ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആപ്തകാമോ യദുപതിഃ കൃതവാന് വൈ ജുഗുപ്സിതമ് । കിമഭിപ്രായ ഏതന്നഃ സംശയം ഛിന്ധി സുവ്രത

സ്വയം തൃപ്തനായ യദുകുലപതി അപമാനകരമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്തു. അതിന് പിന്നിലെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ദയവായി ഞങ്ങളുടെ സംശയം നീക്കൂ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ.

ശ്രീശുക ഉവാച - ധര്മവ്യതിക്രമോ ദൃഷ്ട ഈശ്വരാണാം ച സാഹസമ് । തേജീയസാം ന ദോഷായ വഹ്നേഃ സര്വഭുജോ യഥാ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻമാരിൽ ധർമ്മ ലംഘനവും ധൈര്യപൂർവ്വമായ പ്രവൃത്തികളും കാണാറുണ്ട്. ശക്തന്മാർക്ക് കുറ്റമില്ല, അഗ്നി എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

നൈതത്സമാചരേജ്ജാതു മനസാപി ഹ്യനീശ്വരഃ । വിനശ്യത്യാചരന്മൌഢ്യാദ് യഥാരുദ്രോഽബ്ധിജം വിഷമ്

ഇതുപോലെയുള്ള പ്രവൃത്തികൾ, സ്വയം നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവർ ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്, ചിന്തയിലുപോലും. അജ്ഞാനത്തിൽ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, രുദ്രൻ സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള വിഷം കുടിച്ച് ദു:ഖം അനുഭവിച്ചതുപോലെ, അവർ നശിക്കും.

ഈശ്വരാണാം വചഃ സത്യം തഥൈവാചരിതം ക്വചിത് । തേഷാം യത് സ്വവചോയുക്തം ബുദ്ധിമാംസ്തത് സമാചരേത്

ഭഗവാൻമാരുടെ വാക്കുകളും ചിലപ്പോൾ പ്രവൃത്തികളും സത്യമാണു. എന്നാൽ, അവയുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ, യുക്തിയുള്ളവ, അനുസരിക്കണം.

കുശലാചരിതേനൈഷാം ഇഹ സ്വാര്ഥോ ന വിദ്യതേ । വിപര്യയേണ വാനര്ഥോ നിരഹങ്‌കാരിണാം പ്രഭോ

അവരുടെ നന്മയുള്ള പ്രവർത്തികളിൽ സ്വാർത്ഥം ഇല്ല. അതിനാൽ, അഹങ്കാരമില്ലാത്തവർക്കു എതിരായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചാലും, ദോഷം ഉണ്ടാകില്ല, പ്രഭുവേ.

കിമുതാഖിലസത്ത്വാനാം തിര്യങ്‌ മര്ത്യദിവൌകസാമ് । ഈശിതുശ്ചേശിതവ്യാനാം കുശലാകുശലാന്വയഃ

എന്നാൽ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും — മൃഗങ്ങൾക്കും, മനുഷ്യർക്കും, ദേവന്മാർക്കും — ഭരിക്കുന്നവർക്കും ഭരിക്കപ്പെടുന്നവർക്കും, നല്ലതും ചീത്തയും ബാധകമാണ്.

( വസംതതിലകാ ) യത്പാദപങ്‌കജപരാഗനിഷേവതൃപ്താ യോഗപ്രഭാവവിധുതാഖിലകര്മബന്ധാഃ । സ്വൈരം ചരന്തി മുനയോഽപി ന നഹ്യമാനാഃ തസ്യേച്ഛയാഽഽത്തവപുഷഃ കുത ഏവ ബന്ധഃ

ആയാളുടെ പാദധൂളി ഭക്തിപൂർവ്വം സേവിച്ചവർക്കും യോഗശക്തിയാൽ എല്ലാ കര്‍മ്മബന്ധങ്ങളും വിട്ടു സ്വതന്ത്രരായി സഞ്ചരിക്കുന്ന മുനികൾക്കും, അവന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം ശരീരം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്കെങ്ങനേയും ബന്ധം ഉണ്ടാകുമോ?

