ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗണം സാംവര്തകം നാമ മേഘാനാം ചാന്തകാരിണാമ് । ഇന്ദ്രഃ പ്രചോദയത് ക്രുദ്ധോ വാക്യം ചാഹേശമാന്യുത

ഇന്ദ്രൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സംഹാരത്തിനായുള്ള സംവർത്തകമേഘങ്ങളെ ഉണർത്തി, അതിനോടൊപ്പം അതിക്രമമായ വാക്കുകളും പറഞ്ഞു.

അഹോ ശ്രീമദമാഹാത്മ്യം ഗോപാനാം കാനനൌകസാമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ യേ ചക്രുര്ദേവഹേലനമ്

കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഗോപന്മാരുടെ അഭിമാനവും മഹത്വവും കാണൂ! കൃഷ്ണനെ, ഒരു മനുഷ്യനെന്നു വിശ്വസിച്ച്, അവർ ദേവന്മാരെ അവഗണിച്ചു.

യഥാദൃഢൈഃ കര്മമയൈഃ ക്രതുഭിര്നാമനൌനിഭൈഃ । വിദ്യാം ആന്വീക്ഷികീം ഹിത്വാ തിതീര്ഷന്തി ഭവാര്ണവമ്

ശക്തമായ കർമ്മങ്ങളാലും യജ്ഞങ്ങളാലും മാത്രം, യുക്തിയുടെ ജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭവസമുദ്രം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ,

വാചാലം ബാലിശം സ്തബ്ധം അജ്ഞം പണ്ഡിതമാനിനമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ ഗോപാ മേ ചക്രുരപ്രിയമ്

വാക്കിൽ അധികം, ബാലിഷൻ, അഹങ്കാരിയായും അജ്ഞാനിയായും താനെ പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ച്, ഗോപന്മാർ എനിക്ക് അനിഷ്ടം ചെയ്തു.

ഏഷാം ശ്രിയാവലിപ്താനാം കൃഷ്ണേനാധ്മാപിതാത്മനാമ് । ധുനുത ശ്രീമദസ്തമ്ഭം പശൂന് നയത സങ്‌ക്ഷയമ്

സ്വന്തം സമ്പത്തിൽ അഭിമാനിച്ചും കൃഷ്ണൻ മൂലം അഹങ്കാരമുള്ളവരുമായ ഇവരുടെ സമ്പദ്‌ഭിമാനവും അഹങ്കാരവും തകർക്കുക; അവരുടെ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക.

അഹം ചൈരാവതം നാഗം ആരുഹ്യാനുവ്രജേ വ്രജമ് । മരുദ്‍ഗണൈര്മഹാവേഗൈഃ നന്ദഗോഷ്ഠജിഘാംസയാ

ഞാൻ, എയർാവതം എന്ന ആനയെ കയറി, ശക്തിയേറിയ മരുത്‌ദേവന്മാരോടൊപ്പം, നന്ദന്റെ ഗോശാലയെ നശിപ്പിക്കാൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഇത്ഥം മഘവതാഽഽജ്ഞപ്താ മേഘാ നിര്മുക്തബന്ധനാഃ । നന്ദഗോകുലമാസാരൈഃ പീഡയാമാസുരോജസാ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ മഘവാനായ ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായ മേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോശാലയിൽ ശക്തമായ മഴയുമായി ദുരിതം വിതറി.

വിദ്യോതമാനാ വിദ്യുദ്‌ഭിഃ സ്തനന്തഃ സ്തനയിത്‍നുഭിഃ । തീവ്രൈര്മരുദ്‍ഗണൈര്നുന്നാ വവൃഷുര്ജലശര്കരാഃ

മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടെയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെയും കാറ്റിന്റെ ശക്തിയാൽ തള്ളപ്പെട്ടും, അവർ വെള്ളവും മഞ്ഞും കനത്ത മഴയായി പെയ്തു.

സ്ഥൂണാസ്ഥൂലാ വര്ഷധാരാ മുഞ്ചത്സ്വഭ്രേഷ്വ-ഭീക്ഷ്ണശഃ । ജലൌഘൈഃ പ്ലാവ്യമാനാ ഭൂഃ നാദൃശ്യത നതോന്നതമ്

മൂലകളിലും പാളികളിലും കനത്തതും ചെറുതുമായ മഴയൊഴുക്കുകൾ തുടർച്ചയായി ഒഴുകി; വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ ഭൂമി താഴ്‌വരയോ ഉയരംകൂടിയോ ഒന്നും കാണാനാവാതെ മറഞ്ഞുപോയി.

അത്യാസാരാതിവാതേന പശവോ ജാതവേപനാഃ । ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച ശീതാര്താ ഗോവിന്ദം ശരണം യയുഃ

അതി ശക്തമായ കാറ്റ് കാരണം മൃഗങ്ങൾ നടുങ്ങി. ഗോപന്മാരും ഗോപികകളും തണുപ്പിൽ വേദനിച്ചു, അവർ ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി.

