ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അഥാനഘാങ്‌ഘ്രേസ്തവ കീര്തിതീര്ഥയോഃ അന്തര്ബഹിഃസ്നാനവിധൂതപാപ്മനാമ് । ഭൂതേഷ്വനുക്രോശസുസത്ത്വശീലിനാം സ്യാത്സങ്‌ഗമോഽനുഗ്രഹ ഏഷ നസ്തവ

അതിനാൽ, പാപരഹിതനായവനേ, നിങ്ങളുടെ കീർത്തിയുടെ തിരുത്തിൽ അകത്തും പുറത്തും കുളിച്ച് പാപങ്ങൾ കഴുകിയ, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ള ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ളവരുമായി ഞങ്ങൾക്ക് സൽസംഗം ലഭിക്കട്ടെ; ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം.

ന യസ്യ ചിത്തം ബഹിരര്ഥവിഭ്രമം തമോഗുഹായാം ച വിശുദ്ധമാവിശത് । യദ്‍ഭക്തിയോഗാനുഗൃഹീതമഞ്ജസാ മുനിര്വിചഷ്ടേ നനു തത്ര തേ ഗതിമ്

ബാഹ്യവസ്തുക്കളാൽ മനസ്സ് ചിതറാത്തവനും, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കാത്തവനും, ഭക്തിയുടെയും യോഗത്തിന്റെയും അനുഗ്രഹത്തിൽ മനസ്സ് ശുദ്ധമായവനും, അത്തരം മുനികൾ തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗം കാണുന്നു.

(അനുഷ്ടുപ്) യത്രേദം വ്യജ്യതേ വിശ്വം വിശ്വസ്മിന് അവഭാതി യത് । തത്ത്വം ബ്രഹ്മ പരം ജ്യോതിഃ ആകാശമിവ വിസ്തൃതമ്

ഈ ലോകം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും അതിലൂടെ ലോകം പ്രകാശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ സത്യം, പരബ്രഹ്മം, പരമജ്യോതി, ആകാശം പോലെ വിശാലമാണ്.

യോ മായയേദം പുരുരൂപയാസൃജദ് ബിഭര്തി ഭൂയഃ ക്ഷപയത്യവിക്രിയഃ । യദ്‍ഭേദബുദ്ധിഃ സദിവാത്മദുഃസ്ഥയാ ത്വമാത്മതന്ത്രം ഭഗവന്പ്രതീമഹി

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്, നിങ്ങളുടെ മായയാൽ അനേകം രൂപങ്ങളുള്ള ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, സംരക്ഷിക്കുകയും, വീണ്ടും ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ; മനസ്സിന്റെ അസ്ഥിരത കൊണ്ടാണ് ഭേദബുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നത്; ഭഗവാനേ, സ്വതന്ത്രനായ നിങ്ങളെയാണ് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നത്.

ക്രിയാകലാപൈരിദമേവ യോഗിനഃ ശ്രദ്ധാന്വിതാഃ സാധു യജന്തി സിദ്ധയേ । ഭൂതേന്ദ്രിയാന്തഃകരണോപലക്ഷിതം വേദേ ച തന്ത്രേ ച തേ ഏവ കോവിദാഃ

വിശ്വാസത്തോടെ, യോഗികൾ വിവിധ കർമ്മങ്ങളിലൂടെ സിദ്ധി നേടാൻ നിങ്ങളെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും, മനസ്സിലും നിങ്ങളെ കാണുന്നു; വേദത്തിലും തന്ത്രത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ നിങ്ങളെ അങ്ങനെ അറിയുന്നു.

ത്വമേക ആദ്യഃ പുരുഷഃ സുപ്തശക്തിഃ തയാ രജഃസത്ത്വതമോ വിഭിദ്യതേ । മഹാനഹം ഖം മരുദഗ്നിവാര്ധരാഃ സുരര്ഷയോ ഭൂതഗണാ ഇദം യതഃ

നിങ്ങളാണ് ആദിപുരുഷൻ, നിങ്ങളുടെ ശക്തി സുഷുപ്തിയിലുണ്ട്; അതിനാൽ രജസ്, സത്ത്വം, തമസ് എന്നിങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ വേർതിരിക്കുന്നു; മഹത്ത്വം, അഹം, ആകാശം, വായു, അഗ്‌നി, ജലം, ഭൂമി, ദേവതകൾ, ഋഷികൾ, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളും നിങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.

