ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വാചാലം ബാലിശം സ്തബ്ധം അജ്ഞം പണ്ഡിതമാനിനമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ ഗോപാ മേ ചക്രുരപ്രിയമ്

വാക്കിൽ അധികം, ബാലിഷൻ, അഹങ്കാരിയായും അജ്ഞാനിയായും താനെ പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ച്, ഗോപന്മാർ എനിക്ക് അനിഷ്ടം ചെയ്തു.

ഏഷാം ശ്രിയാവലിപ്താനാം കൃഷ്ണേനാധ്മാപിതാത്മനാമ് । ധുനുത ശ്രീമദസ്തമ്ഭം പശൂന് നയത സങ്‌ക്ഷയമ്

സ്വന്തം സമ്പത്തിൽ അഭിമാനിച്ചും കൃഷ്ണൻ മൂലം അഹങ്കാരമുള്ളവരുമായ ഇവരുടെ സമ്പദ്‌ഭിമാനവും അഹങ്കാരവും തകർക്കുക; അവരുടെ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക.

അഹം ചൈരാവതം നാഗം ആരുഹ്യാനുവ്രജേ വ്രജമ് । മരുദ്‍ഗണൈര്മഹാവേഗൈഃ നന്ദഗോഷ്ഠജിഘാംസയാ

ഞാൻ, എയർാവതം എന്ന ആനയെ കയറി, ശക്തിയേറിയ മരുത്‌ദേവന്മാരോടൊപ്പം, നന്ദന്റെ ഗോശാലയെ നശിപ്പിക്കാൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഇത്ഥം മഘവതാഽഽജ്ഞപ്താ മേഘാ നിര്മുക്തബന്ധനാഃ । നന്ദഗോകുലമാസാരൈഃ പീഡയാമാസുരോജസാ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ മഘവാനായ ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായ മേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോശാലയിൽ ശക്തമായ മഴയുമായി ദുരിതം വിതറി.

വിദ്യോതമാനാ വിദ്യുദ്‌ഭിഃ സ്തനന്തഃ സ്തനയിത്‍നുഭിഃ । തീവ്രൈര്മരുദ്‍ഗണൈര്നുന്നാ വവൃഷുര്ജലശര്കരാഃ

മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടെയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെയും കാറ്റിന്റെ ശക്തിയാൽ തള്ളപ്പെട്ടും, അവർ വെള്ളവും മഞ്ഞും കനത്ത മഴയായി പെയ്തു.

സ്ഥൂണാസ്ഥൂലാ വര്ഷധാരാ മുഞ്ചത്സ്വഭ്രേഷ്വ-ഭീക്ഷ്ണശഃ । ജലൌഘൈഃ പ്ലാവ്യമാനാ ഭൂഃ നാദൃശ്യത നതോന്നതമ്

മൂലകളിലും പാളികളിലും കനത്തതും ചെറുതുമായ മഴയൊഴുക്കുകൾ തുടർച്ചയായി ഒഴുകി; വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ ഭൂമി താഴ്‌വരയോ ഉയരംകൂടിയോ ഒന്നും കാണാനാവാതെ മറഞ്ഞുപോയി.

അത്യാസാരാതിവാതേന പശവോ ജാതവേപനാഃ । ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച ശീതാര്താ ഗോവിന്ദം ശരണം യയുഃ

അതി ശക്തമായ കാറ്റ് കാരണം മൃഗങ്ങൾ നടുങ്ങി. ഗോപന്മാരും ഗോപികകളും തണുപ്പിൽ വേദനിച്ചു, അവർ ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി.

ശിരഃ സുതാംശ്ച കായേന പ്രച്ഛാദ്യാ സാരപീഡിതാഃ । വേപമാനാ ഭഗവതഃ പാദമൂലമുപായയുഃ

തങ്ങളുടെ തലയും കുട്ടികളെയും ശരീരത്തോടെ മൂടി, ആ കനത്ത കാറ്റിൽ വിറച്ച്, അവർ ഭഗവാന്റെ പാദത്തലത്തിൽ എത്തി.

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാഭാഗ ത്വന്നാഥം ഗോകുലം പ്രഭോ । ത്രാതുമര്ഹസി ദേവാന്നഃ കുപിതാദ് ഭക്തവത്സല

'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാഭാഗാ, പ്രഭോ, ഗോകുലം നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്. ഭക്തവത്സല, ദേവന്മാരുടെ കോപത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം.'

