ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

തഥാ നിര്വിവിശുര്ഗര്തം കൃഷ്ണാശ്വാസിതമാനസഃ । യഥാവകാശം സധനാഃ സവ്രജാഃ സോപജീവിനഃ

കൃഷ്ണൻ ആശ്വാസം നൽകിയതോടെ, വ്രജവാസികൾ അവരുടെ സമ്പത്തും കുടുംബവും അനുയായികളുമായി, സ്ഥലം അനുസരിച്ച്, ആ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ക്ഷുത്തൃഡ്വ്യഥാം സുഖാപേക്ഷാം ഹിത്വാ തൈര്വ്രജവാസിഭിഃ । വീക്ഷ്യമാണോ ദധാവദ്രിം സപ്താഹം നാചലത് പദാത്

വിഷമം, ദാഹം, വേദന, സൗഖ്യലോഭം എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച്, വ്രജവാസികൾ ഏഴു ദിവസം കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തുന്നത് നോക്കി നിന്നു; അവന്റെ കാൽ ചലിച്ചില്ല.

കൃഷ്ണയോഗാനുഭാവം തം നിശമ്യേന്ദ്രോഽതിവിസ്മിതഃ । നിഃസ്തമ്ഭോ ഭ്രഷ്ടസങ്‌കല്പഃ സ്വാന് മേഘാന് സംന്യവാരയത്

കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ യോഗശക്തി കേട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു; അവൻ അചഞ്ചലനായി, മനസ്സിലെ ദൃഢനിശ്ചയം നഷ്ടമായി, തന്റെ മേഘങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു.

ഖം വ്യഭ്രമുദിതാദിത്യം വാതവര്ഷം ച ദാരുണമ് । നിശമ്യോപരതം ഗോപാന് ഗോവര്ധനധരോഽബ്രവീത് നിര്യാത ത്യജത ത്രാസം ഗോപാഃ സസ്ത്രീധനാര്ഭകാഃ । ഉപാരതം വാതവര്ഷം വ്യുദപ്രായാശ്ച നിമ്നഗാഃ

ആകാശം വെടിപ്പായി, സൂര്യൻ തെളിഞ്ഞു, ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും നിർത്തി. ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിയവൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരും സമ്പത്തും കുട്ടികളുമായി ഭയം വിട്ട് പുറത്തേക്കു വരൂ; കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികളും കുറഞ്ഞു.'

തതസ്തേ നിര്യയുര്ഗോപാഃ സ്വം സ്വമാദായ ഗോധനമ് । ശകടോഢോപകരണം സ്ത്രീബാലസ്ഥവിരാഃ ശനൈഃ

അതിനുശേഷം ഗോപന്മാർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പശുക്കളും വണ്ടികളും സാധനങ്ങളും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരുമായി പതുക്കെ പുറത്തേക്കു പോയി.

ഭഗവാനപി തം ശൈലം സ്വസ്ഥാനേ പൂര്വവത്പ്രഭുഃ । പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം സ്ഥാപയാമാസ ലീലയാ

ഭഗവാൻ അപ്പോഴും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും കാണുമ്പോൾ, ആ പർവ്വതം മുമ്പുപോലെ തന്നെ ലീലാപൂർവ്വം അവിടത്തെത്തിച്ചു.

( മിശ്ര ) തം പ്രേമവേഗാന് നിഭൃതാ വ്രജൌകസോ യഥാ സമീയുഃ പരിരമ്ഭണാദിഭിഃ । ഗോപ്യശ്ച സസ്നേഹമപൂജയന് മുദാ ദധ്യക്ഷതാദ്‌ഭിര്യുയുജുഃ സദാശിഷഃ

പ്രേമത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ വ്രജവാസികൾ ശാന്തമായി അടുത്ത് വന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഗോപികമാർ സ്നേഹപൂർവ്വം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ പൂജിച്ചു, തൈരും അക്ഷതയും അർപ്പിച്ചു, എപ്പോഴും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.

