ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

( അനുഷ്ടുപ് ) സ്ത്രീണാമേവം രുദന്തീനാം ഉദിതേ സവിതര്യഥ । അക്രൂരശ്ചോദയാമാസ കൃതമൈത്രാദികോ രഥമ്

സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ കരയുമ്പോൾ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, സൗഹൃദം നിറഞ്ഞ കടമകൾ നിറവേറ്റിയ അകൃൂരൻ രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.

ഗോപാസ്തമന്വസജ്ജന്ത നന്ദാദ്യാഃ ശകടൈസ്തതഃ । ആദായോപായനം ഭൂരി കുമ്ഭാന് ഗോരസസമ്ഭൃതാന്

നന്ദനും മറ്റുള്ളവരും നയിച്ച ഗോപന്മാർ, കാളകളിൽ നിന്നുള്ള പലവിധ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിറച്ച വലിയ പാത്രങ്ങൾ കൊണ്ടു, കാളവണ്ടികളിൽ അവരെ പിന്തുടർന്നു.

ഗോപ്യശ്ച ദയിതം കൃഷ്ണം അനുവ്രജ്യാനുരഞ്ജിതാഃ । പ്രത്യാദേശം ഭഗവതഃ കാങ്‌ക്ഷന്ത്യശ്ചാവതസ്ഥിരേ

ആ ഗോപികൾ, തങ്ങളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണനിൽ ആകർഷിതരായി, അവനെ പിന്തുടർന്നു. ഭഗവാന്റെ ഒരു സൂചന പ്രതീക്ഷിച്ച് അവർ കാത്തുനിന്നു.

താസ്തഥാ തപ്യതീര്വീക്ഷ്യ സ്വപ്രസ്ഥാണേ യദൂത്തമഃ । സാന്ത്വയാമസ സപ്രേമൈഃ ആയാസ്യ ഇതി ദൌത്യകൈഃ

അവരെ ഇങ്ങനെ ദു:ഖിതരായി കാണുമ്പോൾ, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം ആശ്വസിപ്പിച്ചു; 'ഞാൻ വീണ്ടും വരാം' എന്ന സന്ദേശം ദൂതന്മാർ മുഖാന്തിരം അറിയിച്ചു.

യാവദാലക്ഷ്യതേ കേതുഃ യാവദ്രേണൂ രഥസ്യ ച । അനുപ്രസ്ഥാപിതാത്മാനോ ലേഖ്യാനീവോപലക്ഷിതാഃ

കുതിരവണ്ടിയുടെ പതാകയും പൊടിയും കാണാവുന്നതുവരെ, അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ മാത്രം ചിന്തിച്ച്, ചിത്രങ്ങളിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നവരെപ്പോലെ അവർ പിന്തുടർന്നു.

താ നിരാശാ നിവവൃതുഃ ഗോവിന്ദവിനിവര്തനേ । വിശോകാ അഹനീ നിന്യുഃ ഗായന്ത്യഃ പ്രിയചേഷ്ടിതമ്

ഗോവിന്ദൻ തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, അവർ മടങ്ങി. ദു:ഖം ഇല്ലാതെ, പ്രിയനുള്ള കൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട് അവർ ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു.

ഭഗവാനപി സമ്പ്രാപ്തോ രാമാക്രൂരയുതോ നൃപ । രഥേന വായുവേഗേന കാലിന്ദീം അഘനാശിനീമ്

രാജാവേ, ഭഗവാൻ രാമനും അക്രൂരനും കൂടെ കുതിരവണ്ടിയിൽ വേഗത്തിൽ യാത്ര ചെയ്ത്, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന യമുനാനദിയിലേക്കെത്തി.

