ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

(ഇംദ്രവജ്രാ) ഭക്തേഷു ഗോവിന്ദസരൂപകര്ത്രീ പ്രേമൈകധര്ത്രീ ഭവരോഗഹന്ത്രീ । സാ ത്വം ച തിഷ്ഠസ്വ സുധൈര്യസംശ്രയാ നിരംതരം വൈഷ്ണവമാനസാനി

'ഭക്തിയേ, ഭക്തന്മാരിൽ നീ ഗോവിന്ദന്റെ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, പ്രേമം നിലനിറുത്തുന്നു, ജന്മമരണരോഗം നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഉറച്ച ധൈര്യത്തോടെ നീ എപ്പോഴും വൈഷ്ണവരുടെ മനസ്സിൽ വസിക്കണം.'

(ഉപേംദ്രവജ്രാ) തതോഽപി ദോഷാഃ കലിജാ ഇമേ ത്വാം ദ്രഷ്ടും ന ശക്താഃ പ്രഭവോഽപി ലോകേ । ഏവം തദാജ്ഞാവസരേഽപി ഭക്തിഃ തദാ നിഷണ്ണാ ഹരിദാസചിത്തേ

അതുകൊണ്ട്, കലിയുഗത്തിലെ ദോഷങ്ങൾക്കും നിന്നെ കാണാൻ കഴിയില്ല, അവയുടെ ശക്തിക്കും ലോകത്ത് വിജയം നേടാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെ, അവരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഭക്തി അപ്പോൾ ഹരിദാസന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പാർപ്പിച്ചു.

(മാലിനീ) സകലഭുവനമധ്യേ നിര്ധനാസ്തേഽപി ധന്യാ നിവസതി ഹൃദി യേഷാം ശ്രീഹരേര്ഭക്തിരേകാ । ഹരിരപി നിജലോകം സര്വഥാതോ വിഹായ പ്രവിശതി ഹൃദി തേഷാം ഭക്തിസൂത്രോപനദ്ധഃ

സകലലോകങ്ങളിലും ദരിദ്രരായിരുന്നാലും, ആരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീഹരിയുടെ ഭക്തി മാത്രം പാർക്കുന്നുവോ, അവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; കാരണം, ഹരിയും തന്റെ ലോകം മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭക്തിയുടെ പാശത്തിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

(വസംതതിലകാ) ബ്രൂമോഽദ്യ തേ കിമധികം മഹമാനമേവം ബ്രഹ്മാത്മകസ്യ ഭുവി ഭാഗവതാഭിധസ്യ । യത്സംശ്രയാത് നിഗദിതേ ലഭതേ സുവക്താ ശ്രോതാപി കൃഷ്ണസമതാമലമന്യധര്മൈഃ

ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ ഭാഗവതന്റെ മഹത്വം ഇന്ന് ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം? അവനെ ആശ്രയിച്ചാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും, മറ്റു ധർമ്മങ്ങൾ നൽകാത്ത കൃഷ്ണസമത്വം നേടുന്നു.

ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതമാഹാത്മ്യമ് - ചതുര്ഥോഽധ്യായഃ സപ്താഹകഥായാം ഭഗവതഃ പ്രാദുര്ഭാവഃ, ഗോകര്ണോപാഖ്യാനാരമ്ഭശ്ച സൂത ഉവാച - (അനുഷ്ടുപ്) അഥ വൈഷ്ണവചിത്തേഷു ദൃഷ്ട്വാ ഭക്തിം അലൌകികീമ് । നിജലോകം പരിത്യജ്യ ഭഗവാന് ഭക്തവത്സലഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അത്യന്തം അപൂർവ്വമായ ഭക്തി കണ്ടു, ഭക്തനിഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ലോകം ഉപേക്ഷിച്ചു.