( അനുഷ്ടുപ് ) യശോദാ രോഹിണീ നന്ദോ രാമശ്ച ബലിനാം വരഃ । കൃഷ്ണമാലിങ്‌ഗ്യ യുയുജുഃ ആശിഷഃ സ്നേഹകാതരാഃ

യശോദയും രോഹിണിയും നന്ദനും ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമനും—all of them—കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, അത്യന്തം സ്‌നേഹപൂർവ്വം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ ആശംസിച്ചു.

ദിവി ദേവഗണാഃ സിദ്ധാഃ സാധ്യാ ഗന്ധര്വചാരണാഃ । തുഷ്ടുവുര്മുമുചുസ്തുഷ്ടാഃ പുഷ്പവര്ഷാണി പാര്ഥിവ

ആകാശത്തിൽ ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും സാദ്ധ്യന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചാരണന്മാരും—all of them—സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, സന്തോഷത്തിൽ പൂക്കൾ മഴപോലെ ഭൂമിയിൽ ചിതറിച്ചു.

ശങ്‌ഖദുന്ദുഭയോ നേദുര്ദിവി ദേവപ്രചോദിതാഃ । ജഗുര്ഗന്ധര്വപതയഃ തുംബുരുപ്രമുഖാ നൃപ

ദേവന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ ആകാശത്ത് ശംഖവും മദ്ധളവും മുഴങ്ങി; ഗന്ധർവന്മാരുടെ പ്രധാനിയായ തുംബുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവർ ഗാനങ്ങൾ പാടി, രാജാവേ.

( മിശ്ര ) തതോഽനുരക്തൈഃ പശുപൈഃ പരിശ്രിതോ രാജന് സ്വഗോഷ്ഠം സബലോഽവ്രജദ്ധരിഃ । തഥാവിധാന്യസ്യ കൃതാനി ഗോപികാ ഗായന്ത്യ ഈയുര്മുദിതാ ഹൃദിസ്പൃശഃ

അതിനുശേഷം, ഹരിയും ബലരാമനും സ്‌നേഹപൂർവ്വം ചുറ്റപ്പെട്ട പശുക്കരുത്തുകാരോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ ഗോശാലയിലേക്ക് മടങ്ങി. അതേസമയം, ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ പാടി, ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ പിന്തുടർന്നു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ പഞ്ചവിംശോഽധ്യായഃ

ഇതോടെ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

ഗുണസങ്ഗം വിനിര്ധൂയ മാം ഭജന്തു വിചക്ഷണാഃ। നിഃസങ്ഗോ മാം ഭജേദ്വിദ്വാനപ്രമത്തോ ജിതേന്ദ്രിയഃ

സ്വഭാവഗുണങ്ങളോടുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച്, ബുദ്ധിമാന്മാർ എന്നെ ഭജിക്കണം; ആസക്തിയില്ലാതെ, ജ്ഞാനത്തോടും ഇന്ദ്രിയജയത്തോടും കൂടിയവൻ ശ്രദ്ധയോടെ എന്നെ ഭജിക്കണം.

രജസ്തമശ്ചാഭിജയേത്സത്ത്വസംസേവയാ മുനിഃ। സത്ത്വം ചാഭിജയേദ്യുക്തോ നൈരപേക്ഷ്യേണ ശാന്തധീഃ। സമ്പദ്യതേ ഗുണൈര്മുക്തോ ജീവോ ജീവം വിഹായ മാമ്

മുനിവൻ സത്വഗുണം വളർത്തി, രാജസവും തമസവും ജയിക്കും; പിന്നെ, നിരാശയോടെ മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, സത്വഗുണവും അതിജയിച്ച്, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ആത്മാവ്, വ്യക്തിത്വം വിട്ട് എന്നെ പ്രാപിക്കും.

