ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ക്വചിദ് ധാവതി ധാവന്ത്യാം തിഷ്ഠന്ത്യാമനു തിഷ്ഠതി । അനു ശേതേ ശയാനായാം അന്വാസ്തേ ക്വചിദാസതീമ്

ചിലപ്പോൾ അവൾ ഓടുമ്പോൾ അവനും ഓടുന്നു; അവൾ നില്ക്കുമ്പോൾ അവനും നില്ക്കുന്നു; അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ അവനും അവളുടെ അടുത്ത് കിടക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ ഇരുന്ന് കൂടെ ഇരിക്കുന്നു.

ക്വചിത് ശ്രൃണോതി ശ്രൃണ്വന്ത്യാം പശ്യന്ത്യാമനു പശ്യതി । ക്വചിത് ജിഘ്രതി ജിഘ്രന്ത്യാം സ്പൃശന്ത്യാം സ്പൃശതി ക്വചിത്

ചിലപ്പോൾ അവൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവനും കേൾക്കുന്നു; അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവനും നോക്കുന്നു; ചിലപ്പോൾ അവൾ മണക്കുമ്പോൾ അവനും മണക്കുന്നു; അവൾ തൊടുമ്പോൾ അവനും തൊടുന്നു.

ക്വചിച്ച ശോചതീം ജായാം അനു ശോചതി ദീനവത് । അനു ഹൃഷ്യതി ഹൃഷ്യന്ത്യാം മുദിതാമനു മോദതേ

ചിലപ്പോൾ ഭാര്യ ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവനും ദു:ഖത്തോടെ കൂടെ ദുഃഖിക്കുന്നു; അവൾ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവനും അവളുടെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു.

വിപ്രലബ്ധോ മഹിഷ്യൈവം സര്വപ്രകൃതിവഞ്ചിതഃ । നേച്ഛന് അനുകരോത്യജ്ഞഃ ക്ലൈബ്യാത് ക്രീഡാമൃഗോ യഥാ

ഭാര്യയാൽ ഇങ്ങനെ വഞ്ചിതനായി, എല്ലാ സ്വഭാവങ്ങളിലും മയങ്ങിക്കൊണ്ട്, ആഗ്രഹമില്ലെങ്കിലും അജ്ഞാനി അവളെ അനുകരിക്കുന്നു; ശക്തിയില്ലാത്ത ഒരു കളിപ്പാട്ടമൃഗംപോലെ.

ശ്രീകൃഷ്ണസ്യ അലൌകികം പ്രഭാവം ദൃഷ്ട്വാ ചകിതാന് ഗോപാന പ്രതി നന്ദസ്യ ഗര്ഗോക്തികഥനമ് ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവംവിധാനി കര്മാണി ഗോപാഃ കൃഷ്ണസ്യ വീക്ഷ്യ തേ । അതദ്വീര്യവിദഃ പ്രോചുഃ സമഭ്യേത്യ സുവിസ്മിതാഃ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, അത്ഭുതത്തോടെ ഗോപന്മാർ ഒന്നിച്ചു നന്ദനോടു ചെന്നു ഗർഗന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു പറഞ്ഞു.

ബാലകസ്യ യദേതാനി കര്മാണി അതി അദ്‍ഭുതാനി വൈ । കഥമര്ഹത്യസൌ ജന്മ ഗ്രാമ്യേഷ്വാത്മജുഗുപ്സിതമ്

അവർ പറഞ്ഞു: ഈ ബാലന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വളരെ അത്ഭുതകരമാണ്; ഗ്രാമവാസികളിൽ, സാധാരണയായി അവഗണിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ മക്കളിൽ, ഇങ്ങനെയൊരു ജനനം എങ്ങനെയാകും?

യഃ സപ്തഹായനോ ബാലഃ കരേണൈകേന ലീലയാ । കഥം ബിഭ്രദ് ഗിരിവരം പുഷ്കരം ഗജരാഡിവ

ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഈ കുഞ്ഞ്, ഒരു കൈകൊണ്ട് കളിയോടെ വലിയ പർവതം എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി പിടിച്ചുവല്ലോ, ആനയുടെ രാജാവ് ഒരു താമരപൂവ് എടുക്കുന്നതുപോലെ.

തോകേനാമീലിതാക്ഷേണ പൂതനായാ മഹൌജസഃ । പീതഃ സ്തനഃ സഹ പ്രാണൈഃ കാലേനേവ വയസ്തനോഃ

കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായി തുറക്കാതിരുന്നപ്പോൾ പോലും, അതിശക്തിയായ പൂതനയുടെ മുലകുടിയും, അവളുടെ ജീവനും, സമയം എല്ലാവരുടെയും പ്രായം തിന്നുപോകുന്നതുപോലെ, അവൻ കുടിച്ചു.

ഹിന്വതോഽധഃ ശയാനസ്യ മാസ്യസ്യ ചരണാവുദക് । അനോഽപതദ് വിപര്യസ്തം രുദതഃ പ്രപദാഹതമ്

കുഞ്ഞ് താഴെ കിടന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി കരച്ചിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, തട്ടിൽ ചക്രം മറിഞ്ഞു വീണു.

