ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അരിഷ്ടേ നിഹതേ ദൈത്യേ കൃഷ്ണേനാദ്‍ഭുതകര്മണാ । കംസായാഥാഹ ഭഗവാന് നാരദോ ദേവദര്ശനഃ

കൃഷ്ണൻ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തിയാൽ ദാനവനായ അരിഷ്ടനെ സംഹരിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാരെ കാണുന്ന ദിവ്യശിഷ്യൻ നാരദൻ കംസനോട് അറിയിക്കാൻ പോയി.

യശോദായാഃ സുതാം കന്യാം ദേവക്യാഃ കൃഷ്ണമേവ ച । രാമം ച രോഹിണീപുത്രം വസുദേവേന ബിഭ്യതാ

യശോദയുടെ മകളെയും, ദേവകിയുടെ മകനായ കൃഷ്ണനെയും, രോഹിണിയുടെ മകനായ രാമനെയും ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ കംസനോട് ഏല്പിച്ചു എന്ന് നാരദൻ പറഞ്ഞു.

ന്യസ്തൌ സ്വമിത്രേ നന്ദേ വൈ യാഭ്യാം തേ പുരുഷാ ഹതാഃ । നിശമ്യ തദ്‍ഭോജപതിഃ കോപാത് പ്രചലിതേന്ദ്രിയഃ

വസുദേവൻ അവരെ തന്റെ സുഹൃത്ത് നന്ദനോട് ഏൽപ്പിച്ചു; അവരാൽ നിന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഇത് കേട്ട भोजരാജാവ് ക്രോധത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലയുന്നു—

നിശാതമസിമാദത്ത വസുദേവജിഘാംസയാ നിവാരിതോ നാരദേന തത്സുതൌ മൃത്യുമാത്മനഃ

വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ഉഗ്രമായ വാൾ എടുത്തു; എന്നാൽ നാരദൻ തടഞ്ഞു, ആ രണ്ടു മക്കളാണ് കംസന്റെ മരണകാരണമെന്നു വെളിപ്പെടുത്തി.

ജ്ഞാത്വാ ലോഹമയൈഃ പാശൈഃ ബബന്ധ സഹ ഭാര്യയാ । പ്രതിയാതേ തു ദേവര്ഷൌ കംസ ആഭാഷ്യ കേശിനമ്

ഇത് മനസ്സിലാക്കി, കംസൻ വസുദേവനെയും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയിൽ കെട്ടി; ദേവശിഷ്യൻ പുറത്ത് പോയപ്പോൾ, കംസൻ കേശിനെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു.

പ്രേഷയാമാസ ഹന്യേതാം ഭവതാ രാമകേശവൌ । തതോ മുഷ്ടികചാണൂര ശലതോശലകാദികാന്

കംസൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ പോയി രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക; പിന്നെ മുഷ്ടികനും ചാണൂരനും ശലനും തോഷലനും മറ്റുള്ളവരെയും അയയ്ക്കുക.'

അമാത്യാന് ഹസ്തിപാംശ്ചൈവ സമാഹൂയാഹ ഭോജരാട് । ഭോ ഭോ നിശമ്യതാമേതദ് വീരചാണൂരമുഷ്ടികൌ

ഭോജരാജാവ് മന്ത്രിമാരെയും ആനക്കാരെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: 'എല്ലാവരും കേൾക്കൂ, ഇവരാണ് വീരന്മാരായ ചാണൂരും മുഷ്ടികനും.'

നന്ദവ്രജേ കിലാസാതേ സുതാവാനകദുന്ദുഭേഃ । രാമകൃഷ്ണൌ തതോ മഹ്യം മൃത്യുഃ കില നിദര്ശിതഃ

'നന്ദന്റെ ഗോവിലാസത്തിൽ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ടു മക്കളായ രാമനും കൃഷ്ണനും താമസിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ മരണമാണ് അവരുടെ കൈയിൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടത്.'