ജീവോ ജീവവിനിര്മുക്തോ ഗുണൈശ്ചാശയസമ്ഭവൈഃ। മയൈവ ബ്രഹ്മണാ പൂര്ണോ ന ബഹിര്നാന്തരശ്ചരേത്

മറ്റു ജീവികളിൽ നിന്നും ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനത്തോടെ, ആത്മാവ് എന്നിൽ, പരിപൂർണ്ണമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ, ഒന്നാകുന്നു; അത്തരം ആത്മാവ് പുറത്തോ അകത്തോ ചലിക്കാറില്ല.

അഥോ വിഭൂതിം മമ മായാവിനസ്താം ഐശ്വര്യമഷ്ടാങ്ഗമനുപ്രവൃത്തമ് । ശ്രിയം ഭാഗവതീം വാസ്പൃഹയന്തി ഭദ്രാം പരസ്യ മേ തേഽശ്നുവതേ തു ലോകേ

എന്റെ മായാവിശേഷങ്ങളെയും എട്ട് വിധമായ ഐശ്വര്യങ്ങളെയും അറിയുന്നവർക്ക്, ഭാഗ്യദേവിയുടെ ഭാഗ്യവും ആഗ്രഹമില്ല; അത്തരം ഭക്തർ ഈ ലോകത്ത് എന്റെ പരമാവസ്ഥയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

ന കര്ഹിചിന്മത്പരാഃ ശാന്തരൂപേ നങ്ക്ഷ്യന്തി നോ മേഽനിമിഷോ ലേഢി ഹേതിഃ । യേഷാമഹം പ്രിയ ആത്മാ സുതശ്ച സഖാ ഗുരുഃ സുഹൃദോ ദൈവമിഷ്ടമ്

എന്നിൽ സമർപ്പിതരായി, ശാന്തസ്വഭാവമുള്ളവരെ കാലത്തിന്റെ ആയുധം തൊടുകയില്ല; അവർക്ക് ഞാൻ ആത്മാവുപോലെയും പുത്രനായി, സുഹൃത്ത്, ഗുരു, ദൈവം എന്നിങ്ങനെയും പ്രിയനാണ്.

ഇമം ലോകം തഥൈവ അമും ആത്മാനം ഉഭയായിനമ് । ആത്മാനം അനു യേ ചേഹ യേ രായഃ പശവോ ഗൃഹാഃ

ഈ ലോകവും, പരലോകവും, അവയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, ഇവിടെ സ്വന്തമെന്നു കരുതുന്ന സമ്പത്ത്, പശുക്കൾ, വീടുകൾ—എല്ലാം—

വിസൃജ്യ സര്വാന് അന്യാംശ്ച മാമേവം വിശ്വതോമുഖമ് । ഭജന്തി അനന്യയാ ഭക്ത്യാ താന്മൃത്യോരതിപാരയേ

എല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ മാത്രം, സർവ്വവ്യാപിയായവനെ, അനന്യഭക്തിയോടെ ഭജിക്കുന്നവരെ ഞാൻ മരണത്തെ അതിജീവിപ്പിച്ചു രക്ഷിക്കും.

നാന്യത്ര മദ്‍ഭഗവതഃ പ്രധാനപുരുഷേശ്വരാത് । ആത്മനഃ സര്വഭൂതാനാം ഭയം തീവ്രം നിവര്തതേ

എന്നിൽ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനിൽ ഒഴികെ, ആത്മാവിന്റെ അത്യന്തം ഭയത്തിന് ആശ്വാസം മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ല.

മദ്‍ഭയാദ് വാതി വാതോഽയം സൂര്യസ്തപതി മദ്‍ഭയാത് । വര്ഷതീന്ദ്രോ ദഹത്യഗ്നിഃ മൃത്യുശ്ചരതി മദ്‍ഭയാത്

എന്റെ ഭയത്താൽ കാറ്റ് വീശുന്നു, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ മഴവർഷിക്കുന്നു, അഗ്നി കത്തുന്നു, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ജ്ഞാനവൈരാഗ്യയുക്തേന ഭക്തിയോഗേന യോഗിനഃ । ക്ഷേമായ പാദമൂലം മേ പ്രവിശന്തി അകുതോഭയമ്

ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗം വഴി ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദസന്നിധിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, ക്ഷേമം പ്രാപിക്കുന്നു.