തത്രോപസ്പൃശ്യ പാനീയം പീത്വാ മൃഷ്ടം മണിപ്രഭമ് । വൃക്ഷഷണ്ഡമുപവ്രജ്യ സരാമോ രഥമാവിശത് അക്രൂരസ്താവുപാമന്ത്ര്യ നിവേശ്യ ച രഥോപരി । കാലിന്ദ്യാ ഹ്രദമാഗത്യ സ്നാനം വിധിവദാചരത്

അവിടെ, ശുദ്ധവും മണിമണലപോലും തെളിയുന്ന വെള്ളം കഴുകി കുടിച്ച്, രാമനോടൊപ്പം വൃക്ഷങ്ങളുടെ തണലിലേക്ക് പോയി, പിന്നെ വണ്ടിയിൽ കയറി. അക്രൂരൻ അവരെ വിടപറഞ്ഞ്, വണ്ടിക്ക് മുകളിൽ ഇരുന്നു, യമുനയുടെ കുളത്തിലേക്ക് ചെന്നു, വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്തു.

നിമജ്ജ്യ തസ്മിന് സലിലേ ജപന് ബ്രഹ്മ സനാതനമ് । താവേവ ദദൃശേഽക്രൂരോ രാമകൃഷ്ണൌ സമന്വിതൌ

അക്രൂരൻ ആ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മം ജപിച്ചപ്പോൾ, രാമനും കൃഷ്ണനും ഒരുമിച്ച് അവിടെ കാണപ്പെട്ടു.

തൌ രഥസ്ഥൌ കഥമിഹ സുതൌ ആനകദുന്ദുഭേഃ । തര്ഹി സ്വിത് സ്യന്ദനേ ന സ്ത ഇത്യുന്മജ്ജ്യ വ്യചഷ്ട സഃ

'ദേവകിയുടെ മക്കൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ വെള്ളത്തിൽ? അവർ വണ്ടിയിൽ ഇരിക്കേണ്ടതല്ലേ?' എന്ന് അക്രൂരൻ വിചാരിച്ചു. പിന്നെ ഉയർന്ന് അവരെ തിരഞ്ഞു.

തത്രാപി ച യഥാപൂര്വം ആസീനൌ പുനരേവ സഃ । ന്യമജ്ജദ് ദര്ശനം യന്മേ മൃഷാ കിം സലിലേ തയോഃ

അവിടെ വീണ്ടും, മുമ്പുപോലെ ഇരിക്കുന്നവരെ കണ്ടു; പിന്നെയും മുങ്ങി, വെള്ളത്തിൽ കണ്ടത് സത്യമായിരുന്നോ എന്നു സംശയിച്ചു.

ഭൂയസ്തത്രാപി സോഽദ്രാക്ഷീത് സ്തൂയമാനമഹീശ്വരമ് । സിദ്ധചാരണഗന്ധര്വൈഃ അസുരൈര്നതകന്ധരൈഃ

പിന്നെയും, അക്രൂരൻ മഹേശ്വരനെ സിദ്ധന്മാർ, ചാരണന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, അസുരന്മാർ സംഗീതോപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വന്ദിച്ച് പാടുന്നതായി കണ്ടു.

സഹസ്രശിരസം ദേവം സഹസ്രഫണമൌലിനമ് । നീലാമ്ബരം വിസശ്വേതം ശൃങ്‌ഗൈഃ ശ്വേതമിവ സ്ഥിതമ്

അക്രൂരൻ ആയിരം തലകളും ആയിരം പാമ്പിന്റെ ഫണകളും ഉള്ള ദൈവത്തെ, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പർവ്വതശൃംഗങ്ങൾ പോലെ വെള്ളയുള്ളവനെ കണ്ടു.

തസ്യോത്സങ്‌ഗേ ഘനശ്യാമം പീതകൌശേയവാസസമ് । പുരുഷം ചതുര്ഭുജം ശാന്തം പദ്മപത്രാരുണേക്ഷണമ്

അവന്റെ മടിയിൽ, മേഘംപോലെയുള്ള കറുത്തവണ്ണം, മഞ്ഞുനൂൽ വസ്ത്രം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, ശാന്തനും താമരയിലപോലെയുള്ള ചുവപ്പു കണ്ണുള്ളവനെയും കണ്ടു.