വനമാലീ ഘനശ്യാമഃ പീതവാസാ മനോഹരഃ । കാഞ്ചീകലാപരുചിരോ ലസന് മുകുടകുണ്ഡലഃ

അവൻ വനമാല അണിഞ്ഞു, കറുത്ത മേഘംപോലെ കാന്തിയോടെ, മഞ്ഞളുണരിയുടുത്ത്, മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അരക്കെട്ടും, തിളങ്ങുന്ന കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ത്രിഭങ്‌ഗലലിതശ്ചാരു കൌസ്തുഭേന വിരാജിതഃ । കോടിമന്മഥലാവണ്യോ ഹരിചന്ദനചര്ചിതഃ

മൂന്നു ഭാഗത്തും വളഞ്ഞ ഭംഗിയോടെ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കോടിയോളം മന്മഥന്മാരെക്കാൾ വല്ലഭനായ സൗന്ദര്യത്തോടെ, ഹരിചന്ദനം പുരട്ടിയ നിലയിൽ.

പരമാനന്ദ ചിന്മൂര്തിഃ മധുരോ മുരലീധരഃ । ആവിവേശ സ്വഭക്താനാം ഹൃദയാനി അമലാനി ച

പരമാനന്ദവും ചൈതന്യവും നിറഞ്ഞ ദൈവരൂപം, മധുരസ്വരനായ മുരളീധരൻ, തന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ വിശുദ്ധഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

വൈകുണ്ഠവാസിനോ യേ ച വൈഷ്ണവാ ഉദ്ധവാദയഃ । തത്കഥാശ്രവണാര്ഥം തേ ഗൂഢരൂപേണ സംസ്ഥിതാഃ

വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവനും മറ്റ് വൈഷ്ണവന്മാരും ഈ കഥകൾ കേൾക്കാനായി ഇവിടെ മറഞ്ഞ രൂപത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

തദാ ജയജയാരാവോ രസപുഷ്ടിരലൌകികീ । ചൂര്ണപ്രസൂന വൃഷ്ടിശ്ച മുഹുഃ ശംഖരവോഽപ്യഭൂത്

അപ്പോൾ ജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അതുല്യമായ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു, പുഷ്പപ്പൊടി മഴപോലെ വീണു, ശംഖനാദവും ആവർത്തിച്ച് കേട്ടു.

തത് സഭാസംസ്ഥിതാനാം ച ദേഹഗേഹാത്മവിസ്മൃതിഃ । ദൃഷ്ട്വാ ച തന്മയാവസ്ഥാം നാരദോ വാക്യമബ്രവീത്

അവിടെ കൂട്ടായ്മയിൽ ഇരുന്നവർക്കെല്ലാം ശരീരവും വീട്ടും ആത്മാവും മറന്നുപോയി; അവരുടെ ആകുലത കണ്ടു നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

(വംശസ്ഥ) അലൌകികോഽയം മഹിമാ മുനീശ്വരാഃ സപ്താഹജന്യോഽദ്യ വിലോകിതോ മയാ । മൂഢാഃ ശഠാ യേ പശുപക്ഷിണോഽത്ര സര്വേഽപി നിഷ്പാപതമാ ഭവന്തി

മഹർഷിമാരേ, ഈ അത്ഭുതമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു, ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നാണ് ഇതു ഉദിച്ചത്; ഇവിടെയുള്ള മണ്ടന്മാരും കപടന്മാരും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും പോലും പാപരഹിതരാകുന്നു.

(ഉപേംദ്രവജ്രാ) അതോ നൃലോകേ നനു നാസ്തി കിംചിത് ചിത്തസ്യ ശോധായ കലൌ പവിത്രമ് । അഘൌഘവിധ്വംസകരം തഥൈവ കഥാസമാനം ഭുവി നാസ്തി ചാന്യത്

അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യലോകത്ത്, കലിയുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇതുപോലൊരു ശുദ്ധമായ മറ്റൊന്നുമില്ല; ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നതുപോലെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും ഇല്ല.

(ഇംദ്രവജ്രാ) കേ കേ വിശുദ്ധ്യന്തി വദന്തു മഹ്യം സപ്താഹയജ്ഞേന കഥാമയേന । കൃപാലുഭിര്ലോകഹിതം വിചാര്യ പ്രകാശിതഃ കോഽപി നവീനമാര്ഗഃ

ഏഴുദിവസത്തെ കഥയജ്ഞം കൊണ്ട് ആരൊക്കെയാണ് ശുദ്ധരാകുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ. ലോകഹിതം ചിന്തിച്ച് കരുണയുള്ള ആരെങ്കിലും പുതിയൊരു മാർഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?

