ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യോഗാദേശമുപാസാദ്യ ധാരയന്തോ മുനിവ്രതാഃ । സമാഹിതധിയഃ സര്വ ഏതദഭ്യസതാദൃതാഃ

യോഗോപദേശം സ്വീകരിച്ച്, മുനിമാരുടെ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ഏകാഗ്രതയോടെ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ ഉപദേശം ഭക്തിപൂർവ്വം അഭ്യസിക്കട്ടെ.

ഇദമാഹ പുരാസ്മാകം ഭഗവാന്വിശ്വസൃക്പതിഃ । ഭൃഗ്വാദീനാം ആത്മജാനാം സിസൃക്ഷുഃ സംസിസൃക്ഷതാമ്

പണ്ടേ, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതിയായ ഭഗവാൻ ഭൃഗുവും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് ഞങ്ങളോടും സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തേ വയം നോദിതാഃ സര്വേ പ്രജാസര്ഗേ പ്രജേശ്വരാഃ । അനേന ധ്വസ്തതമസഃ സിസൃക്ഷ്മോ വിവിധാഃ പ്രജാഃ

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും, പ്രജാപതിമാർ, സൃഷ്ടിക്കാനായി നേരിട്ട് പ്രേരിതരായില്ല; എന്നാൽ ഈ ഉപദേശം കൊണ്ടു അജ്ഞാനമകറ്റി, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അഥേദം നിത്യദാ യുക്തോ ജപന് അവഹിതഃ പുമാന് । അചിരാത് ശ്രേയ ആപ്നോതി വാസുദേവപരായണഃ

ഇപ്പോൾ, ഈ മന്ത്രം ശ്രദ്ധയോടെ ജപിക്കുന്നവനും വാസുദേവനിൽ ഭക്തിയുള്ളവനും ഉടൻ പരമശ്രേയസ് നേടും.

ശ്രേയസാമിഹ സര്വേഷാം ജ്ഞാനം നിഃശ്രേയസം പരമ് । സുഖം തരതി ദുഷ്പാരം ജ്ഞാനനൌര്വ്യസനാര്ണവമ്

ഇവിടെ, പരമജ്ഞാനം എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ക്ഷേമമാണ്; ഈ ജ്ഞാനനൗകയിലൂടെ, ദുർഭേദ്യമായ ദു:ഖസമുദ്രം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം.

യ ഇമം ശ്രദ്ധയാ യുക്തോ മദ്‍ഗീതം ഭഗവത്സ്തവമ് । അധീയാനോ ദുരാരാധ്യം ഹരിം ആരാധയത്യസൌ

ആശയത്തോടെ, വിശ്വാസത്തോടെ, ഞാൻ പാടിയ ഈ ഭഗവത്സ്തുതി ജപിക്കുന്നവൻ, സാധാരണ പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു.

വിന്ദതേ പുരുഷോഽമുഷ്മാദ് യദ്യദ് ഇച്ഛത്യസത്വരമ് । മദ്‍ഗീതഗീതാത്സുപ്രീതാത് ശ്രേയസാമേകവല്ലഭാത്

ഈ ഗാനം ശ്രദ്ധയോടെ പാടുന്നവൻ, പരമശ്രേയസ്സിന് പ്രിയമായ ഈ പാട്ടിൽനിന്ന്, താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം വേഗത്തിൽ നേടും.

ഇദം യഃ കല്യ ഉത്ഥായ പ്രാഞ്ജലിഃ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ । ശൃണുയാത് ശ്രാവയേന്മര്ത്യോ മുച്യതേ കര്മബന്ധനൈഃ

ആരെങ്കിലും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, കൈകൂപ്പി, വിശ്വാസത്തോടെ ഈ ഗാനം കേൾക്കുകയോ മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ കർമബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

ഗീതം മയേദം നരദേവനന്ദനാഃ പരസ്യ പുംസഃ പരമാത്മനഃ സ്തവമ് । ജപന്ത ഏകാഗ്രധിയസ്തപോ മഹത് ചരധ്വമന്തേ തത ആപ്സ്യഥേപ്സിതമ്

നരദേവ പുത്രന്മാരേ, പരമാത്മാവായ പരമപുരുഷനെ കുറിച്ചുള്ള ഈ ഗാനം ഞാൻ പാടിയതാണ്; ഏകാഗ്രതയോടെ ഇതു ജപിക്കുകയും, വലിയ തപസ്സായി ആചരിക്കുകയും ചെയ്യൂ, അങ്ങനെ അവസാനം നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ നേടും.

