ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

( അനുഷ്ടുപ് ) ദേവര്ഷിരുപസങ്‌ഗമ്യ ഭാഗവതപ്രവരോ നൃപ । കൃഷ്ണമക്ലിഷ്ടകര്മാണം രഹസ്യേതദഭാഷത

രാജാവേ, ഭഗവതന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ദേവർഷി അവിടെ എത്തി, പാപമില്ലാത്ത കൃഷ്ണനോട് ഈ രഹസ്യം പറഞ്ഞു.

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണാപ്രമേയാത്മന് യോഗേശ ജഗദീശ്വര । വാസുദേവാഖിലാവാസ സാത്വതാം പ്രവര പ്രഭോ

കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, അളവുകിട്ടാത്ത ആത്മാവേ, യോഗശ്രേഷ്ഠനേ, ലോകത്തിന്റെ നാഥനേ, വാസുദേവാ, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനേ, സാത്വതന്മാരിൽ പ്രധാനനേ, പ്രഭുവേ!

ത്വമാത്മാ സര്വഭൂതാനാം ഏകോ ജ്യോതിരിവൈധസാമ് । ഗൂഢോ ഗുഹാശയഃ സാക്ഷീ മഹാപുരുഷ ഈശ്വരഃ

നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവാണ്, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ഏകപ്രകാശം, ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാക്ഷി, മഹാപുരുഷനും ഈശ്വരനും ആകുന്നു.

ആത്മനാഽഽത്മാശ്രയഃ പൂര്വം മായയാ സസൃജേ ഗുണാന് । തൈരിദം സത്യസങ്‌കല്പഃ സൃജസ്യത്സ്യവസീശ്വരഃ

നീ തന്നെയാണ് നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ. ആദിയിൽ, മായയാൽ ഗുണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവയിലൂടെ സത്യസങ്കല്പനായി ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ ത്വം ഭൂധരഭൂതാനാം ദൈത്യപ്രമഥരക്ഷസാമ് । അവതീര്ണോ വിനാശായ സാധുനാം രക്ഷണായ ച

അതിനാൽ, ഭൂഭാരമായ ദാനവന്മാരെയും പീഡകരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും നശിപ്പിക്കാനും സന്മാർഗ്ഗികളെയും രക്ഷിക്കാനും നീ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ദിഷ്ട്യാ തേ നിഹതോ ദൈത്യോ ലീലയായം ഹയാകൃതിഃ । യസ്യ ഹേഷിതസന്ത്രസ്താഃ ത്യജന്ത്യനിമിഷാ ദിവമ്

സൗഭാഗ്യവശാൽ, ഈ കാളരൂപിയായ ദാനവൻ കൃഷ്ണന്റെ ലീലയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവന്റെ കുരൽ കേട്ട് ഭയപ്പെട്ട ദേവന്മാർ സ്വർഗം വിട്ടോടിയിരുന്നു.

ചാണൂരം മുഷ്ടികം ചൈവ മല്ലാനന്യാംശ്ച ഹസ്തിനമ് । കംസം ച നിഹതം ദ്രക്ഷ്യേ പരശ്വോഽഹനി തേ വിഭോ

നാളെ അല്ലെങ്കിൽ അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ ചാണൂറിനെയും മുഷ്ടികനെയും മറ്റു മല്ലന്മാരെയും ആനയെയും കംസനെയും നിന്റെ കൈകൊണ്ട് കൊല്ലുന്നത് കാണും.

തസ്യാനു ശങ്‌ഖയവന മുരാണാം നരകസ്യ ച । പാരിജാതാപഹരണം ഇന്ദ്രസ്യ ച പരാജയമ്

അതിന് ശേഷം ശംഖൻ, യവനൻ, മുരൻ, നരകാസുരൻ എന്നിവരുടെ പരാജയം, പാർിജാതം മോഷ്ടിക്കൽ, ഇന്ദ്രന്റെ തോൽവി എന്നിവയും നടക്കും.

ഉദ്വാഹം വീരകന്യാനാം വീര്യശുല്കാദിലക്ഷണമ് । നൃഗസ്യ മോക്ഷണം ശാപാദ് ദ്വാരകായാം ജഗത്പതേ

വീര്യശulkaം മുതലായ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടു വീരകന്യകമാരെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും, ദ്വാരകയിൽ രാജാവ് നൃഗനെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്, ജഗന്നാഥാ!

സ്യമന്തകസ്യ ച മണേഃ ആദാനം സഹ ഭാര്യയാ । മൃതപുത്രപ്രദാനം ച ബ്രാഹ്മണസ്യ സ്വധാമതഃ

സ്യാമന്തകമണിയും ഭാര്യയുമൊപ്പം നേടുകയും, ബ്രാഹ്മണന്റെ മരിച്ച മകനെ നിന്റെ സ്വസ്ഥലത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തതും.