സൃഷ്ടം സ്വശക്ത്യേദമനുപ്രവിഷ്ടഃ ചതുര്വിധം പുരമാത്മാംശകേന । അഥോ വിദുസ്തം പുരുഷം സന്തമന്തഃ ഭുങ്‌ക്തേ ഹൃഷീകൈര്മധു സാരഘം യഃ

നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഈ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, നാലുവിധമായ ശരീരങ്ങളിൽ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമായി വസിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ രസം ആസ്വദിക്കുന്ന ആ പുരുഷനെയാണ് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നത്.

സ ഏഷ ലോകാനതിചണ്ഡവേഗോ വികര്ഷസി ത്വം ഖലു കാലയാനഃ । ഭൂതാനി ഭൂതൈരനുമേയതത്ത്വോ ഘനാവലീര്വായുരിവാവിഷഹ്യഃ

കാലത്തിന്റെ അതിവേഗമായ രഥമായ്, നിങ്ങൾ ലോകങ്ങളെ അതിരൂക്ഷമായി വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു; ഭൂതങ്ങൾ, അവയുടെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതായവ, മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ പോലെയാണ്; നിങ്ങൾ അതിനെ അതിക്രമിക്കുന്ന കാറ്റുപോലെയാണ്, അതിനെ എതിരിടാൻ കഴിയില്ല.

പ്രമത്തമുച്ചൈരിതി കൃത്യചിന്തയാ പ്രവൃദ്ധലോഭം വിഷയേഷു ലാലസമ് । ത്വമപ്രമത്തഃ സഹസാഭിപദ്യസേ ക്ഷുല്ലേലിഹാനോഽഹിരിവാഖുമന്തകഃ

പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അത്യന്തം ആസക്തരായി, ആളുകൾ ഉന്മാദത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ജാഗരൂകനായി, പാമ്പ് എലിയെ പിടിക്കുന്നപോലെ, അപ്രതീക്ഷിതമായി അവരെ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു, മരണമേ.

കസ്ത്വത്പദാബ്ജം വിജഹാതി പണ്ഡിതോ യസ്തേഽവമാനവ്യയമാനകേതനഃ । വിശങ്‌കയാസ്മദ്‍ഗുരുരര്ചതി സ്മ യദ് വിനോപപത്തിം മനവശ്ചതുര്ദശ

മഹത്വത്തിന്റെയും വിനയത്തിന്റെയും ആലയം ആയ നിങ്ങളുടെ പാദപദ്മം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ജ്ഞാനികൾക്ക് എങ്ങനെയാകും? ഭയക്കൊണ്ട്, പതനം സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ, നമ്മുടെ ഗുരുക്കന്മാരായ പതിനാലു മനുക്കളും നിങ്ങളെ ആരാധിച്ചു.

(അനുഷ്ടുപ്) അഥ ത്വമസി നോ ബ്രഹ്മന് പരമാത്മന് വിപശ്ചിതാമ് । വിശ്വം രുദ്രഭയധ്വസ്തം അകുതശ്ചിദ്‍ഭയാ ഗതിഃ

അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മനേ, പരമാത്മാവേ, ജ്ഞാനികൾക്കുള്ള ആശ്രയമായ്, രുദ്രന്റെ ഭയത്തിൽ ലോകം വിറയക്കുന്നപ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ഭയവും ഇല്ലാത്ത അഭയം തന്നെയാണ്.

ഇദം ജപത ഭദ്രം വോ വിശുദ്ധാ നൃപനന്ദനാഃ । സ്വധര്മമനുതിഷ്ഠന്തോ ഭഗവതി അര്പിതാശയാഃ

രാജകുമാരന്മാരേ, നിങ്ങൾ ശുദ്ധരായി, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച്, മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഭഗവാനിൽ സമർപ്പിച്ച്, ഇതു ജപിക്കുവിൻ; നിങ്ങൾക്ക് സകലമംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ.

തമേവാത്മാനമാത്മസ്ഥം സര്വഭൂതേഷ്വവസ്ഥിതമ് । പൂജയധ്വം ഗൃണന്തശ്ച ധ്യായന്തശ്ചാസകൃദ്ധരിമ്

സ്വയം ആത്മാവിൽ വസിക്കുകയും എല്ലാ ജീവികളിലും നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ ആത്മാവിനെ, നിങ്ങൾ നിരന്തരം സ്തുതിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്ത് ആരാധിക്കുവിൻ.

