതും നാരായണം പൂരുഷമാദ്യമവ്യയമ് । യന്നാഭിജാതാദരവിന്ദകോഷാദ് ബ്രഹ്മാഽഽവിരാസീദ് യത ഏഷ ലോകഃ

ശ്രീഅക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ കാരണങ്ങൾക്കും കാരണമായ, നാരായണനായ, ആദിപുരുഷനായ, അക്ഷയനായ നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നുള്ള താമരയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവു ജനിച്ചു, അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം ഉൽഭവിച്ചത്.

ഭൂസ്തോയമഗ്നിഃ പവനം ഖമാദിഃ മഹാനജാദിര്മന ഇന്ദ്രിയാണി । സര്വേന്ദ്രിയാര്ഥാ വിബുധാശ്ച സര്വേ യേ ഹേതവസ്തേ ജഗതോഽങ്‌ഗഭൂതാഃ

ഭൂമി, ജലം, അഗ്‌നി, വായു, ആകാശം, മഹത്ത്വം, അവ്യക്തം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, ദേവന്മാർ—ഇവയെല്ലാം ഈ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്, പ്രഭോ.

നൈതേ സ്വരൂപം വിദുരാത്മനസ്തേ ഹ്യജാദയോഽനാത്മതയാ ഗൃഹീതാഃ । അജോഽനുബദ്ധഃ സ ഗുണൈരജായാ ഗുണാത് പരം വേദ ന തേ സ്വരൂപമ്

ഇവയെല്ലാം, അവ്യക്തം മുതലായവ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നില്ല, കാരണം അവയെല്ലാം ആത്മാവല്ലാത്തതായാണ് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത്. അജൻ എന്ന ജനനം ഇല്ലാത്തവനും, ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ചവനും, ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതമായത് മാത്രമേ അറിയൂ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം അവനറിയില്ല.

( അനുഷ്ടുപ് ) ത്വാം യോഗിനോ യജന്ത്യദ്ധാ മഹാപുരുഷമീശ്വരമ് । സാധ്യാത്മം സാധിഭൂതം ച സാധിദൈവം ച സാധവഃ

യോഗികൾ നേരിട്ട് മഹാപുരുഷനായ, ഈശ്വരനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു; ആത്മാവിലെയും, ജീവികളിലെയും, ദേവതകളിലെയും സത്ത്വത്വമായി നിന്നെ സന്മാർഗ്ഗികൾ ആരാധിക്കുന്നു.

ത്രയ്യാ ച വിദ്യയാ കേചിത് ത്വാം വൈ വൈതാനികാ ദ്വിജാഃ । യജന്തേ വിതതൈര്യജ്ഞൈഃ നാനാരൂപാമരാഖ്യയാ

ചില ബ്രാഹ്മണന്മാർ, വേദമാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, ത്രയീവിദ്യയാലും, വിവിധയാഗങ്ങളാലും, പല രൂപങ്ങളിലെയും പേരുകളിലെയും യാഗങ്ങളാൽ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

ഏകേ ത്വാഖിലകര്മാണി സന്ന്യസ്യോപശമം ഗതാഃ । ജ്ഞാനിനോ ജ്ഞാനയജ്ഞേന യജന്തി ജ്ഞാനവിഗ്രഹമ്

മറ്റുചിലർ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ശാന്തതയിലേക്കുയർന്ന്, വിജ്ഞാനയാഗം വഴി വിജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

അന്യേ ച സംസ്കൃതാത്മാനോ വിധിനാഭിഹിതേന തേ । യജന്തി ത്വന്മയാസ്ത്വാം വൈ ബഹുമൂര്ത്യേകമൂര്തികമ്

മറ്റുചിലർ, മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ച്, നിർദ്ദേശിച്ച രീതികൾ പാലിച്ച്, പല രൂപങ്ങളിലുമുള്ള ഒരേയൊരു രൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.

ത്വാമേവാന്യേ ശിവോക്തേന മാര്ഗേണ ശിവരൂപിണമ് । ബഹ്വാചാര്യവിഭേദേന ഭഗവന് സമുപാസതേ

ചിലർ ശിവൻ ഉപദേശിച്ച മാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, ശിവസ്വരൂപിയായ ഭഗവാനെ, പല ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഉപദേശങ്ങൾ പ്രകാരം, വിവിധ രീതിയിൽ ആരാധിക്കുന്നു.

സര്വ ഏവ യജന്തി ത്വാം സര്വദേവമയേശ്വരമ് । യേഽപ്യന്യദേവതാഭക്താ യദ്യപ്യന്യധിയഃ പ്രഭോ

എല്ലാവരും, ദേവന്മാരെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈശ്വരനായ നിന്നെ തന്നെ ആരാധിക്കുന്നു; മറ്റുദേവതകളെ ഭജിക്കുന്നവരും, മനസ്സു വേറെയായിരുന്നാലും, പ്രഭോ, നിന്നിലേക്കാണ്.

യഥാദ്രിപ്രഭവാ നദ്യഃ പര്ജന്യാപൂരിതാഃ പ്രഭോ । വിശന്തി സര്വതഃ സിന്ധും തദ്വത്ത്വാം ഗതയോഽന്തതഃ

പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച നദികൾ, മഴയാൽ നിറഞ്ഞ്, എല്ലായിടത്തുനിന്നും സമുദ്രത്തിൽ ചേരുന്നതുപോലെ, എല്ലാ മാർഗ്ഗങ്ങളും അവസാനം നിന്നിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

സത്ത്വം രജസ്തമ ഇതി ഭവതഃ പ്രകൃതേര്ഗുണാഃ । തേഷു ഹി പ്രാകൃതാഃ പ്രോതാ ആബ്രഹ്മസ്ഥാവരാദയഃ

സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ നിന്റെ പ്രകൃതിയിലുണ്ട്; ഇവയിൽ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ചലനമില്ലാത്തവരേയ്ക്കും എല്ലാ ജീവികളും ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

( മിശ്ര ) തുഭ്യം നമസ്തേഽസ്ത്വവിഷക്തദൃഷ്ടയേ സര്വാത്മനേ സര്വധിയാം ച സാക്ഷിണേ । ഗുണപ്രവാഹോഽയമവിദ്യയാ കൃതഃ പ്രവര്തതേ ദേവനൃതിര്യഗാത്മസു

അനാസക്തമായ ദൃഷ്ടിയുള്ളവനേ, എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവേ, എല്ലായിടത്തുമുള്ള മനസ്സുകളുടെ സാക്ഷിയേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അജ്ഞാനത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹം ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു.