ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാ സ്ത്ര്യങ്‌ഗ തേ കലപദായതമൂര്ച്ഛിതേന സമ്മോഹിതാര്യചരിതാന്ന ചലേത്ത്രിലോക്യാമ് । ത്രൈലോക്യസൌഭഗമിദം ച നിരീക്ഷ്യ രൂപം യദ് ഗോദ്വിജദ്രുമമൃഗാഃ പുലകാന്യബിഭ്രന്

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും, നിന്റെ മധുരമായ വാക്കുകളും ദിവ്യകൃത്യങ്ങളും കേട്ട് ആകർഷിതയായ സ്ത്രീ ആരാണ് നിന്നിൽ നിന്ന് മനസ്സു മാറ്റുക? പശുക്കൾക്കും പക്ഷികൾക്കും മരങ്ങൾക്കും മാൻമരങ്ങൾക്കും പോലും ആനന്ദം നൽകുന്ന നിന്റെ ഈ സൗന്ദര്യം കണ്ടാൽ ആരാണ് വിചലിക്കാത്തത്?

വ്യക്തം ഭവാന് വ്രജഭയാര്തിഹരോഽഭിജാതോ ദേവോ യഥാഽഽദിപുരുഷഃ സുരലോകഗോപ്താ । തന്നോ നിധേഹി കരപങ്‌കജമാര്തബന്ധോ തപ്തസ്തനേഷു ച ശിരഃസു ച കിങ്‌കരീണാമ്

നിശ്ചയമായി, ഭയം ദു:ഖം മാറ്റാൻ, ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനായ ആദിപുരുഷനെപ്പോലെ, നീ വ്രജയിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. ദു:ഖിതരുടെ സ്നേഹിതാ, നിന്റെ കമലപോലുള്ള കൈ ഞങ്ങളുടെ കനലുപോലുള്ള കുരുവികളിലും തലകളിലും വയ്ക്കണം.

ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഇതി വിക്ലവിതം താസാം ശ്രുത്വാ യോഗേശ്വരേശ്വരഃ । പ്രഹസ്യ സദയം ഗോപീഃ ആത്മാരാമോഽപ്യരീരമത്

ശുകൻ പറഞ്ഞു: അവരുടെ വേദനയോടെയുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, യോഗേശ്വരന്മാരുടെ ഇശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വയം തൃപ്തനാണെങ്കിലും, ദയയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു, ഗോപികളിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി.

( മിശ്ര ) താഭിഃ സമേതാഭിരുദാരചേഷ്ടിതഃ പ്രിയേക്ഷണോത്ഫുല്ലമുഖീഭിരച്യുതഃ । ഉദാരഹാസദ്വിജകുന്ദദീധതിഃ വ്യരോചതൈണാങ്‌ക ഇവോഡുഭിര്വൃതഃ

ആ ഗോപികൾക്കിടയിൽ, കൃഷ്ണൻ അവരെ നോക്കിയപ്പോൾ മുഖം പുഷ്പിച്ച, പുഞ്ചിരി ജാതിമല്ലികപൂവുപോലെ തിളങ്ങുന്നവനായി, അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഉപഗീയമാന ഉദ്‍ഗായന് വനിതാശതയൂഥപഃ । മാലാം ബിഭ്രദ് വൈജയന്തീം വ്യചരന് മണ്ഡയന് വനമ്

നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, അവർ പാടുമ്പോഴും പാടിക്കൊടുക്കുമ്പോഴും, വൈജയന്തിമാല ധരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ വനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു, അതിനെ അലങ്കരിച്ചു.

നദ്യാഃ പുലിനമാവിശ്യ ഗോപീഭിര്ഹിമവാലുകമ് । രേമേ തത്തരലാനന്ദ കുമുദാമോദവായുനാ

നദിയുടെ തീരത്ത്, തണുത്ത മണൽ നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്, ഗോപികളോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ കയറി, കുമുദപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ മൃദുലമായ കാറ്റിൽ ആനന്ദത്തോടെ കായികം നടത്തി.