പൌണ്ഡ്രകസ്യ വധം പശ്ചാത് കാശിപുര്യാശ്ച ദീപനമ് । ദന്തവക്രസ്യ നിധനം ചൈദ്യസ്യ ച മഹാക്രതൌ

പൗണ്ട്രകനെ കൊല്ലുകയും, കാശി നഗരത്തെ കത്തിക്കുകയും, ദന്തവക്രനും ശിശുപാലനും മഹായാഗത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തതും.

യാനി ചാന്യാനി വീര്യാണി ദ്വാരകാമാവസന് ഭവാന് । കര്താ ദ്രക്ഷ്യാമ്യഹം താനി ഗേയാനി കവിഭിര്ഭുവി

ദ്വാരകയിൽ വസിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ചെയ്യുന്ന മറ്റു വീര്യപ്രകടനങ്ങളും ഞാൻ കാണും; ഭൂമിയിൽ കവിൾ അവയെ പാടുന്നു.

അഥ തേ കാലരൂപസ്യ ക്ഷപയിഷ്ണോരമുഷ്യ വൈ । അക്ഷൌഹിണീനാം നിധനം ദ്രക്ഷ്യാമ്യര്ജുനസാരഥേഃ

ഇപ്പോൾ അർജുനൻ രഥസാരഥിയായ് നിലകൊള്ളുന്ന കാലസ്വരൂപനായ ആ മഹാത്മാവിന്റെ കരത്തിൽ ഈ സൈന്യങ്ങളുടെ നാശം ഞാൻ കാണാൻ പോകുന്നു.

( മിശ്ര ) വിശുദ്ധവിജ്ഞാനഘനം സ്വസംസ്ഥയാ സമാപ്തസര്വാര്ഥമമോഘവാഞ്ഛിതമ് । സ്വതേജസാ നിത്യനിവൃത്തമായാ ഗുണപ്രവാഹം ഭഗവന്തമീമഹി

നാം ആ ഭഗവാനെ ധ്യാനിക്കുന്നു; വിശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്തിൽ നിറഞ്ഞവൻ, സ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരനിലയുള്ളവൻ, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സഫലമാക്കുന്നവൻ, ആഗ്രഹങ്ങൾ പരാജയപ്പെടാത്തവൻ, തൻറെ മഹത്വം കൊണ്ടു മായയെ അതിജയിച്ചവൻ, ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തിന് ഉറവിടമായവൻ.

ത്വാമീശ്വരം സ്വാശ്രയമാത്മമായയാ വിനിര്മിതാശേഷവിശേഷകല്പനമ് । ക്രീഡാര്ഥമദ്യാത്തമനുഷ്യവിഗ്രഹം നതോഽസ്മി ധുര്യം യദുവൃഷ്ണിസാത്വതാമ്

സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച മായയാൽ എല്ലാ ഭേദങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചവനും, വിനോദത്തിനായി മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചവനും, യദു, വൃഷ്ണി, സാത്വതവംശങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം ആയവനും, സർവാശ്രയനായ ഈശ്വരനായി നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവം യദുപതിം കൃഷ്ണം ഭാഗവതപ്രവരോ മുനിഃ । പ്രണിപത്യാഭ്യനുജ്ഞാതോ യയൌ തദ്ദര്ശനോത്സവഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ യദുപതിയായ കൃഷ്ണനെ ഭക്തശ്രേഷ്ഠനായ മുനി നമസ്കരിച്ചു, അനുമതി വാങ്ങി ആ ദർശനാനന്ദത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയായി.

ഭഗവാനപി ഗോവിന്ദോ ഹത്വാ കേശിനമാഹവേ । പശൂനപാലയത് പാലൈഃ പ്രീതൈര്വ്രജസുഖാവഹഃ

ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ യുദ്ധത്തിൽ കേശിയെ സംഹരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ ഉള്ള പാലക്കളുമായി പശുക്കളെ മേയിച്ചു, വ്രജത്തിൽ സന്തോഷം പകർന്നു.

ഏകദാ തേ പശൂന് പാലാഃന് ചാരയന്തോഽദ്രിസാനുഷു । ചക്രുര്നിലായനക്രീഡാഃ ചോരപാലാപദേശതഃ

ഒരു ദിവസം, പാലക്കൾ പശുക്കളെ മലയുടെ ചരിവുകളിൽ മേയിക്കുമ്പോൾ, അവർ കള്ളന്മാരും രക്ഷകരും എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ച് ഒളിച്ചുകളിയാടി.

തത്രാസന്കതിചിച്ചോരാഃ പാലാശ്ച കതിചിന്നൃപ । മേഷായിതാശ്ച തത്രൈകേ വിജഹ്രുരകുതോഭയാഃ

അവിടെ ചിലർ കള്ളന്മാരായി, ചിലർ പാലക്കാരായി, ചിലർ ആടുകളായി അഭിനയിച്ചു; എല്ലാവരും ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.