കുമാരാ ഊചുഃ - (വംശസ്ഥ) യേ മാനവാഃ പാപകൃതസ്തു സര്വദാ സദാ ദുരാചാരരതാ വിമാര്ഗഗാഃ । ക്രോധാഗ്നിദഗ്ധാഃ കുടിലാശ്ച കാമിനഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: എല്ലായ്പ്പോഴും പാപം ചെയ്യുന്നവരും ദുഷ്പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ലീനരായവരും തെറ്റുവഴിയിൽ പോകുന്നവരും ക്രോധാഗ്നിയിൽ കത്തുന്നവരും കപടരും കാമഭോഗികളുമായ മനുഷ്യർ കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

സത്യന ഹീനാ പിതൃമാതൃദൂഷകാഃ തൃഷ്ണാകുലാചാശ്രമധര്മവര്ജിതാഃ । യേ ദാമ്ഭികാ മത്സരിണോഽപി ഹിംസകാഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

സത്യബോധം ഇല്ലാത്തവരും മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവരും തൃശ്യയിൽ മുങ്ങിയവരും ആശ്രമധർമ്മം പാലിക്കാത്തവരും കപടരും അസൂയയും ക്രൂരതയും ഉള്ളവരും കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

പഞ്ചോഗ്രപാപാത് ഛലഛദ്മകാരിണഃ ക്രൂരാഃ പിശാചാ ഇവ നിര്ദയാശ്ച യേ । ബ്രഹ്മസ്വപുഷ്ടാ വ്യഭിചാരകാരിണഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

അഞ്ച് ഭയങ്കര പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും കപടതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും ക്രൂരരും പിശാചുപോലെ കരുണയില്ലാത്തവരും ബ്രഹ്മസ്വം ഉപയോഗിച്ച് വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്നവരും കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

കായേന വാചാ മനസാപി പാതകം നിത്യം പ്രകുര്വന്തി ശഠാ ഹഠേന യേ । പരസ്വപുഷ്ടാ മലിനാ ദുരാശയാഃ സപ്താഹയജ്ഞേന കലൌ പുനന്തി തേ

ശരീരത്താൽ, വാക്കാൽ, മനസ്സാൽ പാപം ചെയ്യുന്നതും കപടതയും മുറിയും ഉള്ളവരും മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരും അശുദ്ധരും ദുഷ്ടചിന്തയുള്ളവരും കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ട് ശുദ്ധരാവുന്നു.

(അനുഷ്ടുപ്) അത്ര തേ കീര്തയിഷ്യാമ ഇതിഹാസം പുരാതനമ് । യസ്യ ശ്രവണമാത്രേണ പാപഹാനിഃ പ്രജായതേ

ഇവിടെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പഴയ കഥ പറയാം; അതു കേൾക്കുന്നതു മാത്രം കൊണ്ടു തന്നെ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകും.

തുംഗഭദ്രാതടേ പൂര്വം അഭൂത് പത്തനമുത്തമമ് । യത്ര വര്ണാഃ സ്വധര്മേണ സത്യസത്കര്മതത്പരാഃ

തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ ഒരു ഉത്തമമായ നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ നാലു വർണ്ണക്കാരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സത്യത്തിലും സൽപ്രവൃത്തിയിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

ആത്മദേവഃ പുരേ തസ്മിന് സര്വവേദ വിശാരദഃ । ശ്രൌതസ്മാര്തേഷു നിഷ്ണാതോ ദ്വിതീയ ഇവ ഭാസ്കരഃ

ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവൻ എന്നവൻ താമസിച്ചു; അവൻ എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യവും ശ്രുതി സ്മൃതികളിൽ വിദഗ്ധതയും ഉള്ളവൻ, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യൻപോലെയായിരുന്നു.