കോപാന് മുസലധാരാവര്ഷം വര്ഷതീന്ദ്രേ വ്രജൌകസാം രക്ഷണാര്ഥം ഗോവര്ധനധാരണമ് - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഇന്ദ്രസ്തദാഽഽത്മനഃ പൂജാം വിജ്ഞായ വിഹതാം നൃപ । ഗോപേഭ്യഃ കൃഷ്ണനാഥേഭ്യോ നന്ദാദിഭ്യശ്ചുകോപ ഹ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, അന്നേ, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ആരാധന നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞു. ഗോവിന്ദനായ കൃഷ്ണനെയും നന്ദനും മറ്റ് ഗോപുരുഷന്മാരെയും ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഗോപന്മാരോട് ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം കോപിച്ചു.

ഗണം സാംവര്തകം നാമ മേഘാനാം ചാന്തകാരിണാമ് । ഇന്ദ്രഃ പ്രചോദയത് ക്രുദ്ധോ വാക്യം ചാഹേശമാന്യുത

ഇന്ദ്രൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സംഹാരത്തിനായുള്ള സംവർത്തകമേഘങ്ങളെ ഉണർത്തി, അതിനോടൊപ്പം അതിക്രമമായ വാക്കുകളും പറഞ്ഞു.

അഹോ ശ്രീമദമാഹാത്മ്യം ഗോപാനാം കാനനൌകസാമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ യേ ചക്രുര്ദേവഹേലനമ്

കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഗോപന്മാരുടെ അഭിമാനവും മഹത്വവും കാണൂ! കൃഷ്ണനെ, ഒരു മനുഷ്യനെന്നു വിശ്വസിച്ച്, അവർ ദേവന്മാരെ അവഗണിച്ചു.

യഥാദൃഢൈഃ കര്മമയൈഃ ക്രതുഭിര്നാമനൌനിഭൈഃ । വിദ്യാം ആന്വീക്ഷികീം ഹിത്വാ തിതീര്ഷന്തി ഭവാര്ണവമ്

ശക്തമായ കർമ്മങ്ങളാലും യജ്ഞങ്ങളാലും മാത്രം, യുക്തിയുടെ ജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭവസമുദ്രം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ,

വാചാലം ബാലിശം സ്തബ്ധം അജ്ഞം പണ്ഡിതമാനിനമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ ഗോപാ മേ ചക്രുരപ്രിയമ്

വാക്കിൽ അധികം, ബാലിഷൻ, അഹങ്കാരിയായും അജ്ഞാനിയായും താനെ പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ച്, ഗോപന്മാർ എനിക്ക് അനിഷ്ടം ചെയ്തു.

ഏഷാം ശ്രിയാവലിപ്താനാം കൃഷ്ണേനാധ്മാപിതാത്മനാമ് । ധുനുത ശ്രീമദസ്തമ്ഭം പശൂന് നയത സങ്‌ക്ഷയമ്

സ്വന്തം സമ്പത്തിൽ അഭിമാനിച്ചും കൃഷ്ണൻ മൂലം അഹങ്കാരമുള്ളവരുമായ ഇവരുടെ സമ്പദ്‌ഭിമാനവും അഹങ്കാരവും തകർക്കുക; അവരുടെ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക.

അഹം ചൈരാവതം നാഗം ആരുഹ്യാനുവ്രജേ വ്രജമ് । മരുദ്‍ഗണൈര്മഹാവേഗൈഃ നന്ദഗോഷ്ഠജിഘാംസയാ

ഞാൻ, എയർാവതം എന്ന ആനയെ കയറി, ശക്തിയേറിയ മരുത്‌ദേവന്മാരോടൊപ്പം, നന്ദന്റെ ഗോശാലയെ നശിപ്പിക്കാൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഇത്ഥം മഘവതാഽഽജ്ഞപ്താ മേഘാ നിര്മുക്തബന്ധനാഃ । നന്ദഗോകുലമാസാരൈഃ പീഡയാമാസുരോജസാ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ മഘവാനായ ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായ മേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോശാലയിൽ ശക്തമായ മഴയുമായി ദുരിതം വിതറി.

വിദ്യോതമാനാ വിദ്യുദ്‌ഭിഃ സ്തനന്തഃ സ്തനയിത്‍നുഭിഃ । തീവ്രൈര്മരുദ്‍ഗണൈര്നുന്നാ വവൃഷുര്ജലശര്കരാഃ

മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടെയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെയും കാറ്റിന്റെ ശക്തിയാൽ തള്ളപ്പെട്ടും, അവർ വെള്ളവും മഞ്ഞും കനത്ത മഴയായി പെയ്തു.

സ്ഥൂണാസ്ഥൂലാ വര്ഷധാരാ മുഞ്ചത്സ്വഭ്രേഷ്വ-ഭീക്ഷ്ണശഃ । ജലൌഘൈഃ പ്ലാവ്യമാനാ ഭൂഃ നാദൃശ്യത നതോന്നതമ്

മൂലകളിലും പാളികളിലും കനത്തതും ചെറുതുമായ മഴയൊഴുക്കുകൾ തുടർച്ചയായി ഒഴുകി; വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ ഭൂമി താഴ്‌വരയോ ഉയരംകൂടിയോ ഒന്നും കാണാനാവാതെ മറഞ്ഞുപോയി.