മയപുത്രോ മഹാമായോ വ്യോമോ ഗോപാലവേഷധൃക് । മേഷായിതാനപോവാഹ പ്രായശ്ചോരായിതോ ബഹൂന്

മഹാമായാവിയായ മായയുടെ മകൻ വ്യോമൻ, ഗോപ്പാലൻ എന്ന രൂപത്തിൽ വന്നു, ആടുകളുടെ നേതാവായി നടിച്ച്, കള്ളന്മാരായി അഭിനയിച്ചവരെ പലരെയും കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി.

ഗിരിദര്യാം വിനിക്ഷിപ്യ നീതം നീതം മഹാസുരഃ । ശിലയാ പിദധേ ദ്വാരം ചതുഃപഞ്ചാവശേഷിതാഃ

ആ മഹാസുരൻ അവരെ മലകുഹരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി, നാലോ അഞ്ചോ ഒഴിവാക്കി, കുഹരത്തിന്റെ വാതിൽ കല്ലുകൊണ്ട് അടച്ചു.

തസ്യ തത്കര്മ വിജ്ഞായ കൃഷ്ണഃ ശരണദഃ സതാമ് । ഗോപാന് നയന്തം ജഗ്രാഹ വൃകം ഹരിരിവൌജസാ

അവൻ ചെയ്തതറിഞ്ഞു, സന്മാർഗ്ഗികൾക്ക് അഭയം നൽകുന്ന കൃഷ്ണൻ, ഗോപ്പന്മാരെ കൊണ്ടുപോകുന്നവനെ സിംഹം ചെന്നായിനെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ പിടിച്ചു.

സ നിജം രൂപമാസ്ഥായ ഗിരീന്ദ്രസദൃശം ബലീ । ഇച്ഛന് വിമോക്തുമാത്മാനം നാശക്നോദ് ഗ്രഹണാതുരഃ

ശക്തനായ ആസുരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം, വലിയ ഒരു പർവ്വതംപോലെയുള്ളത്, സ്വീകരിച്ചു; രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പിടിയിലായതിനാൽ കഴിയാതെ പോയി.

തം നിഗൃഹ്യാച്യുതോ ദോര്ഭ്യാം പാതയിത്വാ മഹീതലേ । പശ്യതാം ദിവി ദേവാനാം പശുമാരമമാരയത്

അച്യുതൻ തന്റെ ഭുജങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ പിടിച്ചു, നിലത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു, ദേവതകൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, പശുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനെ സംഹരിച്ചു.

ഗുഹാപിധാനം നിര്ഭിദ്യ ഗോപാന് നിഃസാര്യ കൃച്ഛ്രതഃ । സ്തൂയമാനഃ സുരൈര്ഗോപൈഃ പ്രവിവേശ സ്വഗോകുലമ്

കുഹരത്തിന്റെ വാതിൽ പൊളിച്ച്, കഷ്ടതയോടെ ഗോപ്പന്മാരെ പുറത്തെടുത്തു; ദേവതകളും ഗോപ്പന്മാരും സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വഗോകുലത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ വ്യോമാസുരവധോ നാമ സപ്തത്രിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിൽ വരുന്ന 'വ്യോമാസുരവധം' എന്ന മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

കംസാജ്ഞയാ രാമകൃഷ്ണൌ മഥുരാം ആനേതും അക്രൂരസ്യ നന്ദഗോകുലം പ്രതി ഗമനം തത്ര രാമകൃഷ്ണദ്വാരാ തസ്യ സത്കാരശ്ച - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) അക്രൂരോഽപി ച താം രാത്രിം മധുപുര്യാം മഹാമതിഃ । ഉഷിത്വാ രഥമാസ്ഥായ പ്രയയൌ നന്ദഗോകുലമ്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, മഹാമതിയായവൻ, ആ രാത്രി മധുപുരിയിൽ കഴിഞ്ഞു; രാവിലെ രഥത്തിൽ കയറി, നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

ഗച്ഛന് പഥി മഹാഭാഗോ ഭഗവത്യമ്ബുജേക്ഷണേ । ഭക്തിം പരാമുപഗത ഏവമേതദചിന്തയത്

പാതയിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, ഭാഗ്യശാലിയായ അക്രൂരൻ, കമലനയനായ ഭഗവാനിൽ അഗാധഭക്തി ഉണർന്നവൻ, ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു.

കിം മയാഽഽചരിതം ഭദ്രം കിം തപ്തം പരമം തപഃ । കിം വാഥാപ്യര്ഹതേ ദത്തം യദ് ദ്രക്ഷ്യാമ്യദ്യ കേശവമ്

എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തി? എത്ര വലിയ തപസ്സാണ് ഞാൻ അനുഷ്ഠിച്ചത്? അഥവാ, യാതൊരു മഹത്തായ ദാനമാണോ ഞാൻ നൽകിയതെന്ന്, ഇന്ന് ഞാൻ കേശവനെ ദർശിക്കാനാണ് പോകുന്നത്.