ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വിഷജലാപ്യയാദ് വ്യാലരാക്ഷസാദ് വര്ഷമാരുതാദ് വൈദ്യുതാനലാത് । വൃഷമയാത്മജാദ് വിശ്വതോ ഭയാദ് ഋഷഭ തേ വയം രക്ഷിതാ മുഹുഃ

ജലവിഷം, പാമ്പാകൃതിയിലുള്ള അസുരൻ, കാറ്റ്, മിന്നൽ, അഗ്നി, മഴവില്ലിന്റെ മകൻ, എല്ലായിടത്തുമുള്ള ഭയങ്ങൾ — ഇതൊക്കെയിൽ നിന്ന്, പരമനേ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ രക്ഷിച്ചു.

ന ഖലു ഗോപീകാനന്ദനോ ഭവാന് അഖിലദേഹിനാം അന്തരാത്മദൃക് । വിഖനസാര്ഥിതോ വിശ്വഗുപ്തയേ സഖ ഉദേയിവാന് സാത്വതാം കുലേ

നീ ഗോപികളുടെ സന്തോഷം മാത്രമല്ല; എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലെ സാക്ഷിയാണ്. ലോകം രക്ഷിക്കാനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, സ്നേഹിതാ, നീ സാത്വതകുലത്തിൽ ജനിച്ചു.

വിരചിതാഭയം വൃഷ്ണിധൂര്യ തേ ചരണമീയുഷാം സംസൃതേര്ഭയാത് । കരസരോരുഹം കാന്ത കാമദം ശിരസി ധേഹി നഃ ശ്രീകരഗ്രഹമ്

വൃഷ്ണിവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ആശ്രയിച്ചവരെ ജന്മമരണഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, കാമനകൾ നല്കുന്ന താമരപോലുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ നിന്റെ ഭാഗ്യം നിറയ്ക്കുക.

വ്രജജനാര്തിഹന് വീര യോഷിതാം നിജജനസ്മയധ്വംസനസ്മിത । ഭജ സഖേ ഭവത് കിങ്‌കരീഃ സ്മ നോ ജലരുഹാനനം ചാരു ദര്ശയ

വൃന്ദാവനവാസികളുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഹങ്കാരം പൊളിക്കുന്നു. സ്നേഹിതാ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി അംഗീകരിക്കണം; താമരപോലുള്ള മുഖം കാണിക്കണം.

പ്രണതദേഹിനാം പാപകര്ഷണം തൃണചരാനുഗം ശ്രീനികേതനമ് । ഫണിഫണാര്പിതം തേ പദാമ്ബുജം കൃണു കുചേഷു നഃ കൃന്ധി ഹൃച്ഛയമ്

വന്ദിക്കുന്നവരുടെ പാപം നീക്കുന്നവനേ, പുല്ല് മേയുന്നവരെ പിന്തുടരുന്നവനേ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമേ, പാമ്പിന്റെ ഫണികൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു; അവയെ ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ വെച്ച് ഹൃദയവേദന അകറ്റണം.

മധുരയാ ഗിരാ വല്ഗുവാക്യയാ ബുധമനോജ്ഞയാ പുഷ്കരേക്ഷണ । വിധികരീരിമാ വീര മുഹ്യതീ രധരസീധുനാപ്യായയസ്വ നഃ

മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ സംസാരവും, ജ്ഞാനികൾക്കും ആഹ്ലാദം നൽകുന്ന ഭാവങ്ങളും കൊണ്ട്, താമരക്കണ്ണനേ, നീ ഞങ്ങളെ വിറയിപ്പിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണം.

തവ കഥാമൃതം തപ്തജീവനം കവിഭിരീഡിതം കല്മഷാപഹമ് । ശ്രവണമങ്‌ഗലം ശ്രീമദാതതം ഭുവി ഗൃണന്തി യേ ഭൂരിദാ ജനാഃ

നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കു ജീവൻ തന്നതുപോലെയാണ്. കവിൾ പാടുന്നവയും പാപം അകറ്റുന്നതും ആണവ. കേൾക്കുമ്പോൾ ഭാഗ്യവും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കും; ഭൂമിയിൽ അവ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ ഏറ്റവും ദാനശീലികൾ ആണ്.