ശിരഃ സുതാംശ്ച കായേന പ്രച്ഛാദ്യാ സാരപീഡിതാഃ । വേപമാനാ ഭഗവതഃ പാദമൂലമുപായയുഃ

തങ്ങളുടെ തലയും കുട്ടികളെയും ശരീരത്തോടെ മൂടി, ആ കനത്ത കാറ്റിൽ വിറച്ച്, അവർ ഭഗവാന്റെ പാദത്തലത്തിൽ എത്തി.

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാഭാഗ ത്വന്നാഥം ഗോകുലം പ്രഭോ । ത്രാതുമര്ഹസി ദേവാന്നഃ കുപിതാദ് ഭക്തവത്സല

'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാഭാഗാ, പ്രഭോ, ഗോകുലം നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്. ഭക്തവത്സല, ദേവന്മാരുടെ കോപത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം.'

ശിലാവര്ഷാനിപാതേന ഹന്യമാനമചേതനമ് । നിരീക്ഷ്യ ഭഗവാന് മേനേ കുപിതേന്ദ്രകൃതം ഹരിഃ

കല്ലുവെള്ളം വീണു ജീവജാലങ്ങൾ ചത്തു വീഴുന്നത് കണ്ടു, ഹരിഃ അതു ഇന്ദ്രന്റെ കോപം കൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

അപര്ത്ത്വത്യുല്ബണം വര്ഷം അതിവാതം ശിലാമയമ് । സ്വയാഗേ വിഹതേഽസ്മാഭിഃ ഇന്ദ്രോ നാശായ വര്ഷതി

'നമ്മുടെ യാഗം നാം നിർത്തിയതുകൊണ്ട്, നശിപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കല്ലുള്ള മഴയും കാറ്റും അയക്കുന്നു.'

തത്ര പ്രതിവിധിം സമ്യഗ് ആത്മയോഗേന സാധയേ । ലോകേശമാനിനാം മൌഢ്യാദ് ഹനിഷ്യേ ശ്രീമദം തമഃ

'ഇവിടെ ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഇതിന് ഉത്തമമായ പ്രതിവിധി ചെയ്യും. ലോകത്തിൽ താനാണ് രാജാവെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.'

ന ഹി സദ്‍ഭാവയുക്താനാം സുരാണാമീശവിസ്മയഃ । മത്തോഽസതാം മാനഭങ്‌ഗഃ പ്രശമായോപകല്പതേ

'നന്മയുള്ള ദേവന്മാർക്ക് ഭഗവാന്റെ ശക്തിയിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, അഹങ്കാരമുള്ളവരുടെ മാനഭംഗം അവരെ ശമിപ്പിക്കും.'

തസ്മാത് മച്ഛരണം ഗോഷ്ഠം മന്നാഥം മത്പരിഗ്രഹമ് । ഗോപായേ സ്വാത്മയോഗേന സോഽയം മേ വ്രത ആഹിതഃ

'അതിനാൽ, എന്നിൽ അഭയം തേടിയ, എന്നെ നാഥനായി കരുതുന്ന, ഞാൻ സ്വീകരിച്ച ഈ ഗോശാലയെ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും. ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം.'

ഇത്യുക്ത്വൈകേന ഹസ്തേന കൃത്വാ ഗോവര്ധനാചലമ് । ദധാര ലീലയാ കൃഷ്ണഃ ഛത്രാകമിവ ബാലകഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് ലളിതമായി, ഒരു കുട്ടി കുടയേന്തുന്നതുപോലെ, ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി.

അഥാഹ ഭഗവാന് ഗോപാന് ഹേഽമ്ബ താത വ്രജൌകസഃ । യഥോപജോഷം വിശത ഗിരിഗര്തം സഗോധനാഃ

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അമ്മേ, അച്ഛാ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ പശുക്കളുമായി പർവ്വതത്തിലെ ഗുഹയിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവേശിക്കൂ.'

ന ത്രാസ ഇഹ വഃ കാര്യോ മദ്ധസ്താദ്രിനിപാതനേ । വാതവര്ഷഭയേനാലം തത്ത്രാണം വിഹിതം ഹി വഃ

'എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പർവ്വതം വീഴും എന്നോ, കാറ്റും മഴയും കൊണ്ടോ നിങ്ങൾ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം ഞാൻ ഉറപ്പാക്കിയിരിക്കുന്നു.'

