ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആഗതോഽയം കലിര്ഘോരോ ഭവിഷ്യന്തി പുനഃ ഖലാഃ । തത്സംഗേനൈവ സന്തോഽപി ഗമിഷ്യന്തി ഉഗ്രതാം യദാ

ഇപ്പോൾ ഭയാനകമായ കലിയുഗം എത്തിയിരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടന്മാർ വീണ്ടും ഉയരും, അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പോലും നല്ലവർ കടുത്തവരായി മാറും.

തദാ ഭാരവതീ ഭൂമിഃ ഗോരൂപേയം കമാശ്രയേത് । അന്യോ ന ദൃശ്യതേ ത്രാതാ ത്വത്തഃ കമലലോചന

അപ്പോൾ ഭാരമേറിയ ഭൂമി, പശുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അഭയം തേടും; കമലനയനാ, നിന്നെക്കാൾ വേറെ രക്ഷകൻ കാണുന്നില്ല.

അതഃ സസ്തു ദയാം കൃത്വാ ഭക്തവത്സല മാ വ്രജ । ഭക്താര്ഥം സഗുണോ ജാതോ നിരാകാരോഽപി ചിന്മയഃ

അതുകൊണ്ട്, ഭക്തജനപ്രിയനേ, ദയ കാണിച്ച് പോകരുത്; ഭക്തരുടെ خاطرത്തിന്, രൂപരഹിതനും ചൈതന്യസ്വരൂപനുമായ നീ, ഗുണങ്ങളുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

ത്വദ് വിയോഗേന തേ ഭക്താഃ കഥം സ്ഥാസ്യന്തി ഭൂതലേ । നിര്ഗുണോപാസനേ കഷ്ടം അതഃ കിംചിദ് വിചാരയ

നിന്റെ വിയോഗത്തിൽ ഭക്തർ ഭൂമിയിൽ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും? ഗുണരഹിതനെ ആരാധിക്കുക വളരെ പ്രയാസമാണ്; അതിനാൽ, ദയവായി എന്തെങ്കിലും ആലോചിക്കണം.

ഇതി ഉദ്ധവവചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഭാസേഽചിന്തയത് ഹരിഃ । ഭക്താവലമ്ബനാര്ഥായ കിം വിധേയം മയേതി ച

ഉദ്ധവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, പ്രഭാസത്തിൽ ഹരി ചിന്തിച്ചു: 'എന്റെ ഭക്തർക്ക് ആശ്രയമാകാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്ന്.

സ്വകീയം യദ് ഭവേത് തേജഃ തച്ച ഭാഗവതേഽദധാത് । തിരോധായ പ്രവിഷ്ടോഽയം ശ്രീമദ് ഭാഗവതാര്ണവമ്

തന്റെ ദിവ്യപ്രഭയെ ഭഗവതത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ച്, സ്വയം മറച്ചു, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ വിശുദ്ധ സാഗരത്തിൽ കയറിപ്പോയി.

തേനേയം വാങ്‌മയീ മൂര്തിഃ പ്രത്യക്ഷാ വര്തതേ ഹരേഃ । സേവനാത് ശ്രവണാത് പാഠാത് ദര്ശനാത് പാപനാശിനീ

അതുകൊണ്ട്, വാക്കുകളിൽ രൂപംകൊണ്ട ഈ ഭാഗവതം, ഹരിയുടെ സാക്ഷാൽ സാന്നിധ്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനെ സേവിച്ചാൽ, കേട്ടാൽ, വായിച്ചാൽ, കണ്ടാൽ പാപങ്ങൾ നശിക്കും.

സപ്താഹശ്രവണം തേന സര്വേഭ്യോഽപ്യധികം കൃതമ് । സാധനാനി തിരസ്കൃത്യ കലൌ ധര്മോഽയമീരിതഃ

ഭാഗവതം ഏഴു ദിവസം ശ്രവണം ചെയ്യുന്നത് എല്ലാ സാദ്ധനകളിലും ഉന്നതമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മറ്റു മാർഗങ്ങൾ വിട്ട്, കലിയുഗത്തിൽ ഈ ധർമ്മം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ദുഃഖദാരിദ്ര്യ ദൌര്ഭാഗ്യ പാപപ്രക്ഷാലനായ ച । കാമക്രോധ ജയാര്ഥം ഹി കലൌ ധര്മോഽയമീരിതഃ

ദു:ഖം, ദാരിദ്ര്യം, ദുർഭാഗ്യം, പാപം എന്നിവ നീക്കാനും, ആസക്തിയും കോപവും ജയിക്കാനുമാണ് കലിയുഗത്തിൽ ഈ ധർമ്മം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടത്.