ഭവദ്‍ഭ്യാമിഹ സമ്പ്രാപ്തൌ ഹന്യേതാം മല്ലലീലയാ । മഞ്ചാഃ ക്രിയന്താം വിവിധാ മല്ലരങ്‌ഗപരിശ്രിതാഃ । പൌരാ ജാനപദാഃ സര്വേ പശ്യന്തു സ്വൈരസംയുഗമ്

'നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഇവരെ ഇവിടെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം; വിവിധ വേദികൾ ഒരുക്കി മല്ലരംഗം ചുറ്റി, നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും എല്ലാവരും അവരുടെ യുദ്ധം കാണട്ടെ.'

മഹാമാത്ര ത്വയാ ഭദ്ര രങ്‌ഗദ്വാര്യുപനീയതാമ് । ദ്വിപഃ കുവലയാപീഡോ ജഹി തേന മമാഹിതൌ

'മഹാമാത്രാ, നീ ദയവായി രംഗദ്വാരത്ത് ആനയായ കുവലയാപീഡനെ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ അവിടെ എന്റെ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലട്ടെ.'

ആരഭ്യതാം ധനുര്യാഗഃ ചതുര്ദശ്യാം യഥാവിധി । വിശസന്തു പശൂന് മേധ്യാന് ഭൂതരാജായ മീഢുഷേ

നാല്പതിയഞ്ചാം ദിവസം വിധിപ്രകാരം വില്ല് യാഗം ആരംഭിക്കട്ടെ. ശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനും അനുഗ്രഹദായകനുമായ ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കാനായി കൊണ്ടുവരിക.

ഇത്യാജ്ഞാപ്യാര്ഥതന്ത്രജ്ഞ ആഹൂയ യദുപുങ്‌ഗവമ് । ഗൃഹീത്വാ പാണിനാ പാണിം തതോഽക്രൂരമുവാച ഹ

ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശം നൽകി കാര്യത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനെ വിളിച്ചു, യദുകുലത്തിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവന്റെ കൈ പിടിച്ചു, അക്രൂരനോടു പറഞ്ഞു.

ഭോ ഭോ ദാനപതേ മഹ്യം ക്രിയതാം മൈത്രമാദൃതഃ । നാന്യസ്ത്വത്തോ ഹിതതമോ വിദ്യതേ ഭോജവൃഷ്ണിഷു

ദാനശീലനായോരു മഹാനേ, ദയവായി ആദരവോടെ എന്നോടു സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കണം. ഭോജരും വൃശ്ണികളും തമ്മിൽ നിന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ ഉപകാരസ്നേഹമുള്ളവൻ ആരുമില്ല.

അതസ്ത്വാമാശ്രിതഃ സൌമ്യ കാര്യഗൌരവസാധനമ് । യഥേന്ദ്രോ വിഷ്ണുമാശ്രിത്യ സ്വാര്ഥമധ്യഗമദ് വിഭുഃ

അതിനാൽ, സൌമ്യനേ, പ്രധാനമായ കാര്യങ്ങൾ സാധിക്കാനുള്ള കഴിവ് നിന്നിലുണ്ടെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയമിട്ടു തനിക്കാവശ്യമായതു നേടിയതുപോലെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയമിടുന്നു.

ഗച്ഛ നന്ദവ്രജം തത്ര സുതൌ ആവാനകദുന്ദുഭേഃ । ആസാതേ തൌ ഇഹാനേന രഥേനാനയ മാ ചിരമ്

നീ നന്ദന്റെ വൃന്ദാവനത്തിലേക്കു പോവുക. അവിടെ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ടു മക്കളും താമസിക്കുന്നു. ഈ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി അവരെ ഉടൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.

നിസൃഷ്ടഃ കില മേ മൃത്യുഃ ദേവൈര്വൈകുണ്ഠസംശ്രയൈഃ । താവാനയ സമം ഗോപൈഃ നന്ദാദ്യൈഃ സാഭ്യുപായനൈഃ

വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവന്മാർ എന്റെ മരണത്തെ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ആ രണ്ടു പേരെയും, നന്ദൻമാർക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഗോപന്മാരെയും അവരുടെ സമ്മാനങ്ങളോടുകൂടി ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.