തഥാ നിര്വിവിശുര്ഗര്തം കൃഷ്ണാശ്വാസിതമാനസഃ । യഥാവകാശം സധനാഃ സവ്രജാഃ സോപജീവിനഃ

കൃഷ്ണൻ ആശ്വാസം നൽകിയതോടെ, വ്രജവാസികൾ അവരുടെ സമ്പത്തും കുടുംബവും അനുയായികളുമായി, സ്ഥലം അനുസരിച്ച്, ആ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ക്ഷുത്തൃഡ്വ്യഥാം സുഖാപേക്ഷാം ഹിത്വാ തൈര്വ്രജവാസിഭിഃ । വീക്ഷ്യമാണോ ദധാവദ്രിം സപ്താഹം നാചലത് പദാത്

വിഷമം, ദാഹം, വേദന, സൗഖ്യലോഭം എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച്, വ്രജവാസികൾ ഏഴു ദിവസം കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തുന്നത് നോക്കി നിന്നു; അവന്റെ കാൽ ചലിച്ചില്ല.

കൃഷ്ണയോഗാനുഭാവം തം നിശമ്യേന്ദ്രോഽതിവിസ്മിതഃ । നിഃസ്തമ്ഭോ ഭ്രഷ്ടസങ്‌കല്പഃ സ്വാന് മേഘാന് സംന്യവാരയത്

കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ യോഗശക്തി കേട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു; അവൻ അചഞ്ചലനായി, മനസ്സിലെ ദൃഢനിശ്ചയം നഷ്ടമായി, തന്റെ മേഘങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു.

ഖം വ്യഭ്രമുദിതാദിത്യം വാതവര്ഷം ച ദാരുണമ് । നിശമ്യോപരതം ഗോപാന് ഗോവര്ധനധരോഽബ്രവീത് നിര്യാത ത്യജത ത്രാസം ഗോപാഃ സസ്ത്രീധനാര്ഭകാഃ । ഉപാരതം വാതവര്ഷം വ്യുദപ്രായാശ്ച നിമ്നഗാഃ

ആകാശം വെടിപ്പായി, സൂര്യൻ തെളിഞ്ഞു, ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും നിർത്തി. ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തിയവൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരും സമ്പത്തും കുട്ടികളുമായി ഭയം വിട്ട് പുറത്തേക്കു വരൂ; കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികളും കുറഞ്ഞു.'

തതസ്തേ നിര്യയുര്ഗോപാഃ സ്വം സ്വമാദായ ഗോധനമ് । ശകടോഢോപകരണം സ്ത്രീബാലസ്ഥവിരാഃ ശനൈഃ

അതിനുശേഷം ഗോപന്മാർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പശുക്കളും വണ്ടികളും സാധനങ്ങളും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരുമായി പതുക്കെ പുറത്തേക്കു പോയി.

ഭഗവാനപി തം ശൈലം സ്വസ്ഥാനേ പൂര്വവത്പ്രഭുഃ । പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം സ്ഥാപയാമാസ ലീലയാ

ഭഗവാൻ അപ്പോഴും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും കാണുമ്പോൾ, ആ പർവ്വതം മുമ്പുപോലെ തന്നെ ലീലാപൂർവ്വം അവിടത്തെത്തിച്ചു.

( മിശ്ര ) തം പ്രേമവേഗാന് നിഭൃതാ വ്രജൌകസോ യഥാ സമീയുഃ പരിരമ്ഭണാദിഭിഃ । ഗോപ്യശ്ച സസ്നേഹമപൂജയന് മുദാ ദധ്യക്ഷതാദ്‌ഭിര്യുയുജുഃ സദാശിഷഃ

പ്രേമത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ വ്രജവാസികൾ ശാന്തമായി അടുത്ത് വന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഗോപികമാർ സ്നേഹപൂർവ്വം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ പൂജിച്ചു, തൈരും അക്ഷതയും അർപ്പിച്ചു, എപ്പോഴും അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി.

( അനുഷ്ടുപ് ) യശോദാ രോഹിണീ നന്ദോ രാമശ്ച ബലിനാം വരഃ । കൃഷ്ണമാലിങ്‌ഗ്യ യുയുജുഃ ആശിഷഃ സ്നേഹകാതരാഃ

യശോദയും രോഹിണിയും നന്ദനും ബലവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമനും—all of them—കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, അത്യന്തം സ്‌നേഹപൂർവ്വം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹങ്ങൾ ആശംസിച്ചു.

ദിവി ദേവഗണാഃ സിദ്ധാഃ സാധ്യാ ഗന്ധര്വചാരണാഃ । തുഷ്ടുവുര്മുമുചുസ്തുഷ്ടാഃ പുഷ്പവര്ഷാണി പാര്ഥിവ

ആകാശത്തിൽ ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും സാദ്ധ്യന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചാരണന്മാരും—all of them—സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, സന്തോഷത്തിൽ പൂക്കൾ മഴപോലെ ഭൂമിയിൽ ചിതറിച്ചു.