( അനുഷ്ടുപ് ) ഗോപീനാം തത്പതീനാം ച സര്വേഷാമേവ ദേഹിനാമ് । യോഽന്തശ്ചരതി സോഽധ്യക്ഷഃ ക്രീഡനേനേഹ ദേഹഭാക്

ഗോപികൾക്കും അവരുടെ ഭർത്താക്കൾക്കും എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നവനും എല്ലാം കാണുന്നവനും, ഈ ലോകത്ത് ശരീരത്തിൽ കളിക്കുന്നവനും ആണവൻ.

അനുഗ്രഹായ ഭൂതാനാം മാനുഷം ദേഹമാസ്ഥിതഃ । ഭജതേ താദൃശീഃ ക്രീഡ യാഃ ശ്രുത്വാ തത്പരോ ഭവേത്

സകല ജീവികൾക്കും അനുകമ്പ കാണിക്കാനായി, മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ച്, അവൻ അങ്ങനെയുള്ള ലീലകൾ നടത്തുന്നു. ആ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ആരും അവനോടു ഭക്തിയോടെ ആകാം.

നാസൂയന് ഖലു കൃഷ്ണായ മോഹിതാസ്തസ്യ മായയാ । മന്യമാനാഃ സ്വപാര്ശ്വസ്ഥാന് സ്വാന് സ്വാന് ദാരാന് വ്രജൌകസഃ

വ്രജവാസികൾ, കൃഷ്ണന്റെ മായയാൽ മോഹിതരായി, കൃഷ്ണനോട് അസൂയ കാണിച്ചില്ല; തങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നവരെ തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കൾ തന്നെയാണെന്ന് അവർ കരുതി.

ബ്രഹ്മരാത്ര ഉപാവൃത്തേ വാസുദേവാനുമോദിതാഃ । അനിച്ഛന്ത്യോ യയുര്ഗോപ്യഃ സ്വഗൃഹാന് ഭഗവത്പ്രിയാഃ

ബ്രഹ്മയുടെ രാത്രിക്ക് ശേഷം, വസുദേവന്റെ സമ്മതത്തോടെ, ഭഗവാന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗോപികൾ, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.

( വസംതതിലകാ ) വിക്രീഡിതം വ്രജവധൂഭിരിദം ച വിഷ്ണോഃ ശ്രദ്ധാന്വിതോഽനുശ്രൃണുയാദഥ വര്ണയേദ്യഃ । ഭക്തിം പരാം ഭഗവതി പ്രതിലഭ്യ കാമം ഹൃദ്രോഗമാശ്വപഹിനോത്യചിരേണ ധീരഃ

വ്രജവധൂമാരും വിഷ്ണുവും തമ്മിലുള്ള ഈ ലീല ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും കേൾക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ ഭഗവാനോടുള്ള പരമഭക്തി നേടും; മനസ്സിലുള്ള കാമരോഗം ധീരനായവൻ ഉടൻ തന്നെ നീക്കം ചെയ്യും.

അജഗരമുഖാത് അനന്ദസ്യ മോചനമ്,അജഗരസ്യ പൂര്വവിദ്യാധരപ്രാപ്തി; ശംഖചൂഡ വധഃ । ശ്രീശുക ഉവാച। ഏകദാ ദേവയാത്രായാം ഗോപാലാ ജാതകൌതുകാഃ। അനോഭിരനഡുദ്യുക്തൈഃ പ്രയയുസ്തേഽമ്ബികാവനമ്

ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ദേവയാത്രയുടെ സമയത്ത്, ആനന്ദത്തോടെ ഉത്സുകരായ ഗോപന്മാർ കാളകളെ കെട്ടിയുള്ള കാറുകളിൽ കയറി അംബികാവനത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്ര സ്നാത്വാ സരസ്വത്യാം ദേവം പശുപതിം വിഭുമ്। ആനര്ചുരര്ഹണൈര്ഭക്ത്യാ ദേവീം ച ണൃപതേഽമ്ബികാമ്

അവിടെ, സർസ്വതിയിൽ കുളിച്ച്, മഹാശക്തനായ പശുപതിയെ ഭക്തിയോടെ അർപ്പണങ്ങൾ നൽകി ആരാധിച്ചു; രാജാവേ, അംബികാദേവിയെയും ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു.