പ്രഹസിതം പ്രിയ പ്രേമവീക്ഷണം വിഹരണം ച തേ ധ്യാനമങ്‌ഗലമ് । രഹസി സംവിദോ യാ ഹൃദി സ്പൃശഃ കുഹക നോ മനഃ ക്ഷോഭയന്തി ഹി

പ്രിയനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരിയും സ്നേഹഭരിതമായ കണ്മുന്നുകളും, ക്രീഡയും, നിന്റെ ധ്യാനവും ഭാഗ്യമാണ്. ഹൃദയത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, മായാവനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് അലയിക്കുന്നു.

ചലസി യദ് വ്രജാച്ചാരയന് പശൂന് നലിനസുന്ദരം നാഥ തേ പദമ് । ശിലതൃണാങ്‌കുരൈഃ സീദതീതി നഃ കലിലതാം മനഃ കാന്ത ഗച്ഛതി

നീ വൃന്ദാവനത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ മേയിച്ച് നടക്കുന്നപ്പോൾ, നാഥാ, താമരപോലുള്ള നിന്റെ പാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും മുളകളും തൊടുന്നു; പ്രിയനേ, വിയോഗത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിനക്ക് പിന്നാലെ പോകുന്നു.

ദിനപരിക്ഷയേ നീലകുന്തലൈഃ വനരുഹാനനം ബിഭ്രദാവൃതമ് । ഘനരജസ്വലം ദര്ശയന് മുഹു ര്മനസി നഃ സ്മരം വീര യച്ഛസി

ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, നീ നീലകേശം അലങ്കരിച്ച്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ മുഖം ഭസുരമാക്കി, മേഘത്തിന്റെ പൊടിയിൽ മൂടി, പലതവണ ദർശനം നൽകുന്നു; വീരനേ, അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു.

പ്രണതകാമദം പദ്മജാര്ചിതം ധരണിമണ്ഡനം ധ്യേയമാപദി । ചരണപങ്‌കജം ശന്തമം ച തേ രമണ നഃ സ്തനേഷ്വര്പയാധിഹന്

വന്ദിക്കുന്നവർക്കു കാമനകൾ നല്കുന്ന, ലക്ഷ്മി പൂജിക്കുന്ന, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരം, കഷ്ടകാലത്ത് ധ്യാനയോഗ്യമായ, സമാധാനം നൽകുന്ന നിന്റെ താമരപാദങ്ങൾ, പ്രിയനേ, ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ വെച്ച് വേദന അകറ്റണം.

സുരതവര്ധനം ശോകനാശനം സ്വരിതവേണുനാ സുഷ്ഠു ചുമ്ബിതമ് । ഇതരരാഗവിസ്മാരണം നൃണാം വിതര വീര നസ്തേഽധരാമൃതമ്

മധുരവേണുവിന്റെ സ്പർശനം ലഭിച്ച നിന്റെ അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദുഃഖം അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു; മറ്റെല്ലാ ആസക്തികളും മറക്കാൻ ഇടയാകുന്നു. വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണം.

അടതി യദ് ഭവാനഹ്നി കാനനം ത്രുടിര്യുഗായതേ ത്വാമപശ്യതാമ് । കുടിലകുന്തലം ശ്രീമുഖം ച തേ ജഡ ഉദീക്ഷതാം പക്ഷ്മകൃദ് ദൃശാമ്

നീ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്കു ഒരു നിമിഷം പോലും ഒരു യുഗം പോലെ ദീർഘമായി തോന്നുന്നു. നിന്റെ വളഞ്ഞ കേശവും മനോഹരമായ മുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകളാൽ നോക്കുന്നവർക്ക് അവരുടെ കണ്പീലികൾ മറയ്ക്കുന്നു.

