ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ക്വചിദ് ഹൈയങ്‌ഗവസ്തൈന്യേ മാത്രാ ബദ്ധ ഉലൂഖലേ । ഗച്ഛന് അര്ജുനയോര്മധ്യേ ബാഹുഭ്യാം താവപാതയത്

ഒരിക്കൽ, വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ അവനെ ഉലൂഖലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു, കൈകൾ കൊണ്ട് ആ വൃക്ഷങ്ങൾ വീഴ്ത്തി.

വനേ സഞ്ചാരയന് വത്സാന് സരാമോ ബാലകൈര്വൃതഃ । ഹന്തുകാമം ബകം ദോര്ഭ്യാം മുഖതോഽരിമപാടയത്

കാടിൽ, കാളകുട്ടികളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട്, മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, അവനെ കൊല്ലാൻ വന്ന ബകാസുരന്റെ വായ് അവൻ കൈകൊണ്ട് കീറി.

വത്സേഷു വത്സരൂപേണ പ്രവിശന്തം ജിഘാംസയാ । ഹത്വാ ന്യപാതയത്തേന കപിത്ഥാനി ച ലീലയാ

കാളകുട്ടിയായി വേഷം ധരിച്ച് കാളകുട്ടികളിലേക്കു കടന്ന അസുരനെ അവൻ കൊല്ലുകയും, കളിയോടെ കപിത്തം പഴങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.

ഹത്വാ രാസഭദൈതേയം തദ്‍ബന്ധൂംശ്ച ബലാന്വിതഃ । ചക്രേ താലവനം ക്ഷേമം പരിപക്വ ഫലാന്വിതമ്

കഴുതാസുരനെയും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താലവനം സുരക്ഷിതമാക്കി, പാകമായ പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാക്കുകയും ചെയ്തു.

പ്രലമ്ബം ഘാതയിത്വോഗ്രം ബലേന ബലശാലിനാ । അമോചയദ് വ്രജപശൂന് ഗോപാംശ്ചാരണ്യവഹ്നിതഃ

വലിയ ശക്തിയോടെ ഭയങ്കരനായ പ്രലമ്പാസുരനെ അവൻ കൊല്ലുകയും, കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആശീവിഷതമാഹീന്ദ്രം ദമിത്വാ വിമദം ഹ്രദാത് । പ്രസഹ്യോദ്വാസ്യ യമുനാം ചക്രേഽസൌ നിര്വിഷോദകാമ്

വലിയ പാമ്പ് രാജാവിനെ അവൻ കീഴടക്കി, അതിന്റെ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാക്കി, തടാകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, യമുനയുടെ വെള്ളം വിഷമില്ലാത്തതാക്കി.

ദുസ്ത്യജശ്ചാനുരാഗോഽസ്മിന് സര്വേഷാം നോ വ്രജൌകസാമ് । നന്ദ തേ തനയേഽസ്മാസു തസ്യാപ്യൌത്പത്തികഃ കഥമ്

വ്രജവാസികൾക്ക് എല്ലാവർക്കും അവനോടുള്ള സ്നേഹം വിട്ടുപോകാൻ കഴിയാത്തതാണ്. നന്ദാ, നിന്റെ മകനോടുള്ള ഈ സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹം എങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങളിൽ ഉദിച്ചുവന്നത്?

ക്വ സപ്തഹായനോ ബാലഃ ക്വ മഹാദ്രിവിധാരണമ് । തതോ നോ ജായതേ ശങ്‌കാ വ്രജനാഥ തവാത്മജേ

ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ വലിയ പർവതം ഉയർത്താൻ കഴിയും? അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംശയം തോന്നുന്നത്, വ്രജനാഥാ.

ശ്രീനന്ദ ഉവാച - ശ്രൂയതാം മേ വചോ ഗോപാ വ്യേതു ശങ്‌കാ ച വോഽര്ഭകേ । ഏനം കുമാരമുദ്ദിശ്യ ഗര്ഗോ മേ യദുവാച ഹ

ശ്രീനന്ദൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, ഗോപന്മാരേ. ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ മാറട്ടെ. ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് യദു വംശത്തിൽ പെട്ട ഗർഗൻ എന്ന മഹർഷി എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

വര്ണാസ്ത്രയഃ കിലാസ്യാസന് ഗൃഹ്ണതോഽനുയുഗം തനൂഃ । ശുക്ലോ രക്തസ്തഥാ പീത ഇദാനീം കൃഷ്ണതാം ഗതഃ

അവൻ ഓരോ യുഗത്തിലും മൂന്നു നിറങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു: വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ. ഇപ്പോൾ അവൻ കറുത്ത നിറമായിരിക്കുന്നു.