യോഗാദേശമുപാസാദ്യ ധാരയന്തോ മുനിവ്രതാഃ । സമാഹിതധിയഃ സര്വ ഏതദഭ്യസതാദൃതാഃ

യോഗോപദേശം സ്വീകരിച്ച്, മുനിമാരുടെ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ഏകാഗ്രതയോടെ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ ഉപദേശം ഭക്തിപൂർവ്വം അഭ്യസിക്കട്ടെ.

ഇദമാഹ പുരാസ്മാകം ഭഗവാന്വിശ്വസൃക്പതിഃ । ഭൃഗ്വാദീനാം ആത്മജാനാം സിസൃക്ഷുഃ സംസിസൃക്ഷതാമ്

പണ്ടേ, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതിയായ ഭഗവാൻ ഭൃഗുവും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരെയും സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് ഞങ്ങളോടും സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

തേ വയം നോദിതാഃ സര്വേ പ്രജാസര്ഗേ പ്രജേശ്വരാഃ । അനേന ധ്വസ്തതമസഃ സിസൃക്ഷ്മോ വിവിധാഃ പ്രജാഃ

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും, പ്രജാപതിമാർ, സൃഷ്ടിക്കാനായി നേരിട്ട് പ്രേരിതരായില്ല; എന്നാൽ ഈ ഉപദേശം കൊണ്ടു അജ്ഞാനമകറ്റി, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അഥേദം നിത്യദാ യുക്തോ ജപന് അവഹിതഃ പുമാന് । അചിരാത് ശ്രേയ ആപ്നോതി വാസുദേവപരായണഃ

ഇപ്പോൾ, ഈ മന്ത്രം ശ്രദ്ധയോടെ ജപിക്കുന്നവനും വാസുദേവനിൽ ഭക്തിയുള്ളവനും ഉടൻ പരമശ്രേയസ് നേടും.

ശ്രേയസാമിഹ സര്വേഷാം ജ്ഞാനം നിഃശ്രേയസം പരമ് । സുഖം തരതി ദുഷ്പാരം ജ്ഞാനനൌര്വ്യസനാര്ണവമ്

ഇവിടെ, പരമജ്ഞാനം എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ക്ഷേമമാണ്; ഈ ജ്ഞാനനൗകയിലൂടെ, ദുർഭേദ്യമായ ദു:ഖസമുദ്രം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം.

യ ഇമം ശ്രദ്ധയാ യുക്തോ മദ്‍ഗീതം ഭഗവത്സ്തവമ് । അധീയാനോ ദുരാരാധ്യം ഹരിം ആരാധയത്യസൌ

ആശയത്തോടെ, വിശ്വാസത്തോടെ, ഞാൻ പാടിയ ഈ ഭഗവത്സ്തുതി ജപിക്കുന്നവൻ, സാധാരണ പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു.

വിന്ദതേ പുരുഷോഽമുഷ്മാദ് യദ്യദ് ഇച്ഛത്യസത്വരമ് । മദ്‍ഗീതഗീതാത്സുപ്രീതാത് ശ്രേയസാമേകവല്ലഭാത്

ഈ ഗാനം ശ്രദ്ധയോടെ പാടുന്നവൻ, പരമശ്രേയസ്സിന് പ്രിയമായ ഈ പാട്ടിൽനിന്ന്, താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം വേഗത്തിൽ നേടും.

ഇദം യഃ കല്യ ഉത്ഥായ പ്രാഞ്ജലിഃ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ । ശൃണുയാത് ശ്രാവയേന്മര്ത്യോ മുച്യതേ കര്മബന്ധനൈഃ

ആരെങ്കിലും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, കൈകൂപ്പി, വിശ്വാസത്തോടെ ഈ ഗാനം കേൾക്കുകയോ മറ്റുള്ളവരെ കേൾപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ കർമബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

ഗീതം മയേദം നരദേവനന്ദനാഃ പരസ്യ പുംസഃ പരമാത്മനഃ സ്തവമ് । ജപന്ത ഏകാഗ്രധിയസ്തപോ മഹത് ചരധ്വമന്തേ തത ആപ്സ്യഥേപ്സിതമ്

നരദേവ പുത്രന്മാരേ, പരമാത്മാവായ പരമപുരുഷനെ കുറിച്ചുള്ള ഈ ഗാനം ഞാൻ പാടിയതാണ്; ഏകാഗ്രതയോടെ ഇതു ജപിക്കുകയും, വലിയ തപസ്സായി ആചരിക്കുകയും ചെയ്യൂ, അങ്ങനെ അവസാനം നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെ നേടും.