പതിസുതാന്വയഭ്രാതൃബാന്ധവാന് അതിവിലങ്‌ഘ്യ തേഽന്ത്യച്യുതാഗതാഃ । ഗതിവിദസ്തവോദ്‍ഗീതമോഹിതാഃ കിതവ യോഷിതഃ കസ്ത്യജേന്നിശി

ഭർത്താവും മകനും കുടുംബവും സഹോദരന്മാരും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ അവസാനത്തേതായി അച്യുതനേ, നിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. നിന്റെ വഴി അറിയുന്നവരും നിന്റെ ഗാനം കേട്ട് മയങ്ങുന്നവരും, ഏത് സ്ത്രീ രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും?

രഹസി സംവിദം ഹൃച്ഛയോദയം പ്രഹസിതാനനം പ്രേമവീക്ഷണമ് । ബൃഹദുരഃ ശ്രിയോ വീക്ഷ്യ ധാമ തേ മുഹുരതിസ്പൃഹാ മുഹ്യതേ മനഃ

രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങളും ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നതും, നിന്റെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖവും സ്നേഹഭരിതമായ കണ്മുന്നുകളും, വിശാലമായ ഉരസ്സിന്റെ ഭാസുരതയും, ഭാഗ്യത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർത്തുകയും വിറയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

( വസംതതിലകാ ) യത്തേ സുജാതചരണാമ്ബുരുഹം സ്തനേഷു ഭീതാഃ ശനൈഃ പ്രിയ ദധീമഹി കര്കശേഷു । തേനാടവീമടസി തദ് വ്യഥതേ ന കിം സ്വിത് കൂര്പാദിഭിര്ഭ്രമതി ധീര്ഭവദായുഷാം നഃ

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ രാസക്രീഡായാം ഗോപീഗീതം നാമൈകത്രിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പാരമഹംസ്യ സംഹിതയുടെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിൽ വരുന്ന രാസക്രീഡയിലെ ഗോപീഗീതം എന്ന മുപ്പത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

രാമപത്ന്യശ്ച തദ്ദേഹം ഉപഗുഹ്യാഗ്നിമാവിശന് । വസുദേവപത്‍ന്യസ്തദ്‍ഗാത്രം പ്രദ്യുമ്നാദീന് ഹരേഃ സ്നുഷാഃ । കൃഷ്ണപത്ന്യോഽവിശന്നഗ്നിം രുക്മിണ്യാദ്യാഃ തദാത്മികാഃ

രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരം അണുകെട്ടി അഗ്നിയിലേക്കു കയറി. വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമക്കളായ പ്രദ്യുമ്നാദിമാരുടെയും ഭാര്യമാരും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണി മുതലായവർ നേതൃത്വം നൽകി, ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം അഗ്നിയിലേക്കു കയറി.

അര്ജുനഃ പ്രേയസഃ സഖ്യുഃ കൃഷ്ണസ്യ വിരഹാതുരഃ । ആത്മാനം സാംത്വയാമാസ കൃഷ്ണഗീതൈഃ സദുക്തിഭിഃ

പ്രിയ സുഹൃത്ത് കൃഷ്ണനോടു വേർപാടിന്റെ വേദനയാൽ വിഷണ്ണനായ അർജുനൻ, കൃഷ്ണനെ കുറിച്ചുള്ള ഗീതകളും നല്ല വാക്കുകളും ഓർത്തു തന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

ബംധൂനാം നഷ്ടഗോത്രാണാം അര്ജുനഃ സാംപരായികമ് । ഹതാനാം കാരയാമാസ യഥാവദ് അനുപൂര്വശഃ

കുടുംബവും വംശവും നഷ്ടമായ ബന്ധുക്കൾക്കു അർജുനൻ ക്രമമായി യഥാവിധി അന്തിമകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി.