പ്രാഗയം വസുദേവസ്യ ക്വചിത് ജാതഃ തവാത്മജഃ । വാസുദേവ ഇതി ശ്രീമാന് അഭിജ്ഞാഃ സമ്പ്രചക്ഷതേ

മുന്പ് ഈ മഹാത്മാവ് വസുദേവന്റെ മകനായി ജനിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നീയാണവന്റെ അച്ഛൻ. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ബഹൂനി സന്തി നാമാനി രൂപാണി ച സുതസ്യ തേ । ഗുണ കര്മാനുരൂപാണി താന്യഹം വേദ നോ ജനാഃ

നിന്റെ മകനിന് ഗുണങ്ങളും പ്രവർത്തികളും അനുസരിച്ച് അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്. അവയെ ഞാൻ അറിയുന്നു, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർ അറിയുന്നില്ല.

ഏഷ വഃ ശ്രേയ ആധാസ്യദ് ഗോപഗോകുലനന്ദനഃ । അനേന സര്വദുര്ഗാണി യൂയമഞ്ജസ്തരിഷ്യഥ

ഗോകുലത്തെയും ഗോപന്മാരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ ബാലൻ നിങ്ങൾക്കു ശുഭം നൽകും. അവന്റെ സഹായത്തോടെ നിങ്ങൾ എല്ലാ കഷ്ടതകളും എളുപ്പത്തിൽ ജയിക്കും.

പുരാനേന വ്രജപതേ സാധവോ ദസ്യുപീഡിതാഃ । അരാജകേ രക്ഷ്യമാണാ ജിഗ്യുര്ദസ്യൂന്സമേധിതാഃ

പഴയകാലത്ത്, വ്രജപതിയായോ, രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ദുസ്സാഹസികർ ഉപദ്രവിച്ചിരുന്ന സത്പുരുഷന്മാരെ അവൻ സംരക്ഷിച്ചു, എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോൾ കള്ളന്മാരെ ജയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

യ ഏതസ്മിന് മഹാഭാഗാഃ പ്രീതിം കുര്വന്തി മാനവാഃ । നാരയോഽഭിഭവന്ത്യേതാന് വിഷ്ണുപക്ഷാനിവാസുരാഃ

ഈ മഹാഭാഗ്യശാലികൾക്ക് ഇതിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവരെ ദുരിതങ്ങൾ കീഴടക്കില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ളവരെ അസുരന്മാർ കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.

തസ്മാന് നന്ദ കുമാരോഽയം നാരായണസമോ ഗുണൈഃ । ശ്രിയാ കീര്ത്യാനുഭാവേന തത്കര്മസു ന വിസ്മയഃ

അതിനാൽ, ഈ നന്ദന്റെ മകൻ ഗുണങ്ങളിലും ഐശ്വര്യത്തിലും കീർത്തിയിലും പ്രഭാവത്തിലും നാരായണനോടു തുല്യനാണ്; അതിനാൽ അവന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല.

ഇത്യദ്ധാ മാം സമാദിശ്യ ഗര്ഗേ ച സ്വഗൃഹം ഗതേ । മന്യേ നാരായണസ്യാംശം കൃഷ്ണം അക്ലിഷ്ടകാരിണമ്

ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് എന്നോട് ഉപദേശിച്ച് ഗർഗൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ, ഞാൻ കഷ്ടമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ നാരായണന്റെ ഭാഗം എന്നു കരുതുന്നു.

ഇതി നന്ദവചഃ ശ്രുത്വാ ഗര്ഗഗീതം വ്രജൌകസഃ । ദൃഷ്ടശ്രുതാനുഭാവാസ്തേ കൃഷ്ണസ്യാമിതതേജസഃ । മുദിതാ നന്ദമാനര്ചുഃ കൃഷ്ണം ച ഗതവിസ്മയാഃ

നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗന്റെ ഗാനം കൂടി കേട്ടു, കൃഷ്ണന്റെ അതിരില്ലാത്ത തേജസ് കണ്ടും കേട്ടും അറിഞ്ഞ വ്രജവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അത്ഭുതം ഇല്ലാതെ.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ ഷഡ്‌വിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണമായ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പാരമഹംസ്യ സംഹിതയുടെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ ഇരുപത്താറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

സന്തോഽനപേക്ഷാ മച്ചിത്താഃ പ്രശാന്താഃ സമദര്ശിനഃ । നിര്മമാ നിരഹങ്കാരാ നിര്ദ്വന്ദ്വാ നിഷ്പരിഗ്രഹാഃ

സന്തന്മാർ ആശയില്ലാത്തവരും, എന്റെ ചിന്തയിൽ ലീനരുമായി, സമാധാനപരരും, എല്ലാം ഒരുപോലെ കാണുന്നവരും, സ്വാർത്ഥതയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാത്തവരും, ദ്വന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരുമായി, ആഗ്രഹമില്ലാത്തവരുമാണ്.

