ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പൌണ്ഡ്രകസ്യ വധം പശ്ചാത് കാശിപുര്യാശ്ച ദീപനമ് । ദന്തവക്രസ്യ നിധനം ചൈദ്യസ്യ ച മഹാക്രതൌ

പൗണ്ട്രകനെ കൊല്ലുകയും, കാശി നഗരത്തെ കത്തിക്കുകയും, ദന്തവക്രനും ശിശുപാലനും മഹായാഗത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തതും.

യാനി ചാന്യാനി വീര്യാണി ദ്വാരകാമാവസന് ഭവാന് । കര്താ ദ്രക്ഷ്യാമ്യഹം താനി ഗേയാനി കവിഭിര്ഭുവി

ദ്വാരകയിൽ വസിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ചെയ്യുന്ന മറ്റു വീര്യപ്രകടനങ്ങളും ഞാൻ കാണും; ഭൂമിയിൽ കവിൾ അവയെ പാടുന്നു.

അഥ തേ കാലരൂപസ്യ ക്ഷപയിഷ്ണോരമുഷ്യ വൈ । അക്ഷൌഹിണീനാം നിധനം ദ്രക്ഷ്യാമ്യര്ജുനസാരഥേഃ

ഇപ്പോൾ അർജുനൻ രഥസാരഥിയായ് നിലകൊള്ളുന്ന കാലസ്വരൂപനായ ആ മഹാത്മാവിന്റെ കരത്തിൽ ഈ സൈന്യങ്ങളുടെ നാശം ഞാൻ കാണാൻ പോകുന്നു.

( മിശ്ര ) വിശുദ്ധവിജ്ഞാനഘനം സ്വസംസ്ഥയാ സമാപ്തസര്വാര്ഥമമോഘവാഞ്ഛിതമ് । സ്വതേജസാ നിത്യനിവൃത്തമായാ ഗുണപ്രവാഹം ഭഗവന്തമീമഹി

നാം ആ ഭഗവാനെ ധ്യാനിക്കുന്നു; വിശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്തിൽ നിറഞ്ഞവൻ, സ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരനിലയുള്ളവൻ, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സഫലമാക്കുന്നവൻ, ആഗ്രഹങ്ങൾ പരാജയപ്പെടാത്തവൻ, തൻറെ മഹത്വം കൊണ്ടു മായയെ അതിജയിച്ചവൻ, ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തിന് ഉറവിടമായവൻ.

ത്വാമീശ്വരം സ്വാശ്രയമാത്മമായയാ വിനിര്മിതാശേഷവിശേഷകല്പനമ് । ക്രീഡാര്ഥമദ്യാത്തമനുഷ്യവിഗ്രഹം നതോഽസ്മി ധുര്യം യദുവൃഷ്ണിസാത്വതാമ്

സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച മായയാൽ എല്ലാ ഭേദങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചവനും, വിനോദത്തിനായി മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചവനും, യദു, വൃഷ്ണി, സാത്വതവംശങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം ആയവനും, സർവാശ്രയനായ ഈശ്വരനായി നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവം യദുപതിം കൃഷ്ണം ഭാഗവതപ്രവരോ മുനിഃ । പ്രണിപത്യാഭ്യനുജ്ഞാതോ യയൌ തദ്ദര്ശനോത്സവഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ യദുപതിയായ കൃഷ്ണനെ ഭക്തശ്രേഷ്ഠനായ മുനി നമസ്കരിച്ചു, അനുമതി വാങ്ങി ആ ദർശനാനന്ദത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയായി.

ഭഗവാനപി ഗോവിന്ദോ ഹത്വാ കേശിനമാഹവേ । പശൂനപാലയത് പാലൈഃ പ്രീതൈര്വ്രജസുഖാവഹഃ

ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ യുദ്ധത്തിൽ കേശിയെ സംഹരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ഉള്ള പാലക്കളുമായി പശുക്കളെ മേയിച്ചു, വ്രജത്തിൽ സന്തോഷം പകർന്നു.