ഏതാവാന് ഏവ ലോകേഽസ്മിന് പുംസാം നിഃശ്രേയസോദയഃ । തീവ്രേണ ഭക്തിയോഗേന മനോ മയ്യര്പിതം സ്ഥിരമ്

ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതമായ ക്ഷേമം ഇതാണ്—തീവ്രമായ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിനെ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി ഏകാഗ്രമാക്കുക.

സപ്തോപരി കൃതാ ദ്വാരഃ പുരസ്തസ്യാസ്തു ദ്വേ അധഃ । പൃഥഗ് വിഷയഗത്യര്ഥം തസ്യാം യഃ കശ്ചനേശ്വരഃ

ഏഴു വാതിലുകൾ മുകളിലായി, രണ്ട് മുന്നിൽ, രണ്ട് കീഴിൽ—ഇവയെല്ലാം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി നടക്കാൻ വേണ്ടി; അവയിൽ ഒരു പ്രഭു വസിക്കുന്നു, രാജാവേ.

പഞ്ച ദ്വാരസ്തു പൌരസ്ത്യാ ദക്ഷിണൈകാ തഥോത്തരാ । പശ്ചിമേ ദ്വേ അമൂഷാം തേ നാമാനി നൃപ വര്ണയേ

ഇവയിൽ അഞ്ചു വാതിലുകൾ കിഴക്കോട്ട്, ഒന്ന് തെക്കോട്ട്, ഒന്ന് വടക്കോട്ട്, രണ്ട് പടിഞ്ഞാറോട്ട്; ഇവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം, രാജാവേ.

ഖദ്യോതാഽഽവിര്മുഖീ ച പ്രാഗ് ദ്വാരാവേകത്ര നിര്മിതേ । വിഭ്രാജിതം ജനപദം യാതി താഭ്യാം ദ്യുമത്സഖഃ

കാടാനിരം പോലെ, കിഴക്കോട്ട് ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ച രണ്ടു വാതിലുകളിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ യാത്രചെയ്യുന്നു; അവയിലൂടെ അവൻ ജനപദം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

നലിനീ നാലിനീ ച പ്രാഗ് ദ്വാരൌ ഏകത്ര നിര്മിതേ । അവധൂതസഖസ്താഭ്യാം വിഷയം യാതി സൌരഭമ്

നളിനി, നാളിനി എന്ന പേരിലുള്ള രണ്ടു കിഴക്കൻ വാതിലുകൾ ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയിലൂടെ അവധൂതസഖൻ സുഗന്ധമുള്ള ദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

മുഖ്യാ നാമ പുരസ്താദ് ദ്വാഃ തയാഽഽപണബഹൂദനൌ । വിഷയൌ യാതി പുരരാഡ് രസജ്ഞവിപണാന്വിതഃ

മുഖ്യാ എന്ന വാതിൽ മുന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനരികിൽ പല കടകളും ഭക്ഷ്യനൗകകളും ഉണ്ട്. അതുവഴി രുചി അറിയുന്ന വ്യാപാരികളോടൊപ്പം നഗരാധിപൻ ദേശത്തേക്ക് കടക്കുന്നു.

പിതൃഹൂര്നൃപ പുര്യാ ദ്വാഃ ദക്ഷിണേന പുരഞ്ജനഃ । രാഷ്ട്രം ദക്ഷിണപഞ്ചാലം യാതി ശ്രുതധരാന്വിതഃ

രാജാവേ, പിതൃഹൂ എന്ന പേരിലുള്ള ദക്ഷിണ വാതിലിലൂടെ പുരഞ്ജൻ ദക്ഷിണപാഞ്ചാല ദേശത്തേക്ക് ശ്രുതധരന്മാരോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുന്നു.