ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

തത് സഭാസംസ്ഥിതാനാം ച ദേഹഗേഹാത്മവിസ്മൃതിഃ । ദൃഷ്ട്വാ ച തന്മയാവസ്ഥാം നാരദോ വാക്യമബ്രവീത്

അവിടെ കൂട്ടായ്മയിൽ ഇരുന്നവർക്കെല്ലാം ശരീരവും വീട്ടും ആത്മാവും മറന്നുപോയി; അവരുടെ ആകുലത കണ്ടു നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

(വംശസ്ഥ) അലൌകികോഽയം മഹിമാ മുനീശ്വരാഃ സപ്താഹജന്യോഽദ്യ വിലോകിതോ മയാ । മൂഢാഃ ശഠാ യേ പശുപക്ഷിണോഽത്ര സര്വേഽപി നിഷ്പാപതമാ ഭവന്തി

മഹർഷിമാരേ, ഈ അത്ഭുതമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു, ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നാണ് ഇതു ഉദിച്ചത്; ഇവിടെയുള്ള മണ്ടന്മാരും കപടന്മാരും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും പോലും പാപരഹിതരാകുന്നു.

(ഉപേംദ്രവജ്രാ) അതോ നൃലോകേ നനു നാസ്തി കിംചിത് ചിത്തസ്യ ശോധായ കലൌ പവിത്രമ് । അഘൌഘവിധ്വംസകരം തഥൈവ കഥാസമാനം ഭുവി നാസ്തി ചാന്യത്

അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യലോകത്ത്, കലിയുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇതുപോലൊരു ശുദ്ധമായ മറ്റൊന്നുമില്ല; ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നതുപോലെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും ഇല്ല.

(ഇംദ്രവജ്രാ) കേ കേ വിശുദ്ധ്യന്തി വദന്തു മഹ്യം സപ്താഹയജ്ഞേന കഥാമയേന । കൃപാലുഭിര്ലോകഹിതം വിചാര്യ പ്രകാശിതഃ കോഽപി നവീനമാര്ഗഃ

ഏഴുദിവസത്തെ കഥയജ്ഞം കൊണ്ട് ആരൊക്കെയാണ് ശുദ്ധരാകുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ. ലോകഹിതം ചിന്തിച്ച് കരുണയുള്ള ആരെങ്കിലും പുതിയൊരു മാർഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?

കുമാരാ ഊചുഃ - (വംശസ്ഥ) യേ മാനവാഃ പാപകൃതസ്തു സര്വദാ സദാ ദുരാചാരരതാ വിമാര്ഗഗാഃ । ക്രോധാഗ്നിദഗ്ധാഃ കുടിലാശ്ച കാമിനഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: എല്ലായ്പ്പോഴും പാപം ചെയ്യുന്നവരും ദുഷ്പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ലീനരായവരും തെറ്റുവഴിയിൽ പോകുന്നവരും ക്രോധാഗ്നിയിൽ കത്തുന്നവരും കപടരും കാമഭോഗികളുമായ മനുഷ്യർ കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

സത്യന ഹീനാ പിതൃമാതൃദൂഷകാഃ തൃഷ്ണാകുലാചാശ്രമധര്മവര്ജിതാഃ । യേ ദാമ്ഭികാ മത്സരിണോഽപി ഹിംസകാഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

സത്യബോധം ഇല്ലാത്തവരും മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവരും തൃശ്യയിൽ മുങ്ങിയവരും ആശ്രമധർമ്മം പാലിക്കാത്തവരും കപടരും അസൂയയും ക്രൂരതയും ഉള്ളവരും കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

പഞ്ചോഗ്രപാപാത് ഛലഛദ്മകാരിണഃ ക്രൂരാഃ പിശാചാ ഇവ നിര്ദയാശ്ച യേ । ബ്രഹ്മസ്വപുഷ്ടാ വ്യഭിചാരകാരിണഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

അഞ്ച് ഭയങ്കര പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും കപടതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും ക്രൂരരും പിശാചുപോലെ കരുണയില്ലാത്തവരും ബ്രഹ്മസ്വം ഉപയോഗിച്ച് വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്നവരും കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

കായേന വാചാ മനസാപി പാതകം നിത്യം പ്രകുര്വന്തി ശഠാ ഹഠേന യേ । പരസ്വപുഷ്ടാ മലിനാ ദുരാശയാഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

ശരീരത്താൽ, വാക്കാൽ, മനസ്സാൽ പാപം ചെയ്യുന്നതും കപടതയും മുറിയും ഉള്ളവരും മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരും അശുദ്ധരും ദുഷ്ടചിന്തയുള്ളവരും കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

(അനുഷ്ടുപ്) അത്ര തേ കീര്തയിഷ്യാമ ഇതിഹാസം പുരാതനമ് । യസ്യ ശ്രവണമാത്രേണ പാപഹാനിഃ പ്രജായതേ

ഇവിടെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പഴയ കഥ പറയാം; അതു കേൾക്കുന്നതു മാത്രം കൊണ്ടു തന്നെ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകും.