ചാരുപ്രസന്നവദനം ചാരുഹാസനിരീക്ഷണമ് । സുഭ്രൂന്നസം ചരുകര്ണം സുകപോലാരുണാധരമ്

അവന്റെ മുഖം മനോഹരവും സമാധാനപരവുമായിരുന്നു; സുന്ദരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കുന്നു. ഭ്രൂ, മൂക്ക്, ചെവി, കവിൾ, ചുവന്ന അധരം എല്ലാം ആകർഷകമായിരുന്നു.

പ്രലമ്ബപീവരഭുജം തുങ്‌ഗാംസോരഃസ്ഥലശ്രിയമ് । കമ്ബുകണ്ഠം നിമ്നനാഭിം വലിമത്പല്ലവോദരമ്

അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ നീളവും പുഷ്ടിയുമുള്ളത്, നെഞ്ച് വിശാലവും ഭംഗിയുമുള്ളത്, കഴുത്ത് ശംഖംപോലെയും, നാഭി ആഴമുള്ളതും, വയറ് ഇളം ഇലയുപോലെയുള്ള ചുരുളുകളുമുള്ളതുമായിരുന്നു.

ബൃഹത്കതിതതശ്രോണി കരഭോരുദ്വയാന്വിതമ് । ചാരുജാനുയുഗം ചാരു ജങ്‌ഘായുഗലസംയുതമ്

അവന്റെ കിടവും അരവും വലിയതും, കൈകളും മുട്ടുകളും ഭംഗിയുള്ളതും, കാലുകൾ മനോഹരമായ ആകൃതിയിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തുങ്‌ഗഗുല്ഫാരുണനഖ വ്രാതദീധിതിഭിര്വൃതമ് । നവാങ്‌ഗുല്യങ്‌ഗുഷ്ഠദലൈഃ വിലസത് പാദപങ്‌കജമ്

അവന്റെ കാൽമുട്ടുകൾ ഉയർന്നതും, നഖങ്ങൾ ചുവപ്പും, പ്രകാശം പടർന്നതും, ഒമ്പത് വിരലുകളും അഗ്രഭാഗങ്ങളും ഉള്ള കാൽതാമരപോലെ തിളങ്ങുന്നു.

സുമഹാര്ഹമണിവ്രാത കിരീടകടകാങ്‌ഗദൈഃ । കടിസൂത്രബ്രഹ്മസൂത്ര ഹാരനൂപുരകുണ്ഡലൈഃ

അവൻ വിലമതിക്കാനാകാത്ത രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു: മുടിയണിയൽ, കങ്കണം, വലയം, യജ്ഞോപവീതം, അരക്കയർ, മാല, പാദസരം, കാതിലങ്കാരം.

ഭ്രാജമാനം പദ്മകരം ശങ്‌ഖചക്രഗദാധരമ് । ശ്രീവത്സവക്ഷസം ഭ്രാജത് കൌസ്തുഭം വനമാലിനമ്

അവന്റെ താമരപോലെയുള്ള കൈകൾ തിളങ്ങുന്നു; അവൻ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം, പ്രകാശമുള്ള കൗസ്തുഭം, വനമാലയും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സുനന്ദനന്ദപ്രമുഖൈഃ പര്ഷദൈഃ സനകാദിഭിഃ । സുരേശൈര്ബ്രഹ്മരുദ്രാദ്യൈഃ നവഭിശ്ച ദ്വിജോത്തമൈഃ

സുനന്ദനും നന്ദനും തുടങ്ങിയ അനുചിതരോടും, സനകാദിമുനികളോടും, ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും തുടങ്ങിയ ദേവന്മാരോടും, ഒപ്പം ഒൻപത് പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും കൂടെ,

പ്രഹ്രാദനാരദവസു പ്രമുഖൈര്ഭാഗവതോത്തമൈഃ । സ്തൂയമാനം പൃഥഗ്ഭാവൈഃ വചോഭിരമലാത്മഭിഃ

പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, വസു എന്നിവർ തുടങ്ങിയ ഭക്തശ്രേഷ്ഠന്മാർ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള ശുദ്ധമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ പുകഴ്ത്തി,