അന്യഥാ വൈഷ്ണവീ മായാ ദേവൈരപി സുദുസ്ത്യജാ । കഥം ത്യാജ്യാ ഭവേത് പുമ്ഭിഃ സപ്താഹോഽതഃ പ്രകീര്തിതഃ

ഇല്ലെങ്കിൽ, വൈഷ്ണവമായ മായയെ ദേവന്മാർക്കു പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമാണ്; എങ്ങനെ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് അതു ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയും? അതിനാലാണ് ഈ ഏഴുദിവസത്തെ ശ്രവണം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടത്.

സൂത ഉവാച - (ഇംദ്രവജ്രാ) ഏവം നഗാഹശ്രവണോരുധര്മേ പ്രകാശ്യമാനേ ഋഷിഭിഃ സഭായാമ് । ആശ്ചര്യമേകം സമഭൂത് തദാനീം തദുച്യതേ സംശ്രൃണു ശൌനകോ ത്വമ്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, നാഗശ്രവണന്റെ സഭയിൽ, ഋഷിമാർ ഈ ധർമ്മം വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അതേ സമയത്ത് ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. ശൗനകാ, ഞാൻ പറയുന്നത് നീ ശ്രദ്ധിക്കു.

ഭക്തിഃ സുതൌ തൌ തരുണൌ ഗൃഹീത്വാ പ്രേമൈകരൂപാ സഹസാഽവിരാസീത് । ശ്രീകൃഷ്ണ ഗോവിന്ദ ഹരേ മുരാരേ നാഥേതി നാമാനി മുഹുര്വദന്തീ

ഭക്തി, തന്റെ രണ്ടു യുവപുത്രന്മാരെ കൈപിടിച്ച്, പൂർണ്ണ പ്രേമത്തിന്റെ രൂപമായി, അപ്രത്യക്ഷമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രീകൃഷ്ണ, ഗോവിന്ദ, ഹരേ, മുരാരി, നാഥാ എന്നിങ്ങനെ നാമങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

താം ചാഗതാം ഭാഗവതാര്ഥഭൂഷാം സുചാരുവേഷാം ദദൃശുഃ സദസ്യാഃ । കഥം പ്രവിഷ്ടാ കഥമാഗതേയം മധ്യേ മുനീനാമിതി തര്കയന്തഃ

ഭാഗവതത്തിന്റെ അർത്ഥാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, മനോഹരമായ വേഷത്തിൽ അവളെത്തിയതിനെ സഭയിലെ എല്ലാവരും കണ്ടു; അവൾ എങ്ങനെ അകത്തേക്ക് കടന്നുവെന്ന്, എവിടുനിന്നാണ് വന്നതെന്ന്, മുനിമാർ തമ്മിൽ ചിന്തിച്ചു.

ഊചുഃ കുമാരാ വചനം തദാനീം കഥാര്ഥതോ നിശ്പതിതാധുനേയമ് । ഏവം ഗിരഃ സാ സസുതാ നിശമ്യ സനത്കുമാരം നിജഗാദ നമ്രാ

അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ഇവൾ കഥയുടെ സാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഇപ്പോൾ പുറത്ത് വന്നത്.' ആ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭക്തി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം വിനയത്തോടെ സനത്കുമാരനോടു പറഞ്ഞു.

ഭക്തിരുവാച - (ഉപേംദ്രവജ്രാ) ഭവദ്‌ഭിഃ അദ്യൈവ കൃതാസ്മി പുഷ്ടാ കലിപ്രണഷ്ടാപി കഥാരസേന । ക്വാഹം തു തിഷ്ഠാമ്യധുനാ ബ്രുവന്തു ബ്രാഹ്മാ ഇദം താം ഗിരമൂചിരേ തേ

ഭക്തി പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ, ഞാൻ ഇന്ന് പോഷിതയാകുന്നു; കലിയുഗത്തിൽ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, ഈ കഥാരസം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പുതുമയോടെ നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇനി ഞാൻ എവിടെ താമസിക്കണം? ബ്രാഹ്മണന്മാർ അതു പറയട്ടെ.' അങ്ങനെ അവൾ ചോദിച്ചു.

