ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യോ മായയേദം പുരുരൂപയാസൃജദ് ബിഭര്തി ഭൂയഃ ക്ഷപയത്യവിക്രിയഃ । യദ്‍ഭേദബുദ്ധിഃ സദിവാത്മദുഃസ്ഥയാ ത്വമാത്മതന്ത്രം ഭഗവന്പ്രതീമഹി

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്, നിങ്ങളുടെ മായയാൽ അനേകം രൂപങ്ങളുള്ള ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, വീണ്ടും ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ; മനസ്സിന്റെ അസ്ഥിരത കൊണ്ടാണ് ഭേദബുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നത്; ഭഗവാനേ, സ്വതന്ത്രനായ നിങ്ങളെയാണ് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നത്.

ക്രിയാകലാപൈരിദമേവ യോഗിനഃ ശ്രദ്ധാന്വിതാഃ സാധു യജന്തി സിദ്ധയേ । ഭൂതേന്ദ്രിയാന്തഃകരണോപലക്ഷിതം വേദേ ച തന്ത്രേ ച തേ ഏവ കോവിദാഃ

വിശ്വാസത്തോടെ, യോഗികൾ വിവിധ കർമ്മങ്ങളിലൂടെ സിദ്ധി നേടാൻ നിങ്ങളെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും, മനസ്സിലും നിങ്ങളെ കാണുന്നു; വേദത്തിലും തന്ത്രത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ നിങ്ങളെ അങ്ങനെ അറിയുന്നു.

ത്വമേക ആദ്യഃ പുരുഷഃ സുപ്തശക്തിഃ തയാ രജഃസത്ത്വതമോ വിഭിദ്യതേ । മഹാനഹം ഖം മരുദഗ്നിവാര്ധരാഃ സുരര്ഷയോ ഭൂതഗണാ ഇദം യതഃ

നിങ്ങളാണ് ആദിപുരുഷൻ, നിങ്ങളുടെ ശക്തി സുഷുപ്തിയിലുണ്ട്; അതിനാൽ രജസ്, സത്ത്വം, തമസ് എന്നിങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ വേർതിരിക്കുന്നു; മഹത്ത്വം, അഹം, ആകാശം, വായു, അഗ്‌നി, ജലം, ഭൂമി, ദേവതകൾ, ഋഷികൾ, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും നിങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.

സൃഷ്ടം സ്വശക്ത്യേദമനുപ്രവിഷ്ടഃ ചതുര്വിധം പുരമാത്മാംശകേന । അഥോ വിദുസ്തം പുരുഷം സന്തമന്തഃ ഭുങ്‌ക്തേ ഹൃഷീകൈര്മധു സാരഘം യഃ

നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഈ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, നാലുവിധമായ ശരീരങ്ങളിൽ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമായി വസിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ രസം ആസ്വദിക്കുന്ന ആ പുരുഷനെയാണ് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നത്.

സ ഏഷ ലോകാനതിചണ്ഡവേഗോ വികര്ഷസി ത്വം ഖലു കാലയാനഃ । ഭൂതാനി ഭൂതൈരനുമേയതത്ത്വോ ഘനാവലീര്വായുരിവാവിഷഹ്യഃ

കാലത്തിന്റെ അതിവേഗമായ രഥമായ്, നിങ്ങൾ ലോകങ്ങളെ അതിരൂക്ഷമായി വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു; ഭൂതങ്ങൾ, അവയുടെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതായവ, മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ പോലെയാണ്; നിങ്ങൾ അതിനെ അതിക്രമിക്കുന്ന കാറ്റുപോലെയാണ്, അതിനെ എതിരിടാൻ കഴിയില്ല.

പ്രമത്തമുച്ചൈരിതി കൃത്യചിന്തയാ പ്രവൃദ്ധലോഭം വിഷയേഷു ലാലസമ് । ത്വമപ്രമത്തഃ സഹസാഭിപദ്യസേ ക്ഷുല്ലേലിഹാനോഽഹിരിവാഖുമന്തകഃ

പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അത്യന്തം ആസക്തരായി, ആളുകൾ ഉന്മാദത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ജാഗരൂകനായി, പാമ്പ് എലിയെ പിടിക്കുന്നപോലെ, അപ്രതീക്ഷിതമായി അവരെ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു, മരണമേ.