ശ്രിയാ പുഷ്ട്യാ ഗിരാ കാന്ത്യാ കീര്ത്യാ തുഷ്ട്യേലയോര്ജയാ । വിദ്യയാവിദ്യയാ ശക്ത്യാ മായയാ ച നിഷേവിതമ്

ശ്രീ, പുഷ്ടി, വാക്ക്, കാന്തി, കീർത്തി, തൃപ്തി, ലയം, ജയം, വിജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ എന്നിവയാൽ സേവിക്കപ്പെട്ടവനാണ് അവൻ,

വിലോക്യ സുഭൃശം പ്രീതോ ഭക്ത്യാ പരമയാ യുതഃ । ഹൃഷ്യത്തനൂരുഹോ ഭാവ പരിക്ലിന്നാത്മലോചനഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ, പരമഭക്തിയോടെ, ശരീരത്തിൽ പുളകവും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഭാവവും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീരും നിറഞ്ഞു,

ഗിരാ ഗദ്‍ഗദയാസ്തൌഷീത് സത്ത്വമാലമ്ബ്യ സാത്വതഃ । പ്രണമ്യ മൂര്ധ്നാവഹിതഃ കൃതാഞ്ജലിപുടഃ ശനൈഃ

കമ്പം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളോടെ, സത്യസങ്കല്പത്തോടെ, ഭക്തൻ അവനെ സ്തുതിച്ചു; തല താഴ്ത്തി, കൈകൾ കൂപ്പി, ശാന്തമായും ഭക്തിയോടെയും.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ അക്രൂരപ്രതിയാനേ ഏകോന്ചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പാരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രിമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലുള്ള അക്രൂരന്റെ മടങ്ങൽ എന്ന ഒമ്പതാംതിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അക്രൂരകൃതാ ഭഗവത് സ്തുതി - ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - ( മിശ്ര ) നതോഽസ്മ്യഹം ത്വാഖിലഹേതുഹേതും നാരായണം പൂരുഷമാദ്യമവ്യയമ് । യന്നാഭിജാതാദരവിന്ദകോഷാദ് ബ്രഹ്മാഽഽവിരാസീദ് യത ഏഷ ലോകഃ

ശ്രീഅക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ കാരണങ്ങൾക്കും കാരണമായ, നാരായണനായ, ആദിപുരുഷനായ, അക്ഷയനായ നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നുള്ള താമരയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവു ജനിച്ചു, അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം ഉൽഭവിച്ചത്.

ഭൂസ്തോയമഗ്നിഃ പവനം ഖമാദിഃ മഹാനജാദിര്മന ഇന്ദ്രിയാണി । സര്വേന്ദ്രിയാര്ഥാ വിബുധാശ്ച സര്വേ യേ ഹേതവസ്തേ ജഗതോഽങ്‌ഗഭൂതാഃ

ഭൂമി, ജലം, അഗ്‌നി, വായു, ആകാശം, മഹത്ത്വം, അവ്യക്തം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, ദേവന്മാർ—ഇവയെല്ലാം ഈ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്, പ്രഭോ.

നൈതേ സ്വരൂപം വിദുരാത്മനസ്തേ ഹ്യജാദയോഽനാത്മതയാ ഗൃഹീതാഃ । അജോഽനുബദ്ധഃ സ ഗുണൈരജായാ ഗുണാത് പരം വേദ ന തേ സ്വരൂപമ്

ഇവയെല്ലാം, അവ്യക്തം മുതലായവ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നില്ല, കാരണം അവയെല്ലാം ആത്മാവല്ലാത്തതായാണ് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത്. അജൻ എന്ന ജനനം ഇല്ലാത്തവനും, ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ചവനും, ഗുണങ്ങൾക്ക് അതീതമായത് മാത്രമേ അറിയൂ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം അവനറിയില്ല.