ഘാതയിഷ്യ ഇഹാനീതൌ കാലകല്പേന ഹസ്തിനാ । യദി മുക്തൌ തതോ മല്ലൈഃ ഘാതയേ വൈദ്യുതോപമൈഃ

അവരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, മരണത്തിന് തുല്യമായ ആനകൊണ്ട് അവരെ കൊല്ലിക്കും. രക്ഷപ്പെട്ടാൽ, മിന്നലുപോലുള്ള മല്ലന്മാരാൽ അവരെ കൊല്ലിക്കും.

തയോര്നിഹതയോസ്തപ്താന് വസുദേവപുരോഗമാന് । തദ്‍ബന്ധൂന് നിഹനിഷ്യാമി വൃഷ്ണിഭോജദശാര്ഹകാന്

ആ ഇരുവരെയും കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, വസുദേവനും മറ്റു പീഡിതരായവരും, അവരുടെ ബന്ധുക്കളായ വൃശ്ണി, ഭോജ, ദശാർഹന്മാരെയും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.

ഉഗ്രസേനം ച പിതരം സ്ഥവിരം രാജ്യകാമുകമ് । തദ്‍ഭ്രാതരം ദേവകം ച യേ ചാന്യേ വിദ്വിഷോ മമ

എന്റെ വൃദ്ധനായ അച്ഛനും രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉഗ്രസേനനെയും, അവന്റെ സഹോദരനായ ദേവകനെയും, എന്നോട് വൈരമുള്ള മറ്റുള്ളവരെയും ഞാൻ കൊല്ലും.

തതശ്ചൈഷാ മഹീ മിത്ര ഭവിത്രീ നഷ്ടകണ്ടകാ । ജരാസന്ധോ മമ ഗുരുഃ ദ്വിവിദോ ദയിതഃ സഖാ

അതിനുശേഷം, സുഹൃത്തെ, ഈ ഭൂമി എല്ലാ ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും ശുദ്ധമാകും. ജരാസന്ധൻ എന്റെ ഗുരുവാണ്, ദ്വിവിദൻ പ്രിയ സുഹൃത്താണ്.

ശമ്ബരോ നരകോ ബാണോ മയ്യേവ കൃതസൌഹൃദാഃ । തൈരഹം സുരപക്ഷീയാന് ഹത്വാ ഭോക്ഷ്യേ മഹീം നൃപാന്

ശംബരനും നരകനും ബാണനും എനിക്ക് വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ദേവന്മാരുടെ പക്ഷക്കാരായ രാജാക്കന്മാരെ ഞാൻ സംഹരിച്ച് ഭൂമി ഭോഗിക്കും.

ഏതജ്ജ്ഞാത്വാഽനയ ക്ഷിപ്രം രാമകൃഷ്ണാവിഹാര്ഭകൌ । ധനുര്മഖനിരീക്ഷാര്ഥം ദ്രഷ്ടും യദുപുരശ്രിയമ്

ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി, കളിയിൽ ആസ്വാദിക്കുന്ന രാമനും കൃഷ്ണനും വില്ല് യാഗം കാണാനും യദുപുരിയുടെ ഭംഗി അനുഭവിക്കാനും ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക.

ശ്രീഅക്രൂര ഉവാച - രാജന് മനീഷിതം സധ്ര്യക് തവ സ്വാവദ്യമാര്ജനമ് । സിദ്ധ്യസിദ്ധ്യോഃ സമം കുര്യാദ് ദൈവം ഹി ഫലസാധനമ്

ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ ശരിയാണ്; ശത്രുക്കളെ നീക്കം ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ കടമയാണ്. വിജയമോ പരാജയമോ ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛയനുസരിച്ചാണ്, കാരണം ഫലത്തിനുള്ള കാരണം ദൈവം തന്നെയാണ്.