കസ്ത്വത്പദാബ്ജം വിജഹാതി പണ്ഡിതോ യസ്തേഽവമാനവ്യയമാനകേതനഃ । വിശങ്‌കയാസ്മദ്‍ഗുരുരര്ചതി സ്മ യദ് വിനോപപത്തിം മനവശ്ചതുര്ദശ

മഹത്വത്തിന്റെയും വിനയത്തിന്റെയും ആലയം ആയ നിങ്ങളുടെ പാദപദ്മം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ജ്ഞാനികൾക്ക് എങ്ങനെയാകും? ഭയക്കൊണ്ട്, പതനം സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ, നമ്മുടെ ഗുരുക്കന്മാരായ പതിനാലു മനുക്കളും നിങ്ങളെ ആരാധിച്ചു.

(അനുഷ്ടുപ്) അഥ ത്വമസി നോ ബ്രഹ്മന് പരമാത്മന് വിപശ്ചിതാമ് । വിശ്വം രുദ്രഭയധ്വസ്തം അകുതശ്ചിദ്‍ഭയാ ഗതിഃ

അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മനേ, പരമാത്മാവേ, ജ്ഞാനികൾക്കുള്ള ആശ്രയമായ്, രുദ്രന്റെ ഭയത്തിൽ ലോകം വിറയക്കുന്നപ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ഭയവും ഇല്ലാത്ത അഭയം തന്നെയാണ്.

ഇദം ജപത ഭദ്രം വോ വിശുദ്ധാ നൃപനന്ദനാഃ । സ്വധര്മമനുതിഷ്ഠന്തോ ഭഗവതി അര്പിതാശയാഃ

രാജകുമാരന്മാരേ, നിങ്ങൾ ശുദ്ധരായി, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച്, മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഭഗവാനിൽ സമർപ്പിച്ച്, ഇതു ജപിക്കുവിൻ; നിങ്ങൾക്ക് സകലമംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ.

തമേവാത്മാനമാത്മസ്ഥം സര്വഭൂതേഷ്വവസ്ഥിതമ് । പൂജയധ്വം ഗൃണന്തശ്ച ധ്യായന്തശ്ചാസകൃദ്ധരിമ്

സ്വയം ആത്മാവിൽ വസിക്കുകയും എല്ലാ ജീവികളിലും നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ ആത്മാവിനെ, നിങ്ങൾ നിരന്തരം സ്തുതിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്ത് ആരാധിക്കുവിൻ.

യോഗാദേശമുപാസാദ്യ ധാരയന്തോ മുനിവ്രതാഃ । സമാഹിതധിയഃ സര്വ ഏതദഭ്യസതാദൃതാഃ

യോഗോപദേശം സ്വീകരിച്ച്, മുനിമാരുടെ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ഏകാഗ്രതയോടെ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ ഉപദേശം ഭക്തിപൂർവ്വം അഭ്യസിക്കട്ടെ.

ഇദമാഹ പുരാസ്മാകം ഭഗവാന്വിശ്വസൃക്പതിഃ । ഭൃഗ്വാദീനാം ആത്മജാനാം സിസൃക്ഷുഃ സംസിസൃക്ഷതാമ്

പണ്ടേ, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതിയായ ഭഗവാൻ ഭൃഗുവും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് ഞങ്ങളോടും സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തേ വയം നോദിതാഃ സര്വേ പ്രജാസര്ഗേ പ്രജേശ്വരാഃ । അനേന ധ്വസ്തതമസഃ സിസൃക്ഷ്മോ വിവിധാഃ പ്രജാഃ

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും, പ്രജാപതിമാർ, സൃഷ്ടിക്കാനായി നേരിട്ട് പ്രേരിതരായില്ല; എന്നാൽ ഈ ഉപദേശം കൊണ്ടു അജ്ഞാനമകറ്റി, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അഥേദം നിത്യദാ യുക്തോ ജപന് അവഹിതഃ പുമാന് । അചിരാത് ശ്രേയ ആപ്നോതി വാസുദേവപരായണഃ

ഇപ്പോൾ, ഈ മന്ത്രം ശ്രദ്ധയോടെ ജപിക്കുന്നവനും വാസുദേവനിൽ ഭക്തിയുള്ളവനും ഉടൻ പരമശ്രേയസ് നേടും.