ഏകഹായന ആസീനോ ഹ്രിയമാണോ വിഹായസാ । ദൈത്യേന യസ്തൃണാവര്ത മഹന് കണ്ഠഗ്രഹാതുരമ്

ഒരു വയസ്സുകാരനായി ഇരുന്നപ്പോൾ, തൃണാവർത്തൻ എന്ന അസുരൻ അവനെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ ആ വലിയ കഷ്ടം അവൻ ജയിച്ചു.

ക്വചിദ് ഹൈയങ്‌ഗവസ്തൈന്യേ മാത്രാ ബദ്ധ ഉലൂഖലേ । ഗച്ഛന് അര്ജുനയോര്മധ്യേ ബാഹുഭ്യാം താവപാതയത്

ഒരിക്കൽ, വെണ്ണ മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അമ്മ അവനെ ഉലൂഖലിൽ കെട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ അർജുനവൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ നടന്നു, കൈകൾ കൊണ്ട് ആ വൃക്ഷങ്ങൾ വീഴ്ത്തി.

വനേ സഞ്ചാരയന് വത്സാന് സരാമോ ബാലകൈര്വൃതഃ । ഹന്തുകാമം ബകം ദോര്ഭ്യാം മുഖതോഽരിമപാടയത്

കാടിൽ, കാളകുട്ടികളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട്, മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, അവനെ കൊല്ലാൻ വന്ന ബകാസുരന്റെ വായ് അവൻ കൈകൊണ്ട് കീറി.

വത്സേഷു വത്സരൂപേണ പ്രവിശന്തം ജിഘാംസയാ । ഹത്വാ ന്യപാതയത്തേന കപിത്ഥാനി ച ലീലയാ

കാളകുട്ടിയായി വേഷം ധരിച്ച് കാളകുട്ടികളിലേക്കു കടന്ന അസുരനെ അവൻ കൊല്ലുകയും, കളിയോടെ കപിത്തം പഴങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.

ഹത്വാ രാസഭദൈതേയം തദ്‍ബന്ധൂംശ്ച ബലാന്വിതഃ । ചക്രേ താലവനം ക്ഷേമം പരിപക്വ ഫലാന്വിതമ്

കഴുതാസുരനെയും അവന്റെ ശക്തിയുള്ള കൂട്ടുകാരെയും കൊല്ലുകയും, താലവനം സുരക്ഷിതമാക്കി, പാകമായ പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാക്കുകയും ചെയ്തു.

പ്രലമ്ബം ഘാതയിത്വോഗ്രം ബലേന ബലശാലിനാ । അമോചയദ് വ്രജപശൂന് ഗോപാംശ്ചാരണ്യവഹ്നിതഃ

വലിയ ശക്തിയോടെ ഭയങ്കരനായ പ്രലമ്പാസുരനെ അവൻ കൊല്ലുകയും, കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെയും ഗോപന്മാരെയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആശീവിഷതമാഹീന്ദ്രം ദമിത്വാ വിമദം ഹ്രദാത് । പ്രസഹ്യോദ്വാസ്യ യമുനാം ചക്രേഽസൌ നിര്വിഷോദകാമ്

വലിയ പാമ്പ് രാജാവിനെ അവൻ കീഴടക്കി, അതിന്റെ അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാക്കി, തടാകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, യമുനയുടെ വെള്ളം വിഷമില്ലാത്തതാക്കി.

ദുസ്ത്യജശ്ചാനുരാഗോഽസ്മിന് സര്വേഷാം നോ വ്രജൌകസാമ് । നന്ദ തേ തനയേഽസ്മാസു തസ്യാപ്യൌത്പത്തികഃ കഥമ്

വ്രജവാസികൾക്ക് എല്ലാവർക്കും അവനോടുള്ള സ്നേഹം വിട്ടുപോകാൻ കഴിയാത്തതാണ്. നന്ദാ, നിന്റെ മകനോടുള്ള ഈ സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹം എങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങളിൽ ഉദിച്ചുവന്നത്?

ക്വ സപ്തഹായനോ ബാലഃ ക്വ മഹാദ്രിവിധാരണമ് । തതോ നോ ജായതേ ശങ്‌കാ വ്രജനാഥ തവാത്മജേ

ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ വലിയ പർവതം ഉയർത്താൻ കഴിയും? അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംശയം തോന്നുന്നത്, വ്രജനാഥാ.

ശ്രീനന്ദ ഉവാച - ശ്രൂയതാം മേ വചോ ഗോപാ വ്യേതു ശങ്‌കാ ച വോഽര്ഭകേ । ഏനം കുമാരമുദ്ദിശ്യ ഗര്ഗോ മേ യദുവാച ഹ

ശ്രീനന്ദൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, ഗോപന്മാരേ. ഈ ബാലനെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ മാറട്ടെ. ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് യദു വംശത്തിൽ പെട്ട ഗർഗൻ എന്ന മഹർഷി എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

വര്ണാസ്ത്രയഃ കിലാസ്യാസന് ഗൃഹ്ണതോഽനുയുഗം തനൂഃ । ശുക്ലോ രക്തസ്തഥാ പീത ഇദാനീം കൃഷ്ണതാം ഗതഃ

അവൻ ഓരോ യുഗത്തിലും മൂന്നു നിറങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു: വെള്ള, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ. ഇപ്പോൾ അവൻ കറുത്ത നിറമായിരിക്കുന്നു.