ശിലാവര്ഷാനിപാതേന ഹന്യമാനമചേതനമ് । നിരീക്ഷ്യ ഭഗവാന് മേനേ കുപിതേന്ദ്രകൃതം ഹരിഃ

കല്ലുവെള്ളം വീണു ജീവജാലങ്ങൾ ചത്തു വീഴുന്നത് കണ്ടു, ഹരിഃ അതു ഇന്ദ്രന്റെ കോപം കൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

അപര്ത്ത്വത്യുല്ബണം വര്ഷം അതിവാതം ശിലാമയമ് । സ്വയാഗേ വിഹതേഽസ്മാഭിഃ ഇന്ദ്രോ നാശായ വര്ഷതി

'നമ്മുടെ യാഗം നാം നിർത്തിയതുകൊണ്ട്, നശിപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കല്ലുള്ള മഴയും കാറ്റും അയക്കുന്നു.'

തത്ര പ്രതിവിധിം സമ്യഗ് ആത്മയോഗേന സാധയേ । ലോകേശമാനിനാം മൌഢ്യാദ് ഹനിഷ്യേ ശ്രീമദം തമഃ

'ഇവിടെ ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഇതിന് ഉത്തമമായ പ്രതിവിധി ചെയ്യും. ലോകത്തിൽ താനാണ് രാജാവെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.'

ന ഹി സദ്‍ഭാവയുക്താനാം സുരാണാമീശവിസ്മയഃ । മത്തോഽസതാം മാനഭങ്‌ഗഃ പ്രശമായോപകല്പതേ

'നന്മയുള്ള ദേവന്മാർക്ക് ഭഗവാന്റെ ശക്തിയിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, അഹങ്കാരമുള്ളവരുടെ മാനഭംഗം അവരെ ശമിപ്പിക്കും.'

തസ്മാത് മച്ഛരണം ഗോഷ്ഠം മന്നാഥം മത്പരിഗ്രഹമ് । ഗോപായേ സ്വാത്മയോഗേന സോഽയം മേ വ്രത ആഹിതഃ

'അതിനാൽ, എന്നിൽ അഭയം തേടിയ, എന്നെ നാഥനായി കരുതുന്ന, ഞാൻ സ്വീകരിച്ച ഈ ഗോശാലയെ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും. ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം.'

ഇത്യുക്ത്വൈകേന ഹസ്തേന കൃത്വാ ഗോവര്ധനാചലമ് । ദധാര ലീലയാ കൃഷ്ണഃ ഛത്രാകമിവ ബാലകഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് ലളിതമായി, ഒരു കുട്ടി കുടയേന്തുന്നതുപോലെ, ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി.

അഥാഹ ഭഗവാന് ഗോപാന് ഹേഽമ്ബ താത വ്രജൌകസഃ । യഥോപജോഷം വിശത ഗിരിഗര്തം സഗോധനാഃ

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അമ്മേ, അച്ഛാ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ പശുക്കളുമായി പർവ്വതത്തിലെ ഗുഹയിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവേശിക്കൂ.'

ന ത്രാസ ഇഹ വഃ കാര്യോ മദ്ധസ്താദ്രിനിപാതനേ । വാതവര്ഷഭയേനാലം തത്ത്രാണം വിഹിതം ഹി വഃ

'എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പർവ്വതം വീഴും എന്നോ, കാറ്റും മഴയും കൊണ്ടോ നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം ഞാൻ ഉറപ്പാക്കിയിരിക്കുന്നു.'

തഥാ നിര്വിവിശുര്ഗര്തം കൃഷ്ണാശ്വാസിതമാനസഃ । യഥാവകാശം സധനാഃ സവ്രജാഃ സോപജീവിനഃ

കൃഷ്ണൻ ആശ്വാസം നൽകിയതോടെ, വ്രജവാസികൾ അവരുടെ സമ്പത്തും കുടുംബവും അനുയായികളുമായി, സ്ഥലം അനുസരിച്ച്, ആ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ക്ഷുത്തൃഡ്വ്യഥാം സുഖാപേക്ഷാം ഹിത്വാ തൈര്വ്രജവാസിഭിഃ । വീക്ഷ്യമാണോ ദധാവദ്രിം സപ്താഹം നാചലത് പദാത്

വിഷമം, ദാഹം, വേദന, സൗഖ്യലോഭം എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച്, വ്രജവാസികൾ ഏഴു ദിവസം കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തുന്നത് നോക്കി നിന്നു; അവന്റെ കാൽ ചലിച്ചില്ല.

കൃഷ്ണയോഗാനുഭാവം തം നിശമ്യേന്ദ്രോഽതിവിസ്മിതഃ । നിഃസ്തമ്ഭോ ഭ്രഷ്ടസങ്‌കല്പഃ സ്വാന് മേഘാന് സംന്യവാരയത്

കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ യോഗശക്തി കേട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു; അവൻ അചഞ്ചലനായി, മനസ്സിലെ ദൃഢനിശ്ചയം നഷ്ടമായി, തന്റെ മേഘങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു.

