ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ചൂതപ്രവാലബര്ഹസ്തബക് ഉത്പലാബ്ജ മാലാനുപൃക്തപരിധാന വിചിത്രവേശൌ । മധ്യേ വിരേജതുരലം പശുപാലഗോഷ്ഠ്യാം രങ്‌ഗേ യഥാ നടവരൌ ക്വ ച ഗായമാനൌ

മാവിൻ തണ്ടുകളും ഇളം ഇലകളും മയില്പീലികളും താമരയും കുമുദവും ചേർത്തമാലകളും ധരിച്ച്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പശുപാലരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നടന്മാരെപ്പോലെ, പാട്ടുപാടിക്കൊണ്ട് ഇരുവരും മധ്യത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു.

ഗോപ്യഃ കിമാചരദയം കുശലം സ്മ വേണുഃ ദാമോദരാധരസുധാമപി ഗോപികാനാമ് । ഭുങ്‌ക്തേ സ്വയം യദവശിഷ്ടരസം ഹ്രദിന്യോ ഹൃഷ്യത്ത്വചോഽശ്രു മുമുചുസ്തരവോ യഥാഽഽര്യാഃ

സഖികളേ, ഈ വെണുവിന് എന്ത് ഭാഗ്യമാണ്! ദാമോദരന്റെ അധരസുതയേത് ഗോപികൾക്കും ആഗ്രഹമുള്ളത്, അതു വെണു മാത്രം ആസ്വദിക്കുന്നു; അവശിഷ്ടമായ രസം നദികൾക്ക് ലഭിക്കുമ്പോൾ അവ സന്തോഷത്തോടെ വിറയച്ചു, മരങ്ങൾ മുതിർന്നവരെപ്പോലെ കണ്ണുനീർ ചിന്തി.

വൃന്ദാവനം സഖി ഭുവോ വിതനോതി കീര്തിം യദ് ദേവകീസുതപദാമ്ബു ജലബ്ധലക്ഷ്മി । ഗോവിന്ദവേണുമനു മത്തമയൂരനൃത്യം പ്രേക്ഷ്യാദ്രിസാന്വവരതാന്യസമസ്തസത്ത്വമ്

സഖിയേ, വൃന്ദാവനം ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തി നേടിയിരിക്കുന്നു; കാരണം, ദേവകിയുടെ പുത്രന്റെ കാൽജലം അതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ഗോവിന്ദൻ വെണു വായിക്കുന്നതും, മയിലുകൾ അതിൽ ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും, മലകളിൽ എല്ലാ ജീവികളും അതു കണ്ട് നിശ്ചലരാവുന്നതും കാണാം.

ധന്യാഃ സ്മ മൂഢമതയോഽപി ഹരിണ്യ ഏതാ യാ നന്ദനന്ദനമുപാത്ത വിചിത്രവേശമ് । ആകര്ണ്യ വേണുരണിതം സഹകൃഷ്ണസാരാഃ പൂജാം ദധുര്വിരചിതാം പ്രണയാവലോകൈഃ

സത്യമായും, ഈ ലളിതമായ മനസ്സുള്ള മൃഗങ്ങൾ പോലും ഭാഗ്യവതികളാണ്; നന്ദന്റെ പുത്രനെ അത്ഭുതമായ വേഷത്തിൽ കണ്ട്, കൃഷ്ണസാരങ്ങളോടൊപ്പം വെണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, പ്രേമപൂർണ്ണമായ കാഴ്ചകൊണ്ട് പൂജ അർപ്പിക്കുന്നു.

കൃഷ്ണം നിരീക്ഷ്യ വനിതോത്സവരൂപശീലം ശ്രുത്വാ ച തത്ക്വണിതവേണു വിവിക്തഗീതമ് । ദേവ്യോ വിമാനഗതയഃ സ്മരനുന്നസാരാ ഭ്രശ്യത് പ്രസൂനകബരാ മുമുഹുര്വിനീവ്യഃ

കൃഷ്ണനെ, കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവമായ രൂപവും ശീലവും ഉള്ളവനെ കണ്ട്, വെണുവിന്റെ മധുരമായ ഒറ്റപ്പെട്ട ഗാനശബ്ദം കേട്ട്, ദേവതകൾ ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ പ്രേമത്തിൽ മനസ്സു അലഞ്ഞു, പൂമാലകൾ വീണു, വസ്ത്രങ്ങൾ അഴുകി, അവർ മയങ്ങി.