( വസംതതിലകാ ) ബാഹുപ്രസാരപരിരമ്ഭകരാലകോരു നീവീസ്തനാലഭനനര്മനഖാഗ്രപാതൈഃ । ക്ഷ്വേല്യാവലോകഹസിതൈര്വ്രജസുന്ദരീണാം ഉത്തമ്ഭയന് രതിപതിം രമയാഞ്ചകാര

വിരൽവിരിച്ച കൈകളാൽ അണച്ചും, അങ്കലക്ഷ്യങ്ങൾ ചേർത്തും, കളിയിലൂടെയും, സ്തനബന്ധങ്ങൾ അഴിച്ചും, നഖങ്ങൾ സ്പർശിച്ചും, ചിരിയും കാഴ്ചയും പുഞ്ചിരിയുംകൊണ്ട്, വ്രജസുന്ദരിമാരുടെ മനസ്സിൽ സ്നേഹദേവതയെ ഉണർത്തി, കൃഷ്ണൻ അവരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവം ഭഗവതഃ കൃഷ്ണാത് ലബ്ധമാനാ മഹാത്മനഃ । ആത്മാനം മേനിരേ സ്ത്രീണാം മാനിന്യോഽഭ്യധികം ഭുവി

എങ്ങനെങ്കിലും മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച സ്ത്രീകൾ, ഭൂമിയിൽ തന്നെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതികളാണെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ കരുതുകയായിരുന്നു.

താസാം തത് സൌഭഗമദം വീക്ഷ്യ മാനം ച കേശവഃ । പ്രശമായ പ്രസാദായ തത്രൈവാന്തരധീയത

അവരുടെ ഭാഗ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള അഭിമാനം കേശവൻ കണ്ടപ്പോൾ, അവരെ ശമിപ്പിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും അവിടുന്ന് ഉടൻ അദൃശ്യനായി.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ ഏകോന്ത്രിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാരുടെ ശാസ്ത്രമായ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

( മാലിനീ ) ഭവഭയമപഹന്തും ജ്ഞാനവിജ്ഞാനസാരം നിഗമകൃദ് ഉപജഹ്രേ ഭൃങ്ഗവദ് വേദസാരമ് । അമൃതമുദധിതശ്ചാ പായയദ് ഭൃത്യവര്ഗാന് പുരുഷം ഋഷഭമാദ്യം കൃഷ്ണസംജ്ഞം നതോഽസ്മി

ഭവഭയത്തെ അകറ്റാനും ജ്ഞാനവിജ്ഞാനത്തിന്റെ സാരം ഭൃത്യന്മാർക്ക് പകർന്നുതരാനും, കമലത്തിൽ നിന്ന് തേൻ എടുക്കുന്ന തേനുപോലെ വേദസാരം എടുത്ത് അമൃതംപോലുള്ള ഉപദേശം നൽകിയ കൃഷ്ണസഞ്ച്ഞനായ ആദിപുരുഷനോടാണ് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നത്.

ഹരിര്ദേഹഭൃതാമാത്മാ സ്വയം പ്രകൃതിരീശ്വരഃ । തത്പാദമൂലം ശരണം യതഃ ക്ഷേമോ നൃണാമിഹ

ഹരി എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവും സ്വയം പ്രകൃതിയുടെ ഇശ്വരനും ആകുന്നു; അവന്റെ പാദസന്നിധിയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു രക്ഷയും സുരക്ഷയും നൽകുന്നത്.

സ വൈ പ്രിയതമശ്ചാത്മാ യതോ ന ഭയമണ്വപി । ഇതി വേദ സ വൈ വിദ്വാന് യോ വിദ്വാന് സ ഗുരുര്ഹരിഃ

അവനാണ് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്, അവനിൽ നിന്നു ചെറിയൊരു ഭയവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല; ഇത് അറിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി, അത്തരം ജ്ഞാനിയാണ് ഗുരുവായ ഹരി.