തുംഗഭദ്രാതടേ പൂര്വം അഭൂത് പത്തനമുത്തമമ് । യത്ര വര്ണാഃ സ്വധര്മേണ സത്യസത്കര്മതത്പരാഃ

തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ ഒരു ഉത്തമമായ നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ നാലു വർണ്ണക്കാരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സത്യത്തിലും സൽപ്രവൃത്തിയിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

ആത്മദേവഃ പുരേ തസ്മിന് സര്വവേദ വിശാരദഃ । ശ്രൌതസ്മാര്തേഷു നിഷ്ണാതോ ദ്വിതീയ ഇവ ഭാസ്കരഃ

ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവൻ എന്നവൻ താമസിച്ചു; അവൻ എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യവും ശ്രുതി സ്മൃതികളിൽ വിദഗ്ധതയും ഉള്ളവൻ, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യൻപോലെയായിരുന്നു.

ഭിക്ഷുകോ വിത്തവാന് ലോകേ തത്പ്രിയാ ധുന്ധുലീ സ്മൃതാ । സ്വവാക്യസ്ഥാപികാ നിത്യം സുന്ദരീ സുകുലോദ്‌ഭവാ

ഒരു ഭിക്ഷുകൻ, ലോകത്തിൽ സമ്പന്നൻ, അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ധുന്ധുലി എന്നായിരുന്നു വിളിച്ചത്; അവൾ എപ്പോഴും സ്വന്തം വാക്കിൽ ഉറച്ചവളും, സുന്ദരിയും ഉന്നതകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളുമായിരുന്നു.

ലോകവാര്താരതാ ക്രൂരാ പ്രായശോ ബഹുജല്പികാ । ശൂരാ ച ഗൃഹകൃത്യേഷു കൃപണാ കലഹപ്രിയാ

അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കുന്നവളും ക്രൂരയും കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നവളും വീട്ടുപണികളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവളും കഞ്ചാവളും വഴക്കിനിഷ്ടയുമായിരുന്നു.

ഏവം നിവസതോഃ പ്രേമ്ണാ ദംപത്യോ രമമാണയോഃ । അര്ഥാഃ കാമാസ്തയോരാസന് ന സുഖായ ഗൃഹാദികമ്

ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തോടെ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും സമ്പത്തും ആഗ്രഹങ്ങളും അവരുടെ വീട്ടിലും മറ്റും സുഖം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു.

പശ്ചാത് ധര്മാഃ സമാരബ്ധാഃ താഭ്യാം സംതാനഹേതവേ । ഗോഭൂഹിരണ്യവാസാംസി ദീനേഭ്യോ യച്ഛതഃ സദാ

ശേഷം, സന്താനത്തിനായി അവർ ധർമ്മപ്രവൃത്തികൾ ആരംഭിച്ചു; ദരിദ്രർക്കു എപ്പോഴും പശു, ഭൂമി, പൊന്നു, വസ്ത്രം എന്നിവ ദാനം ചെയ്തു.

ധനാര്ധം ധര്മമാര്ഗേണ താഭ്യാം നീതം തഥാപി ച । ന പുത്രോ നാപി വാ പുത്രീ തതശ്ചിന്താതുരോ ഭൃശമ്

അവർ സമ്പത്തിന്റെ പാതി ധർമ്മമാർഗത്തിൽ ചെലവഴിച്ചു; എങ്കിലും ഒരു മകനോ മകളോ ജനിച്ചില്ല, അതുകൊണ്ട് അവർ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആയിരുന്നു.

ഏകദാ സ തു ദ്വിജോ ദുഃഖാദ് ഗൃഹം ത്യക്ത്വാ വനം ഗതഃ । മധ്യാഹ്നേ തൃഷിതോ ജാതഃ തഡാഗം സമുപേയിവാന്

ഒരു ദിവസം ആ ദ്വിജൻ ദു:ഖത്തിൽ വീട്ടുവിട്ട് കാട്ടിലേക്ക് പോയി. ഉച്ചവേളയിൽ ദാഹം പിടിച്ചവൻ ഒരു കുളത്തിനരികിലേക്ക് എത്തി.

പീത്വാ ജലം നിഷണ്ണസ്തു പ്രജാദുഃഖേന കര്ശിതഃ । മുഹൂര്താദപി തത്രൈവ സംന്യാസീ കശ്ചിത് ആഗതഃ

ജലം കുടിച്ച ശേഷം, സന്താനമില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ക്ഷയിച്ചവൻ അവിടെ ഇരുന്ന്. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സന്യാസി അവിടെ എത്തി.

ദൃഷ്ട്വാ പീതജലം തം തു വിപ്രോ യാതസ്തദന്തികമ് । നത്വാ ച പാദയോസ്തസ്യ നിഃശ്വസന് സംസ്ഥിതഃ പുരഃ

അവനെ കണ്ടു ജലം കുടിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവന്റെ കാലിൽ വണങ്ങി, ആഴമായി ഉച്ച്വസിച്ച് മുന്നിൽ നിന്നു.