ഭിക്ഷുകോ വിത്തവാന് ലോകേ തത്പ്രിയാ ധുന്ധുലീ സ്മൃതാ । സ്വവാക്യസ്ഥാപികാ നിത്യം സുന്ദരീ സുകുലോദ്‌ഭവാ

ഒരു ഭിക്ഷുകൻ, ലോകത്തിൽ സമ്പന്നൻ, അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ധുന്ധുലി എന്നായിരുന്നു വിളിച്ചത്; അവൾ എപ്പോഴും സ്വന്തം വാക്കിൽ ഉറച്ചവളും, സുന്ദരിയും ഉന്നതകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളുമായിരുന്നു.

ലോകവാര്താരതാ ക്രൂരാ പ്രായശോ ബഹുജല്പികാ । ശൂരാ ച ഗൃഹകൃത്യേഷു കൃപണാ കലഹപ്രിയാ

അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കുന്നവളും ക്രൂരയും കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നവളും വീട്ടുപണികളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവളും കഞ്ചാവളും വഴക്കിനിഷ്ടയുമായിരുന്നു.

ഏവം നിവസതോഃ പ്രേമ്ണാ ദംപത്യോ രമമാണയോഃ । അര്ഥാഃ കാമാസ്തയോരാസന് ന സുഖായ ഗൃഹാദികമ്

ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തോടെ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും സമ്പത്തും ആഗ്രഹങ്ങളും അവരുടെ വീട്ടിലും മറ്റും സുഖം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു.

പശ്ചാത് ധര്മാഃ സമാരബ്ധാഃ താഭ്യാം സംതാനഹേതവേ । ഗോഭൂഹിരണ്യവാസാംസി ദീനേഭ്യോ യച്ഛതഃ സദാ

ശേഷം, സന്താനത്തിനായി അവർ ധർമ്മപ്രവൃത്തികൾ ആരംഭിച്ചു; ദരിദ്രർക്കു എപ്പോഴും പശു, ഭൂമി, പൊന്നു, വസ്ത്രം എന്നിവ ദാനം ചെയ്തു.

ധനാര്ധം ധര്മമാര്ഗേണ താഭ്യാം നീതം തഥാപി ച । ന പുത്രോ നാപി വാ പുത്രീ തതശ്ചിന്താതുരോ ഭൃശമ്

അവർ സമ്പത്തിന്റെ പാതി ധർമ്മമാർഗത്തിൽ ചെലവഴിച്ചു; എങ്കിലും ഒരു മകനോ മകളോ ജനിച്ചില്ല, അതുകൊണ്ട് അവർ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആയിരുന്നു.

ഏകദാ സ തു ദ്വിജോ ദുഃഖാദ് ഗൃഹം ത്യക്ത്വാ വനം ഗതഃ । മധ്യാഹ്നേ തൃഷിതോ ജാതഃ തഡാഗം സമുപേയിവാന്

ഒരു ദിവസം ആ ദ്വിജൻ ദു:ഖത്തിൽ വീട്ടുവിട്ട് കാട്ടിലേക്ക് പോയി. ഉച്ചവേളയിൽ ദാഹം പിടിച്ചവൻ ഒരു കുളത്തിനരികിലേക്ക് എത്തി.

പീത്വാ ജലം നിഷണ്ണസ്തു പ്രജാദുഃഖേന കര്ശിതഃ । മുഹൂര്താദപി തത്രൈവ സംന്യാസീ കശ്ചിത് ആഗതഃ

ജലം കുടിച്ച ശേഷം, സന്താനമില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ക്ഷയിച്ചവൻ അവിടെ ഇരുന്ന്. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സന്യാസി അവിടെ എത്തി.

ദൃഷ്ട്വാ പീതജലം തം തു വിപ്രോ യാതസ്തദന്തികമ് । നത്വാ ച പാദയോസ്തസ്യ നിഃശ്വസന് സംസ്ഥിതഃ പുരഃ

അവനെ കണ്ടു ജലം കുടിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവന്റെ കാലിൽ വണങ്ങി, ആഴമായി ഉച്ച്വസിച്ച് മുന്നിൽ നിന്നു.