(ഇംദ്രവജ്രാ) ഭക്തേഷു ഗോവിന്ദസരൂപകര്ത്രീ പ്രേമൈകധര്ത്രീ ഭവരോഗഹന്ത്രീ । സാ ത്വം ച തിഷ്ഠസ്വ സുധൈര്യസംശ്രയാ നിരംതരം വൈഷ്ണവമാനസാനി

'ഭക്തിയേ, ഭക്തന്മാരിൽ നീ ഗോവിന്ദന്റെ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, പ്രേമം നിലനിറുത്തുന്നു, ജന്മമരണരോഗം നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഉറച്ച ധൈര്യത്തോടെ നീ എപ്പോഴും വൈഷ്ണവരുടെ മനസ്സിൽ വസിക്കണം.'

(ഉപേംദ്രവജ്രാ) തതോഽപി ദോഷാഃ കലിജാ ഇമേ ത്വാം ദ്രഷ്ടും ന ശക്താഃ പ്രഭവോഽപി ലോകേ । ഏവം തദാജ്ഞാവസരേഽപി ഭക്തിഃ തദാ നിഷണ്ണാ ഹരിദാസചിത്തേ

അതുകൊണ്ട്, കലിയുഗത്തിലെ ദോഷങ്ങൾക്കും നിന്നെ കാണാൻ കഴിയില്ല, അവയുടെ ശക്തിക്കും ലോകത്ത് വിജയം നേടാൻ കഴിയില്ല; അങ്ങനെ, അവരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഭക്തി അപ്പോൾ ഹരിദാസന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പാർപ്പിച്ചു.

(മാലിനീ) സകലഭുവനമധ്യേ നിര്ധനാസ്തേഽപി ധന്യാ നിവസതി ഹൃദി യേഷാം ശ്രീഹരേര്ഭക്തിരേകാ । ഹരിരപി നിജലോകം സര്വഥാതോ വിഹായ പ്രവിശതി ഹൃദി തേഷാം ഭക്തിസൂത്രോപനദ്ധഃ

സകലലോകങ്ങളിലും ദരിദ്രരായിരുന്നാലും, ആരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീഹരിയുടെ ഭക്തി മാത്രം പാർക്കുന്നുവോ, അവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; കാരണം, ഹരിയും തന്റെ ലോകം മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭക്തിയുടെ പാശത്തിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

(വസംതതിലകാ) ബ്രൂമോഽദ്യ തേ കിമധികം മഹമാനമേവം ബ്രഹ്മാത്മകസ്യ ഭുവി ഭാഗവതാഭിധസ്യ । യത്സംശ്രയാത് നിഗദിതേ ലഭതേ സുവക്താ ശ്രോതാപി കൃഷ്ണസമതാമലമന്യധര്മൈഃ

ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ ഭാഗവതന്റെ മഹത്വം ഇന്ന് ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ എന്ത് പറയണം? അവനെ ആശ്രയിച്ചാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും, മറ്റു ധർമ്മങ്ങൾ നൽകാത്ത കൃഷ്ണസമത്വം നേടുന്നു.

ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതമാഹാത്മ്യമ് - ചതുര്ഥോഽധ്യായഃ സപ്താഹകഥായാം ഭഗവതഃ പ്രാദുര്ഭാവഃ, ഗോകര്ണോപാഖ്യാനാരമ്ഭശ്ച സൂത ഉവാച - (അനുഷ്ടുപ്) അഥ വൈഷ്ണവചിത്തേഷു ദൃഷ്ട്വാ ഭക്തിം അലൌകികീമ് । നിജലോകം പരിത്യജ്യ ഭഗവാന് ഭക്തവത്സലഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അത്യന്തം അപൂർവ്വമായ ഭക്തി കണ്ടു, ഭക്തനിഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ലോകം ഉപേക്ഷിച്ചു.