യതിരുവാച - കഥം രോദിഷി വിപ്ര ത്വം കാ തേ ചിന്താ ബലീയസീ । വദ ത്വം സത്വരമ് മഹ്യം സ്വസ്യ ദുഃഖസ്യ കാരണമ്

സന്യാസി പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? ഈ വലിയ ചിന്ത എന്താണ്? നിന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണം എനിക്ക് വേഗം പറയു.

ബ്രാഹ്മണ ഉവാച - കിം ബ്രവീമി ഋഷേ ദുഃഖം പൂര്വപാപേന സംചിതമ് । മദീയാഃ പൂര്വജാസ്തോയം കവോഷ്ണം ഉപഭുഞ്ജതേ

ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, മുൻ പാപങ്ങൾ കൊണ്ട് സമ്പാദിച്ച ഈ ദു:ഖം ഞാൻ എന്ത് പറയാം? എന്റെ പൂർവ്വികർ തണുത്ത വെള്ളം കിട്ടാതെ ചൂട് വെള്ളം മാത്രം കുടിക്കുന്നു.

മദ്ദത്തം നൈവ ഗൃഹ്ണന്തി പ്രീത്യാ ദേവാ ദ്വിജാതയഃ । പ്രജാദുഃഖേന ശൂന്യോഽഹം പ്രാണാന് ത്യക്തും ഇഹാഗതഃ

ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്ന ഭോജനങ്ങൾ ദേവന്മാരും ദ്വിജന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. സന്താനമില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ശൂന്യനായി, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.

ധിക് ജീവിതം പ്രജാഹീനം ധിക് ഗൃഹം ച പ്രജാം വിനാ । ധിക് ധനം ചാനപത്യസ്യ ധിക്കുലം സംതതിം വിനാ

സന്താനമില്ലാത്ത ജീവിതം നിന്ദ്യമാണ്, സന്താനമില്ലാത്ത വീട് നിന്ദ്യമാണ്, മകനില്ലാത്തവന്റെ ധനം നിന്ദ്യമാണ്, വംശം തുടർച്ചയില്ലെങ്കിൽ അതും നിന്ദ്യമാണ്.

പാല്യതേ യാ മയാ ധേനുഃ സാ വന്ധ്യാ സര്വഥാ ഭവേത് । യോ മയാ രോപിതോ വൃക്ഷഃ സോഽപി വന്ധ്യത്വമാശ്രയേത്

ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു കാൽപ്പാടിയും വന്ധ്യയാകുന്നു. ഞാൻ നട്ട മരവും ഫലമില്ലാതെ പോകുന്നു.

യത്ഫലം മദ്‌ഗൃഹായാതം തച്ച ശീഘ്രം വിനശ്യതി । നിര്ഭാഗ്യസ്യാനപത്യസ്യ കിമതോ ജീവിതേന മേ

എന്റെ വീട്ടിൽ എത്തുന്ന ഫലം ഉടൻ നശിക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യവും സന്താനമില്ലായ്മയും ഉള്ള എനിക്ക് ഈ ജീവിതം എന്തിന്?

ഇത്യുക്ത്വാ സ രുരോദോച്ചൈഃ തത്പാര്ശ്വം ദുഃഖപീഡിതഃ । തദാ തസ്യ യതേശ്ചിത്തേ കരുണാഭൂത് ഗരീയസീ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദു:ഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞു അവൻ സന്യാസിയുടെ അരികിൽ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ സന്യാസിയുടെ മനസ്സിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉണർന്നു.

തദ്‌ഭാലാക്ഷരമാലാം ച വാചമായാസ യോഗവാന് । സര്വം ജ്ഞാത്വാ യതിഃ പശ്ചാത് വിപ്രം ഊചേ സവിസ്തരമ്

ശിരസ്സിലെ അക്ഷരമാലയും യോഗശക്തിയും കൊണ്ട് എല്ലാം അറിഞ്ഞ്, ആ സന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

യതിരുവാച - മുഞ്ച അജ്ഞാനം പ്രജാരൂപം ബലിഷ്ഠാ കര്മണോ ഗതിഃ । വിവേകം തു സമാസാദ്യ ത്യജ സംസാരവാസനാമ്

സന്യാസി പറഞ്ഞു: സന്താനാശ എന്ന അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ. കര്‍മത്തിന്റെ ഗതി ശക്തമാണ്. വിവേകം നേടുകയും ലോകാസക്തി വിട്ടുകളയുകയും ചെയ്യു.

ശ്രുണു വിപ്ര മയാ തേഽദ്യ പ്രാരബ്ധം തു വിലോകിതമ് । സപ്തജന്മാവധി തവ പുത്രോ നൈവ ച നൈവ ച

ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ ഇന്ന് നിന്റെ വിധി കണ്ടു. ഏഴു ജന്മം വരെ നിനക്ക് മകൻ ഉണ്ടാകില്ല, ഒരിക്കലും.