ഗാവശ്ച കൃഷ്ണമുഖനിര്ഗതവേണുഗീത പീയൂഷമുത്തഭിതകര്ണപുടൈഃ പിബന്ത്യഃ । ശാവാഃ സ്നുതസ്തനപയഃകവലാഃ സ്മ തസ്ഥുഃ ഗോവിന്ദമാത്മനി ദൃശാശ്രുകലാഃ സ്പൃശന്ത്യഃ

കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന വെണു ഗാനത്തിന്റെ അമൃതം ഉയർത്തിയ ചെവികളാൽ കുടിച്ച പശുക്കൾ, കன்றുകൾ പാൽ കുടിക്കുന്നതിൽ നിർത്തി, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഗോവിന്ദനെ നോക്കി, മനസ്സിൽ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതുപോലെ നിന്നു.

പ്രായോ ബതാമ്ബ വിഹഗാ മുനയോ വനേഽസ്മിന് കൃഷ്ണേക്ഷിതം തദുദിതം കലവേണുഗീതമ് । ആരുഹ്യ യേ ദ്രുമഭുജാന് രുചിരപ്രവാലാന് ശ്രൃണ്വത്യമീലിതദൃശോ വിഗതാന്യവാചഃ

അമ്മേ, ഈ കാട്ടിലെ പക്ഷികൾ പോലും ഭാഗ്യശാലി സന്യാസികളാണ്; മനോഹരമായ ഇലകളുള്ള മരങ്ങളുടെ കൊമ്പുകളിൽ കയറി, കൃഷ്ണന്റെ വെണു ഗാനം കണ്ണടച്ച്, മറ്റൊന്നും മറന്ന് ആസ്വദിക്കുന്നു.

നദ്യസ്തദാ തദുപധാര്യ മുകുന്ദഗീതമ് ആവര്തലക്ഷിത മനോഭവഭഗ്നവേഗാഃ । ആലിങ്‌ഗനസ്ഥഗിതമൂര്മിഭുജൈര്മുരാരേഃ ഗൃഹ്ണന്തി പാദയുഗലം കമലോപഹാരാഃ

മുകുന്ദന്റെ ഗാനശബ്ദം കേട്ട്, തിരകൾ ചുറ്റലുകൾ കാണിച്ച്, മനസ്സിലെ ആസക്തി ശമിച്ച നദികൾ, തിരകളെ കൈകളാക്കി മുരാരിയെ അണച്ചു, കമലങ്ങൾ കാൽക്കൽ അർപ്പിച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാഽഽതപേ വ്രജപശൂന് സഹ രാമഗോപൈഃ സഞ്ചാരയന്തമനു വേണുമുദീരയന്തമ് । പ്രേമപ്രവൃദ്ധ ഉദിതഃ കുസുമാവലീഭിഃ സഖ്യുര്വ്യധാത് സ്വവപുഷാമ്ബുദ ആതപത്രമ്

രാമനും ഗോപകുമാരന്മാരും കൂടെ വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾ ചൂടിൽ മേയുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ വെണു വായിക്കുന്നപ്പോൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രേമത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ കൊമ്പുകൾ ഉയർത്തി, സ്വന്തം ശരീരം കുടയായി വിരിച്ച് സഖാവിന് തണൽ നൽകി.

പൂര്ണാഃ പുലിന്ദ്യ ഉരുഗായപദാബ്ജരാഗ ശ്രീകുങ്‌കുമേന ദയിതാസ്തനമണ്ഡിതേന । തദ്ദര്ശനസ്മരരുജസ്തൃണരൂഷിതേന ലിമ്പന്ത്യ ആനനകുചേഷു ജഹുസ്തദാധിമ്

പുലിന്ദ സ്ത്രീകൾ, മഹാനായ ഗായകൻ കാൽപ്പാടിൽ പതിഞ്ഞ കുങ്കുമം, പ്രിയരുടെ നെഞ്ചിൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നതും പുല്ലിൽ പതിഞ്ഞതും, മുഖത്തും നെഞ്ചിലും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിൽ ഉണർന്ന പ്രേമവേദന അകറ്റി.

ഹന്തായമദ്രിരബലാ ഹരിദാസവര്യോ യദ് രാമകൃഷ്ണചരണസ്പരശപ്രമോദഃ । മാനം തനോതി സഹഗോഗണയോസ്തയോര്യത് പാനീയസൂയവസ കന്ദരകന്ദമൂലൈഃ

ഈ മല കാണൂ, ഹരിയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സേവകനാണ് ഇത്. രാമനും കൃഷ്ണനും ഈ മലയുടെ മേൽ കാൽ വെച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ സന്തോഷം അതിരുകടന്നു. അവരും അവരുടെ പശുക്കളും കൂട്ടുകാരും വന്നപ്പോൾ, ഈ മല തണുത്ത വെള്ളവും, മൃദുലമായ പുല്ലും, കിഴങ്ങുകളും കൊടുത്ത് അവരെ ആദരിക്കുന്നു.