ഗാവോ ഹിരണ്യം വാസാംസി മധു മധ്വന്നമാദൃതാഃ। ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ ദദുഃ സര്വേ ദേവോ നഃ പ്രീയതാമിതി

അവരൊക്കെയും ആദരപൂർവ്വം പശുക്കൾ, പൊന്നും വസ്ത്രവും തേനും ഭക്ഷണവും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകി, 'ദേവൻ ഞങ്ങളാൽ സന്തോഷിക്കട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു.

ഊഷുഃ സരസ്വതീതീരേ ജലം പ്രാശ്യ യതവ്രതാഃ। രജനീം താം മഹാഭാഗാ നന്ദസുനന്ദകാദയഃ

സർസ്വതീ നദിക്കരയിൽ, വെള്ളം കുടിച്ച് വ്രതം പാലിച്ച്, ആ മഹാഭാഗ്യശാലികൾ ആയ നന്ദനും സുനന്ദനും മറ്റുള്ളവരും ആ രാത്രി അവിടെ ചെലവിട്ടു.

കശ്ചിന്മഹാനഹിസ്തസ്മിന്വിപിനേഽതിബുഭുക്ഷിതഃ। യദൃച്ഛയാഗതോ നന്ദം ശയാനമുരഗോഽഗ്രസീത്

ആ കാടിൽ, അത്യന്തം വിശപ്പുള്ള ഒരു വലിയ പാമ്പ്, യാദൃശ്ചികമായി അവിടെ എത്തി, ഉറങ്ങിക്കിടന്ന നന്ദനെ പിടിച്ചു.

സ ചുക്രോശാഹിനാ ഗ്രസ്തഃ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാനയമ്। സര്പോ മാം ഗ്രസതേ താത പ്രപന്നം പരിമോചയ

പാമ്പ് പിടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ നിലവിളിച്ചു: 'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഇതെന്തൊരു ഭയങ്കരമാണ്! അച്ഛാ, ഒരു പാമ്പ് എന്നെ വിഴുങ്ങുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിച്ചു, രക്ഷിക്കണേ.'

തസ്യ ചാക്രന്ദിതം ശ്രുത്വാ ഗോപാലാഃ സഹസോത്ഥിതാഃ। ഗ്രസ്തം ച ദൃഷ്ട്വാ വിഭ്രാന്താഃ സര്പം വിവ്യധുരുല്മുകൈഃ

അവന്റെ നിലവിളി കേട്ട്, ഗോപന്മാർ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു; അവനെ പാമ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ, അവർ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ദണ്ഡുകൾ കൊണ്ട് പാമ്പിനെ അടിച്ചു.

അലാതൈര്ദഹ്യമാനോഽപി നാമുഞ്ചത്തമുരങ്ഗമഃ। തമസ്പൃശത്പദാഭ്യേത്യ ഭഗവാന്സാത്വതാം പതിഃ

അഗ്നിക്കൊണ്ടു ചുട്ടെങ്കിലും ആ പാമ്പ് വിട്ടില്ല; അപ്പോൾ സാത്വതരുടെ നാഥനായ ഭഗവാൻ സമീപിച്ചു, തന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് അതിനെ തൊട്ടു.

സ വൈ ഭഗവതഃ ശ്രീമത്പാദസ്പര്ശഹതാശുഭഃ। ഭേജേ സര്പവപുര്ഹിത്വാ രൂപം വിദ്യാധരാര്ചിതമ്

ഭഗവാന്റെ മഹിമയുള്ള പാദസ്പർശം കൊണ്ട് പാമ്പിന്റെ പാപം ഇല്ലാതായി; പാമ്പിന്റെ രൂപം വിട്ട്, വിദ്യാധരന്മാർ ആദരിക്കുന്ന ദിവ്യശരീരം സ്വീകരിച്ചു.

തമപൃച്ഛദ്ധൃഷീകേശഃ പ്രണതം സമവസ്ഥിതമ്। ദീപ്യമാനേന വപുഷാ പുരുഷം ഹേമമാലിനമ്

ഹൃഷീകേശൻ, അതിവിശിഷ്ടമായ ദിവ്യകാന്തിയോടെ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മാല ധരിച്ച് നമസ്കരിച്ച് നില്ക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനോട് ചോദിച്ചു.