ദ്വാരകാം ഹരിണാ ത്യക്താം സമുദ്രോഽപ്ലാവയത് ക്ഷണാത് । വര്ജയിത്വാ മഹാരാജ ശ്രീമദ് ഭഗവദാലയമ്

ഹരിയാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ദ്വാരകയെ, മഹാരാജാവേ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സമുദ്രം മുഴുവൻ മുക്കി; ഭഗവാന്റെ ഭവനം മാത്രം ഒഴികെ.

നിത്യം സന്നിഹിതസ്തത്ര ഭഗവാന് മധുസൂദനഃ । സ്മൃത്യാശേഷാശുഭഹരം സര്വമങ്ഗലമങ്ഗലമ്

അവിടെ, മധുസൂദനൻ എന്ന ഭഗവാൻ എപ്പോഴും സന്നിഹിതനാണ്; ഓർമ്മിച്ചാൽ എല്ലാ അശുഭങ്ങളും നീക്കുകയും, ഏറ്റവും ഉത്തമമായ മംഗളമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ്ത്രീബാലവൃദ്ധാനാദായ ഹതശേഷാന് ധനഞ്ജയഃ । ഇംദ്രപ്രസ്ഥം സമാവേശ്യ വജ്രം തത്രാഭ്യഷേചയത്

ഉഴവായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരും എടുത്തു, ധനഞ്ജയൻ അവരെ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ വജ്രനെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹനം ചെയ്തു.

ശ്രുത്വാ സുഹൃദ് വധം രാജന് അര്ജുനാത്തേ പിതാമഹാഃ । ത്വാം തു വംശധരം കൃത്വാ ജഗ്മുഃ സര്വേ മഹാപഥമ്

സുഹൃത്തുക്കളുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, രാജാവേ, അർജുനന്റെ പിതാമഹന്മാർ നിന്നെ വംശത്തിന്റെ തലവനാക്കി, എല്ലാവരും മഹാപഥത്തിലേക്ക് യാത്രയായി.

യ ഏതദ് ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോഃ കര്മാണി ജന്മ ച । കീര്തയേത് ശ്രദ്ധയാ മര്ത്യഃ സര്വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ

ദേവദേവനായ വിഷ്ണുവിന്റെ ജന്മവും കർമ്മങ്ങളും വിശ്വാസത്തോടെ ആരെങ്കിലും പാടുകയോ പറയുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും.

( വസംതതിലകാ ) ഇത്ഥം ഹരേര്ഭഗവതോ രുചിരാവതാര വീര്യാണി ബാലചരിതാനി ച ശംതമാനി । അന്യത്ര ചേഹ ച ശ്രുതാനി ഗൃണന് മനുഷ്യോ ഭക്തിം പരാം പരമഹംസഗതൌ ലഭേത

ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങളും വീര്യങ്ങളും ബാല്യകൃത്യങ്ങളും ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, പരമഹംസന്മാർ നടക്കുന്ന ഭക്തിയോഗത്തിൽ ഉന്നതമായ ഭക്തി പ്രാപിക്കും.

സഹ ദേഹേന മാനേന വര്ധമാനേന മന്യുനാ । കരോതി വിഗ്രഹം കാമീ കാമിഷ്വന്തായ ചാത്മനഃ

ശരീരം, അഭിമാനം, വളരുന്ന കോപം, ആഗ്രഹം എന്നിവയോടെ, ആഗ്രഹമുള്ളവൻ മറ്റുള്ള ആഗ്രഹികളുമായി വഴക്കിടുന്നു; അതുവഴി തനിക്കു തന്നെ നാശം വരുന്നു.

ഭൂതൈഃ പഞ്ചഭിരാരബ്ധേ ദേഹേ ദേഹ്യബുധോഽസകൃത് । അഹം മമേത്യസദ്‍ഗ്രാഹഃ കരോതി കുമതിര്മതിമ്

അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾകൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനിയായ ജീവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഞാൻ', 'എന്റെ' എന്ന തെറ്റായ ധാരണയിൽ പിടിച്ചുപറ്റുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവനു തെറ്റായ ബുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നു.