ഗാ ഗോപകൈരനുവനം നയതോരുദാര വേണുസ്വനൈഃ കലപദൈസ്തനുഭൃത്സു സഖ്യഃ । അസ്പന്ദനം ഗതിമതാം പുലകസ്തരുണാം നിര്യോഗപാശകൃത ലക്ഷണയോര്വിചിത്രമ്

രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കാട്ടിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അവരുടെ വേണുവിന്റെ മധുരമായ ശബ്ദം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിക്കുന്നു. ചലിക്കുന്നവകൾ പോലും അചഞ്ചലരാവുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ വിറയുന്നു, അവയുടെ ബന്ധനചിഹ്നങ്ങൾ അത്ഭുതത്തിൽ വീണുപോകുന്നു.

( അനുഷ്ടുപ് ) ഏവംവിധാ ഭഗവതോ യാ വൃന്ദാവനചാരിണഃ । വര്ണയന്ത്യോ മിഥോ ഗോപ്യഃ ക്രീഡാസ്തന്മയതാം യയുഃ

ഇങ്ങനെ വൃന്ദാവനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ ക്രീഡകൾ തമ്മിൽ പറയുമ്പോൾ, ഗോപികൾ അവയിൽ മുഴുകി കളിയിൽ തന്നെ ലയിച്ചു.

ഇതി ശ്രീമദ്‍ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാം ദശമസ്കന്ധേ പൂര്വാര്ധേ ഏകവിംശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

വിഷയാഭിനിവേശേന നാത്മാനം വേദ നാപരമ്। വൃക്ഷ ജീവികയാ ജീവന്വ്യര്ഥം ഭസ്ത്രേവ യഃ ശ്വസന്

ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയവൻ തന്നെ അറിയുകയുമില്ല, അതിനപ്പുറം ഒന്നും അറിയുകയുമില്ല. വൃക്ഷം ജീവിക്കുന്നതുപോലെ, വെറും ശ്വാസം എടുക്കുന്ന കുപ്പായംപോലെ, അവൻ ജീവൻ വെർത്ഥമാക്കുന്നു.

ഫലശ്രുതിരിയം നൄണാം ന ശ്രേയോ രോചനം പരമ്। ശ്രേയോവിവക്ഷയാ പ്രോക്തം യഥാ ഭൈഷജ്യരോചനമ്

ഈ ഫലശ്രുതി മനുഷ്യർക്കു പരമശ്രേയസ്സ് അല്ല; അതിനെ ആകർഷിക്കാൻ പറയുന്നതാണ്, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നതുപോലെ.

ഉത്പത്ത്യൈവ ഹി കാമേഷു പ്രാണേഷു സ്വജനേഷു ച। ആസക്തമനസോ മര്ത്യാ ആത്മനോഽനര്ഥഹേതുഷു

ജനനത്തോടുകൂടി തന്നെ, മരണശീലികൾ മനസ്സിൽ കാമങ്ങൾക്കും, ജീവനും, സ്വന്തം ആളുകൾക്കും ആസക്തരാകുന്നു; എന്നാൽ ഇവയൊക്കെയും ദു:ഖത്തിന് കാരണമാകുന്നവയാണ്.

ന താനവിദുഷഃ സ്വാര്ഥം ഭ്രാമ്യതോ വൃജിനാധ്വനി। കഥം യുഞ്ജ്യാത്പുനസ്തേഷു താംസ്തമോ വിശതോ ബുധഃ

സ്വാർത്ഥം അറിയാത്തവർ ദു:ഖത്തിന്റെ വഴിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു; ജ്ഞാനിയാവുമ്പോൾ അവരെ വീണ്ടും ആsame അന്ധകാരത്തിലേക്കു നയിക്കുമോ?

ഏവം വ്യവസിതം കേചിദവിജ്ഞായ കുബുദ്ധയഃ। ഫലശ്രുതിം കുസുമിതാം ന വേദജ്ഞാ വദന്തി ഹി

അറിവില്ലാത്ത ചിലർ, തെറ്റായ മനസ്സോടെ, ഈ പുഷ്പിതമായ ഫലശ്രുതിയെ പറയാറില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ ഇതിനെ പ്രശംസിക്കാറില്ല.

കാമിനഃ കൃപണാ ലുബ്ധാഃ പുഷ്പേഷു ഫലബുദ്ധയഃ। അഗ്നിമുഗ്ധാ ധൂമതാന്താഃ സ്വം ലോകം ന വിദന്തി തേ

കാമികളായ, ദയനീയരായ, ലോഭികളായവർ പുഷ്പങ്ങളിൽ മാത്രം മനസ്സിടുന്നു; അവർ അഗ്നിയിൽ വീഴുന്ന പുഴുക്കളെപ്പോലെയാണ്, സ്വന്തം ലോകം അറിയുന്നില്ല.