ഏകദാ തേ പശൂന് പാലാഃന് ചാരയന്തോഽദ്രിസാനുഷു । ചക്രുര്നിലായനക്രീഡാഃ ചോരപാലാപദേശതഃ

ഒരു ദിവസം, പാലക്കൾ പശുക്കളെ മലയുടെ ചരിവുകളിൽ മേയിക്കുമ്പോൾ, അവർ കള്ളന്മാരും രക്ഷകരും എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ച് ഒളിച്ചുകളിയാടി.

തത്രാസന്കതിചിച്ചോരാഃ പാലാശ്ച കതിചിന്നൃപ । മേഷായിതാശ്ച തത്രൈകേ വിജഹ്രുരകുതോഭയാഃ

അവിടെ ചിലർ കള്ളന്മാരായി, ചിലർ പാലക്കാരായി, ചിലർ ആടുകളായി അഭിനയിച്ചു; എല്ലാവരും ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.

മയപുത്രോ മഹാമായോ വ്യോമോ ഗോപാലവേഷധൃക് । മേഷായിതാനപോവാഹ പ്രായശ്ചോരായിതോ ബഹൂന്

മഹാമായാവിയായ മായയുടെ മകൻ വ്യോമൻ, ഗോപ്പാലൻ എന്ന രൂപത്തിൽ വന്നു, ആടുകളുടെ നേതാവായി നടിച്ച്, കള്ളന്മാരായി അഭിനയിച്ചവരെ പലരെയും കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.

ഗിരിദര്യാം വിനിക്ഷിപ്യ നീതം നീതം മഹാസുരഃ । ശിലയാ പിദധേ ദ്വാരം ചതുഃപഞ്ചാവശേഷിതാഃ

ആ മഹാസുരൻ അവരെ മലകുഹരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി, നാലോ അഞ്ചോ ഒഴിവാക്കി, കുഹരത്തിന്റെ വാതിൽ കല്ലുകൊണ്ട് അടച്ചു.

തസ്യ തത്കര്മ വിജ്ഞായ കൃഷ്ണഃ ശരണദഃ സതാമ് । ഗോപാന് നയന്തം ജഗ്രാഹ വൃകം ഹരിരിവൌജസാ

അവൻ ചെയ്തതറിഞ്ഞു, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് അഭയം നൽകുന്ന കൃഷ്ണൻ, ഗോപ്പന്മാരെ കൊണ്ടുപോകുന്നവനെ സിംഹം ചെന്നായിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ പിടിച്ചു.

സ നിജം രൂപമാസ്ഥായ ഗിരീന്ദ്രസദൃശം ബലീ । ഇച്ഛന് വിമോക്തുമാത്മാനം നാശക്നോദ് ഗ്രഹണാതുരഃ

ശക്തനായ ആസുരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം, വലിയ ഒരു പർവ്വതംപോലെയുള്ളത്, സ്വീകരിച്ചു; രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പിടിയിലായതിനാൽ കഴിയാതെ പോയി.

തം നിഗൃഹ്യാച്യുതോ ദോര്ഭ്യാം പാതയിത്വാ മഹീതലേ । പശ്യതാം ദിവി ദേവാനാം പശുമാരമമാരയത്

അച്യുതൻ തന്റെ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ പിടിച്ചു, നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു, ദേവതകൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, പശുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനെ സംഹരിച്ചു.

ഗുഹാപിധാനം നിര്ഭിദ്യ ഗോപാന് നിഃസാര്യ കൃച്ഛ്രതഃ । സ്തൂയമാനഃ സുരൈര്ഗോപൈഃ പ്രവിവേശ സ്വഗോകുലമ്

കുഹരത്തിന്റെ വാതിൽ പൊളിച്ച്, കഷ്ടതയോടെ ഗോപ്പന്മാരെ പുറത്തെടുത്തു; ദേവതകളും ഗോപ്പന്മാരും സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വഗോകുലത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ വ്യോമാസുരവധോ നാമ സപ്തത്രിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിൽ വരുന്ന 'വ്യോമാസുരവധം' എന്ന മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