കോപാന് മുസലധാരാവര്ഷം വര്ഷതീന്ദ്രേ വ്രജൌകസാം രക്ഷണാര്ഥം ഗോവര്ധനധാരണമ് - ശ്രീശുക ഉവാച - ( അനുഷ്ടുപ് ) ഇന്ദ്രസ്തദാഽഽത്മനഃ പൂജാം വിജ്ഞായ വിഹതാം നൃപ । ഗോപേഭ്യഃ കൃഷ്ണനാഥേഭ്യോ നന്ദാദിഭ്യശ്ചുകോപ ഹ

ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, അന്നേ, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ആരാധന നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞു. ഗോവിന്ദനായ കൃഷ്ണനെയും നന്ദനും മറ്റ് ഗോപുരുഷന്മാരെയും ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഗോപന്മാരോട് ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം കോപിച്ചു.

ഗണം സാംവര്തകം നാമ മേഘാനാം ചാന്തകാരിണാമ് । ഇന്ദ്രഃ പ്രചോദയത് ക്രുദ്ധോ വാക്യം ചാഹേശമാന്യുത

ഇന്ദ്രൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, സംഹാരത്തിനായുള്ള സംവർത്തകമേഘങ്ങളെ ഉണർത്തി, അതിനോടൊപ്പം അതിക്രമമായ വാക്കുകളും പറഞ്ഞു.

അഹോ ശ്രീമദമാഹാത്മ്യം ഗോപാനാം കാനനൌകസാമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ യേ ചക്രുര്ദേവഹേലനമ്

കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഗോപന്മാരുടെ അഭിമാനവും മഹത്വവും കാണൂ! കൃഷ്ണനെ, ഒരു മനുഷ്യനെന്നു വിശ്വസിച്ച്, അവർ ദേവന്മാരെ അവഗണിച്ചു.

യഥാദൃഢൈഃ കര്മമയൈഃ ക്രതുഭിര്നാമനൌനിഭൈഃ । വിദ്യാം ആന്വീക്ഷികീം ഹിത്വാ തിതീര്ഷന്തി ഭവാര്ണവമ്

ശക്തമായ കർമ്മങ്ങളാലും യജ്ഞങ്ങളാലും മാത്രം, യുക്തിയുടെ ജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ചിലർ ഭവസമുദ്രം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ,

വാചാലം ബാലിശം സ്തബ്ധം അജ്ഞം പണ്ഡിതമാനിനമ് । കൃഷ്ണം മര്ത്യമുപാശ്രിത്യ ഗോപാ മേ ചക്രുരപ്രിയമ്

വാക്കിൽ അധികം, ബാലിഷൻ, അഹങ്കാരിയായും അജ്ഞാനിയായും താനെ പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്ന കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ച്, ഗോപന്മാർ എനിക്ക് അനിഷ്ടം ചെയ്തു.

ഏഷാം ശ്രിയാവലിപ്താനാം കൃഷ്ണേനാധ്മാപിതാത്മനാമ് । ധുനുത ശ്രീമദസ്തമ്ഭം പശൂന് നയത സങ്‌ക്ഷയമ്

സ്വന്തം സമ്പത്തിൽ അഭിമാനിച്ചും കൃഷ്ണൻ മൂലം അഹങ്കാരമുള്ളവരുമായ ഇവരുടെ സമ്പദ്‌ഭിമാനവും അഹങ്കാരവും തകർക്കുക; അവരുടെ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക.

അഹം ചൈരാവതം നാഗം ആരുഹ്യാനുവ്രജേ വ്രജമ് । മരുദ്‍ഗണൈര്മഹാവേഗൈഃ നന്ദഗോഷ്ഠജിഘാംസയാ

ഞാൻ, എയർാവതം എന്ന ആനയെ കയറി, ശക്തിയേറിയ മരുത്‌ദേവന്മാരോടൊപ്പം, നന്ദന്റെ ഗോശാലയെ നശിപ്പിക്കാൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പോകും.