കോ ഭവാന്പരയാ ലക്ഷ്മ്യാ രോചതേഽദ്ഭുതദര്ശനഃ। കഥം ജുഗുപ്സിതാമേതാം ഗതിം വാ പ്രാപിതോഽവശഃ

നീ ആരാണ്, അത്യുജ്ജ്വലമായ തേജസ്സോടെ അത്ഭുതകരമായ രൂപത്തിൽ ദൃശ്യമായിരിക്കുന്നവൻ? എങ്ങനെ നീ ഇങ്ങനെ അപമാനകരമായ അവസ്ഥയിൽ ആകിപ്പോയി?

സര്പ ഉവാച। അഹം വിദ്യാധരഃ കശ്ചിത്സുദര്ശന ഇതി ശ്രുതഃ। ശ്രിയാ സ്വരൂപസമ്പത്ത്യാ വിമാനേനാചരന്ദിശഃ

പാമ്പ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ വിദ്യാധരന്മാരിൽ ഒരുവൻ, സുദർശനൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സൗന്ദര്യത്തിലും ഐശ്വര്യത്തിലും സമ്പന്നനായി, എന്റെ വിമാനത്തിൽ വിവിധ ദിക്കുകളിൽ സഞ്ചരിക്കാറുണ്ട്.

ഋഷീന്വിരൂപാങ്ഗിരസഃ പ്രാഹസം രൂപദര്പിതഃ। തൈരിമാം പ്രാപിതോ യോനിം പ്രലബ്ധൈഃ സ്വേന പാപ്മനാ

വിരൂപനും അങ്കിരസും എന്നെ നോക്കി, തങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ അഹങ്കാരം കൊണ്ടു ചിരിച്ചു. ഞാൻ ചെയ്ത പാപം കൊണ്ടു അവർ ശാപം നൽകി, അതിനാൽ ഞാൻ ഈ ജന്മം പ്രാപിച്ചു.

ശാപോ മേഽനുഗ്രഹായൈവ കൃതസ്തൈഃ കരുണാത്മഭിഃ। യദഹം ലോകഗുരുണാ പദാ സ്പൃഷ്ടോ ഹതാശുഭഃ

അവരെപ്പോലുള്ള കരുണാമൂർത്തികൾ നൽകിയ ശാപം എനിക്ക് അനുഗ്രഹമായിരുന്നു; ലോകഗുരുവിന്റെ പാദം എന്നെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും അകന്നു.

തം ത്വാഹം ഭവഭീതാനാം പ്രപന്നാനാം ഭയാപഹമ്। ആപൃച്ഛേ ശാപനിര്മുക്തഃ പാദസ്പര്ശാദമീവഹന്

ഇപ്പോൾ ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ഞാൻ, ഭവഭീതരായവർക്കും അഭയം നൽകുന്നവനേ, പാദസ്പർശത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവനായി, യാത്രക്ക് അനുമതി ചോദിക്കുന്നു.

പ്രപന്നോഽസ്മി മഹായോഗിന്മഹാപുരുഷ സത്പതേ। അനുജാനീഹി മാം ദേവ സര്വലോകേശ്വരേശ്വര

മഹായോഗിയേ, മഹാപുരുഷനേ, സത്സംഗത്തിന്റെ നാഥനേ, ഞാൻ നിന്റെ അഭയം തേടുന്നു; ദേവനേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും ഇശ്വരനേ, ദയവായി എനിക്ക് യാത്രയ്ക്ക് അനുമതി നൽകണം.

ബ്രഹ്മദണ്ഡാദ്വിമുക്തോഽഹം സദ്യസ്തേഽച്യുത ദര്ശനാത്। യന്നാമ ഗൃഹ്ണന്നഖിലാന്ശ്രോതൄനാത്മാനമേവ ച। സദ്യഃ പുനാതി കിം ഭൂയസ്തസ്യ സ്പൃഷ്ടഃ പദാ ഹി തേ

അച്യുതനേ, നിന്നെ കണ്ടതോടെ ഞാൻ ബ്രഹ്മദണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഉടനെ മോചിതനായി; നിന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ തന്നെ എല്ലാവർക്കും ശുദ്ധി ലഭിക്കും, പിന്നെ നിന്റെ പാദം സ്പർശിച്ചാൽ എത്ര കൂടുതൽ അനുഗ്രഹം കിട്ടും!