ന തേ മാമങ്ഗ ജാനന്തി ഹൃദിസ്ഥം യ ഇദം യതഃ। ഉക്ഥശസ്ത്രാ ഹ്യസുതൃപോ യഥാ നീഹാരചക്ഷുഷഃ

പ്രിയമേ, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന എന്നെയും, ഈ ലോകം എങ്കിൽ നിന്നാണെന്നതും അവർ അറിയുന്നില്ല; യജ്ഞങ്ങളും സ്തുതികളും കൊണ്ട് തൃപ്തിയില്ലാത്തവർ, മൂടൽമഞ്ഞിൽ കണ്ണടച്ചവരെപ്പോലെയാണ്.

തേ മേ മതമവിജ്ഞായ പരോക്ഷം വിഷയാത്മകാഃ। ഹിംസായാം യദി രാഗഃ സ്യാദ്യജ്ഞ ഏവ ന ചോദനാ

എന്റെ പരോക്ഷമായ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയവർ, ഹിംസയോട് ആസക്തി വളർത്തിയാൽ, യജ്ഞം പോലും അവർക്കു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

ഹിംസാവിഹാരാ ഹ്യാലബ്ധൈഃ പശുഭിഃ സ്വസുഖേച്ഛയാ। യജന്തേ ദേവതാ യജ്ഞൈഃ പിതൃഭൂതപതീന്ഖലാഃ

സ്വന്തം സുഖത്തിനായി, ഹിംസയിലൂടെ കിട്ടിയ മൃഗങ്ങളാൽ, ക്രൂരന്മാർ ദേവന്മാരെയും പിതാക്കളെയും ഭൂതപതികളെയും യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

സ്വപ്നോപമമമും ലോകമസന്തം ശ്രവണപ്രിയമ്। ആശിഷോ ഹൃദി സങ്കല്പ്യ ത്യജന്ത്യര്ഥാന്യഥാ വണിക്

സ്വപ്നംപോലെയുള്ള ആ ലോകം കേൾക്കാൻ മനോഹരമാണ്, എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; വ്യാപാരികൾ സ്വപ്നത്തിനായി സത്യസമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ ഹൃദയത്തിൽ ആശംസകൾക്കായി യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

രജഃസത്ത്വതമോനിഷ്ഠാ രജഃസത്ത്വതമോജുഷഃ। ഉപാസത ഇന്ദ്ര മുഖ്യാന്ദേവാദീന്ന യഥൈവ മാമ്

രാജസ്സിൽ, സത്ത്വത്തിൽ, തമസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരും, അവയെ പ്രീതിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നവരും, ഇന്ദ്രനെയും മറ്റു പ്രധാന ദേവന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്നു; എങ്കിൽ എന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരും ആരാധിക്കുന്നില്ല.

ഇഷ്ട്വേഹ ദേവതാ യജ്ഞൈര്ഗത്വാ രംസ്യാമഹേ ദിവി। തസ്യാന്ത ഇഹ ഭൂയാസ്മ മഹാശാലാ മഹാകുലാഃ

ദേവന്മാരെ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ആരാധിച്ച ശേഷം, 'സ്വർഗത്തിൽ സുഖം അനുഭവിക്കാം' എന്ന് അവർ കരുതുന്നു; അതിന് ശേഷം, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ധനികരും വലിയ കുടുംബക്കാരുമായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഏവം പുഷ്പിതയാ വാചാ വ്യാക്ഷിപ്തമനസാം നൃണാമ്। മാനിനാം ചാതിലുബ്ധാനാം മദ്വാര്താപി ന രോചതേ

ഇങ്ങനെ പുഷ്പിതമായ വാക്കുകളിൽ മനസ്സു ചിതറുന്ന, അഹങ്കാരമുള്ള, അത്യധികം ലോഭികളായവർക്കു എന്റെ വാക്കുകൾ പോലും ഇഷ്ടമാവുന്നില്ല.

വേദാ ബ്രഹ്മാത്മവിഷയാസ്ത്രികാണ്ഡവിഷയാ ഇമേ। പരോക്ഷവാദാ ഋഷയഃ പരോക്ഷം മമ ച പ്രിയമ്

ഈ വേദങ്ങൾ ബ്രഹ്മവും ആത്മാവും ദേവന്മാരുമാണ് വിഷയങ്ങൾ; വേദങ്ങൾ മൂന്നായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ഋഷികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു; എനിക്ക് പരോക്ഷവാക്കുകൾ പ്രിയമാണ്.

ശബ്ദബ്രഹ്മ സുദുര്ബോധം പ്രാണേന്ദ്രിയമനോമയമ്। അനന്തപാരം ഗമ്ഭീരം ദുര്വിഗാഹ്യം സമുദ്രവത്

ശബ്ദബ്രഹ്മം മനസ്സും പ്രാണനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ചേർന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്നതാണ്. അതിന്റെ അളവോ ആഴമോ ഇല്ല; അതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസമാണ്. സമുദ്രം പോലെ അതിന്റെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിയില്ല.