കംസാജ്ഞയാ രാമകൃഷ്ണൌ മഥുരാം ആനേതും അക്രൂരസ്യ നന്ദഗോകുലം പ്രതി ഗമനം തത്ര രാമകൃഷ്ണദ്വാരാ തസ്യ സത്കാരശ്ച - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) അക്രൂരോഽപി ച താം രാത്രിം മധുപുര്യാം മഹാമതിഃ । ഉഷിത്വാ രഥമാസ്ഥായ പ്രയയൌ നന്ദഗോകുലമ്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, മഹാമതിയായവൻ, ആ രാത്രി മധുപുരിയിൽ കഴിഞ്ഞു; രാവിലെ രഥത്തിൽ കയറി, നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

ഗച്ഛന് പഥി മഹാഭാഗോ ഭഗവത്യമ്ബുജേക്ഷണേ । ഭക്തിം പരാമുപഗത ഏവമേതദചിന്തയത്

പാതയിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, ഭാഗ്യശാലിയായ അക്രൂരൻ, കമലനയനായ ഭഗവാനിൽ അഗാധഭക്തി ഉണർന്നവൻ, ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു.

കിം മയാഽഽചരിതം ഭദ്രം കിം തപ്തം പരമം തപഃ । കിം വാഥാപ്യര്ഹതേ ദത്തം യദ് ദ്രക്ഷ്യാമ്യദ്യ കേശവമ്

എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തി? എത്ര വലിയ തപസ്സാണ് ഞാൻ അനുഷ്ഠിച്ചത്? അഥവാ, യാതൊരു മഹത്തായ ദാനമാണോ ഞാൻ നൽകിയതെന്ന്, ഇന്ന് ഞാൻ കേശവനെ ദർശിക്കാനാണ് പോകുന്നത്.

മമൈതദ് ദുര്ലഭം മന്യേ ഉത്തമഃശ്ലോകദര്ശനമ് । വിഷയാത്മനോ യഥാ ബ്രഹ്മ കീര്തനം ശൂദ്രജന്മനഃ

ഉത്തമശ്ലോകനായ ഭഗവാന്റെ ദർശനം എനിക്ക് അത്യന്തം ദുർലഭമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ള ഒരു ശൂദ്രനു ബ്രഹ്മകീർത്തനം ദുർലഭമായതുപോലെ.

മൈവം മമാധമസ്യാപി സ്യാദേവാച്യുതദര്ശനമ് । ഹ്രിയമാണഃ കലനദ്യാ ക്വചിത്തരതി കശ്ചന

എനിക്ക് പോലൊരു പാപിക്ക് പോലും അച്യുതന്റെ ദർശനം നിഷേധിക്കപ്പെടരുതേ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കാരണം, കാലത്തിന്റെ നദിയിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്നവരിൽ ചിലർക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ അതിനെ കടന്ന് പോകാൻ സാധിക്കാറുണ്ട്.

മമാദ്യാമങ്‌ഗലം നഷ്ടം ഫലവാംശ്ചൈവ മേ ഭവഃ । യന്നമസ്യേ ഭഗവതോ യോഗിധ്യേയാംഘ്രിപങ്‌കജമ്

ഇന്ന് എന്റെ ദുർഭാഗ്യം അവസാനിച്ചു, എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായി. കാരണം, യോഗിമാർ ധ്യാനിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ കമലപാദങ്ങളിൽ ഞാൻ വണങ്ങുന്നു.

( മിശ്ര ) കംസോ ബതാദ്യാകൃത മേഽത്യനുഗ്രഹം ദ്രക്ഷ്യേഽങ്‌ഘ്രിപദ്മം പ്രഹിതോഽമുനാ ഹരേഃ । കൃതാവതാരസ്യ ദുരത്യയം തമഃ പൂര്വേഽതരന് യന്നഖമണ്ഡലത്വിഷാ

ഇന്ന് കംസം എനിക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങൾ ഞാൻ കാണാൻ പോകുന്നു. അവൻ അവതാരമായി ഇറങ്ങിയവൻ, പുരാതനർ പോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഇരുണ്ടതിനെ, അവന്റെ നഖങ്ങളുടെ പ്രകാശം കൊണ്ട് തകർത്തവൻ.