നാരദ ഉവാച - പ്രശ്ന ഏവം ഹി സഞ്ഛിന്നോ ഭവതഃ പുരുഷര്ഷഭ । അത്ര മേ വദതോ ഗുഹ്യം നിശാമയ സുനിശ്ചിതമ്

നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാപുരുഷനേ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യം ഇങ്ങനെ ഉത്തരം ലഭിച്ചു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്ന ഈ ഗൂഢമായ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

ക്ഷുദ്രം ചരം സുമനസാം ശരണേ മിഥിത്വാ രക്തം ഷഡങ്‌ഘ്രിഗണസാമസു ലുബ്ധകര്ണമ് । അഗ്രേ വൃകാന് അസുതൃപോഽവിഗണയ്യ യാന്തം പൃഷ്ഠേ മൃഗം മൃഗയ ലുബ്ധകബാണഭിന്നമ്

ഒരു ചെറു ജീവി, സുമനസ്സുള്ളവരുടെ സംരക്ഷണം തേടി, ആറു കാലുള്ളവരുടെ മധുരഗാനത്തിൽ കാതുകൊടുത്ത്, മുന്നിൽ നിറയുന്ന തൃപ്തിയില്ലാത്ത ചെന്നായുകളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; പിന്നിൽ, വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പിൽ പരിക്കേറ്റ ഒരു മാൻ അവനെ പിന്തുടരുന്നു.

സ ത്വം വിചക്ഷ്യ മൃഗചേഷ്ടിതമാത്മനോഽന്തഃ ചിത്തം നിയച്ഛ ഹൃദി കര്ണധുനീം ച ചിത്തേ । ജഹ്യങ്‌ഗനാശ്രമമസത് തമയൂഥഗാഥം പ്രീണീഹി ഹംസശരണം വിരമ ക്രമേണ

അതിനാൽ, മാനിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ശ്രദ്ധിച്ച്, മനസ്സ് ഹൃദയത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിക്കണം, കുതിരയോടു ചങ്ങല പിടിക്കുന്നവനെപ്പോലെ. സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടവും കൂട്ടത്തിന്റെ ഗാനങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ക്രമേണ ഹംസശരണമായ ഭഗവാന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടി, സന്തോഷത്തോടെ പിന്മാറണം.

രാജോവാച - (അനുഷ്ടുപ്) ശ്രുതമന്വീക്ഷിതം ബ്രഹ്മന് ഭഗവാന് യദഭാഷത । നൈതജ്ജാനന്തി ഉപാധ്യായാഃ കിം ന ബ്രൂയുര്വിദുര്യദി

രാജാവ് പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനേ, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടും ആലോചിച്ചുമുണ്ട്. ഗുരുക്കന്മാർക്ക് ഇത് അറിയാമെങ്കിൽ അവർ എന്തുകൊണ്ട് ഇതു പഠിപ്പിക്കാറില്ല?

സംശയോഽത്ര തു മേ വിപ്ര സഞ്ഛിന്നസ്തത്കൃതോ മഹാന് । ഋഷയോഽപി ഹി മുഹ്യന്തി യത്ര നേന്ദ്രിയവൃത്തയഃ

ബ്രാഹ്മണനേ, നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എന്റെ വലിയ സംശയം അകന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എത്താത്തിടത്ത് മഹർഷിമാരും ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുന്നു.

കര്മാണ്യാരഭതേ യേന പുമാനിഹ വിഹായ തമ് । അമുത്രാന്യേന ദേഹേന ജുഷ്ടാനി സ യദശ്നുതേ

ഇവിടെ മനുഷ്യൻ ഏത് പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു, ഈ ശരീരം വിട്ട്, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

ഇതി വേദവിദാം വാദഃ ശ്രൂയതേ തത്ര തത്ര ഹ । കര്മ യത്ക്രിയതേ പ്രോക്തം പരോക്ഷം ന പ്രകാശതേ

വേദം അറിയുന്നവരുടെ ഇടയിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ പലവിധ വാദങ്ങൾ കേൾക്കപ്പെടുന്നു; ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, വ്യക്തമായി കാണാനാവില്ലെന്ന് പറയുന്നു.