ശ്രേയസാമിഹ സര്വേഷാം ജ്ഞാനം നിഃശ്രേയസം പരമ് । സുഖം തരതി ദുഷ്പാരം ജ്ഞാനനൌര്വ്യസനാര്ണവമ്

ഇവിടെ, പരമജ്ഞാനം എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ക്ഷേമമാണ്; ഈ ജ്ഞാനനൗകയിലൂടെ, ദുർഭേദ്യമായ ദു:ഖസമുദ്രം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം.

യ ഇമം ശ്രദ്ധയാ യുക്തോ മദ്‍ഗീതം ഭഗവത്സ്തവമ് । അധീയാനോ ദുരാരാധ്യം ഹരിം ആരാധയത്യസൌ

ആശയത്തോടെ, വിശ്വാസത്തോടെ, ഞാൻ പാടിയ ഈ ഭഗവത്സ്തുതി ജപിക്കുന്നവൻ, സാധാരണ പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു.

വിന്ദതേ പുരുഷോഽമുഷ്മാദ് യദ്യദ് ഇച്ഛത്യസത്വരമ് । മദ്‍ഗീതഗീതാത്സുപ്രീതാത് ശ്രേയസാമേകവല്ലഭാത്

ഈ ഗാനം ശ്രദ്ധയോടെ പാടുന്നവൻ, പരമശ്രേയസ്സിന് പ്രിയമായ ഈ പാട്ടിൽനിന്ന്, താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം വേഗത്തിൽ നേടും.

ഇദം യഃ കല്യ ഉത്ഥായ പ്രാഞ്ജലിഃ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ । ശൃണുയാത് ശ്രാവയേന്മര്ത്യോ മുച്യതേ കര്മബന്ധനൈഃ

ആരെങ്കിലും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, കൈകൂപ്പി, വിശ്വാസത്തോടെ ഈ ഗാനം കേൾക്കുകയോ മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ കർമബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

ഗീതം മയേദം നരദേവനന്ദനാഃ പരസ്യ പുംസഃ പരമാത്മനഃ സ്തവമ് । ജപന്ത ഏകാഗ്രധിയസ്തപോ മഹത് ചരധ്വമന്തേ തത ആപ്സ്യഥേപ്സിതമ്

നരദേവ പുത്രന്മാരേ, പരമാത്മാവായ പരമപുരുഷനെ കുറിച്ചുള്ള ഈ ഗാനം ഞാൻ പാടിയതാണ്; ഏകാഗ്രതയോടെ ഇതു ജപിക്കുകയും, വലിയ തപസ്സായി ആചരിക്കുകയും ചെയ്യൂ, അങ്ങനെ അവസാനം നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ നേടും.

കോപാന് മുസലധാരാവര്ഷം വര്ഷതീന്ദ്രേ വ്രജൌകസാം രക്ഷണാര്ഥം ഗോവര്ധനധാരണമ് - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഇന്ദ്രസ്തദാഽഽത്മനഃ പൂജാം വിജ്ഞായ വിഹതാം നൃപ । ഗോപേഭ്യഃ കൃഷ്ണനാഥേഭ്യോ നന്ദാദിഭ്യശ്ചുകോപ ഹ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, അന്നേ, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ആരാധന നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞു. ഗോവിന്ദനായ കൃഷ്ണനെയും നന്ദനും മറ്റ് ഗോപുരുഷന്മാരെയും ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഗോപന്മാരോട് ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം കോപിച്ചു.

ഗണം സാംവര്തകം നാമ മേഘാനാം ചാന്തകാരിണാമ് । ഇന്ദ്രഃ പ്രചോദയത് ക്രുദ്ധോ വാക്യം ചാഹേശമാന്യുത

ഇന്ദ്രൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സംഹാരത്തിനായുള്ള സംവർത്തകമേഘങ്ങളെ ഉണർത്തി, അതിനോടൊപ്പം അതിക്രമമായ വാക്കുകളും പറഞ്ഞു.