യദര്ചിതം ബ്രഹ്മഭവാദിഭിഃ സുരൈഃ ശ്രിയാ ച ദേവ്യാ മുനിഭിഃ സസാത്വതൈഃ । ഗോചാരണായാനുചരൈശ്ചരദ്‌വനേ യദ്‍ഗോപികാനാം കുചകുങ്‌കുമാങ്‌കിതമ്

ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും, ശ്രീദേവിയും, മുനിമാരും, സാത്വതന്മാരും ആരാധിച്ച ആ പാദങ്ങൾ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കാടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടു നടക്കുന്നു. ഗോപികമാരുടെ കുഞ്ചുമണലാൽ ചിഹ്നിതമായവയാണ് അവ.

ദ്രക്ഷ്യാമി നൂനം സുകപോലനാസികം സ്മിതാവലോകാരുണകഞ്ജലോചനമ് । മുഖം മുകുന്ദസ്യ ഗുഡാലകാവൃതം പ്രദക്ഷിണം മേ പ്രചരന്തി വൈ മൃഗാഃ

നിശ്ചയമായും ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ മനോഹരമായ കവിളുകളും മൂക്കും, ചിരിയോടെ നോക്കുന്ന കനിഞ്ഞ കമലനയനങ്ങളും, വളഞ്ഞ മുടിയാൽ മൂടിയ മുഖവും കാണും. ആ മുഖം ചുറ്റി മൃഗങ്ങൾ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നു.

അപ്യദ്യ വിഷ്ണോര്മനുജത്വമീയുഷോ ഭാരാവതാരായ ഭുവോ നിജേച്ഛയാ । ലാവണ്യധാമ്നോ ഭവിതോപലമ്ഭനം മഹ്യം ന ന സ്യാത് ഫലമഞ്ജസാ ദൃശഃ

ഇന്ന് തന്നെ, ഭൂഭാരമൊഴിക്കാൻ സ്വമേധയാ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ വിഷ്ണുവിനെ നേരിട്ട് കാണാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഭാഗ്യം ലഭിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

യ ഈക്ഷിതാഹംരഹിതോഽപ്യസത്സതോഃ സ്വതേജസാപാസ്തതമോഭിദാഭ്രമഃ । സ്വമായയാഽഽത്മന് രചിതൈസ്തദീക്ഷയാ പ്രാണാക്ഷധീഭിഃ സദനേഷ്വഭീയതേ

ഞാൻ കാണാൻ പോകുന്നവൻ, അഹങ്കാരമോ ഭേദബുദ്ധിയോ ഇല്ലാത്തവൻ, തന്റെ തേജസ്സാൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീക്കുന്നു. തന്റെ മായയാൽ, ജീവികളുടെ വീടുകളിൽ, അവരുടെ പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബുദ്ധി എന്നിവയിലൂടെ അവൻ അനുഭവപ്പെടുന്നു.

യസ്യാഖിലാമീവഹഭിഃ സുമങ്‌ഗലൈഃ വാചോ വിമിശ്രാ ഗുണകര്മജന്മഭിഃ । പ്രാണന്തി ശുമ്ഭന്തി പുനന്തി വൈ ജഗത് യാസ്തദ്വിരക്താഃ ശവശോഭനാ മതാഃ

അവന്റെ ഗുണവും കർമ്മവും ജന്മവും കലർന്ന വാക്കുകൾ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യവും അകറ്റുന്നു, ലോകത്തെ ഉജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നു, ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അവയിൽ അനാസക്തരായവർ മനോഹരമായ ശവങ്ങൾ പോലെ ആണ്.

സ ചാവതീര്ണഃ കില സത്വതാന്വയേ സ്വസേതുപാലാമരവര്യശര്മകൃത് । യശോ വിതന്വന് വ്രജ ആസ്ത ഈശ്വരോ ഗായന്തി ദേവാ യദശേഷമങ്‌ഗലമ്

അവൻ സത്വതവംശത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റെ ലോകത്തെ കാത്ത് ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു. തന്റെ മഹത്വം വ്യാപിപ്പിച്ച്, വ്രജയിൽ വസിക്കുന്നു. അവിടെ ദേവന്മാർ അവന്റെ എല്ലാ മംഗളകരമായ കൃത്യങ്ങളും പാടുന്നു.