വനമാലീ ഘനശ്യാമഃ പീതവാസാ മനോഹരഃ । കാഞ്ചീകലാപരുചിരോ ലസന് മുകുടകുണ്ഡലഃ

അവൻ വനമാല അണിഞ്ഞു, കറുത്ത മേഘംപോലെ കാന്തിയോടെ, മഞ്ഞളുണരിയുടുത്ത്, മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അരക്കെട്ടും, തിളങ്ങുന്ന കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ത്രിഭങ്‌ഗലലിതശ്ചാരു കൌസ്തുഭേന വിരാജിതഃ । കോടിമന്മഥലാവണ്യോ ഹരിചന്ദനചര്ചിതഃ

മൂന്നു ഭാഗത്തും വളഞ്ഞ ഭംഗിയോടെ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കോടിയോളം മന്മഥന്മാരെക്കാൾ വല്ലഭനായ സൗന്ദര്യത്തോടെ, ഹരിചന്ദനം പുരട്ടിയ നിലയിൽ.

പരമാനന്ദ ചിന്മൂര്തിഃ മധുരോ മുരലീധരഃ । ആവിവേശ സ്വഭക്താനാം ഹൃദയാനി അമലാനി ച

പരമാനന്ദവും ചൈതന്യവും നിറഞ്ഞ ദൈവരൂപം, മധുരസ്വരനായ മുരളീധരൻ, തന്റെ ഭക്തന്മാരുടെ വിശുദ്ധഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

വൈകുണ്ഠവാസിനോ യേ ച വൈഷ്ണവാ ഉദ്ധവാദയഃ । തത്കഥാശ്രവണാര്ഥം തേ ഗൂഢരൂപേണ സംസ്ഥിതാഃ

വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവനും മറ്റ് വൈഷ്ണവന്മാരും ഈ കഥകൾ കേൾക്കാനായി ഇവിടെ മറഞ്ഞ രൂപത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു.

തദാ ജയജയാരാവോ രസപുഷ്ടിരലൌകികീ । ചൂര്ണപ്രസൂന വൃഷ്ടിശ്ച മുഹുഃ ശംഖരവോഽപ്യഭൂത്

അപ്പോൾ ജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അതുല്യമായ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു, പുഷ്പപ്പൊടി മഴപോലെ വീണു, ശംഖനാദവും ആവർത്തിച്ച് കേട്ടു.

തത് സഭാസംസ്ഥിതാനാം ച ദേഹഗേഹാത്മവിസ്മൃതിഃ । ദൃഷ്ട്വാ ച തന്മയാവസ്ഥാം നാരദോ വാക്യമബ്രവീത്

അവിടെ കൂട്ടായ്മയിൽ ഇരുന്നവർക്കെല്ലാം ശരീരവും വീട്ടും ആത്മാവും മറന്നുപോയി; അവരുടെ ആകുലത കണ്ടു നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

(വംശസ്ഥ) അലൌകികോഽയം മഹിമാ മുനീശ്വരാഃ സപ്താഹജന്യോഽദ്യ വിലോകിതോ മയാ । മൂഢാഃ ശഠാ യേ പശുപക്ഷിണോഽത്ര സര്വേഽപി നിഷ്പാപതമാ ഭവന്തി

മഹർഷിമാരേ, ഈ അത്ഭുതമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു, ഏഴുദിവസത്തെ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നാണ് ഇതു ഉദിച്ചത്; ഇവിടെയുള്ള മണ്ടന്മാരും കപടന്മാരും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും പോലും പാപരഹിതരാകുന്നു.

(ഉപേംദ്രവജ്രാ) അതോ നൃലോകേ നനു നാസ്തി കിംചിത് ചിത്തസ്യ ശോധായ കലൌ പവിത്രമ് । അഘൌഘവിധ്വംസകരം തഥൈവ കഥാസമാനം ഭുവി നാസ്തി ചാന്യത്

അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യലോകത്ത്, കലിയുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇതുപോലൊരു ശുദ്ധമായ മറ്റൊന്നുമില്ല; ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നതുപോലെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും ഇല്ല.

(ഇംദ്രവജ്രാ) കേ കേ വിശുദ്ധ്യന്തി വദന്തു മഹ്യം സപ്താഹയജ്ഞേന കഥാമയേന । കൃപാലുഭിര്ലോകഹിതം വിചാര്യ പ്രകാശിതഃ കോഽപി നവീനമാര്ഗഃ

ഏഴുദിവസത്തെ കഥയജ്ഞം കൊണ്ട് ആരൊക്കെയാണ് ശുദ്ധരാകുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ. ലോകഹിതം ചിന്തിച്ച് കരുണയുള്ള ആരെങ്കിലും പുതിയൊരു മാർഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?