അത്യാസാരാതിവാതേന പശവോ ജാതവേപനാഃ । ഗോപാ ഗോപ്യശ്ച ശീതാര്താ ഗോവിന്ദം ശരണം യയുഃ

അതി ശക്തമായ കാറ്റ് കാരണം മൃഗങ്ങൾ നടുങ്ങി. ഗോപന്മാരും ഗോപികകളും തണുപ്പിൽ വേദനിച്ചു, അവർ ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി.

ശിരഃ സുതാംശ്ച കായേന പ്രച്ഛാദ്യാ സാരപീഡിതാഃ । വേപമാനാ ഭഗവതഃ പാദമൂലമുപായയുഃ

തങ്ങളുടെ തലയും കുട്ടികളെയും ശരീരത്തോടെ മൂടി, ആ കനത്ത കാറ്റിൽ വിറച്ച്, അവർ ഭഗവാന്റെ പാദത്തലത്തിൽ എത്തി.

കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാഭാഗ ത്വന്നാഥം ഗോകുലം പ്രഭോ । ത്രാതുമര്ഹസി ദേവാന്നഃ കുപിതാദ് ഭക്തവത്സല

'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാഭാഗാ, പ്രഭോ, ഗോകുലം നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്. ഭക്തവത്സല, ദേവന്മാരുടെ കോപത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം.'

ശിലാവര്ഷാനിപാതേന ഹന്യമാനമചേതനമ് । നിരീക്ഷ്യ ഭഗവാന് മേനേ കുപിതേന്ദ്രകൃതം ഹരിഃ

കല്ലുവെള്ളം വീണു ജീവജാലങ്ങൾ ചത്തു വീഴുന്നത് കണ്ടു, ഹരിഃ അതു ഇന്ദ്രന്റെ കോപം കൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

അപര്ത്ത്വത്യുല്ബണം വര്ഷം അതിവാതം ശിലാമയമ് । സ്വയാഗേ വിഹതേഽസ്മാഭിഃ ഇന്ദ്രോ നാശായ വര്ഷതി

'നമ്മുടെ യാഗം നാം നിർത്തിയതുകൊണ്ട്, നശിപ്പിക്കാൻ ഇന്ദ്രൻ ഈ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ കല്ലുള്ള മഴയും കാറ്റും അയക്കുന്നു.'

തത്ര പ്രതിവിധിം സമ്യഗ് ആത്മയോഗേന സാധയേ । ലോകേശമാനിനാം മൌഢ്യാദ് ഹനിഷ്യേ ശ്രീമദം തമഃ

'ഇവിടെ ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഇതിന് ഉത്തമമായ പ്രതിവിധി ചെയ്യും. ലോകത്തിൽ താനാണ് രാജാവെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.'

ന ഹി സദ്‍ഭാവയുക്താനാം സുരാണാമീശവിസ്മയഃ । മത്തോഽസതാം മാനഭങ്‌ഗഃ പ്രശമായോപകല്പതേ

'നന്മയുള്ള ദേവന്മാർക്ക് ഭഗവാന്റെ ശക്തിയിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, അഹങ്കാരമുള്ളവരുടെ മാനഭംഗം അവരെ ശമിപ്പിക്കും.'

തസ്മാത് മച്ഛരണം ഗോഷ്ഠം മന്നാഥം മത്പരിഗ്രഹമ് । ഗോപായേ സ്വാത്മയോഗേന സോഽയം മേ വ്രത ആഹിതഃ

'അതിനാൽ, എന്നിൽ അഭയം തേടിയ, എന്നെ നാഥനായി കരുതുന്ന, ഞാൻ സ്വീകരിച്ച ഈ ഗോശാലയെ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും. ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം.'

ഇത്യുക്ത്വൈകേന ഹസ്തേന കൃത്വാ ഗോവര്ധനാചലമ് । ദധാര ലീലയാ കൃഷ്ണഃ ഛത്രാകമിവ ബാലകഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് ലളിതമായി, ഒരു കുട്ടി കുടയേന്തുന്നതുപോലെ, ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി.

അഥാഹ ഭഗവാന് ഗോപാന് ഹേഽമ്ബ താത വ്രജൌകസഃ । യഥോപജോഷം വിശത ഗിരിഗര്തം സഗോധനാഃ

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അമ്മേ, അച്ഛാ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ പശുക്കളുമായി പർവ്വതത്തിലെ ഗുഹയിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവേശിക്കൂ.'