മനോരഥാന് കരോത്യുച്ചൈഃ ജനോ ദൈവഹതാനപി । യുജ്യതേ ഹര്ഷശോകാഭ്യാം തഥാപ്യാജ്ഞാം കരോമി തേ

ജനങ്ങൾ ദൈവം തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചാലും വലിയ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; സന്തോഷവും ദുഃഖവും അവരെ ബാധിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കല്പന അനുഷ്ഠിക്കും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഏവമാദിശ്യ ചാക്രൂരം മന്ത്രിണശ്ച വിഷൃജ്യ സഃ । പ്രവിവേശ ഗൃഹം കംസഃ തഥാക്രൂരഃ സ്വമാലയമ്

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ അക്രൂരനോട് നിർദ്ദേശം നൽകി മന്ത്രിമാരെ വിട്ടയച്ചു. പിന്നെ കംസൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നു. അക്രൂരനും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

കേശിവധഃ; നാരദകൃതം ഭഗവതസ്തവനം നിലായന ക്രീഡായാം വ്യോമാസുരവധശ്ച ശ്രീശുക ഉവാച - ( മിശ്ര ) കേശീ തു കംസപ്രഹിതഃ ഖുരൈര്മഹീം മഹാഹയോ നിര്ജരയന്മനോജവഃ । സടാവധൂതാഭ്രവിമാനസങ്‌കുലം കുര്വന്നഭോ ഹേഷിതഭീഷിതാഖിലഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ കംസൻ അയച്ച കേശി എന്ന മഹാശക്തിയുള്ള കുതിര, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടി കാളകളാൽ ഭൂമിയെ ചവിട്ടി, കുരുടിയുടെ താടികൾ ആകാശം കുലുക്കി, കുരുത്തിയ കുരുത്തിയ neigh ചെയ്യുന്നത് കേട്ട് എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടു.

വിശാലനേത്രോ വികടാസ്യകോടരോ ബൃഹദ്‌ഗലോ നീലമഹാമ്ബുദോപമഃ । ദുരാശയഃ കംസഹിതം ചികീര്ഷുഃ വ്രജം സ നമ്ദസ്യ ജഗാമ കമ്പയന്

വലിയ കണ്ണുകളും ഭയങ്കരമായ വായും വൻ കഴുത്തും കറുത്ത വലിയ മേഘംപോലെയും ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ കംസയ്ക്ക് സഹായം ചെയ്യാനാഗ്രഹിച്ചും, ആ കുതിര നന്ദന്റെ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് പോയി, അതു മുഴുവൻ നടുങ്ങിച്ചു.

തം ത്രാസയന്തം ഭഗവാന് സ്വഗോകുലം തദ്ധേഷിതൈര്വാലവിഘൂര്ണിതാമ്ബുദമ് । ആത്മാനമാജൌ മൃഗയന്തമഗ്രണീഃ ഉപാഹ്വയത് സ വ്യനദന് മൃഗേന്ദ്രവത്

അവൻ കുരുത്തിയ neigh ഉം വാലിന്റെ ആലയത്തിൽ ആകാശം കുലുക്കിയും കൃഷ്ണന്റെ സ്വന്തം ഗോപുരത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഗോപന്മാരുടെ നേതാവായ ഭഗവാൻ അവനെ വിളിച്ചു, സിംഹം പോലെ ഗർജിച്ചു.

സ തം നിശാമ്യാഭിമുഖോ മഖേന ഖം പിബന്നിവാഭ്യദ്രവദത്യമര്ഷണഃ । ജഘാന പദ്‍ഭ്യാമരവിന്ദലോചനം ദുരാസദശ്ചണ്ഡജവോ ദുരത്യയഃ

യജ്ഞം നടത്തുകയായിരുന്നവനെ നേരിട്ട് കണ്ട്, ആ ക്രോധത്താൽ കത്തിയവൻ ആകാശം കുടിക്കാനായി ഓടിയെത്തുന്നതുപോലെ വേഗത്തിൽ അതിരില്ലാതെ കൃഷ്ണനെ കാൽകൊണ്ടു അടിച്ചു. ആ കാളയുടെ വേഗം അതിരില്ലാത്തതും ഭയാനകവുമായിരുന്നു.