ഖം വ്യഭ്രമുദിതാദിത്യം വാതവര്ഷം ച ദാരുണമ് । നിശമ്യോപരതം ഗോപാന് ഗോവര്ധനധരോഽബ്രവീത് നിര്യാത ത്യജത ത്രാസം ഗോപാഃ സസ്ത്രീധനാര്ഭകാഃ । ഉപാരതം വാതവര്ഷം വ്യുദപ്രായാശ്ച നിമ്നഗാഃ

ആകാശം വെടിപ്പായി, സൂര്യൻ തെളിഞ്ഞു, ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും നിർത്തി. ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിയവൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരും സമ്പത്തും കുട്ടികളുമായി ഭയം വിട്ട് പുറത്തേക്കു വരൂ; കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികളും കുറഞ്ഞു.'

തതസ്തേ നിര്യയുര്ഗോപാഃ സ്വം സ്വമാദായ ഗോധനമ് । ശകടോഢോപകരണം സ്ത്രീബാലസ്ഥവിരാഃ ശനൈഃ

അതിനുശേഷം ഗോപന്മാർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പശുക്കളും വണ്ടികളും സാധനങ്ങളും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരുമായി പതുക്കെ പുറത്തേക്കു പോയി.

ഭഗവാനപി തം ശൈലം സ്വസ്ഥാനേ പൂര്വവത്പ്രഭുഃ । പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം സ്ഥാപയാമാസ ലീലയാ

ഭഗവാൻ അപ്പോഴും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും കാണുമ്പോൾ, ആ പർവ്വതം മുമ്പുപോലെ തന്നെ ലീലാപൂർവ്വം അവിടത്തെത്തിച്ചു.

( മിശ്ര ) തം പ്രേമവേഗാന് നിഭൃതാ വ്രജൌകസോ യഥാ സമീയുഃ പരിരമ്ഭണാദിഭിഃ । ഗോപ്യശ്ച സസ്നേഹമപൂജയന് മുദാ ദധ്യക്ഷതാദ്‌ഭിര്യുയുജുഃ സദാശിഷഃ

പ്രേമത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ വ്രജവാസികൾ ശാന്തമായി അടുത്ത് വന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഗോപികമാർ സ്നേഹപൂർവ്വം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ പൂജിച്ചു, തൈരും അക്ഷതയും അർപ്പിച്ചു, എപ്പോഴും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.

( അനുഷ്ടുപ് ) യശോദാ രോഹിണീ നന്ദോ രാമശ്ച ബലിനാം വരഃ । കൃഷ്ണമാലിങ്‌ഗ്യ യുയുജുഃ ആശിഷഃ സ്നേഹകാതരാഃ

യശോദയും രോഹിണിയും നന്ദനും ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമനും—all of them—കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, അത്യന്തം സ്‌നേഹപൂർവ്വം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ ആശംസിച്ചു.

ദിവി ദേവഗണാഃ സിദ്ധാഃ സാധ്യാ ഗന്ധര്വചാരണാഃ । തുഷ്ടുവുര്മുമുചുസ്തുഷ്ടാഃ പുഷ്പവര്ഷാണി പാര്ഥിവ

ആകാശത്തിൽ ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും സാദ്ധ്യന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചാരണന്മാരും—all of them—സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, സന്തോഷത്തിൽ പൂക്കൾ മഴപോലെ ഭൂമിയിൽ ചിതറിച്ചു.

ശങ്‌ഖദുന്ദുഭയോ നേദുര്ദിവി ദേവപ്രചോദിതാഃ । ജഗുര്ഗന്ധര്വപതയഃ തുംബുരുപ്രമുഖാ നൃപ

ദേവന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ ആകാശത്ത് ശംഖവും മദ്ധളവും മുഴങ്ങി; ഗന്ധർവന്മാരുടെ പ്രധാനിയായ തുംബുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവർ ഗാനങ്ങൾ പാടി, രാജാവേ.

( മിശ്ര ) തതോഽനുരക്തൈഃ പശുപൈഃ പരിശ്രിതോ രാജന് സ്വഗോഷ്ഠം സബലോഽവ്രജദ്ധരിഃ । തഥാവിധാന്യസ്യ കൃതാനി ഗോപികാ ഗായന്ത്യ ഈയുര്മുദിതാ ഹൃദിസ്പൃശഃ

അതിനുശേഷം, ഹരിയും ബലരാമനും സ്‌നേഹപൂർവ്വം ചുറ്റപ്പെട്ട പശുക്കരുത്തുകാരോടൊപ്പം തങ്ങളുടെ ഗോശാലയിലേക്ക് മടങ്ങി. അതേസമയം, ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ പാടി, ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ പിന്തുടർന്നു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ പഞ്ചവിംശോഽധ്യായഃ

ഇതോടെ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.