അഹോ ശ്രീമദമാഹാത്മ്യം ഗോപാനാം കാനനൌകസാമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ യേ ചക്രുര്ദേവഹേലനമ്

കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഗോപന്മാരുടെ അഭിമാനവും മഹത്വവും കാണൂ! കൃഷ്ണനെ, ഒരു മനുഷ്യനെന്നു വിശ്വസിച്ച്, അവർ ദേവന്മാരെ അവഗണിച്ചു.

യഥാദൃഢൈഃ കര്മമയൈഃ ക്രതുഭിര്നാമനൌനിഭൈഃ । വിദ്യാം ആന്വീക്ഷികീം ഹിത്വാ തിതീര്ഷന്തി ഭവാര്ണവമ്

ശക്തമായ കർമ്മങ്ങളാലും യജ്ഞങ്ങളാലും മാത്രം, യുക്തിയുടെ ജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭവസമുദ്രം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ,

വാചാലം ബാലിശം സ്തബ്ധം അജ്ഞം പണ്ഡിതമാനിനമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ ഗോപാ മേ ചക്രുരപ്രിയമ്

വാക്കിൽ അധികം, ബാലിഷൻ, അഹങ്കാരിയായും അജ്ഞാനിയായും താനെ പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ച്, ഗോപന്മാർ എനിക്ക് അനിഷ്ടം ചെയ്തു.

ഏഷാം ശ്രിയാവലിപ്താനാം കൃഷ്ണേനാധ്മാപിതാത്മനാമ് । ധുനുത ശ്രീമദസ്തമ്ഭം പശൂന് നയത സങ്‌ക്ഷയമ്

സ്വന്തം സമ്പത്തിൽ അഭിമാനിച്ചും കൃഷ്ണൻ മൂലം അഹങ്കാരമുള്ളവരുമായ ഇവരുടെ സമ്പദ്‌ഭിമാനവും അഹങ്കാരവും തകർക്കുക; അവരുടെ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക.

അഹം ചൈരാവതം നാഗം ആരുഹ്യാനുവ്രജേ വ്രജമ് । മരുദ്‍ഗണൈര്മഹാവേഗൈഃ നന്ദഗോഷ്ഠജിഘാംസയാ

ഞാൻ, എയർാവതം എന്ന ആനയെ കയറി, ശക്തിയേറിയ മരുത്‌ദേവന്മാരോടൊപ്പം, നന്ദന്റെ ഗോശാലയെ നശിപ്പിക്കാൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകും.

ശ്രീശുക ഉവാച - ഇത്ഥം മഘവതാഽഽജ്ഞപ്താ മേഘാ നിര്മുക്തബന്ധനാഃ । നന്ദഗോകുലമാസാരൈഃ പീഡയാമാസുരോജസാ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ മഘവാനായ ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായ മേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോശാലയിൽ ശക്തമായ മഴയുമായി ദുരിതം വിതറി.

വിദ്യോതമാനാ വിദ്യുദ്‌ഭിഃ സ്തനന്തഃ സ്തനയിത്‍നുഭിഃ । തീവ്രൈര്മരുദ്‍ഗണൈര്നുന്നാ വവൃഷുര്ജലശര്കരാഃ

മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടെയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെയും കാറ്റിന്റെ ശക്തിയാൽ തള്ളപ്പെട്ടും, അവർ വെള്ളവും മഞ്ഞും കനത്ത മഴയായി പെയ്തു.

സ്ഥൂണാസ്ഥൂലാ വര്ഷധാരാ മുഞ്ചത്സ്വഭ്രേഷ്വ-ഭീക്ഷ്ണശഃ । ജലൌഘൈഃ പ്ലാവ്യമാനാ ഭൂഃ നാദൃശ്യത നതോന്നതമ്

മൂലകളിലും പാളികളിലും കനത്തതും ചെറുതുമായ മഴയൊഴുക്കുകൾ തുടർച്ചയായി ഒഴുകി; വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ ഭൂമി താഴ്‌വരയോ ഉയരംകൂടിയോ ഒന്നും കാണാനാവാതെ മറഞ്ഞുപോയി.