തേഷു നിത്യം മഹാഭാഗ മഹാഭാഗേഷു മത്കഥാഃ । സമ്ഭവന്തി ഹിതാ നൃണാം ജുഷതാം പ്രപുനന്ത്യഘമ്

മഹാഭാഗ്യശാലിയായവരിൽ, എന്റെ കഥകൾ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും; അവയെ സ്നേഹത്തോടെ ആസ്വദിക്കുന്നവരെ അവ ശുദ്ധീകരിച്ച് പാപം നീക്കും.

താ യേ ശ്രൃണ്വന്തി ഗായന്തി ഹ്യനുമോദന്തി ചാദൃതാഃ । മത്പരാഃ ശ്രദ്ദധാനാശ്ച ഭക്തിം വിന്ദന്തി തേ മയി

ആ കഥകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവരും പാടുന്നവരും അംഗീകരിക്കുന്നവരും, എന്നിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും വിശ്വാസമുള്ളവരും, എനിക്ക് ഭക്തി നേടുന്നു.

ഭക്തിം ലബ്ധവതഃ സാധോഃ കിമന്യദ് അവശിഷ്യതേ । മയ്യനന്തഗുണേ ബ്രഹ്മണ്യാനന്ദാനുഭവാത്മനി

ഭക്തി നേടിയ സന്ന്യാസിക്ക്, അനന്തഗുണമുള്ള ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ എന്നിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, ഇനി നേടാനുള്ളത് എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത്?

യഥോപശ്രയമാണസ്യ ഭഗവന്തം വിഭാവസുമ് । ശീതം ഭയം തമോഽപ്യേതി സാധൂന് സംസേവതസ്തഥാ

എങ്ങനെ തീയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നാൽ തണുപ്പ്, ഭയം, ഇരുട്ട് അകന്നുപോകുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ, സന്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യം തേടുന്നവർക്കും അതുപോലെ അനുഭവം ലഭിക്കും.

നിമജ്ജ്യോന്മജ്ജതാം ഘോരേ ഭവാബ്ധൌ പരമായനമ് । സന്തോ ബ്രഹ്മവിദഃ ശാന്താ നൌര്ദൃഢേവാപ്സു മജ്ജതാമ്

ഭയങ്കരമായ ജനനമരണസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയും ഉയർന്നും നടക്കുന്നവർക്കു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളായ സമാധാനപരനായ സന്തന്മാർ, വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങുന്നവർക്കുള്ള ഉറപ്പുള്ള ഒരു തോണിപോലെയാണ്.

അന്നം ഹി പ്രാണിനാം പ്രാണ ആര്താനാം ശരണം ത്വഹമ് । ധര്മോ വിത്തം നൃണാം പ്രേത്യ സന്തോഽര്വാഗ് ബിഭ്യതോഽരണമ്

ഭക്ഷണം ജീവികൾക്ക് ജീവൻ തന്നെയാണ്; ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കുള്ള ആശ്രയമാണ്; ധർമ്മം മരണത്തിനുശേഷം മനുഷ്യർക്കുള്ള സമ്പത്താണ്; ഈ ലോകത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നവർക്കു സന്തന്മാർ ആശ്രയമാണ്.

സന്തോ ദിശന്തി ചക്ഷൂംഷി ബഹിരര്കഃ സമുത്ഥിതഃ । ദേവതാ ബാന്ധവാഃ സന്തഃ സന്ത ആത്മാഹമേവ ച

സന്തന്മാർ പുറത്ത് ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ കാഴ്ച നൽകുന്നു; ദേവന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, സന്തന്മാർ, ഞാനും—all സന്തന്മാരാണ്.

വൈതസേനസ്തതോഽപ്യേവമ് ഉര്വശ്യാ ലോകനിസ്പൃഹഃ । മുക്തസങ്ഗോ മഹീമേതമ് ആത്മാരാമശ്ചചാര ഹ

ഉർവശിയെക്കഴിഞ്ഞും, ലോകങ്ങളിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതെ, ബന്ധങ്ങൾ വിട്ട്, ആത്മാനന്ദത്തിൽ ലീനനായി, വൈതസേനൻ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.