നാരദ ഉവാച - യേനൈവാരഭതേ കര്മ തേനൈവാമുത്ര തത്പുമാന് । ഭുങ്‌ക്തേ ഹി അവ്യവധാനേന ലിങ്‌ഗേന മനസാ സ്വയമ്

നാരദൻ പറഞ്ഞു: മനുഷ്യൻ ഏത് കർമ്മം ചെയ്യുന്നു, അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ അതേ മനസ്സും സൂക്ഷ്മശരീരവും കൊണ്ടു തടസ്സമില്ലാതെ അനുഭവിക്കുന്നു.

ശയാനം ഇമം ഉത്സൃജ്യ ശ്വസന്തം പുരുഷോ യഥാ । കര്മാത്മന്യാഹിതം ഭുങ്‌ക്തേ താദൃശേനേതരേണ വാ

ഒരു മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങുന്ന, ശ്വാസം എടുക്കുന്ന ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ ആ ശരീരത്തിലോ മറ്റൊന്നിലോ തന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

മമൈതേ മനസാ യദ്യദ് അസൌ അഹം ഇതി ബ്രുവന് । ഗൃഹ്ണീയാത് തത്പുമാന് രാദ്ധം കര്മ യേന പുനര്ഭവഃ

ഈ മനുഷ്യൻ 'ഞാനിതാണ്' എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതുന്നതൊക്കെയും, അവൻ ആലോചിച്ച കർമ്മങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുനർജന്മം അനുഭവിക്കുന്നു.

യഥാനുമീയതേ ചിത്തം ഉഭയൈരിന്ദ്രിയേഹിതൈഃ । ഏവം പ്രാഗ്ദേഹജം കര്മ ലക്ഷ്യതേ ചിത്തവൃത്തിഭിഃ

ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ എങ്ങനെ അനുമാനിക്കാമോ, അതുപോലെ തന്നെ, മുൻജന്മത്തിലെ കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാം.

നാനുഭൂതം ക്വ ചാനേന ദേഹേനാദൃഷ്ടമശ്രുതമ് । കദാചിദ് ഉപലഭ്യേത യദ് രൂപം യാദൃഗാത്മനി

ഈ ശരീരത്തിൽ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതും, കാണാത്തതും, കേൾക്കാത്തതുമായ രൂപം, ഒരിക്കൽ സ്വയം ഉള്ളിൽ കാണാൻ കഴിയാം.

തേനാസ്യ താദൃശം രാജന് ലിങ്‌ഗിനോ ദേഹസമ്ഭവമ് । ശ്രദ്ധത്സ്വാനനുഭൂതോഽര്ഥോ ന മനഃ സ്പ്രഷ്ടുമര്ഹതി

അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ജീവൻ അത്തരം രൂപം നേടുന്നത്. നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതെന്തും മനസിന് ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയില്ല.

മന ഏവ മനുഷ്യസ്യ പൂര്വരൂപാണി ശംസതി । ഭവിഷ്യതശ്ച ഭദ്രം തേ തഥൈവ ന ഭവിഷ്യതഃ

മനസ്സാണ് മനുഷ്യന്റെ മുൻകാല രൂപങ്ങളും, വരാനിരിക്കുന്നതും, വരാത്തതും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. നിനക്കു ശുഭം നേരുന്നു.

അദൃഷ്ടമശ്രുതം ചാത്ര ക്വചിത് മനസി ദൃശ്യതേ । യഥാ തഥാനുമന്തവ്യം ദേശകാലക്രിയാശ്രയമ്

ഇവിടെ, ചിലപ്പോൾ, കാണാത്തതും കേൾക്കാത്തതുമായത് മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ദേശം, കാലം, പ്രവർത്തി എന്നിവ അനുസരിച്ച് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കണം.