പ്രാഗയം വസുദേവസ്യ ക്വചിത് ജാതഃ തവാത്മജഃ । വാസുദേവ ഇതി ശ്രീമാന് അഭിജ്ഞാഃ സമ്പ്രചക്ഷതേ

മുന്പ് ഈ മഹാത്മാവ് വസുദേവന്റെ മകനായി ജനിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നീയാണവന്റെ അച്ഛൻ. ജ്ഞാനികൾ അവനെ വാസുദേവൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ബഹൂനി സന്തി നാമാനി രൂപാണി ച സുതസ്യ തേ । ഗുണ കര്മാനുരൂപാണി താന്യഹം വേദ നോ ജനാഃ

നിന്റെ മകനിന് ഗുണങ്ങളും പ്രവർത്തികളും അനുസരിച്ച് അനേകം പേരുകളും രൂപങ്ങളും ഉണ്ട്. അവയെ ഞാൻ അറിയുന്നു, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർ അറിയുന്നില്ല.

ഏഷ വഃ ശ്രേയ ആധാസ്യദ് ഗോപഗോകുലനന്ദനഃ । അനേന സര്വദുര്ഗാണി യൂയമഞ്ജസ്തരിഷ്യഥ

ഗോകുലത്തെയും ഗോപന്മാരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ ബാലൻ നിങ്ങൾക്കു ശുഭം നൽകും. അവന്റെ സഹായത്തോടെ നിങ്ങൾ എല്ലാ കഷ്ടതകളും എളുപ്പത്തിൽ ജയിക്കും.

പുരാനേന വ്രജപതേ സാധവോ ദസ്യുപീഡിതാഃ । അരാജകേ രക്ഷ്യമാണാ ജിഗ്യുര്ദസ്യൂന്സമേധിതാഃ

പഴയകാലത്ത്, വ്രജപതിയായോ, രാജാവില്ലാത്ത ദേശത്ത് ദുസ്സാഹസികർ ഉപദ്രവിച്ചിരുന്ന സത്പുരുഷന്മാരെ അവൻ സംരക്ഷിച്ചു, എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോൾ കള്ളന്മാരെ ജയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

യ ഏതസ്മിന് മഹാഭാഗാഃ പ്രീതിം കുര്വന്തി മാനവാഃ । നാരയോഽഭിഭവന്ത്യേതാന് വിഷ്ണുപക്ഷാനിവാസുരാഃ

ഈ മഹാഭാഗ്യശാലികൾക്ക് ഇതിൽ സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവരെ ദുരിതങ്ങൾ കീഴടക്കില്ല; വിഷ്ണുവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ളവരെ അസുരന്മാർ കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.

തസ്മാന് നന്ദ കുമാരോഽയം നാരായണസമോ ഗുണൈഃ । ശ്രിയാ കീര്ത്യാനുഭാവേന തത്കര്മസു ന വിസ്മയഃ

അതിനാൽ, ഈ നന്ദന്റെ മകൻ ഗുണങ്ങളിലും ഐശ്വര്യത്തിലും കീർത്തിയിലും പ്രഭാവത്തിലും നാരായണനോടു തുല്യനാണ്; അതിനാൽ അവന്റെ പ്രവർത്തികളിൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല.

ഇത്യദ്ധാ മാം സമാദിശ്യ ഗര്ഗേ ച സ്വഗൃഹം ഗതേ । മന്യേ നാരായണസ്യാംശം കൃഷ്ണം അക്ലിഷ്ടകാരിണമ്

ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് എന്നോട് ഉപദേശിച്ച് ഗർഗൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ, ഞാൻ കഷ്ടമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ നാരായണന്റെ ഭാഗം എന്നു കരുതുന്നു.

ഇതി നന്ദവചഃ ശ്രുത്വാ ഗര്ഗഗീതം വ്രജൌകസഃ । ദൃഷ്ടശ്രുതാനുഭാവാസ്തേ കൃഷ്ണസ്യാമിതതേജസഃ । മുദിതാ നന്ദമാനര്ചുഃ കൃഷ്ണം ച ഗതവിസ്മയാഃ

നന്ദന്റെ വാക്കുകളും ഗർഗന്റെ ഗാനം കൂടി കേട്ടു, കൃഷ്ണന്റെ അതിരില്ലാത്ത തേജസ് കണ്ടും കേട്ടും അറിഞ്ഞ വ്രജവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ നന്ദനെയും കൃഷ്ണനെയും ആദരിച്ചു; അത്ഭുതം ഇല്ലാതെ.